Onvermijdelijke Metal-platen

The Gathering op 24, Pestilence (met de verkeerde plaat, maar toch) op 50, en ook nog <i>Persona Non Grata</i> op 35, geen slecht score.
Laat ik de open deuren maar even intrappen, zijn we daar ook meteen vanaf (en ook daadwerkelijk mijn 2 topfavorieten):

Metallica <i>Master Of Puppets</i>
Slayer <i>Reign In Blood</i>

Gorefest noch Textures boeien mij. Ik had juist erg veel metal in m'n lijst dit jaar, goed jaar dus imo. Maar dat metal miskend wordt hoort er wat mij betreft gewoon bij.

Twee... dat gaat echt niet hoor. :P

Slayer - Reign In Blood (tja, het is nou eenmaal zo)
At The Gates - Slaughter Of The Soul (op en top Göteborg en die zieke stem van Tompa en die supercatchy leads, verslavend)
Oxiplegatz - Sidereal Journey (ex-At The Gates die de oude black metal avant-la-lettre into space neemt met de verleidelijke stem van Sarah Svensson als bonus)
Peste Noire - FolkFuck Folie (middeleeuws, primitief melancholiek met een superzieke strot)
Morbid Angel - Formulas Fatal To The Flesh (over andere dimensies gesproken, geen David Vincent meer met z'n catchy liedjes over Satan maar Trey Azagthoth helemaal los)
Meshuggah - Catch Thirtythree (meest volwassen, volgens velen de nu-metal hoek in gedacht maar eigenlijk volstrekt op zichzelf staand waar ook termen als 'polyritmiek' totaal irrelevant zijn geworden)
Deathspell Omega - FAS – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum (Gregoriaanse psychedelica meets manisch hakwerk)
Autopsy - Mental Funeral (gitarriffs als beenderzagen, leads als deliria, drums als schoenendozen en een door en door gore strot, death metal die verrot klinkt, zoals dat hoort)
Pig Destroyer - Terrifyer (druk op play en je wordt een draaikolk van riffs en blastbeats ingezogen, met teksten van literaire allure)
Mercyful Fate - Don't Break The Oath (een authentieke kerkersound, een sfeer om te snijden)
Darkthrone - Transylvanian Hunger (niet helemaal geslaagd in het strippen van alles wat mooi is, enkel As Flittermice As Satans Spys is daar helemaal in geslaagd: alles lelijk. Het titelnummer heeft echter toch gewoon een verslavende en dus stiekem best wel mooie riff)
Judas Priest - Painkiller (HEAVY METAL!!!!)
Burzum - Hvis Lyset Tar Oss (melancholiek, ziek en riekend naar naaldwoud en sneeuw)
Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - n/t (jaja, Rainbow enzo hebben het allemaal al gedaan, maar Yngwie doet het SNELLER! En hij heeft Jens Johansson als opponent in waanzinnige duels)
ARK Burn The Sun (verantwoorde power metal, met de beste zanger in metal: Jorn Lande)

En zo kan ik nog wel ff doorgaan. 8)

dan kies ik 2 andere, nog niet eerder genoemde platen. moeilijk want zooooveel verschillende stijlen. deze hebben bij mij, vroegah, wel wat losgemaakt en zijn inmiddels wel mini-klassiekers denk ik

Pantera - Vulgar Display of Power
Obituary - Slowly We Rot

Laat dat 'mini' maar weg, twee platen waarvan ik me nog precies herinner wanneer en waar ik ze voor 't eerst hoorde. Ik vind World Demise inmiddels wel beter dan Slowly We Rot.

Agent Steele- Unstoppable Force
Carnivore - Retaliation

Eind vorig jaar met andere ouwe mannen naar het concert van Carnivore in 013 geweest.
Met stip binnen in mijn slechtste-concerten-ooit top 5. Ik dacht dat Peter Steele er bij T.O.N. gewoon geen zin meer in had, maar nu ben ik toch gaan twijfelen. De zenuwentrekjes in zijn gezicht, het vergeten van driekwart van de tekst en de helft van de baslijnen. De man is op.

Volgende week in "Rock!" bij de NPS "Heavy Metal, van Black Sabbath tot Metallica", oftewel verTop2000agogoing en stoppen nét als het leuk wordt.

Nee, 't is zelfs nog erger (van de website van Het Uur van de Wolf):
"Als het niet meer sneller kan, wordt de klank juist ‘verdiept’ tot een zwaar en duister geluid, herkenbaar in de huidige sound van Metallica."

Amai.

Niet meer sneller... lol

pffffaaaaarrgggghhhh

hihi, ik kwam er trouwens op (amongst other things) omdat Wikipedia dus dat Reign in Blood Featured Article had gemaakt. Was overigens een vrij saai artikel wat met name over dat Mengele-nummer ging.
Maar ik zal 'm eens binnenhalen. En Pantera altijd ook wel een toffe naam gevonden, er zat ooit in '99 ofzo een heel stoer dik meisje bij me in de klas dat altijd met Pantera shirts rondliep.

Tsja, Reign In Blood dus, het eerst gebod nietwaar, mag ik dan wel even South of Heaven daarna noemen, kakt op het laatst weliswaar in maar toch.

Qua Metallica ben ik altijd een ...And Justice For All man geweest. Oh twee zei je? Nou, Iron Maiden - Life After Death..."this is not to do when a bird shits on you" TANATADTANDANATADATANDAN!!!

Ik zeg: God Machine: Home
en Godflesh: Wake

gvd, net een hele lijst klassiekers opgelepelt met bb-code erbij, gooit ilx een foutmelding erin. alles weg. eikels.

maar goed, nu even snel en zonder bb-code:

als ik er maar twee mag (kan toch ook niet, ludo!)
metallica - ride the lightning
death - the sound of perseverance
verder eigenlijk alles van death en de eerste vier van metallica.

slayer - reign in blood
suicidal tendencies - how will i laugh tomorrow...
megadeth - rust in peace
the haunted - the dead eye
paradise lost - gothic
voivod - nothingface
prong - beg to differ
autopsy - severed survival
obituary - cause of death
hellhammer - apocalyptic raids
morbid angel - altars of madness
pestilence - consuming impulse
cynic - focus
nocturnus - the key
death angel - act III
vicious rumors - digital dictator
psychotic waltz - a social grace
dream theater - images & words
testament - the legacy
de eerste vier van queensrijche
de eerste zes van iron maiden

Yep, da's de goeie Pestilence. Kan me héél goed vinden in Bas' lijstje (maar heb je die Vicious Rumours recentelijk nog gedraaid? Ik toevallig wel, dat viel tegen zeg...). Wacht, ik schud er ook nog 'n paar los:

Kreator - Pleasure To Kill
Dark Angel - Leave Scars
Saxon - The Eagle Has Landed
Repulsion - Horrified
Immortal - Sons Of Northern Darkness
Emperor - In The Nightside Eclipse
Anaal Nathrakh - Eschaton
King's X - Dogman
Anthrax - Spreading The Disease
Vader - Litany
S.O.D. - Speak English Or Die

De op één na beste Metallica, heel dicht achter MOP, is trouwens Garage Days Re-revisited, of eigenlijk beter nog Garage Inc. minus de helft van disc 1.

Concur, aangaande Garage Days Re-revisited, toen onproduceren wél werkte.

En ook concur aangaande Horrified, The Key en Consvming Impvlse hoewel ik zelfs Spheres met terugwerkende kracht ben gaan waarderen. Wellicht met Focus zo vers in het geheugen (en die gezamelijke tour) stak het toch wat bleekjes af, maar het is toch gewoon een erg goede plaat. Samen met Focus is Sol Niger Within van Fredrik Thordendal's Special Defects de beste jazz/metal fusie ooit.

ik vind al die bandnamen en plaattitels al zo fijn. ("Pleasure to Kill, Spreading the Disease, Slaughter of the Soul") :D

@ ragruijters: the god machine is natuurlijk geweldig (een van mijn favorieten ooit) maar kan ik moeilijk als metal beschouwen. wat het dan wel is weet ik ook niet. er zijn trouwens ontzettend veel zeer goede platen 'op het randje van metal' te vinden. burning time van last crack is ook al zo fantastisch.

@ hiram: vicious rumors inderdaad pas geleden nog beluisterd, en het is waarschijnlijk meer nostalgie dan wat anders. maar het blijft een speciale band, met heerlijk gitaarwerk en een goede zanger. en het is de eerste band die ik ooit live zag op dynamo open air. onuitwisbare indruk was dat.

zie je, ben ik er nog een vergeten door dat gedoe met ilx:

entombed - left hand path

niet te missen, ludo, niet te missen.

Hear, hear! Minstens zo indrukwekkend als Slowly We Rot, destijds in ieder geval. Volgende week in het Patronaat :)

Garage Days Re-revisited, toen onproduceren wél werkte

Not Very Produced By Metallica, uh-huh... Het blijft jammer van die handvol missers op Garage Inc., "Turn The Page" is toch wel Metallica
op 't allerdiepste dieptepunt.

@bas: Ja, ik weet ook nog dat ik dat jaar (1990) vooral voor Vicious Rumors ging, maar compleet werd overdonderd door Trouble. Mijn eerste keer was het jaar ervoor (speciaal voor ludo: Holy Moses! Savatage! Sacred Reich! Forbidden Evil! Uh... Sleeze Beez?)

Dus:
Savatage - Hall Of The Mountain King
Trouble - Manic Depression
En, niet te vergeten:
Van Halen - I

Ik kan trouwens geen definitieve Black Sabbath aanwijzen, iemand? Ben benieuwd naar Mountain Goat John Darnielle's 33 1/3 over Master Of Reality; het schijnt een roman te zijn geworden, een beetje à la de Meat Is Murder editie dus (zie hier).

Ik kan trouwens geen definitieve Black Sabbath aanwijzen, iemand?

IV

Jammer dat het een roman is geworden.
Mede omdat mijn favoriet Master Of Reality is.

Het eerste album, opent natuurlijk subliem met de titel- en naamtrack, maar kant twee is teveel gepiel.

Paranoid heeft ook zo'n onevenwichtige verdeling. Kant een bestaat uit louter supertracks ,waar kant twee niet aan kan tippen.

En op Vol. 4begint het verval al langzaam in te treden.

Master Of Reality is lekker in evenwicht met alleen maar goede nummers. De hoes is ook cool. (Niet voor niks gekopieerd door 1000 Homo Djs) Maar waarschijnlijk is het gewoon mijn favoriet omdat ik die als eerste kocht bij de Free Record Shop (zo'n NEMS-plaat voor 5 gulden) en urenlang heb zitten draaien op mijn zolderkamertje terwijl ik de naar de hoes staarde en de teksten probeerde te begrijpen. Misschien komt daar ook wel mijn vinylfetisjisme vandan.

http://www.9inchnails.com/images/discography/411.jpg

jahaa, trouble was geweldig die dag! maar dat was de hele dag, want ga maar na: vicious rumors, trouble, sepultura, sacred reich, death angel.

trouble blijf ik moeite mee hebben om ze echt onder metal te plaatsen, is voor mij toch een soort van proto-stoner-seventies-groove-hippierock ;-). overweldigend intro toen met r.i.p. op dynamo trouwens. beste trouble album voor mij blijft de titelloze voorganger van manic frustration.

qua black sabbath ga ik toch altijd weer voor master of reality.

Ik neig ook naar Vol.4 of MOR, ja. Maar Sabbath Bloody Sabbath en de Dio Years zijn ook de bom... De Meat Is Murder 33 1/3 was trouwens erg geslaagd en Darnielle kan wel erg onderhoudend schrijven getuige zijn Decibel-column en zijn webzijde, dus ik zie het toch wel zitten, clismo.

(Manic Depression = Manic Frustration, ja)

De Meat Is Murder 33 1/3 was trouwens erg geslaagd en Darnielle kan wel erg onderhoudend schrijven getuige zijn Decibel-column en zijn webzijde, dus ik zie het toch wel zitten, clismo.

Hij staat op sowieso op mijn verlanglijstje, dus ik hoop het!

Trouble in de Melkweg vorig jaar was overigens een bescheiden drama. Een vieze dikke kortharige Eric Wagner was te bezopen om zonder hulp van de Marshall-stacks overeind te blijven en verliet geregeld het podium voor een braakintermezzo, zo leek het. De drummer was wel een spektakel, leek zo uit Skid Row weggelopen maar bezat geen greintje muzikaliteit. Hij bracht me wel op een idee door zijn extra floortom half onder zijn hihat/ links naast z'n bassdrum... Maar het gitaarwerk bleef gelukkig overeind in de chaos en daar gaat het om hè.

En het gescoorde oversized t-shirt met klassieke logo (de derde) was ook een fijne pleister op de wond :)

ik zie nu al dat deze draad een jazz-draad achterna gaat, waarmee ik als ik zou willen tot 2067 jazz-platen kon luisteren :)

Ik kan trouwens geen definitieve Black Sabbath aanwijzen, iemand?

Tyr of misschien The Headless Cross. 8)

Die roemruchte eerste vier hebben altijd een paar sterke krakers maar ook een heleboel gepiel en ander oninteressants, onevenwichtigheid troef.

Bij Trouble vind het toch erg moeilijk kiezen tussen Manic Frustration en de voorganger, die toch meer doom is... bijkans hippievrij. De knallende energie van Manic Frustration is echter ook wat waard.

Garage Inc. heb ik nooit gehoord... ik ga m'n 12" zo weer eens opzetten, dat wel. :)

Manic Frustration wint vanwege "Come Touch The Sky", da's heel simpel :)

nee joh, trouble wegens "all is forgiven" :)

Ha, multi-panel just listened "Altar Of Sacrifice"...

Jesus saves is voorlopig mijn favoriet. Ik wil meer breaks. grrrrom.

Weer voor het eerst Reign In Blood mogen horen, ik zou er mij rechterarm voor geven... en, "Jesus Saves", good call (al is "Altar Of Sacrifice" natuurlijk siamese tweelingbroer, samen het hoogtepunt van de plaat).

Ik wil meer breaks.

Dan moe je mathcore gaan luisteren. :P

Die laatste minuut van Postmortem natuurlijk!

Bonustracks, schandalig! Ze hadden die cd gewoon moeten volpersen met die locked groove van het vinyl.

Slayer - Seasons in the Abyss
Omdat ik duister slepende Slayer toch het beste vind.

Megadeth - Rust in Peace
Marty Friedman vs. Dave Mutaine

Taake - ...Doedskvad
Hellnorsk svarmetal! De ultieme tremolo-picking plaat

Soundgarden - Badmotorfinger
Dé synthese van Black Sabbath, Sonic Youth en Jesus Lizard

Entombed - Wolverine Blues
De apotheose van de rot 'n' roll

Dio - Holy Diver
Resistance is futile: je gáát meegalmen met de idiote teksten over draken en regenbogen

Ik vind Wolverine Blues wat steriel, die plaat met de sound van Uprising en dan had ie perfect geweest.

Maar eigenlijk is het misschien zelfs Clandestine, destijds ook door mij miskend, maar uiteindelijk toch gewoon geweldig.

zo: ludo, tijd voor een tussenstand! wat heb je al geluisterd, wat vind je er van, kun je er iets mee; van die dingen.

(*u aangeboden door de cursusleiders metal voor beginners en gevorderden*)

De nieuwe Meshuggah kon mijn eerder aangegeven 'essential' wel eens van de troon gaan stoten...

Rainbow-Rainbow raising

Ronnie james Dio met ritchie blackmore toen hij nog niet terug naar de muzikale middeleeuwen terug was, is tamelijk goed....beetje bombastisch.

En de eerste Iron maiden....nog zonder bruce Dickinson....punkerige zang...

zo: ludo, tijd voor een tussenstand! wat heb je al geluisterd, wat vind je er van, kun je er iets mee; van die dingen.

heel goed, ik word graag op de vingers gekeken ;)

dit wordt wel een LANG project (da's geen enkel probleem)
maar het tempo is als volgt.. ik haal de platen een voor een binnen. luister ze een paar keer.. en op naar de volgende (de andere krijgen een plek in een Onvermijdelijke Metal map)

ik zit nu nog bij plaat #2 Master of Puppets. Maar komt niet echt langs het imago en de stem van die zanger. (Ik heb trouwens wel een of andere softe Metallica single, met Marianne Faithfull, in mijn bezit)
anyway..

beste nummer van die klassieker van Slayer is trouwens Piece by Piece. THE ONLY WAY TO EXIT! :)

Welk imago van die zanger?

Tip: Focus op het imago van de bassist :) En "The Memory Remains" is misschien wel soft (OMC: "Ouwe wijven gemompel!") maar wel zo'n beetje het beste nummer uit de Load-tijd.

Ik schaar mij achter OMC in deze.

De ballads zijn nog het best te pruimen, van Load.

Die markt van Load hadden ze gewoon aan hun homies van C.O.C. over moeten laten, die doen dat veel beter.

En met het ontvallen van Cliff is er iets verloren gegaan in Metallica, iets in het gevoel voor harmonie, ondanks dat Hetfield/Ulrich altijd met alle credits voor zich namen.

"Die markt van Load hadden ze gewoon aan hun homies van C.O.C. over moeten laten, die doen dat veel beter."

Mwoh. Gemiddeld geldt dat wel, maar ik mag bijvoorbeeld 'The House Jack Built' en 'The Outlaw Torn' graag horen (dat laatste nummer doet me altijd denken aan de geniale liveuitvoering van 'Mistreated' van Coverdale-tijd Deep Purple.)

Focus op het imago van de bassist :)

ja dat zei Omar ook al (elders)
Ace of Spades he :) Laatste potje kaarten.

Welk imago

Superster. Zuipschuit. Sardonische grijns. Bij Slayer vond ik 't wel mooi dat het (voor mij dan) een anoniem geheel was. Geen gezichten. gewoon herrie ;)

Ten tijd van MOP was ie nog niet echt een superster. En je kunt zeggen wat je wil (Metallica-bashen is in bepaalde kringen erg populair) maar als er één rockband is die 'het gemaakt heeft' door hard werken, de alom gewaardeerde bloed, zweet en tranen zeg maar, dan is het toch wel Metallica. Jongens van de straat, geen clips gemaakt tot ze eigenlijk al beroemd waren, 2 jaar achter elkaar touren en wel meer van die 'credible' zaken.

Intussen gevangen in de zelfgebouwde gouden kooi helaas.

Mij boeien de platen al lang niet meer, de glijdende schaal begint al op ... and Justice for All, maar ik kan geen hekel aan ze hebben als persoon, ook niet na het zien van die film. Ik moet al die mensen die ze zo afrekenen op hun rijkdom het nog zo zien doen in die situatie. En bovendien, van wie hebben ze al dat geld eigenlijk gehad? De merch doet het nog steeds prima, ondanks Load, ondanks St. Anger.

Mijn advies is: geen nieuwe platen meer maken maar gewoon lekker touren en alle ouwe krakers spelen.

Zoals Hanneman van Slayer ook al eens toegaf dat dat platen maken voor hem niet zo nodig hoeft, gewoon lekker voor een uitzinnig publiek Angel Of Death voor de honderdduizendste keer spelen.

Na Blacky ben ik afgehaakt dus ik weet echt niks van "oude wijven gemompel". :)

Ja, wat ik eigenlijk bedoelde was 'Orion' zo'n geweldige onmetalachtige bas heeft (dat DJ Shadow uiteindelijk ook door.) Daarnaast had Cliff inderdaad fantastische broeken.

Jaah, de magische Cliff Note... in "Master Of Puppets" helemaal subliem gebruikt (op 4:56-4:57) en vast ook wel ergens terug te vinden in "The Call Of Khtulu". Is dat inderdaad on-metal, zo even net een vakje lager pakken als opmaat richting het volgende akkoord? In country hoor je het vaker en bv. ook in Panda Bear's "Take Pills" nogal geniaal gedaan, schiet me ineens te binnen.

En Jaymz moet gewoon herinnerd worden als de ultieme metalslaggitarist, klaar.

Is dat inderdaad on-metal

Misschien nu in post-Earth dagen minder raar, maar zo slepend, bijna als een Tangerine Dream synth, voeeeeeee-vrrrrrrrrroooooooeeeemmm doen terwijl iedereen sneller-dan-snel ging, ik vond dat geluid altijd erg buiten metal komen (maar dat kan altijd aan mij liggen. :)

"The Call Of Khtulu", ja daar zit ook wel iets in, maar zit dat niet meer in dat bijna symfonische einde, asikmenietvergis?

Een voorslagje, vooral vrij gangbaar in de Scandinavische traditie maar er wordt nergens zo kaal en 'functioneel' (om niet te zeggen rigide en saai) gemusiceerd als in de anglosaxische pop en rock dus dan valt dat blijkbaar op.

Ik zie meer een gevoel voor harmonie, zoals de akkoord in het refrein. Snelle riffjes, maar let op die akkoorden. Volledig en schandalig overheen gewalst door Michael Kamen (God hebbe zijn ziel) trouwens..

zoals de akkoord in het refrein

'Functioneel' geformuleerd, geen idee waar dat over ging. :D

Ik bedoel de akkoordjes in het refrein van Master Of Puppets.

Dat 'tadadadap' "Master!" tagadadak "Master!".

<I>Mijn advies is: geen nieuwe platen meer maken</i>

Lars Ulrich heeft nog wel het heilige vuur. Dat is ook wat ze zo ongeliefd heeft gemaakt. Dan heeft hij bedacht dat het op de nieuwe plaat weer helemaal anders moet. Komt van zijn schilderkunsthobby vandaan, denk ik.

<I>Is dat inderdaad on-metal, zo even net een vakje lager pakken als opmaat richting het volgende akkoord?</i>

Geezer Butler doet het ook wel. Die kent sowieso zijn akkoorden. Burton daarom als seventiesman ook, maar de gemiddelde thrash-bassist anno '86 zeker niet. De gitaarriff een octaaf lager, meer was het vaak niet.

Volgens mij valt dat 'voorslagje'(dacht dat dat echt een drumterm was) vooral op omdat Burton hem eerder dan gebruikelijk inzet cq. langer (dan een achtsten noot) aanhoudt, zodat het eigenlijk geen voorslag meer mag heten; in dat intro van "Orion" is het gewoon een creepy akkoord van één maat lang.

Kweenie, misschien te veel niet-westerse en niet-moderne muziek gehoord maar ik vind dat alle 'overbodige franje' vaak nou net muziek maakt van het geheel. Anders wordt het allemaal zo MIDI. ;)

Moet inees denken aan Anton Maiden (God hebbe ook zijn ziel). :D

Moet de bewuste passage nog even opsporen want dat heb ik niet zo paraat hoor. En ik heb MOP enkel op cdr en dat staat er ook niet zo netjes georganiseerd bij als m'n echte cd's en ik heb 'em al een tijdje niet meer gebruikt bij het gitareren. :)

dat intro van "Orion" is het gewoon een creepy akkoord van één maat lang.

Precies, maar het gaat ook om het geluid zelf van die bas, niet alleen wat hij speelt.

Volgende week in "Rock!" bij de NPS "Heavy Metal, van Black Sabbath tot Metallica"

Iemand nog gekeken?

Nee, was het wat?

Dunno, heb 't ook gemist.

Ik heb gekeken. Ach... nog niet zo rampzalig als het leek, maar evengoed natuurlijk veel te mainstream voor 'ons'.

(namelijk niks nieuws en Sabbath als exclusieve uitvinders van de metal, wat m.i. niet helemaal waar is, dat Priest de term 'heavy metal' gecoined heeft betwijfel ik ook, nl. Steppenwolf en wellicht Burroughs.. en Metallica als be all end all van de metal natuurlijk)

Deze week 'gaat rock wereldwijd' met Queen en U2... ha ha ha!

Hadden we trouwens allemaal deze diamond in the rough al gehoord? Wat een held :)

Tuurlijk is het te mainstream, maar moest wel lachen om de stelling dat Metallica ooit begonnen als reactie op de hairbands, eindelijk doorbrak met een plaat die wat productie betreft klonk als een hairband.

Afgelopen week ge-remasterde Painkiller van Judas Priest aangeschaft..

Nu wil ik niemands plezier bederven door te zeggen dat metallica in vergelijking met Painkiller eigenlijk maar een disco bandje is,maar het is wel zo...

Voor de onwetenden kan ik zeggen : Kijk eens of u het titelnummer ergens kunt downloaden...volume knopje ver open en blazen maar. U zult zien dat ik gelijk heb!

dacht eerst zal er een paar per keer behandelen, maar dan vergeet ik mijn mening weer. (... ;) )

maar goed At The Gates's Slaughter of the Soul. Goed!! beste tot nu toe.. Eerst dacht ik die stem is te hoog.. schril. Maar hij blaft/spuugt het echt lekker goor in die mic (goeie productie)
En een beetje melodie helpt ook. Suicide Nation is mijn favoriet.

\o/

Meer Göteborgdödsmetal voor Ludo, me dunkt.

toch weer die Zweden.. ;) Nou we blijven nog even daar met Oxinogwat.

Mijn drie duiten...

Mastodon - Remission
Brutal Truth - Need to control
Sleep - Dopesmoker

Go, Ludo, go!!! :)

Eerst dacht ik die stem is te hoog.. schril. Maar hij blaft/spuugt het echt lekker goor in die mic (goeie productie)

De zanger heeft net een nieuwe plaat uit met zijn huidige band Disfear. Live the Storm heet-ie en hij is erg goed. Doet ook een ex-Entombed gitarist op mee. Het is wel punk, geen metal.

Peste Noire - FolkFuck Folie

Zeg Martijn, volgens Wikipedia.. "[Peste Noire] was founded by La Sale Famine de Valfunde in 2001 to express his national-socialistic views on the world."

moet ik dat echt horen? :)

Oxiplegatz kon me niet boeien. Evanescence visioenen.. en 't fuckt met mijn Last.Fm stats. veel te korte nummers. ;)

Begin dan maar niet aan grindcore als je nu al over last.fm begint. ;)

En Evanensceenckinscenste, pfff. >:[

Dat Nationaal-Socialistische ligt volgens mij wat subtieler, maar da's lastig uitleggen. Het White Power kruis wat in het begin in het logo is wel veranderd in een pentagram en in het interview in de eennalaatste cd meld ie dat ie geen nationaal socialist is. Wat ie wel is voor de meeste black metal figuren wat moeilijk te begrijpen en mijn Frans schiet net te kort om het fijne ervan te begrijpen.

Maar black metal moet wel een beetje subversief blijven, ben ik net een beetje voor aan het schrijven geweest maar daar moet nog veel aan gebeuren.

Aangaande Famine: hij haalt er bijvoorbeeld de Zoroastrische Avesta en Ahriman bij en heeft het over 'verticaal nationalisme', verticaal staat voor hierohistorisch, ofwel spirituele supratemporale 'geschiedenis'...

Volgt u mij nog? :)

Een hippie in corpsepaint dus.

Nah, geen hippie. Die hebben hebben niet over HIV als de nieuwe zwarte pest of quoten niet Guillaume de Machaut en Antonin Artaud ("WAT IS DAT VOOR EEN AKELIG GEKRIJS", volgens een review op metal-archives.com).

Wat zeg je nou? Artaud was redelijk essentieel voor hippies....tsjek 't uit, mannnn. Morrison was trouwens ook erg fan van Artaud (maar goed of die nou een hippie was? Niet echt.)

maar ga vooral verder over metal [/hippie over en uit]

de tracks op die plaat van Oxiplegatz leken nog korter dan de grindcore die ik heb gehoord. (Maar dat was zeker geen ware Grindcore van 11 seconden per track)
Hoe dan ook als ik die plaat 5x had gedraaid was ie zo'n beetje mijn favoriete artiest aller tijden (op Last.fm)

En ik zet me braaf aan de Peste Noire :)

Ik had me anders moeten verdedigen, nl: wat is er hippie aan spiritualiteit? :)

Maar ga vooral verder over metal.

Er zijn foutere bands in black metal (Burzum, Drudkh en nog erger) waar ik toch graag naar luister. "We hate everyone equally" is ook erg politiek correct... :)

http://www.popcrunch.com/wp-content/uploads/2008/02/tyra1.jpg

da's wel heel progrock 2 basgitaren ;)
en wie is 't mens rechts? Ik dacht eerst een travestiet, maar dat verenigd zich zo lastig met Huckabee's principes. (Als het geen photoshop is ofzo)

De vrouw op het recht is prinses Tyra, koningin van Amerikaans metaal.

Tyra, queen of animated gifs

(kan de vreselijke vuurspuwende Tyra ff niet vinden)

Alsof een gitaarstandaardpoepende Tyra al niet ruimschoots eng genoeg is...

OH NOES!!!1 Je hebt de furie opgeroepen!

http://img156.imageshack.us/img156/1267/61978orig1198550123875xe0.gif

Hoe lang is die Banks eigenlijk? 1.90 of zo? Huckabee zal er niet zo mee zitten denk ik, zijn vrouw schijnt ook een felle tante te zijn.

1,78

En hoge hakken en dan toren je lekker uit boven een mannetje van 1,70 m...

eerbetoon aan het Vichy-collaborateurs-regime of niet Folkfuck Folie (van Peste Noir) is gaaf. Gollem begint een bandje maar hij stinkt zo erg dat zijn bandleden 'm in de kelder hebben gezet, ze spelen zelf een soort mislukte Jesus & The Mary Chain meets metal, terwijl Gollem in de kelder krijst (onverstaanbaar) En dan.. in La Fin Del Secle een riff waar de robots van Daft Punk vast al een kopietje van hebben liggen voor future use :)

Ik denk dat Alcest nog meer jouw ding is. Doet geloof ik iemand van Peste Noire bij mee.

Neige ja, tijdje eruit geweest maar nu weer terug geloof ik. En ook Amesoeurs is meer wave etc. En als je dan toch op die tour gaat: Lifelover.

Valfunde is ook goed, als je Peste Noire digt zal dat goed moeten vallen.

noot aan mijzelf: Pig Destroyer - Pig Limb

liep vast in die plaat van Morbid Angel. nu verder met Meshuggah.

liep vast in die plaat van Morbid Angel. nu verder met Meshuggah.

Ik denk dat ik namens alle kenners mag spreken als ik zeg: LOL!

je bedoelt.. it only gets worse ;)

Uh-huh. Bij Meshuggah heb ik iig meestal zoiets van 'ja jongens, dat doe je maar lekker in je eigen tijd' ;)

Meshuggah heeft mijns inziens weinig met techniek te maken, hooguit ten tijde van de eerste. Zeker platen als Nothing en Chaosphere hebben meer met pak 'm beet Godflesh dan met Dream Theater.

meshuggah vind ik erg fijn, maar heeft natuurlijk wel alles met techniek te maken. niet de notenbrei van de prog, maar wel ritmische texturen die voor zowel muzikanten als niet-muzikanten nauwelijks te volgen. de concentratie en de kunde moeten van een ontstellend hoog niveau zijn om dit te kunnen spelen.

Ik denk dat je na een paar jaar intensief tellen kunt stoppen met dat tellen, en zover zijn ze bij Meshuggah inmiddels wel (zoals Haake me zelf vertelde, ooit). In Perzische/Armeense/Azeri pop is het doodgewoon 2 over 3 (of eigenlijk 6/8) te leggen, daar is zo'n meeklappende zaal echt niet aan het tellen (zelf meegemaakt bij een optreden van Mansour, de band deed hun ding nog uitsluitend in 6/8 en de zaal begint te klappen, maar in 2/4) . Beetje oefenen en het wordt een soort groove die pas ingewikkeld wordt als je gaat tellen omdat je er dan pas achter komt dat het 17 over 15 is o.i.d..

Voor mijn gevoel komt normaliter dat tellen pas als je het wilt communiceren zonder de mogelijkheid het te kunnen laten horen. Bij veel van die math- en proggasten is het natuurlijk andersom, maar volgens hoeft dat niet en dat is bij Meshuggah is dat het geval. Het is gewoon een taaltje wat ze zichzelf geleerd hebben, zoals een Griek ook niet hoeft te tellen bij 9/4.

"Beetje oefenen en het wordt een soort groove die pas ingewikkeld wordt als je gaat tellen"

Dat geldt in ieder geval voor Soundgarden. Ik ben een matig getalenteerd bassist, maar iets als 'Spoonman' kon ik prima spelen. Het klinkt ook gewoon logisch. Latijnse ritmes in 4/4 zijn voor mij stukken problematischer.

wat ik bedoel is dat het bij meshuggah constant verschuift, dat geen enkele maat dezelfde accenten heeft. ik begrijp dat met veel oefenen een oneven maatsoort plots heel makkelijk gaat worden; ben drummert genoeg om heerlijk in 5/4 of 7/8 te grooven. geen probleem en dat tellen hoeft inderdaad allang niet meer. bij meshuggah echter blijft het nooit langer dan enkele tellen hetzelfde, gaat het de hele tijd ergens anders naar toe (die bassdrumpatronen zijn onnoemelijk complex zo hier en daar).

soundgarden had trouwens een drummer die de meest 'moeilijke' maatsoorten compleet natuurlijk liet klinken. werelddrummer.

Maar die had de natuurlijk klinkende, pakkende riffs dan ook 'mee'. In het algemeen blijf ik erbij dat makkelijke dingen goed spelen toch het moeilijkst is :)

Wat betreft die ongebruikelijke maatsoorten nog even: Eigenlijk wordt het pas echt lastig als je daar overheen moet gaan improviseren. Zolang dat niet het geval is kan je het met simpelweg veel oefenen allemaal best voor mekaar boksen, meetellend dan wel aanvoelend. Ik geloof niet dat Meshuggah veel improviseert, maar het doet me hoe dan ook vrij weinig. Chaosphere kon me als ik me goed herinner nog wel enigzins bekoren, ik geloof ook dat dat hun hardste plaat is, maar bv. obZen vind ik echt niet om door te komen (wat ik toch drie keer geprobeerd heb), en for the record, ik ben heus niet principieel anti technische muziek.

do you guys like Impaled?

Latijnse ritmes in 4/4 zijn voor mij stukken problematischer.

Klopt, het is vierkwarts maar het voelt heel anders dan de 'onze'. Dat komt door de messcherpe accenten tussen de tel, met qua bas de eerste tel open en de vierde benadrukt, en dat dan nog vaak uptempo ook. Bovendien is latin dan wel vaak 'gewoon' 4/4 (of 6/8) maar wel polyritmisch (met een tegenritme er dwars doorheen), een truukje wat Meshuggah tot in het krankzinnige heeft doorontwikkeld.

I've never heard Impaled.

Impaled is decent/charming Carcass worship.

Ik zat laatst op m'n oud mee te pielen met een van Marokkaanse videobanden die ik recentelijk van iemand ontving en die ritmiek 'voel' ik ook niet echt. Toonladder was op ongeveer de hele band dezelfde, maar die frazering vatte ik niet en kreeg ik er ook niet in, ook niet in dat kwartier lang dat ze het herhaalden. En iets schijnbaar simpels als die 'nooit op de 1' regel voor Zuid-Amerikaanse bassisten vind ik ook moeilijker dan 5/4 of 11/16 (al kan je daar met accenten ook veel doen om het onnavolgbaar te maken).

Meshuggah vind nog wel meevallen, zeker op obZen, die weer wat jazzier is uitgepakt. Niet alle partijen, maar zelf een polyritmisch ding, een willekeurig aantal tweetjes en drietjes zeg maar, vind ik niet zo moeilijk. Nothing was doordat het minimaler was lastiger.

Naspelen is wat anders dan het zelf verzinnen, ook.

jongens die Meshuggah (Catch 33 plaat is gewoon een eitje :) hehe. de pauze in dit project deed me goed.. ik schroefde het volume ipv terug omhoog. toffe plaat. Had eerst niet eens door dat de drums geprogrammeerd waren, zouden ze echt onspeelbaar zijn? Het groovet in elk geval nog wel. Leuk ook die jazzy tussenstukjes, Autechriaanse dissonantjes.. Liep een beetje vast in de langste track Death - Is Death.. maar het slotnummer maakt veel goed, hoe de schreeuw wordt overgenomen door een gitaar. :)
ook leuk.. de vocoder! WTF!

Weet ff niet meer of het op de plaat ook zo was, maar de live-versie op de dvd die bij de Nothing remake zo'n lekkere solo met maar één(1) noot... tot je 'm op gaat schrijven dan, want dan wordt ie ineens 'microtonaal'. :)

Live-versie van In Death - Is Death dus..

Nou vooruit, iets meer noten (2, octaven niet meegerekend):
http://youtube.com/watch?v=sMmsVxn8d4k

tis te ingewikkeld voor een goede pit.. en die beeldovergangen zijn.. epileptisch au :)

Heeft dat bewegen in de pit dan iets te maken met maatsoorten of ritmes?

Meshuggah: altijd zo een lelijk nu-metalachtig gitaargeluid en die zanger kan ik ook niet vrolijk van worden. Het blijft zo een band die ik een paar keer per jaar eens uitprobeer, maar waarvoor het kwartje nooit wil vallen (net als Morbid Angel en Death eigenlijk.)

Heeft dat bewegen in de pit dan iets te maken met maatsoorten of ritmes?

de ethiek van de pit (ongeschreve regels e.d) ik ken iemand die 'r een wetenschappelijk artikel over schreef. of hoe zat dat nou ja.. :)

mar je ziet 't zelf het publiek weet volgens mij echt niet hoe te bewegen op Meshuggah.

die zanger moet ik niet op beeld zien, dan issie maar een vervelend demoontje.

ik was blijven hangen bij Deathspell Omega - FAS – Ite, Maledicti, In Ignem Aeternum dus laten we die als te moeilijk omschrijven. Voor ware gevorderden.

jetzt, Autopsy - Mental Funeral, da's een heel sutk toegankelijk, met uitzondering van de wel erg gore grunt af en toe. De drums zijn fantastisch, soms klinken ze als iets tribaals, alsof een bende woeste indianen op trommels staat te rammen.

als Autopsy live speelde zong Chris Reifert dan TERWIJL ie drumde? heh, dat zou wel heel knap zijn. alhoewel, zong..

Het is death, tuurlijk is het goor. Kokhalzen met een doorgesneden slokdarm, afgevuld met een cocktailtje van bloedproppen, maagzuur en sperma? :)

pak van autopsy ook direct het nog net iets betere debuut severed survival mee; wat minder log, iets scherper, even goor. behoorlijk swingend trouwens zo hier en daar.

dat debuut van autopsy zal tzt nog wel 'ns komen, ik houd me manisch aan de volgorde, dus.

Pig Destroyer - Terrifyer
fuck! goeie bandnaam, ergens imiteert de man die zingt als een megafoon werkelijk een varken, was het in Scarlet Hourglass (een van de betere tracks, maar ze gaan zo snel voorbij) Het Mortal Kombat-achtige fatality combo Torture Ballad/Restraining Order Blues en vooral Carrion Fairy is ook (eh hm) lekker? HARD in elk geval.
(het rustmomentje in Towering Flesh had ik wel even nodig, juist daarna was ik warmgedraaid geloof ik, al was dat tijdelijk zo rond The Gentleman was ik wel ongeveer doof.

Tééring

(en wellicht is Gerard over te halen om eens te luisteren als hij weet dat "L'Irrémédiable" Baudelaire's gedicht op muziek gezet is? :-)

Ha, 'thinking man's metal' ;) Eens luisteren...

Check dan ook Asterisk* eens (meer grind, at wel).

Hmm, 't is helaas toch meer 'arty farty ADD man's' metal, Voivod meets Genghis Tron met de bassist van Cynic en de drumcomputer van Modern Talking. Dat klinkt inderdaad reuze interessant, maar nee, ik vind het niks.

Weer wat namen om te checken. Wat voor metal is Modern Talking precies? (ok die's flauw). Arty farty? Ik vind mn de gitaar geweldig - mooie niet te lange solos met (dare i say it?) een wat new wave aandoende melancholie hier en daar. Het lekkere "piercende" en economische gitaargeluid heeft wel wat van dat van Chrome (Helios Creed dus).

Hmm, ja, dat kan misschien best wel zo zijn allemaal, maar ik hoor goede riffs noch liedjes... mijn kinderhand is snel gevuld, maar ik lust geen spruitjes :)

waar waren we.. ah.

Mercyful Fate - Don't Break The Oath

een makkie. Martijn B zegt ergens bovenaan "een authentieke kerkersound, een sfeer om te snijden". Heb ik 'n andere plaat? Dit is gewoon gezellie. A-ha goes Metal. Het hoge (toch wel melodieuze) gegil is wel even wennen.. Baswerk erg melodieus, gesoleer ook goed te volgen. Nice!

zou Axl Rose fan zijn (geweest) van deze plaat? ;)

Axl Rose... gezellie? :/

ja joh als 10-jarige gingen wij op discosfeestjes tussen de 2unlimited en Hakkuhbar wel gezellie uit ons dak op Welcome to the Jungle enzo. ;)

Ik bedoelde Axl Rose (waar? ik hoor weinig verband met de King) en gezellie (MF? Gezellie?).

Kickass metal ja. \m/_ (><) _\m/

Met kerkersound bedoel ik de productie, die holle galm.

ik ben en blijf en metal nitwit natuurlijk, ik hoorde Axl Rose in de vocalen, hoog gegil. Of is dat simplisties. ;) Judas Priest heeft dat vergelijkbare vocalen?

kerkersound kan ik wel inkomen, maar ik vond 't nog steeds gezellie. (de teksten negerend)

Judas Priest heeft dat vergelijkbare vocalen?

Kudos Ludo :p

Priest is overigens wel extreem ongezellie.

Painkiller van de Priest komt er bijna an :)

priest is een van die bands die ik best goed zou moeten vinden maar me nooit heeft kunnen boeien. daarbij hou ik niet van halford's zang.

Misschien moet je Priest in zijn tijd zien. Leuk vanwege de heftige nummers in de jaren 80, de rechtzaken en de plotse openlijke homoseksualiteit van Halford, die ik overigens wel een prettige zanger vind.

priest is een van die bands die ik best goed zou moeten vinden maar me nooit heeft kunnen boeien.

Interessant, hier hetzelfde.

Het zal hier zijn waar de bokken zich van de geiten scheiden...

;)

Interessant, hier hetzelfde.

Binnenkort uitsluitsel in deze op mijn blog :)

Nou ja, misschien vonden de bokken in de jaren 80 metal wel heel vreselijk. Ik begreep destijds ook niet waar mijn klasgenoot het voortdurend over had. Hele spreekbeurten over Judast Priest hebben we moeten aanhoren. Jesus and Mary Chain en Cameo waren destijds toch veel cooler?

http://photos1.blogger.com/x/blogger/2411/3508/1600/610777/Hell%20Bent%20for%20Leather%20cover.jpg

Cameo was óók cool. :)

cameo vond ik echt verschrikkelijk. nog trouwens.

mijn nietvanpriesthouden heeft overigens niets te maken met genre, tijdsgeest of uit welke kast komen dan ook. gewoon oninteressant.

Maaaaan....

Damn, ik wil die drol eigenlijk nog even inhouden, maar er wordt hier door al die uit de kast komende hat0rz ineens zo massaal bevestigd van wat ik al vermoedde ;)... Priest is, in ieder geval voor laatkomers, nou eenmaal een acquired taste, je moet er een beetje moeite voor willen doen. Aan de andere kant, heel simpel, dit is de tr00 or d0uche lakmoesproef:

En wat Martijn zegt :)

beide youtubes beluisterd en bekeken, en geconstateerd dat ik gewoon gelijk heb ;-)

http://images.teamsugar.com/files/users/1/13254/36_2007/douchebag1.jpg

Gewoon inhouden die drol. Als je gaat forceren breekt hij al voor de uitgang in stukken. En dat gaat ten koste van de geur.

Als we ons dan toch op gaan stellen voor de Wall of Death:
Ik heb óók niks met Judas Priest.
Ik heb trouwens jarenlang gedacht dat het een Duitse band was.
Zal wel door de combinatie kortharige leernicht + speenvarkengeluid zijn gekomen.

Leer, speenvarken, Duits... we hebben het hier toch ook gewoon over heavy metal? Dat is wat heavy metal is, imo.

Duits?

Verder ben ik met je eens natuurlijk.
Maar ik hoor liever een Dio brullen dan Halford.

Alle metal is in haar hart Duits. Daarom is het zo populair daar. ;)

:-)

Ik heb trouwens jarenlang gedacht dat het een Duitse band was.
Zal wel door de combinatie kortharige leernicht + speenvarkengeluid zijn gekomen.

Ja, ik verwarde Halford vroeger ook altijd met UDO van Accept (2e van links, duh):

http://i12.servimg.com/u/f12/11/08/52/01/accept10.jpg

Alle metal is in haar hart Duits

http://www.80sdreamers.com/objetos/descargas/accept_metal_heart.jpg

Mijn twee centen over Priest: Painkiller is één van mijn favoriete platen en was ook mijn kennismaking met de band, waardoor het fout is gegaan. Alles wat daarvoor komt vind ik namelijk maar mwaah. Als je eenmaal 'All Guns Blazing' hebt gehoord, dan is partyhardrock als 'Living After Midnight' toch een beetje een koude douche.

Beste gang vocal meezingrefrein ooit (en de choreografie is ook briljant):

Mijn allereerste metalplaat was Defenders Of The Faith. Heb echter weinig op CD (enkel Painkiller), laat staan vinyl, terwijl ik het toch echt goed vind (nog steeds). Als ik lp's tegenkom voor een leuk prijsje ga ik die zeker eens aanschaffen.

dan is partyhardrock als 'Living After Midnight' toch een beetje een koude douche.

En dat is dan nog hun best gelukte partyhardrockliedje! Als ik een tip mag geven voor de mensen die het toch nog eens willen proberen met Priest, maak eens een chronologische playlist van alle openingsnummers vanaf Sin After Sin tot en met Painkiller. Ik wil van geen 'mwaah' weten, einverstanden?

Nou niet door gaan lopen drammen, hè! ;-)
Ik vind Breaking The Law en Freewheel Burning best leuk om te horen.
Ik krijg er gewoon geen strakke plasser van.

Geen kloppende aderpaal?

* wacht op het plaatje van Hiram *

http://www.rockandmetaldomain.co.uk/judas5.jpg

U kunt nog steeds een avondje stappen met Rob Halford:

http://www.recon.com/PENDELTON

lol

Body hair: Hairy.

Binnenkort uitsluitsel in deze op mijn blog :)

Of anders een gaststuk. :) Ik zie sowieso in deze draad potentieel voor een reeks stukken over metal (misschien ieder een album waar je altijd je ei over kwijt wilde.) Anders geef ik binnenkort zelf wel even de aftrap.

ja precies Hiram bij de Subs hup.

ik heb hiram ooit een duostuk voorgesteld over wat nu de beste metallicaplaat is, maar dat is door drukte mijnerzijds nooit zover gekomen.

Nou dat kunnen jullie nu goed maken. Er was toch geen deadline afgesproken in ware Subs traditie, nietwaar? :)

Misschien dat ik Helloween weer eens in ere ga herstellen maar dan moet ik het wel weer eerst eens gaan luisteren.

mmm, we kunnen er ook [snel tromgeroffel ergens raar in het geluidsspectrum hangend] De Definitieve Wat Is De Beste Metallica Plaat Serie van maken. Dan neem ik natuurlijk ...En Gerechtigheid Voor Allen want die vind toch nooit iemand de beste, terwijl die dat vanzelfsprekend wel is. :)

Nog even doorzagen over Priest: niets tegen hun jaren tachtig party-metal, maar de ware juwelen stammen toch van een decennium eerder.

Oordeel uiteraard zelf:

En zo nog wel meer.

ja, dan ga ik voor ride the lightning natuurlijk. maar dat is logisch.

Misschien dat ik Helloween weer eens in ere ga herstellen maar dan moet ik het wel weer eerst eens gaan luisteren.

Ik heb The Best Of nog en muzikaal staat het nog als een huis, vooral de Weikath/Hansen-solo's, maar die sneue blije verhaaltjes kunnen echt niet. Het nummer dat nog het beste werkt is 'Ride the Sky', een pure thrasher helemaal uit het begin nog met Kai Hansen op zang. Die heeft een snerpend hoge metalfalset waar zelfs die van King Diamond bij in het niet valt.

@ Sebastian: Intrigerende keuzes... "Dreamer Deceiver" is een typerend tenenkrommend slechte overschatting van de eigen mogelijkheden, Killing Machine / Hell Bent For Leather daarentegen is inderdaad hun beste plaat.

Gastbijdrage, ja, is misschien gezien de discussie hierboven inmiddels wel een serieuze optie. Eerlijk gezegd wilde ik het al aanbieden, maar ik vind het ook nog steeds wel een beetje bezwaarlijk om de subs buiten de forumdumphoek met nóg meer ouwe metal geneuzel op te zadelen... en het wordt nog een lang verhaal ook. Eerst maar eens afmaken ;)

Helloween is wel iets waar ik vroeger van gehouden heb maar waarvoor de liefde behoorlijk is bekoeld. Was al bij Keeper... no. 2 over trwns.

Ik ben qua Helloween ook altijd van de eerste mini / Walls Of Jericho / Kai Hansen geweest. Goeie vlassnor met krullenmat ook, zó duitsch.

Eerlijk gezegd wilde ik het al aanbieden, maar ik vind het ook nog steeds wel een beetje bezwaarlijk om de subs buiten de forumdumphoek met nóg meer ouwe metal geneuzel op te zadelen...

Totaal geen bezwaar natuurlijk. Bovendien is metal tijdloosch.

Mmm, kijk als je over Judas Priest gaat schrijven, dan kunnen we allemaal onze eigen favorieten doen.

Tenzij er heel veel Metallica slots worden vergeven, ik dacht dat iedereen hier vanochtend rollebollend MOP zat op te eisen...met een wijsneus die aan de zijlijn stelt "Ze waren alleen goed met Mustaine."

I call MOP! Hoewel ik ook wel wat voor Garage Revisited / Inc. voel. Martijn tH St. Anger?

Ik ben gewoon een MoPper hoor. Ik vind St. Anger niet het drama dat veel mensen er van maken. Het is een bovengemiddelde metalplaat, maar het is geen MoP.

Ik kan nooit kiezen tussen Ride the lightning en Master Of Puppets... de eerste heeft meer sfeer... (en dat is Mustaine nog wel toe te schrijven want veel nummers stammen nog uit zijn tijd).

St. Anger is hooguit gemiddeld, die sound vind ik geen probleem. Dat rauwe dan gaan combineren met ctrl-c/ctrl-v, dat is de grootste zonde.

Oef, dit gaat richting een mexican stand-off.

We hebben dus ook nog de optie: schrijf maar raak over uw miskende/herontdekte metalfavoriet.

Intrigerende keuzes... "Dreamer Deceiver" is een typerend tenenkrommend slechte overschatting van de eigen mogelijkheden, Killing Machine / Hell Bent For Leather daarentegen is inderdaad hun beste plaat.

Qua beste plaat zit ik ergens tussen Sad Wings of Destiny en Sin After Sin in. Die platen fascineren door hun vele invloeden. Een nummer als Epitaph is pure Queen en bevat enkel maar zang en piano:

Last Rose of Summer is een welhaast folky te noemen ballade op akoestische gitaar:

En een nummer als Here Come the Tears gaat van folk naar pianogedreven ballade naar epische galmbak in slechts 3 minuten:

Kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Ik had even goede hoop op Nostradamus, maar dat bleek vergeefs. Priest verkiest het enkel nog oersimpele muziek te maken.

In het kader van het Subjectivisme: wat als ieder van jullie schrijft over elke plaat van Metallica - wellicht inclusief the No Life 'Till Leather demo (eenvoudig te vinden op een blogspotje), de Creeping Death maxi en The $5.98 EP: Garage Days Re-revisited? Het lijkt me fascinerend te zien op welke verschillende plekken men uitkomt na een gemeenschappelijke start. Het zou ook weer heel wat nieuwe content op de site inhouden... Zomaar een ideetje.

Over smaak valt te twisten enzo, maar Halford is toch veel te beperkt, te 'Birmingham' om een Freddie Mercury te kunnen doen, hoe graag hij ook wil, en z'n bandje is ook niet voor proggrootheid in de wieg gelegd. Behalve die ingehuurde drummer op Sin After Sin natuurlijk; mooi verhaal, dat...

*niet* te twisten. enzo.

queen en priest in één zin. tja. ze zeggen weleens dat dubbel negatief weer positief wordt, maar in dit geval is dubbel negatief heel erg dubbel negatief.

Mijn verwijzing naar Queen doelde op een invloed, niet op gemeenschappelijke kwaliteit. Interessante vraag overigens hoeveel Priest naar Queen gekeken heeft. Halford kwam pas rond Hell Bent For Leather/Killing Machine als leren heer voor de dag. Ik dacht dat Freddie toen al een tijdje zo rondliep. Wellicht dat Halford, die toen nog in de kast zat, in Freddie een groot voorbeeld zag?

Priest had in het begin zeker een te grote broek aan, maar ik mag dat wel. Gold dit niet net zo goed voor Deep Purple Mk1 of - ik noem maar een zijstraat - al die thrash- en speedmetalbands die steevast hun drummer en/of zanger (of ‘zanger’) voorbij sjeesden? Ik zie dit als charmant en bovenal essentieel onderdeel van de metalgeschiedenis – intentie en D.I.Y. is altijd belangrijker geweest dan vakmanschap -, en vind het oprecht jammer dat autotuners, triggering en Pro-Tools dit een halt hebben toegeroepen.

Enfin, Priest dus: het verhaal van vijf jongens die de staalfabriek proberen te ontlopen door groot te denken. De hardrock was in hun tijd ook technisch hoogstaand - de slons werd pas met Venom geaccepteerd -, dus wat konden ze anders? Zelfs het simplistische Motorhead wist wat spelen was. Toen Priest de muziek verkoos die technisch, en wellicht intellectueel, bij hun niveau paste, werd het voor mij een stuk minder interessant. Ik zie The Rage als hun laatste echte hoogtepunt.

Gelukkig namen de knapen van de N.W.O.B.H.M. het toen van hun over. En ook continentaal Europa bleef niet achter: Sortilege bijvoorbeeld, heeft ook duidelijk zeer goed naar Priest geluisterd.

Interessante vraag overigens hoeveel Priest naar Queen gekeken heeft.

Veel, en dan gaat het niet om het leernichtimago, maar juist om de muzikale invloeden in de periode vóór Hell Bent die je hierboven aanstipt.

Dat de muziek van Queen van grote invloed was is evident en geen vraag meer. Maar betreffende imago was Halford de eerste jaren duidelijk zoekende. Pas als leernicht voelde hij zich comfortabel, bleek, want dat is nooit meer veranderd. Mijn vraag blijft: waar haalde hij daarvoor zijn invloeden vandaan. Eenieder kan zo zijn vermoedens hebben. Maar ik heb er nooit iets over gelezen dat uit Halfords mond kwam.

Bolan? ABBA? KK had vroeger altijd een grote witte hoed op in navolging van Hendrix. Ergens op YouTube staat een mooi filmpje uit die tijd bij the Old Grey Whistle Test, Halford met lange blond vlashaar, bellbottoms, wat je zegt, grotere broeken ;-) Ze hebben in het begin ook een tijdje een zwarte drummer gehad!

Village People?

Nee, toch 'gewoon' Robert Plant dus:

The Old Grey Whistle, met de nummers Dreamer Deceiver (jawel) en Rocka Rolla. Mooie opnames, dat.

Er is ook een filmpje te vinden van, ik meen, Exciter, met Rob in ruimzittend wit. Heel erg ABBA.

Bowie zou ook een invloed geweest kunnen zijn, en, wederom, opteer ik voor Freddie, omdat de invloed van Queen zo duidelijk was. Waarom je enkel tot de muziek beperken, niet?

Ook een optie: David en Freddie waren kameleons en wellicht probeerde Rob dat na te doen. Per plaat een ander uiterlijk. Hij was er enkel niet zo goed in. Toen het imago van leernicht aansloeg - Priest is jarenlang straatarm geweest - koos hij eieren voor zijn geld.

Nogmaals, iemand bekend met een interview waarin Halford hier uitputtend over spreekt?

Dat filmpje, inderdaad.

En hier dat Exciter:

heh die zanger (Halford als ik de draad niet kwijt ben) doet me denken een Ierse stand-up comedian die zo'n bekende grap over Ironic van Alanis heeft. Met een soort cocker-spaniel haar ofzo.

(ik bedoelde dus de zanger in 't filmpje van Old Grey Whistle)

Kijk vooral ook Dream Deceiver. Robs hondenblik aan het einde is werkelijk prijsloos.

Er is ook een filmpje te vinden van, ik meen, Exciter, met Rob in ruimzittend wit. Heel erg ABBA.

Ja, daar refereerde ik ook aan :)

Even gezegd hebbende dat ik het eigenlijk helemáál geen interessant onderwerp vind (m.i. was niet Halford maar Downing hét stijlicoon van de band), uit de Priest biografie van Martin Popoff, in het Hell Bent For Leather hoofdstuk (1979):

"Rob had said he always had had a problem with the band's wimpy attire, butted up against such, loud, forceful music. Fed up with stealing things out of his sister's closet, it dawned on him that two worlds he was a part of - the heavy metal and the homosexual - wore the same clothes. Into a leather shop in London called Mr. S, and the proprietors started loading Rob and K.K. up with gear that sent the image even further into the world of S&M. Priest's trademark look was born."

Ik geloof niet dat er in de voorgaande hoofdstukken veel gesproken wordt over Halford's kledingkeuzes. En terecht ;)

In een poging de discussie voorlopig weer even van Priest vandaan te sturen, ik ben het totaal niet eens met Sebastian's opmerking dat het interessant is als een band boven zijn macht grijpt. Doe liever gewoon waar je goed in bent, toch?

x-post

Doe liever gewoon waar je goed in bent, toch?

Dat geldt voor sommige bands wel en voor andere weer niet. Kwestie van smaak en voorkeur. Van sommige bands pik je waar je andere bands voor verkettert. Zo werkt dat bij mij althans.

Van sommige bands pik je waar je andere bands voor verkettert.

Dan grijpen die 'sommige' bands dus niet boven hun macht, en die 'andere' wel.

Ik ben van mening dat je bij het hanteren van dat soort categorien niet ontsnapt aan enige hypocrisie. Je vind iets simpelweg goed of niet en gaat desgevraagd pas daarna op zoek naar argumenten en rechtvaardiging.

Zeker, maar ik zie niet in waarom dat het hypocriet of minder waar zou maken. Lees 'boven de macht grijpen' anders maar gewoon als 'doen waar je niet goed in bent'.

Voor de duidelijkheid: Ik hou inderdaad in het algemeen meer van drie-minuten/drie-akkoorden heavy metal dan van prog, maar er zijn progbands die ik beter vind dan Priest (Rush, oude Genesis).

Zeker, maar ik zie niet in waarom dat het hypocriet of minder waar zou maken.

Het lijkt me dat zulke 'regels' enkel waar zijn voor jezelf. Daar is verder niets mis mee, tenzij je andere mensen en 'hun' bands daar juist op afrekent. Dan is het hypocrisie. Op iedere regel die ik voor mijzelf kan verzinnen, weet ik ook weer uitzonderingen te bedenken. Ik verwacht daarom van niemand een waterdicht verhaal. En glimlach vriendelijk als iemand beweert dat wel te hebben. Dat kan aan mij liggen.

Het lijkt me dat zulke 'regels' enkel waar zijn voor jezelf

De regel lijkt me redelijk universeel ("band X doet hier iets waar ze niet zo goed in zijn; ik zet maar rap weer eens wat anders op"), maar dat zegt uiteraard niets over de jou of mijn individuele waardering voor band X. Jij vindt kennelijk dat Judas Prog best de moeite van het luisteren waard is, ik niet.

Hoe definieer je 'ergens niet zo goed in zijn'? Muzikale competentie? Dat zou dan inhouden dat de kwaliteit van muziek samenhangt met instrumentbeheersing, terwijl ik genoeg bands ken die hun karakter en kwaliteit juist uit een beperkte beheersing haalde. Dat was onder andere de charme en kracht van de vroege psychedelica en de vroege punk. Dan kun je komen te praten over instrumentbeheersing binnen de context, maar dat is hetzelfde probleem enkel vooruitschuiven. Want welke band wel functioneert binnen z'n context en welke niet, dat bepaal je puur zelf, en volgens mij echter via smaak, niet via universele objectieve regels.

Zo vind ik dat de oude Priest wegkomt met z'n pretenties en dat de hedendaagse, 'competente' Priest enkel maar volgens een formule werkt, die ik nogal saai vind. Andere mensen vinden weer wat anders.

Ergens niet goed in zijn mag je van mij best vertalen in muzikale competentie (al speelt zoiets als stom toeval uiteraard meestal ook een rol), maar die muzikale competentie omvat meer dan alleen het technische aspect van instrumentbeheersing, namelijk uiteenlopende, moeilijk te definiëren (en om het extra ingewikkeld te maken, voor een deel ook van techniek afhankelijke) zaken als gevoel, persoonlijkheid, charisma, hooks, goeie liedjes/riffs, het conceptueel samenvallen van muziek-tekst-imago, bandchemie, het kiezen van de juiste producer/productie enzovoorts enzovoorts. Halford mist met name de persoonlijkheid, de juiste frasering en het gevoel voor melodie om, zoals ik al zei, 'een Freddie Mercury' te kunnen doen. Hij komt er inderdaad niet mee weg, om jouw woorden te geruiken. Ik heb sterk de indruk dat hij ook technisch tekort schiet maar ik ben geen zanger dus daar kan ik niet echt over oordelen. Ik houd trouwens zoals ieder welhorend mens van functionele techniek, en dat heeft meer met gevoel voor de juiste muzikale keuzes te maken dan met een flitsende instrumentbeheersing.

Zo vind ik dat de oude Priest wegkomt met z'n pretenties en dat de hedendaagse, 'competente' Priest enkel maar volgens een formule werkt, die ik nogal saai vind. Andere mensen vinden weer wat anders.

Er zit natuurlijk nog wel iets tussen de oude progPriest en de hedendaagse 'competente' Priest, namelijk de geweldige band van begin jaren tachtig, toen ze vaak precies deden waar ze goed in zijn.

En ja, ik kan hier inderdaad wel overal braaf ende saai 'naar mijn smaak' / IMHO toevoegen, maar dat zijn van die discussiemoordenaars, vind je niet? Dit is het forum der subjectivisten, dus die toevoeging is min of meer te allen tijde geïmpliceerd ;)

ik was ondertussen hier..

Darkthrone - Transilvanian Hunger
jaaaa omgekeerde geheime haatboodschappen!!! Tipper Gore!!
zie ze zitten:
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/72/Darkthrone.jpg
ik word er vrolijk van (foto en plaat) die gast link heeft wat van Matthijs van Nieuwkerk en die knakker rechts is die loser uit American Movie, of gewoon Steve Buscemi :)
die gast links is trouwens inmiddels "school teacher", vraag me af welk vak. (of zou ie groep 3 kindertjes lesgeven) Kan allemaal in Noorwegen kennelijk en dat terwijl Transilvanian Hunger gewoon nog met Arische stickers kwam (en ze wilden "We would like to state that Transilvanian Hunger stands beyond any criticism. If any man should attempt to criticize this LP, he should be thoroughly patronized for his obviously Jewish behavior") Maar goed, dat was ironie natuurlijk :)

de muziek is een soort kapotte cassette. Op een vreemde manier wel lekker. Als je op de drums gaat letten ga je helemaal wappie, de tiktaktiktaks beginnen een soort nieuwe patronen te vormen (interne?) Nou ja.. en de gitarist maar de hele tijd zijn 3 a 4 heen en weer notende loopjes spelen. As Flittermice As Satans Spys is geloof ik mijn favoriet. Goeie break, goed dissonant-noise-opbouw-stukje en.. natuurlijk.. die reverse-message. :)

en nu ga ik lekker de biografie van Vargie lezen.

Jawel, maar juist omdat dit het forum van de Subjectivisten is, vind ik de stelligheid die ik in je antwoorden denk te lezen, dat de kwaliteit van muziek objectief te categoriseren valt, vreemd. Je schrijft "band X doet hier iets waar ze niet zo goed in zijn" en lijkt dat als feitelijke constatering te nemen. Ik denk dat je op metalforums weinig bijval vindt voor de stelling dat priest ooit boven zijn kunnen opereerde. Velen zullen vinden dat Priest juist precies deed waar het goed in was, dat altijd heeft gedaan en wellicht nog steeds doet. Ga je nu beweren dat deze mensen ongelijk hebben en dat dit verder los staat of hoort te staan van hun individuele waardering voor de band? Dat lijkt me een lastig vol te houden positie.

Voor de volledigheid: bij mij stopte de waardering met het geweldige Defenders of the Faith. Turbo en Ram It Down maakten duidelijk dat Priest juist als formuleband boven zijn kunnen opereerde. Het steeds weer opnieuw schrijven van dezelfde kraker is hen niet gegeven. Iron Maiden is daar bijvoorbeeld een stuk beter in.

Dit citaat uit een oude ILM Thread somt het voor mij perfect op:

'As is well known, the attempt to make a movie about Rob Halford's departure from Judas Priest, and his replacement by Tim 'Ripper' Owens, a singer for a Priest cover band, was made into an insipid movie called 'Rock Star', in which all the characters were demetallized. Here, the celebrated freelance team who brought you 'Ralf Hutter's Date', ILX Film and Video, write the script that should have been, for the movie that should have been, and bestow upon it the title it should have had too: Metal God.
(Scene: A rehearsal room somewhere in Birmingham. Glenn Tipton (gtr, left channel), KK Downing (gtr, right channel) and Rob Halford (The Metal God) are writing a new song. All have comically thick Brummie accents. In addition, and in an unforgivable lapse in taste on the part of the scriptwriters, Rob Halford has a slight lisp.)

Rob (chewing pen, notebook on knee): I've got this idea, see, for a song where an implacable being comes from the Heavens to wreak vengeance upon the Earth. But what should I call this monstrous vision of destruction?

KK: How about calling this feasome bringer of doom the… I don't know, the 'Painkiller'?

Rob: Sorry, we've used that one.

Glenn: 'Invader'? 'Exciter'?

Rob: Used 'em both I fink.

KK: Hmmm. 'The Sentinel'?

Rob: Used it...

KK: 'The Burninator'!

Rob: That's it! That's it! The Burninator! (suddenly inspired, starts to sing lyric, scribbling all the time in his notebook. His voice is ear-piercingly shrill and loud, and instantly everything in the room made of glass shatters, including KK's glass of champagne).

Verse:

Come down from the heavens
With wings of British steel
A fearsome monster made of iron
Burns wounds which never heal

He burninates the sinners
Not heeding when they pray
He burnates the evil ones
All scream and run away

Chorus:

He's the BurninAAAAYTOOOR!!!!
Avenger of the poor
He's the BurninAAAYTTTOR!!!!
With fire he wages war!

KK: I could insert a guitar solo at this point (starts playing with his whammy bar)

Glenn: You have seven bars, and then the remaining nine bars are mine, because I'm the slightly better guitarist.

Rob: I want to hear this with the whole band. Where's our bass player?

Ian Hill: I've been right here all along.

Rob: Oh yeah, so you have. Where's our drummer then?

En ook termen als zaken als gevoel, persoonlijkheid, charisma, hooks, goeie liedjes/riffs, het conceptueel samenvallen van muziek-tekst-imago, bandchemie, het kiezen van de juiste producer/productie impliceren subjectiviteit. Want wie bepaalt wat 'goeie liedjes/riffs' of 'de juiste producer' is. Ieder voor zich toch?

Maar wellicht praten we langs elkaar heen.

Ludo, gooi er zeker ook A Blaze in the Northern Sky (creepy) en Panzerfaust (pure Celtic Frost Worhip) tegenaan. De band Sargeist sluit hier verder weer mooi op aan, mocht je nog meer wensen. Hun muziek is op momenten nog lelijker.

zal ik tzt doen Sebastian (misschien zijn ze eerder al getipt, niet onmogelijk de lijst/draad is zo gigantisch) ik ben nu toevalllig bij.. jawel Painkiller. maar dat komt volgende week wel ergens, eerst hiervan bijkomen ;)

En ook termen als zaken als gevoel, persoonlijkheid, charisma, hooks, goeie liedjes/riffs, het conceptueel samenvallen van muziek-tekst-imago, bandchemie, het kiezen van de juiste producer/productie impliceren subjectiviteit. Want wie bepaalt wat 'goeie liedjes/riffs' of 'de juiste producer' is. Ieder voor zich toch?

Ja.

Maar wellicht praten we langs elkaar heen.

Ja. ;)

De bedoeling hier is een beetje dat je met ivoren-toren-stelligheid je subjectieve mening geeft, nogmaals, dan blijft de discussie een beetje op gang, waarvan akte. Volgens mij verwar je die stelligheid met het claimen van objectiviteit; niet doen!

Ik denk dat je op metalforums weinig bijval vindt voor de stelling dat priest ooit boven zijn kunnen opereerde.

Ben je hier nu niet juist zelf op zoek naar objectiviteit, zijnde de algemeen geldende opinie? Ik blijf inderdaad bij mijn stellige, afwijkende, subjectieve mening. Ik zal hem binnenkort zoals gezegd uitgebreid en met verve verdedigen :)

Volgens mij verwar je die stelligheid met het claimen van objectiviteit

Dat klopt, vrees ik. Ik trok een verkeerde conclusie.

niet doen!

OK ;-)

Ben je hier nu niet juist zelf op zoek naar objectiviteit, zijnde de algemeen geldende opinie?

Neuh. Die tijd is wel geweest. Daarom beleef ik ook weinig lol aan het gemiddelde metalforum. Daar worden meningen vaak niet op prijs gesteld. Kwestie van leeftijd wellicht. Ik was daarom wellicht teleurgesteld dat ook hier te vinden, maar daar zat ik dus naast. Ook ik neem slechts een stellige, blijkens van jou afwijkende subjectieve mening in.

Wordt oprecht gewaardeerd :) En voeg ondertussen vooral nog even op ongezouten wijze wat ontbrekende klassiekers toe aan deze draad, als je wil.

En voeg ondertussen vooral nog even op ongezouten wijze wat ontbrekende klassiekers toe aan deze draad, als je wil.

Hum... Hier en in die draad voor een herintredende Theo zijn alle speed- en thrashklassiekers wel genoemd, inclusief alles waartoe dat aanleiding heeft gegeven. Daarvoor zat echter de N.W.O.B.H.M. Als Ludo een geschiedenisles wil, categorie ‘nog ongenoemd’:

Angel Witch – Angel Witch
Cloven Hoof – Cloven Hoof
Def Leppard – On Through the Night (vergeet gewoon even wat je kent)
Diamond Head – Lightning to the Nations (de band die Lars Ulrich’s leven heeft veranderd)
Holocaust – The Nightcomers
Raven – Rock ‘Till You Drop & Wipe Out (athletic rock!)
Samson – Head On & Shock Tactics (waar Bruce Dickinson uithing voor Iron Maiden)
Satan – Court in the Act
Tokyo Blade – Tokyo Blade & Night of the Blade
Witchfynde - Give ‘em Hell

Deze groepen brachten te allen energieke, melodieuze en catchy raise-your-fist-and-yell-muziek. Het klinkt in hedendaagse oren wat sloom en achterhaald, maar goede nummers zijn het allemaal gebleven (nog recent gecheckt, ja).

Aanverwanten:
Anvil – Metal On Metal & Forged in Fire (eerste metalband met een duidelijk grotere rol voor de drummer?)
Exciter – Heavy Metal Maniac (ooit samen met Metallica, Slayer en Anthrax in de jonge-honden-divisie; die concurrentiestrijd verloor de band snel, maar hun debuut blijft een klapper.)
Leatherwolf – Leatherwolf (Iron Maiden op z’n Amerikaans)
Manowar – Battle Hyms, Into Glory Ride & Hail to England
Savage – Loose ’n Lethal
Sortilege – Metamorphose (Judas Priest op z’n Frans)

Hedendaagse varianten:

3 inches of Blood – Advance and Vanquish (Judas Priest zoals oma het maakte)
Cradle of Filth - Midian & Nymphatemine (Verkoopt zich als black metal - weet ik wel -, maar daar is op Dani’s zang en een enkele blastbeat na weinig meer van te merken. Het is feitelijk gewoon Iron Maiden op topsnelheid met dramatische keyboards. Toch?)

Aansluitend: midden jaren tachtig werkte Mike Varney’s Shrapnel label zich in het voetlicht. Kenmerk: shredders onderbrengen in echte bands met echte liedjes. Hier werd N.W.O.B.H.M. gecombineerd met typische Amerikaanse hardrock (uitte zich vooral in de refreintjes).

Essentieel:
Apocrypha – The Forgotten Scroll & The Eyes of Time
Chastain – Mystery of Illusion, Ruler of the Wasteland, The 7th of Never & The Voice of the Cult (Bij David T. Chastain vallen de gouden riffs pardoes uit beide mouwen. En zangeres Leather Leone wist daar wel raad mee.)
Fifth Angel – Fifth Angel (Pure pop, dit. Deze band had de wereld kunnen veroveren.)
Vicious Rumors – Soldiers of the Night & Digital Dictator (al eerder genoemd, hier)

Instrumentaal en daarmee meer van het snarenfietsen:
Tony Macalpine – Edge of Insanity
Vinnie Moore – Mind’s Eye

Combinatie van bovenstaande:
Cacophony – Speed Metal Symphony (als liedjes te herkennen nummer, waarin de gitaren werkelijk volledig losgaan wanneer ze daartoe de kans krijgen; zanger is wel even wennen)

Tegelijkertijd roste men elders in Amerika de Thrash uit de N.W.O.B.H.M.

Nog op het snijvlak:

Tyrant – Legions of the Dead (schoolvoorbeeld van een midden jaren tachtig metalplaat; gevangen tussen N.W.O.B.H.M. en Thrash. Zo worden ze niet meer gemaakt)
Savage Grace – Master of Disguise (Iron Maiden op dubbele snelheid.)
Overkill – Feel the Fire (Iron Maiden op driedubbele snelheid; hier hoor je de roots van de thrash nog zo mooi terug)
Rigor Mortis – Rigor Mortis (Iron Maiden op vierdubbele snelheid. Deze band was wel een laatkomer.)

Thrashjuweeltjes, oud en minder oud:

Artillery – Terror Squad (technisch)
Celtic Frost - Morbid Tales, To Mega Therion & Montheist (Kraftwerk van de black metal; blackened metal noem je dat dan tegenwoordig, geloof ik, als je darmen in je hoofd zitten en je hersens tegen je anus)
Cyclone – Brutal Destruction (verre van origineel, wel de beste Belgische thrashplaat)
Darkane – Insanity (thrash revival)
Destructor – Maximum Destruction & Damned in Leather (thrash revival en leve de lol)
Flotsam & Jetsam – Doomsday for the Deceiver (voor als je Jason Newsted eens daadwerkelijk wilt horen spelen)
Hirax – Raging Violence (zwarte zanger met bijzondere stem; voor z’n tijd onnavolgbaar extreem (vraag het de drummert); inmiddels een thrash revival band)
Holy Moses – Finished With the Dogs (Duitse thrash met baarmoedergorgelende zangeres; kon zich indertijd qua extreemheid meten met de koplopers.)
Infernal Majesty – None Shall Defy (wilde ooit Slayer van de troon stoten en deed daar met hun debuut een heel heftige poging toe)
Sabbat – History of a Time to Come & Dreamweaver (technische en mystieke thrash, later bekend als Skyclad, uitvinders van de folkmetal, waarvan je ongeacht wat kopen kunt, maar vooral Wayward Sons of Mother Earth & Prince of the Poverty Line)
Usurper - Threshold of the Usurper, Skeletal Season & Necronemesis (voor wie net zoals ik vindt dat Celtic Frost te weinig platen heeft gemaakt)

En ‘geheel’ losstaand, zomaar, in de categorie ‘relatief onbekend maar absoluut niet onbemind’, oud en nieuw:

Brocas Helm - Black Death (Psychedelische metal? Onplaatsbare band)
Cirith Ungol – King of the Dead & One Foot in Hell (flangy voorloper op de doom)
Crimson Glory – Crimson Glory (melodieuze metal in de geest van de N.W.O.B.H.M.)
Gorerotted – Mutilated in Minutes (van toen het in swang was dat heel vieze deathmetal en grindcore twee frontmannen hadden)
Helstar – A Distant Thunder & Nosferatu (Nog meer melodieuze metal in de geest van de N.W.O.B.H.M.)
In Flames - Come Clarity & A Sense of Purpose (ideale kruising tussen melodieuze pop en deathmetal)
Lair of the Minotaur – Carnage, Ultimate Destroyer & War Metal Battle Master (kamerbreed rampestampen met een poster van Celtic Frost aan de muur)
Vio-lence - Eternal Nightmare (besloot op een dag Machine Head te worden. Luister naar deze manische topthrash en vraag je samen met mij af waarom)
Wargasm – Why Play Around (Onderkoelde thrash. Unicum.)
Znowhite – All Hail Thee (amerikaans partyrockbandje met thrashneigingen; met zangeres ook. Bijzondere genrevermenging, zonder enige pretentie.)

Blackmetaltip:
Wolves in the Throne Room - Diadem of 12 Stars & Two Hunters (het nadeel van black metal is dat de nummers meestal kort zijn. Daar heeft Wolves in the Throne Room iets op gevonden. Eindeloos.)

Zoiets?

haha :D ik mag mijn snelheid van luisteren wel opvoeren als ik deze draad voor 2023 gedaan wil hebben ;)

Daarvoor zat echter de N.W.O.B.H.M

de wat? :)

NogWatOnBekendereHarigeMetal? ;)

:-)

Not Worthy Of Bredase Hoorbeurten Metal

of New Wave Of British Heavy Metal zoals sommige mensen zeggen.

2023, da's een goeie plaat!!
http://bp1.blogger.com/_5yKJNyVeeec/R6knQtoIsTI/AAAAAAAAAFQ/gH7QgXHoKvk/s400/2023.jpg

Goeie tip!
Nou weet ik ook waar Black Sabbath Planet Caravan vandaan heeft. ;-)

wel een gave hoes :)

Not Worthy Of Bredase Hoorbeurten Metal

lol!

of New Wave Of British Heavy Metal zoals sommige mensen zeggen.

aha!

hop.

Judas Priest - Painkiller
Halford heeft een gigantisch bereik (zegt Wikipedia) maar echt zingen kan ie natuurlijk niet (ik) (Niet dat ik 'm dit stijltje nadoe)
Opener Painkiller is gaaf, maar te lang, echt leuk vind ik het album in 't midden worden. Metal! Meltdown! Nightcrawler! En vooral Between The Hammer and the Evil. (mijn favoriet) Touch of Evil is ook nog gaaf, maar het refrein is wel erg corny. Living Bad Dreams is ook wel vet, maar da's een bonusje, die telt niet. Oh en elk metalnummer heeft gewoon een break nodig, zonder drums, waar je alleen de riff hoort. :)

elk metalnummer heeft gewoon een break nodig, zonder drums, waar je alleen de riff hoort.

Ooooo ja :)

Mooie lijst Sebastian! Wargasm is idd fantastisch, om er maar een wat obscuurdere uit te pikken, beetje Prong / proto Machine Head-achtige groove metal. Heb toevallig laatst Transcendence van Crimson Glory weer eens gedraaid, wat een ongelooflijke band was dat. Niet zo heel erg goed, maar wel fascinerend, met die maskers, Queensrÿche-worship en ye olde blikkerige digiprogmetal. Ik meen me wel te herinneren dat hun eerste plaat inderdaad beter is dan het destijds de hemel in geprezen Transcendence.

Touch of Evil is ook nog gaaf, maar het refrein is wel erg corny.

Mijn favoriete nummer. Dat stukje van 'You're possessing me' is tegelijk volstrekt belachelijk en het hoogtepunt van de plaat.

digiprogmetal

Was Rage For Order al genoemd?

En gewoon omdat ik bij elke draaibeurt enthousiaster wordt en niet snap waarom ik er toen geen weet van had:

Ook blij da'k weer haar op m'n kop heb bij dat nummer. :D

Ja, Blessed Death! Ik heb een voorkeur voor Kill Or Be Killed. Op Destined For Extinction vind ik de zang een trucje worden. Het is fantastisch, maar enkel maar full force air raid siren, wat de plaat wat eentonig maakt. Daar heeft Hour of Pain dan weer geen last van, gelukkig. Opschieten met die reunie jongens!

Dat klinkt inderdaad bepaald niet slecht. Beetje het Amerikaanse antwoord op Sodom?

Kweenie, Sodom boeide me nooit zo (en recentelijke downloads deden me niet van mening veranderen).

Laat ik de jaren zeventig kort voor je op een rijtje zetten, Ludo, dan heb je de hele geschiedenis van 0 tot nu. Enkele namen zijn al eerder gevallen.

Een werkelijk beginpunt bestaat natuurlijk niet. Voor het gemak stel ik dat uit in de jaren zestig aangedragen elementen van o.a. Jimi Hendrix, Cream, The Who en Led Zeppelin in 1970 de hardrock werd geboren met Black Sabbaths debuut:

Black Sabbath - Black Sabbath (Niet hun beste, maar neem even wat andere platen uit 1970 in je hoofd ter orientatie en luister dan hoe het nummer Black Sabbath komt binnenvallen. Dat gitaargeluid! Wat een impact moet dit gehad hebben indertijd)

Black Sabbath bracht weliswaar nog steeds rock: bluesakkoorden op een vierkwartsmaat, maar veel, veel harder. Geniale mensen bedachten er de term hardrock voor – duh.

Het tot dan zwalkende Deep Purple deed vanaf 1970 ook mee. Gitarist Ritchie Blackmore werd bekend om het koppelen van bluesakkoorden aan die uit klassieke muziek: de zogenaamde neo-klassieke gitaarstijl. Dat zou een belangrijk element van heavy metal worden.

Deep Purple - In Rock, Machine Head & Made in Japan (live was Purple op z’n best, dus check vooral die laatste titel).

Zanger Ian Gillan stootte het kopstemzingen door tot nieuwe hoogten. Led Zeppelins Robert Plant ging hem daarin natuurlijk voor, maar die bleef toch vooral dicht bij de blues. Gillan liet die met regelmaat achterwege. Het wegslijten van de blues uit zowel zang als gitaarwerk is de route van hardrock naar heavy metal. Dit was overigens een vrijwel exclusief Europees gebeuren.

Andere artiesten die daaraan bijdroegen:

Uriah Heep - Salisbury, Look At Yourself (poor man’s Deep Purple, maar met plezierige hippietik, en zanger David Byron! Hoor hem gaan in Bird of Prey!)
Scorpions - Fly to the Rainbow, Virgin Killer en Tokyo Tapes (vergeet alles wat je kent. Deze Scorpions is de band van supergitarist Uli Roth – Hendrix aficionado en hippie)
Rainbow – Rainbow Rising, Live in Munich 1977 (Ritchie Blackmore na Deep Purple en met zanger Ronnie James Dio. Naast de klassiek nu ook de traditionele muziek uit de Middeleeuwen en Renaissance op elektrische gitaar; wat is blijven hangen)

Pure hardrockbands waarvan unieke elementen door de metal zijn opgepikt en onthouden:

AC/DC - Let There Be Rock, If You Want Blood…
Kiss – Kiss, Hotter Than Hell, Alive & Alive II Motorhead - Overkill, Ace of Spades & No Sleep ‘til Hammersmith

Enkele andere namen waar je hiervoor je oor te luisteren kunt leggen: Thin Lizzy, Ted Nugent, Blue Oyster Cult, Budgie, Van Halen, Whitesnake, Boston, Montrose, UFO, ...

Naast de blues moest ook de vierkwartsmaat eraan geloven. Langzaam kwamen de drumritmes steeds meer uit de Europese volksmuziek.

Bij Judas Priest kun je het volledige proces mooi waarnemen van Rocka Rolla (1974) tot aan British Steel (1980). Hun Stained Class (1978) is voor mij een van de eerste echte heavy metalplaten en een blauwdruk voor de N.W.O.B.H.M.

De songstructuren werden gaandeweg ook steeds doordachter. Rush was daar een meester in (Fly by Night, Caress of Steel, 2112, A Farewell to Kings & Hemipheres).

Andere namen die op deze ontwikkeling van invloed waren, doch zelf pure hardrock noch metal: Alice Cooper Group (Killer), Genesis (Nursery Cryme), Queen (Queen II), King Crimson, ...

Bands en artiesten uit de jaren tachtig die ‘tegen de stroom in’ vooral de hardrock trouw bleven:

Twisted Sister – Big Hits and Nasty Cuts (Gimmick en in de studio al snel een hele slappe hap; maar begin jaren tachtig was dit een spectaculaire liveband; check Destroyer, Tear It Loose & It’s Only Rock’n’Roll van deze compi. En bekijk vooral ook de videoclips voor We’re Not Gonna Take It en I Wanna Rock op Youtube :-)
Ygnwie Malmsteen – hele discografie (Ritchie Blackmore met haast)
Michael Schenker Group – Live at Budokan (Laveert mooi tussen hardrock en metal in)
Vandenberg – Vandenberg, Heading for the Storm (idem)
Dokken - hele discografie

Enkele jaren zeventig iconen die dat in de jaren tachtig solo ook deden:
Dio – Holy Diver & Last in Line
Ozzy Osbourne – Diary of a Madman & Blizzard of Ozz

Zo, Ludo, kun je voorlopig voort.

Ik heb hier heel (heel) wat bochten afgesneden. Mannen, vult aan; corrigeer, bestrijd, verbeter! Laat Ludo tot in het bejaardenhuis wat te doen hebben.

Hiram, ik heb Transcendence altijd te glad geproduceerd gevonden - alsof de band vurig hoopte op Amerikaans chartsucces. Het debuut klinkt meer Europees. Veel vuriger en organischer. Heel erg Queensryche tentijde van hun eerste EP. Queensryche liet die stijl al snel achter zich en Crimson Glory leek even de ideale plaatsvervanger. Hoe vond je Helstar en Heir Apparent, wat dat aangaat?

Martijn, ook niet In the Sign of Evil/Obsessed by Cruelty? Primitiviteit die pal past naast vroege Kreater, Destruction en Necronomicon. Toen de band leerde spelen was ik er ook snel klaar mee.

Het laatste berichtje aan Martijn B. en betreft Sodom.

we noemen Sebastian voortaan "De Professor" :)
Dokken is wel een stoere bandnaam en Scorpions' Virgin Killer moeten we op vinyl hebben natuurlijk ;)
Maar eerst Burzum (en niet op sondagoggend)

we noemen Sebastian voortaan "De Professor" :)

Yo! Helstar en Heir Apparent: Nog nooit gehoord.

Dokken is wel een stoere bandnaam

Heh, ik dacht in het begin altijd dat ze Dockhand heetten, kende ze alleen van de radio!

Kweenie, Sodom boeide me nooit zo

Persecution Mania is in huize Ter Haar een grote favoriet. Maar goed, jij bent toch ook geen Motörhead-fan? Dat is wel een belangrijke invloed op Sodom.

Yngwie Malmsteen, dat vind ik dan weer niks. Die man kan alles met een gitaar, behalve fatsoenlijke riffs schrijven. Laat dat nou net het belangrijkste zijn.

Naast discutabele belangrijkheid zal dat ook met je definitie van 'riff' te maken hebben, er zijn zat geweldige Yngwie riffs. Sterker nog, in het begin gingen die solo's me ook allemaal wat te snel. Pas na uitvoerige blootstelling aan Naked City en Ivo Papasov ging ik die solo's echt waarderen.

Ik heb een verzamelaar gedownd van Sodom, ik zal jullie krenten eens uit die pap vissen binnenkort. :)

@ Sebastian: Toe maar, de hele Yngwie discog, zo ver ging ík zelfs niet. De Scorpions aanraders zijn ook net anders dan ik het had doorgekregen. Blijf moeite met Klaus' stem houden, ondanks dat ik Sails Of Charon geweldig vindt. Doe eens een Uli Jon Roth aanrader? Ik heb die Vivaldi (leuk, ook om naast die van The Great Kat te leggen :D ) een verzamelaar (wat stomme covers van Hendrix enzo) en een ander album met Electric Sun geloof ik, maar die gleed toch wel een beetje erg hoog de cheesescale in.

Heb het uiteraard in geen eeuwigheid meer gehoord, maar op die Rising Force platen uit de jaren tachtig staat behalve die solo's en misschien niet zo heel boeiende riffs toch in ieder geval ook nog wel een zwik pakkende melodieuze hardrockpopliedjes met Joe Lynn Turner op zang. Na Odyssey heb ik nooit meer iets van Malmsteen meegekregen.

Odyssey now playing... en ik heb nog gelijk ook! "I'll See The Light Tonight", "Heaven Tonight", lijkt me ook best iets voor huize ter Haar, hoor.

Ik bedoelde "Rising Force" i.p.v. "I'll See The Light Tonight" maar ook die laatste is fijn, volgens mij van de tweede plaat.

I'll See The Light is van de tweede ja.

De eerste 4 zijn geweldig, welke zanger ook. En de eerste Alcatrazz.

Daarna is het, toegegeven, meer van hetzelfde, beetje afhankelijk van de zanger hoe leuk precies. Dat is nu Ripper Owens, ben benieuwd of dat wat is, z'n voorganger Dougie White boeide me niet zo. Dan liever Mark Boals op War To End All Wars, qua productie een beetje mislukt al kan ik er wel mee leven. Liever een veredelde oefenruimte opname dan te gladgestreken. Helaas is het nooit tot een plaat met Jørn Lande gekomen, door een vuile ruzie. Ach, daar hebben we min of meer ARK's Burn The Sun aan te danken, dus eigenlijk mag ik niet zeuren. :)

@Ludo: professor, haha. Het is meer dat ik de heel oude platen van wat context wilde voorzien, omdat ze kaal wellicht nogal tegenvallen. Raven was in 1980 het meest dynamische dat voor handen was. Maar als je het vlak na Pig Destroyer opzet, hoor je daar natuurlijk niets meer van.

Verder wilde ik het verschil tussen hardrock en metal voor je duiden. Beide genres gaan hand-in-hand, maar zijn toch heel eigen beestjes. Ik ken mensen die dachten niet van metal te houden, omdat ze enkel maar hardrock was gevoerd. Het omgekeerde komt ook voor.

Over waar hardrock stopt en metal begint is trouwens nooit uitsluitsel gevonden. Daar woeden op het interweb al jaren discussies over. Persoonlijk vind ik genreoorlogen vermakelijk om naar te kijken. Ik zou wensen dat het de enige oorlogen waren.

@Hiram: Heir Apparent bracht ook pure Priest/Maiden/Queensryche verering. Maar hun Graceful Inheritance heeft een moeilijk te duiden, poetisch en mystiek karakter; wat de plaat toch eigen maakt. Denk, misschien, aan heel oude Fates Warning. Nadelig zijn de compacte, gedateerde productie en de zanger, wiens hoge regionen – die hij uiteraard vaak bezoekt – nogal nasaal klinken.

Helstar is andere koek. Wederom Priest/Maiden/Queensryche, maar nu staat James Rivera achter de microfoon. Dit rockt! Een vroeg voorbeeld van powermetal. Ik zou zeker Nosferatu eens proberen, met A Distant Thunder voor als het bevalt.

Neem gelijk ook de eerste Leatherwolf mee en verwar hem vooral niet met de tweede gelijknamige.

@Martijn B: jij kreeg andere Scorpions aanraders door? De Scorpions is een band met fases, het hangt ervan af op welke periode men zich richt. De platen van vlak na Uli zijn ook zeker de moeite waard: Love Drive, Animal Magnetism, Black Out en World Wide Live. Met Mathias Jabbs en, heel even maar, een teruggekeerde Michael Schenker. Goede, retecommerciele hardrock.

Klaus is geen ster, maar als je Uli hebt horen zingen – die bij de Scorpions ook achter de microfoon stond – wil je hem omarmen. Op Fly to the Rainbow is alles het meest in balans: compacte rockers, psychedelische epische freakouts, akoestisch hippiegeneuzel en een scheutje krautrock. Op latere platen is te horen dat Klaus en Rudi heel, heel graag de hitparades inwillen en Uli dat juist heel, heel graag niet wil. Op liveplaat Tokyo Tapes vecht men dat op het podium uit.

Het is precies dat tegengewicht dat Uli in zijn solocarriere zo node ontbreekt; waaruit ik dan ook niets kan aanraden. Het is me allemaal teveel Hendrix, van wie ik geen fan ben. En Uli zingt... Eenieder die me van deze gedachte wenst af te brengen is zeer welkom.

@Martijn TH: ik meen me te herinneren dat je van Whitesnake houdt. Denk aan Deep Purple Mk III en luister dan naar Odyssey. Wellicht dat zo het muntje valt.
(Als je het Blackmore zelf wilt horen doen, luister dan naar Purples Slaves & Masters; ook met Turner.)

Malmsteens hele discografie is wat veel natuurlijk, maar de man is te getalenteerd om een slechte plaat te maken. Het is wel zo dat een gebrek aan variatie is opgetreden, waardoor mijn voorkeur bij zijn eerste werk is blijven liggen: Rising Force, Marching Out, Trilogy en, dus, Odyssey. En ja: zeker die laatste drie bevatten toch heus echte nummers. Ik kan daar niets anders van maken. Probeer het nog eens. (X-post)

Burzum - Hvis Lyset Tar Oss
die knakker moet vanuit de gevangenis gewoon wat soundtracks pennen! In plaats van met gasmasker en wapens en al proberen te ontsnappen. Sheesh. In afsluiter Tomhet krijst ie niet eens meer, het lijkt wel Me and You and Everyone We Know. Opener Det Som nog wat vond ik 'n beetje suf op 'n verkeerde drums. Vrij rustige drums, die 14 minuten wegtikken, ik zou 't bijna krautrock noemen (maar ik weet niets van dat genre en ik ga GEEN draad beginnen)
De titeltrack is (logisch?) het meest metal. Beats in elk geval met gemak het ook wel harde 3e nummer, waarmee we ze allemaal gehad hebben.

Hel(l)aas kunnen de computer stukken die vanachter de tralies kwamen nog niet in de schaduw staan van Tomhet (of Rundgåing av Den Transcendentale Egenhetens Støtte, for that matter), gek genoeg.

Daar gaan de theorieen over in absoluut isolement (gevangenis, ouderlijk huis, isoleercel) de beste creaties maken. :-)

Leuk rijtje ook: gevangenis, ouderlijk huis & isoleercel in een zin. :D

Tja, die jongen mag vast af en toe met verlof.

Niet meer denk ik.

Ook muziek maken in zo'n klein autootje is niet inspirerend. Maar hij was dus ontsnapt?

Uitbraakpoging ja, inclusief carjack. Daar gingen z'n privileges. Evengoed zal ie toch vrijkomen over niet al te lange tijd (ik dacht dit jaar, maar wellicht toch iets uitgesteld, misschien wel tegelijk met de release van Until The Light Takes Us, de verfilming van het boek Lords Of Chaos).

Gaat ie als ie vrijkomt dan misschien werken in het onderwijs? :-)

Daar gingen z'n privileges

ja en 13 maanden erbij he :) Daar ging 't natuurlijk om, hij wil helemaal niet weg. Buiten staan er waarschijnlijk 100 matties van die Euronomonyous nog wat te wachten om Varg eens lekker op Voodoo-Saw-wijze te martelen.

Volgens mij hebben al die matties ineens goede banen en liggen ze er geen nacht wakker van.

het is wel erg lang geleden, dat wel, daar zit dan ook wel weer een mooi tragische tv-film in, dat Varg in de gevangenis hetzelfde is gebleven (of worse) en dat ie dan terugkomt in een milieu vol school teachers. (Zie die gast van Darkthrone)

Evengoed zal ie toch vrijkomen over niet al te lange tijd

Hopelijk doet hij dan wat aan zijn haar, want dat Hitler kapsel is helemaal niks. :(

@ Ludo Idd. Moest erg lachen om die onderwijzer van Darkthrone. Ik spreek wel meer Scandinavische rockers die in het normale leven gewoon les geven aan tienjarigen. En er zit een geweldig script in.

Hitlerkapsel? Is dat niet tegen de luizen?

Nou, er zijn er vast nog wel een paar die het allemaal behoorlijk dwars zit.

Leverde wel een mooi stukje poëzie op van Nargaroth:
1993
a year of misery?
Darkness fills the sky.
I hear the warriors cry.
The legend tells a story
From a Viking from the north,
Who met a Death Warrior
Black Metal was never really the same.
The legend call it murder
And the Viking had survived.
But the eyes of the Death Warrior
Never saw again the sun upon the sky.
And the quintessence:
Everyone recognized war,
That Black Metal isn't just
Entertainment anymore.
I can still remember
My emotions so confused.
My soul was seeking answers.
No knife I let unused.
So many questions
I had to satisfy.
My soul was under torture,
But I knew my way was right
I see a cemetery fall asleep under fog
And I know the old days will never come
Again.
1993, this year of misery was the knife
which split the Black Metal scene apart.
Since that mighty day Black metal split his Way,
And the unity was never the same again.
Lies, rumors and hate. Moneymaking, sadness
And shame
And all this by, the Day as Burzum Killed Mayhem.
Remember this day! Remember this way!
That you never betray, what here leads you
On your way!
And I never will forget
The day as this both warriors met.
The blood was hot the moon was red
And Black Metal created his own grave.
And I dream from days before
Black Metal Maniacs, no whore,
In the legions of war
The demons in our heads the law.
So I summon you once again,
We should never forget the pain
From older days in our veins
We now cut of that it can flow like rain.
Arrghh, this was the legend from
The Day as Burzum killed Mayhem.

Goh, hoe daar op te reageren. Martijn, kan je het duiden?

Dat snap je alleen als je lid bent van de Satanische Elite.

ondertussen..

Yngwie J. Malmsteen - Rising Force
*pinkt traantje weg bij Little Savage* de enige melodie die 'n beetje gevoel heeft. Ik geloof niet dat ik fan van Yngwie ga worden. Dat orgel ergens aargh. Toptekst oh. There's a hole in the sky, but don't ask me why-y-y-y-y :)
Ik vond stiekem wel leuk Icarus' Dream Suite Opus 4 (minus het orgel dan als daar was)
En alle cheesy hilarisch synthesizers natuurlijk. Maar 't merendeel van dit soort soleer werkt toch 't best in een Daft Punk song. (Da's alweer de 2e keer dat ik over DP heb in deze draad, geez)

op een of andere manier lees ik steeds 1939 in dat "gedicht"...

Orgel! <3

@ Martijn: was dat satanisch dan. Klonk eerder episch.

Context ist Krieg. ;)

Oftewel Galahad heeft Mordred omgebracht en nu verdwijnt Avalon in de mist.

http://img519.imageshack.us/img519/6543/mordredessequamvideri37om1.jpg

Maar... zoiets ja. :)

Heeft iemand dat ook... dat je bij iedere vreselijke actie van die noorse BM-gassies denkt van ach gut.

Vaak wel. Maar die executie van die asielzoeker door Nödveidt was wel pure zware misdaad. Volgens de mannen van The Haunted die nog met hem hadden samengewerkt had het vooral met overmatig speedgebruik te maken en was het eigenlijk een heel aardige gast.

Bah, vreselijk, daar gaat ach gut zeker niet voor op. Blijkbaar vind ik kerken in de fik steken, moord en kannibalisme niet zo erg als dit. Geeft te denken...

de kerken waren wel hartstikke oud en hout, dat fikt als luciferhoutjes, is ook geen uitdaging bedoel ik maar.

Dat zei Sephiroth van Occult ook destijds op de vraag waarom hij geen kerken in de hens zette in Nederland. Pragmatisch hoor. :)

Die moord ging helaas ook al over aardse zaken als geld en vrouwen (en volgens sommigen ook macht).

'Ach gut' is het woord niet, ik denk wel bij al die jankerds die het leven in de stad of dorp met liefhebbende ouders en als grootste zorgen diploma's, PSP's en de nieuwe Metallica nogal jankerds zijn met hun haat jegens van alles en nog wat. En dan lees je een interview met Animus uit Israël of Aras uit Iran, landen waar een black metal bandje hebben iets meer lading heeft en soms nog wel wezenlijk gevaar oplevert of het leven sowieso wat turbulenter is (hoewel ik geen idee heb in hoeverre de staat zo'n Aras in de peiling houdt), en dan denk je: wat een weldenkende jongemannen.

Ach gut. Ik weet niet.

<surfer dude>mensen vermoorden is natuurlijk nooit cool</surfer dude> ook al moet ik wel ontzettend lachen als Vikerniss zijn slachtoffer postuum zit te dissen "hij moest zijn platenzaak van zijn moeder sluiten." Geen wonder dat hij bloed rook.

Die kerken dat is veel interessanter. Als jij overtuigd heiden bent (wat ik overigens na pakembeet 1000 jaar enigszins discutabel vind) kan ik me voorstellen dat het Christendom iets heel pedants heeft en wel een "tikkie" kan gebruiken. Alleen die kerken in Noorwegen zijn erg mooi, dus om esthetische redenen is het wel jammer. Neem dan echt iets lelijks en leg de Sint Pieter in as, dat is ook veel ambitieuzer.

Ik weet niet of het zo discutabel is overtuigd heiden te zijn. Even googlen op noorse heidenen leverde meteen het volgende op: 'De eerste kerk in de regio Tromso werd in 1252 gebouwd en kreeg als naam De heilige Maria dicht bij de heidenen.' Geweldig.

Heiden zijn zoals Varg dat is is zeer discutabel. Zijn grote held Evola heeft daar een mooie tirade tegen geschreven, met als strekking dat het een uitermate hedendaagse en romantische interpretatie is van iets wat de moderne mens toch al niet kan begrijpen. Grappig ook hoe de kwalijke rassentheorieën grif worden overgenomen maar de spirituele lessen die m.i. wel hout snijden gemakzuchtig worden overgeslagen. Hoe je Evola-fan kan zijn en tegelijk een positivist (heidense religie is leuk en aardig totdat de wetenschap ons vertelt hoe het echt zit, schrijft Varg in een column) is mij een raadsel.

Hoe je Evola-fan kan zijn en tegelijk een positivist

Het zijn beiden metafysische minderheidsstandpunten? (Hoeveel positivisten zijn er nog?)

In ieder geval één. :)

Maar ik denk eerlijk gezegd wel meer, recentelijk beweerde een 'wetenschapper' dat we uitgeevolueerd waren.

Nou, heb ik Vargs essays niet gelezen, misschien dat hij daar wel wat te melden heeft. Zou me niks verbazen (al blijft het natuurlijk niet te vertrouwen dat hij als artiestennaam een personage uit Lord of the Rings gebruikte. :)

Zo'n Gaahl vertrouw ik veel meer als natuurmens. Die heeft zeker geen Playstation.

Toen ie die namen koos was ie tenminste nog slechts een Tolkien fan en puber. Nu is het een volwassen vent gezegend met een zekere intelligentie maar toch met hele nare ideeën.

Genoeg van zijn schrijfsels te vinden op: http://burzum.org/

En ja hoor, wat krijg je als je op de link gegeven door Martijn klikt? Een vriendelijk ogende onderwijzer.

Zo'n Gaahl heeft natuurlijk geen playstation, maar een Wii.

Geeft vast (revisionaire) geschiedenis:
http://www.burzum.org/img/gallery06/big/photo07.jpg

dat voorkantje (van die Burzum-plaat en ook van zijn site) vind ik wel heel fraai :)

Dat is werk van een Noorse kunstenaar http://en.wikipedia.org/wiki/Theodor_Kittelsen

Ark - Burn The Sun
Lekker plaatje. Vette Amerikaanse shit wou ik zeggen, maar 't zijn Noren. Die zanger heeft Soul! (Zeg "zwarten in metal, zijn daar voorbeelden van..) Maar z'n stem is bij vlagen wel iets te overheersend. In 't midden hoorde ik even wat Genesis. Sowieso veel poppy gedeelten. Just A Little kan zo naar 't songfestival. Spaans gitaartje en werkelijk een meesterlijke break (ik zie zwoele danseressen al swingen in jurkjes) Heel knap, gaandeweg die break wordt het nummer harder en, nou ja metal. (pluspuntje ook voor 't Pastorius-baswerk troughout trouwens)

Ark? The Ark?
Zwarten in metal, daar zijn voorbeelden van. Sepultura (post Max). Bad Brains, alhoewel iedereen nu zal roepen dat het hardcore/reggae is. Indianen en indo's zie je inderdaad nog iets vaker in metal.

ARK, 'superband' van ex-Conception gitarist Tore Østby, Jørn Lande, John Macaluso, Mats Olausson en eh, nog iemand (Google is te traag).

Maar z'n stem is bij vlagen wel iets te overheersend.

Ja hallo, 'tis wel metal. :)

Maar ook een hoop classic rock in Jørn's stemgeluid en mensen als Glenn Hughes, Robert Plant en David Coverdale waren ook niet vies van wat R&B of blues.

Zwarten in metal, ja zat: Mystifier, Living Colour, Blasphemy, 24-7 Spyz, Funkadelic, Jimi Hendrix, Stevie Salas, etc. etc.

En we staan aan de vooravond van een stuk minder blanke stroom oriëntaalse metal.

En latere Bad Brains is veel metaliger, daar ga ik het leuk vinden (Quickness en God Of Love).

In Entombed zat/zit ook een donkere meneer met dreads....

Nu een donkere meneer met een kale kop, maar het is dezelfde inderdaad.

Zwarten in metal, ja zat

Niet overdrijven hè ;)Verder King's X natuurlijk, die oude drummer van Priest dus en Suffocation, gewoon echte-echte 'blanke' death metal, is ook halfzwart. In Decibel stond laatst een prachtige reportage over 'brown metal', in Mexico dus.

Maar z'n stem is bij vlagen wel iets te overheersend.

Ja hallo, 'tis wel metal. :)

denk toch dat ie juist daardoor bijvoorbeeld bij mijn Disturbed/Shinedown/etc.-zusje niet in de smaak zou vallen. (de cd ;) )

Entombed gaan we nog tegenkomen..

Disturbed/Shinedown/etc

Dat is ook geen metal. :P

Entombed, dat dan weer wel. \m/_ (><) _\m/

Dat is ook geen metal. :P

i know, maar Ark is niet veel harder dan Muse ofzo ;)

Hard ≠ metal

Sommige industrial, power electronics of zelfs grind is harder maar minder metal dan Iron Maiden.

Wat!?

Hoe vertel je iemand
Dat de aarde niet meer rond is
Dat de vogels niet meer vliegen
Dat Metal niet meer HARD is!?

;)

Brown metal klinkt heel vies.

Latino's en metal is ook helemaal geen vreemde combinatie of zouden die mensen van Decibel nog nooit eerder goed gekeken hebben naar de bandleden van Fear Factory of Slayer.

Ik weet nog dat toen ik net van de metal was, ik constateerde dat het nummer Sheer Heart Attack van Queen echt verwoestend veel harder was dan mijn favoriet Iron Maiden. Terwijl Iron Maiden toch stoer en helemaal metal was. En Queen natuurlijk allesbehalve. Daar begreep ik helemaal niets van. En ik durfde het niet bespreekbaar te maken, want dan viel ik door de mand als de poseur die ik duidelijk was.

Pantera - Vulgar Display of Power
brr kouwe plaat. toms als stuiterballetjes in een lege gymzaal. klets klets. wel metal zoals ik me metal voor zou stellen. gebrulde slogans, over (ogenschijnlijk?) simpele riffs. Af en toe, bijna uit 't niets, onderbroken door wat melodisch werk, wat in mijn oren dan toch vooral aan Metallica doet denken. En Hollow aan 't eind begint ineens wel heel soft/sentimenteel :) (de melodie dan, niet op de tekst gelet verder ;) )

oh en op de set-up pay-off van eerder af te maken, mijn zusje vind ARK geweldig. volgens haar leek het WEL op Shinedown. Ik zei natuurlijk niet, Shinedown is GEEEEEN metal. "Wat is 't dan???" ("Weet ik veel" zei ik en ging snel weg)

http://85.223.49.167/butterfly.gif

Obituary - Slowly We Rot
mijn tolerantie-grens begint weer te dalen geloof ik. Obituary een van de eerste die de diepe grroaaaaaurrrll growl gebruikten (lees ik ook maar op Wikipedia) Doe mij toch maar het gekrijs van een Judas Priest dan. Wat betreft Rizz picks ga ik dan toch voor Pantera.

De wens van die vlinder is in vervulling, met dank aan o.a. Merciless Death.

Doe mij toch maar het gekrijs [...] dan.

Dat gaat helemaal goed komen.

* wrijft zich vergnoegd in de handen *

Ludo, even 'n algemeen advies: Als je de zang niks vindt moet je hem gewoon negeren, die is namelijk hoogstzelden echt essentieel bij metal. Je mag hem in ieder geval nooit als argument gebruiken om iets niet goed te vinden mkay ;-) Of je nou van riffs of van solo's houdt, het gaat ALTIJD om de gitaren hè. En bij Obituary ook om de groove, trouwens, die is wel lekker toch?

Als je de zang niks vindt moet je hem gewoon negeren,

Mij lukt dat niet hoor!
De enige optie voor mij is eraan wennen, maar daar heb ik niet altijd veelvuldig draaien voor over.

Om even te vloeken in de kerk: Jeff Buckley trek ik gewoon niet.

(Ik moet ook zeggen dat ik dat een beetje cultiveer omdat het altijd zulke geschokte reacties van de aficionados oplevert.)

dat ik dat een beetje cultiveer

Ja, als je er zelfs al in een metaldraadje over begint... ;) (en nee, Zep is geen metal)

Wat betreft zang in metal, ik bedoel vooral dat ik het zo jammer vind dat veel mensen het hele genre negeren enkel en alleen vanwege de *grunge* zang, zoals ze het dan tot overmaat van ramp ook nog noemen. Het lijkt vreemd genoeg vaak het meest prominente element van het genre voor buitenstaanders. Zonde! Enneh, je mag natuurlijk best iets laten staan om die reden hoor, maar zeg dan nog in ieder geval: Lekkere riffs, maar ik trek de zang niet ;-)

Overigens kan metalzang best wat extraas brengen hoor, zo'n hardliner ben ik nu ook weer niet. Maar ik heb nog nooit iets niet kunnen luisteren vanwege de zang, geloof ik. Heeft het misschien ook iets te maken met het feit dat mensen de tekst willen kunnen verstaan? Je kan het namelijk beter als extra 'instrument' beschouwen, in feite.

wat betreft zang: ik vond vroeger cacophony muzikaal gezien echt heel goed, maar die zang was voor mij zo'n struikelblok dat ik het toch onbeluisterbaar vond. nog steeds trouwens. bij crimson glory had ik daar ook last van; , een beetje te overdreven. terwijl ik queensrijche wel trok.

Ja, toch wel erg veel metal die waarin de zang een even zo grote rol speelt hoor. Tom Araya, Russell Allen, Jørn Lande, Troy Dixler, Murat İlkan, Cronos, het zijn geen onbelangrijke factoren voor hun respectievelijke bands.

Bij Beyond Twilight dacht ik dat het om de zang (van Jørn) ging, maar na 2 platen zonder hem blijkt het toch in de leadgitarist te zitten. Masterplan kan me echter zonder Jørn gestolen worden.

Wie vinden we wél goede metalzangers, laten we het daar dan eens over hebben. Ik ga vast even heel hard nadenke

x-post

Ik heb er al een paar genoemd. :)

En ik voeg er gelijk Şebnem Ferah aan toe.

Zeg Tijn, doe we wel even gezellig de bandnamen erbij, want zo herken ik alleen Araya en Cronos :)

Allen > Symphony X
Lande > ex-ARK, ex-Beyond Twilight, ex-Rising Force, ex-Masterplan, nu solo onder de naam Jorn
Dixler > Sindrome
İlkan > Pentagram (Mezarkabul)

Ferah > ex-Volvox, nu solo.

http://www.diomusic.nl/diomusic.nl/wp-content/uploads/2008/02/dio-tas2.jpg

Wie vinden we wél goede metalzangers, laten we het daar dan eens over hebben.

Interessante vraag.

In ieder geval:

http://home.datacomm.ch/moserfoto/lemmy.jpg

Favoriete metal/hardrockzangers: Ronnie James Dio (Rainbow, Dio, Black Sabbath), David Coverdale (Deep Purple, Whitesnake), Lars-Göran Petrov (Entombed), Lemmy (Motörhead), John Tardy (Obituary), Layne Staley/Jerry Cantrell (Alice In Chains), Nocturno Culto (Darkthrone), Phil Anselmo (Pantera/Down), Peter Dolving (The Haunted), Greg Puciato (Dillinger Escape Plan), Julie Christmas (Made Out Of Babies, Battle Of Mice)

Trek ik niet/verpesten het: Chuck Schuldiner (Death), Geddy Lee (Rush), Brian Johnson (AC/DC)

Dio vooral ja, en verder zo los uit het polsje (valt niet mee, moet ik zeggen): Araya (Slayer), Wrest (Leviathan), die gast van Grand Magus (JB?), John Tardy (Obituary, jazeker), en toch ook wel Halford (Judas Priest) als hij zich zoveel mogelijk beperkt tot goed getimede falsetto's. Ik geloof dat ik bij metal ook meer geef om personality dan echte bonuspunten-goede zang; wat wel enigszins samengaat, uiteraard.

x-post

Anselmo

Het slechtste wat metalzang ooit is overkomen, zelfs ik irriteer me heel af en toe wel eens aan zijn army of clones.

ik zal de discussie verder niet ophouden, maar bij dat Obituary werd ik er 'n beetje onpasselijk van, ik wil 't verder best als instrument beschouwen hoorr. ;) teksten kom nou! die schud ik ook zo uit mijn mouw "At the gates of hell I crushed your soul, unleashed my demons into the euh nou ja bowl? ;) )

Ja, dat de teksten verder nergens over gaan is ook al geen pré, maar het ging me even om het principe van de niet verstaanbare zanger, óók een dylandogmatische doodzonde, toch?

John Tardy had vaak geen teksten, die maakte gewoon geluid.

Het slechtste wat metalzang ooit is overkomen, zelfs ik irriteer me heel af en toe wel eens aan zijn army of clones.

Maar dat moet je hem niet kwalijk nemen. Dat is net zoiets als Faith No More verantwoordelijk houden voor alle rapmetalabberaties.

zou best kunnen (niet voor mij echter, ik ben notoir tekstonvast)

oh ik dacht even dat Army of Clones een zij-project was van die gast. Best een leuke bandnaam eigenlijk.

Maar dat moet je hem niet kwalijk nemen.

Meh. Hij heeft in ieder geval wel personality :)

Te veel, eigenlijk.

Nog een paar: Tomas Lindberg (Grotesque, At The Gates, Disfear), Bruce Dickinson (Iron Maiden), Barney Greenway (Napalm Death, misschien wel de ultieme personality-zanger-frontman), en John Gallagher (Raven).

ik vind evil chuck schuldiner juist geweldig. verder: nick holmes (paradise lost), john garcia (kyuss), glenn danzig, maynard james keenan (tool), chris cornell (ten tijde van temple of the dog), tom araya inderdaad, peter dolving (the haunted), michael akerfeldt (opeth), geoff thorpe (vicious rumors), buddo (last crack), mike muir (suicidal tendencies, kon heerlijk manisch uite hoek komen, zeker samen met de eeuwige gitaarsolo van rocky george), martin van drunen (pestilence, hail of bullets).

Van Drunen seconded. Dolving doet me nog steeds helemaal niks, eentje uit het klonenleger wat mij betreft, ondanks z'n grote bek.

Ja! Tompa (seconded) en Van Drunen (thirded).

Dolving kan ik ook niet meer dan iets meer dan adequaat vinden, Aro of Dolving is me om het even iig.

Verder nog Mark Boals, Göran Edman en in iets mindere mate Jolanda Turner, allemaal ex-Rising Force.

Btw, iemand dit al eens gehoord? Innaresting...

Verder: Eric Wagner (Trouble) en de enige echte-echte OG metalpersonality Ozzy natuurlijk.

Blackies: Varg, Simen Hestnaes en Czral.

...

mike muir (suicidal tendencies, kon heerlijk manisch uite hoek komen

Ja!

(De video doet het wel, je mag hem alleen niet embedden van Sony. Even dubbelklikken.)

Chris Reifert! (voor de n00bs: Autopsy)

jaahaa, chris reifert!

wie is tomba trouwens?

Tompa is Tomas Lindberg.

Nuclear Holocausto van Beherit is ook fijn.

Thomas Lindberg van At The Gates en Disfear. Dat vind ik een vrij standaard punkzanger, hoewel ik Disfear erg goed vindt.

Punkzanger? Bij Disfear misschien, maar bij ATG toch meer een proto-blackie.

Voeg ik La Sale Famine de Valfunde van Peste Noire ook nog ff toe.

Dolving doet me nog steeds helemaal niks, eentje uit het klonenleger wat mij betreft

Er is overeenkomst, maar Anselmo komt duidelijk uit Louisiana, terwijl Dolving dat echte Zweedse Bergman zwaar-op-de-hand heeft.
Bewijsmateriaal:

Down - Stone The Crow

The Haunted - All Against All

ik vind evil chuck schuldiner juist geweldig

Die was iig prima te verstaan. Ben wel geïntrigeerd door je keuze voor die Last Crack zanger, was dat er niet een uit de (oude) Patton-school?

Thomas Lindberg van At The Gates en Disfear. Dat vind ik een vrij standaard punkzanger

Zjuust, behalve dat standaard. Bij punk is de zang dan weer van levensbelang, natuurlijk. Heeft waarschijnlijk toch met die Boodschap te maken.

Ik bedoel, veel instrumentale punkbands zijn er volgens mij niet, kan eigenlijk alleen All en aanverwante progpunk bedenken (Victims Family?) die wel eens een liedje zonder zang doen.

bij dat Obituary werd ik er 'n beetje onpasselijk van

Dat is in hun geval ook een beetje de bedoeling.

Hoe kon ik vergeten, de beste vaderlandse vocalist in de geschiedenis van altijd:

http://tachtiger.web-log.nl/tachtiger/images/anneke.jpg

Melodieuze dameszang >>>> doucheputjes

Ik wilde Eric Adams (Manowar), Blaine Cook (The Accused) & Aaron Stainthorpe (My Dying Bride) nog even noemen in de categorie fijne zangers.

Ja, die Cook had een prachtige pruttelgorgel, dat dan weer wel. Stainthorpe ook top, van hem kan ik ongebruikelijk veel gejank verdragen.

Oh, in het kader exxxtreem: Attila Csihar en vooral Kvarforth (Shining, Den Saakaldte).

O, en ik Alim Qasımov als rockzanger doet het ook goed, ik zou iemand met een stem als İbrahim Tatlıses wel eens in een pittige (power)metalband willen horen.

@ hiram: helemaal gelijk natuurlijk met anneke, maar ik vind het geen metalzangeres. maar ze zingt verder wel iedereen onder de tafel.

last crack + buddo: heb het nooit een mike patton kloon gevonden, zoals last crack ook nooit op faith no more leek. ik hoorde er wel een iets zwaardere, metaligere jane's addiction in, maar buddo's zang was veel beter dan perry farrell. mooie, flexibele stem had-ie, fijne emotionele ondertoon ook. burning time blijft een van mijn alltime fav's.

bij punk is de zang trouwens inderdaad behoorlijk belangrijk, ik bedoel: dead kennedys zonder jello? bad religion zonder greg? ik denk niet.

Hmm, als je in een metalband zingt ben je in mijn boekje gewoon een metalzangeres, hoor; zij kan er toch ook niks aan doen dat de rest volhardt in stoere mannen gebrul? Wat mij betreft mag er in het genre veel meer met melodieuze (dames)zang worden gedaan, liefst een beetje poppy en meerstemmig. Powerpop in het kwadraat, een beetje wat Torche en In This Moment (en een hoop metalcore in het algemeen) proberen maar dan goed ;) Twee lichtende voorbeelden in deze (vooral omdat ze de liedjes hebben uiteraard): King's X doet het meerstemmig en vanuit metalbeginselen, Damone heeft een dame op zang en komt meer uit de powerpunkpop hoek, maar wel met echte riffs, twin leads en dubbele basdrum. De vraag is hoe extreem je het kan maken (blastbeats? tekst en imago?) voordat De Pop het loodje legt. Ik denk ook dat metalheads over het algemeen niet bedreven genoeg zijn in catchy liedjes schrijven (ipv de gebruikelijke riffsalad) en dat je meer moet verwachten van de overkant, de 'hipsters' zeg maar.

Zo eens even de In This Moment MySpace beluisterend moet ik die toch maar eens een herkansing gunnen, ondanks de matige zang.

Last Crack ken ik maar één nummer van (van de Ein Abend In Wien compilatie), ik had er alleen een vage funk/alt.metal associatie mee, vandaar. Ga eens luisteren.

Irritant is dat, ik wéét gewoon dat er in die hele new wave of american metalcore maalstroom dingen zitten die ik erg goed zou vinden, maar ik kan me er echt niet toe zetten om dáár doorheen te gaan waden...

Het beste voorbeeld van wat ik bedoel, nog steeds ongeëvenaard:

Ik lees net Adrien Begrand's recensie van die nieuwe In This Moment en voor de zoveelste keer vraag ik me af of hij en ik niet bij de geboorte gescheiden zijn... ben het lang niet altijd met hem eens, maar hij schrijft echt eng vaak precies wat ik denk.

Agent Steel - Unstoppable Force
kon 'm eerst niet vinden. dacht wow zo obscuur.. maar clismo had E-tje achter Steel geplakt. Daarna dook ie wel op, alhoewel wel in een vinyl-mp3-rip. :) lekker warm geluid zullen we maar zeggen.
Toffe plaat een van mijn favorieten in de hele reeks. Never Surrender, geweldig. Als eerder gememoreerd high pitch screams pwnen gorgelende grunts. En dan ook nog zulk melodieus gitaarwerk, dit is gewoon een sell-out voor de masses. ;)
Midden zakt ie wat in, maar het slotdrieluik is 't best van allemaal. The Day At Guyana komt 't hardst en cheesy slotstuk Traveller (ET bedoelen ze zeker) is 't traantjesmoment. ;)

Na vele omzwervingen vond metalludo toch een thuis, in de speed metal....

ook al zo'n rare term. de metal is al niet hard ( ;) ) en snel.. mwah, niet onnavolgbaar snel in elk geval. Agent Steele is de eerste in deze reeks waarvan ik de neiging kreeg een "tab" te zoeken om het ook te spelen. (niet dat ik dat vervolgens deed)

Snel voor 1988. En vooral sneller dan gewoon 'heavy metal'. Tuurlijk, vele malen ingehaald inmiddels, maar het genre speed metal is (imo, naturally) gewoon heavy metal maar dan snel (met behoud van hoge zang, evt. een tandje hysterischer).

1986.
Kom in mijn armen, Ludo! En dan te bedenken dat last.fm onze liefde maar 38% kans geeft.

* schudt meewarig het hoofd *

:)

Dat jaartal was willekeuring hoor, wilde eens niet dat legendarische speed/thrash jaar 1986 noemen. :)

goed zo ludo :-). en ga nu maar snel richting bay-area-thrash-land, daar zul je je ook wel thuis voelen.

Carnivore - Retaliation
Jack Daniel's and Pizza lololol. 20 seconden gaat 't nog, dan zap. I have a right to be myself! And you can go fuck yourself! Leuke teksten troughout. (En songtitels ook Angry Neurotic Catholics) I shit my pants as I wait for the Reaper. Race War heeft zelfs een mooie melodie. En Race War, da's net Erase War. toch!? :) Wel een beetje een overdreven R heeft die man (Steele dus) vooral in Jesus Hitler (een van zijn mindere vondsten) , z'n stem trek ik sowieso 't minst in de middendip. Ook opvallend dat ze 't over knokken op Ground Zero hebben en later USA For USA natuurlijk gheheh. If you don't like it here!! (Get the fuck out, oid) Manic depression it touches my soul! Five Billion Dead komt ook hard. Best 'n toffe plaat.

if you can't eat it or fuck it?

Then kill it!

En masturbate with rage natuurlijk.

Carnivore heerst. :)

de eerste type o negative (slow, deep and hard) hoort trouwens ook wel bij onvermijdelijke metalklassiekers.

Slayer - South of Heaven
Grillig werkje. Slayer op de slome Metallica-tour, ofzo. Drumgeluid bij vlagen erg lelijk (Mandatory Suicide bijvoorbeeld) en meteen daarna weer wel fijn!?! (Ghosts of War, goeie hakkende snare)
Behind The Crooks is 't beste nummer, wat mij betreft.
Die Judas Priest cover is ook wel aardig.

De slome Metallica-tour? Neen. Iedereen verwachtte dat het na Reign in Blood nog sneller zou worden. Hoe verrassend daarom dat Slayer voor vertraging koos (hun overigens niet onbekend; luister de plaat Hell Awaits)). Geen tweede Reign in Blood. Hulde.

Wat bij de besluitvorming wellicht ook een rol speelde, is dat tussen Reign in Blood en South of Heaven de grindcore werd uitgevonden. Moest Slayer naast zichzelf ook dat nog eens overtreffen qua extreemheid? De jongens kozen wijs een andere weg.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

Maar, Ludo, als je Slayer liever hoort blijven scheuren, dan rap aan de God Hates Us All en The Christ Illusion.

South of Heaven heeft inderdaad een opmerkelijk geluid. Drassig en naargeestig. Desintegratie. Op z'n Engels: decomposed. En ik heb inderdaad altijd een zombie-associatie met dat geluid gehad (wat je ook in vroege death metal kunt terugvinden). Hebben meer mensen daar last van?

goed gesproken. Alsof 't uit elkaar valt. Ik heb voorlopig wel even genoeg van Slayer, nu richting (even spieken) Metallica en Iron Maiden.

Ik vond 'm toen tegenvallen, maar ik was er ook van IJsselstein naar Utrecht voor gefietst... om eracher te komen dat ze 'm Utrecht óók niet hadden... en een dag later wel. Thuisgekomen vooral geschrokken van z'n zangpogingen.

En als ik 'm nu opzet denk ik elke keer: wat een plaat!

Hier trws een stukkie van de nieuwe voor 2009.

Heb hem altijd fantastisch gevonden. Vooral de serie van de eerste drie-vier tracks is gewoonweg briljant. Seasons In The Abyss vond ik juist eerste tegenvallen en ben ik ingegroeid.

Tot en met Seasons… is Slayer gewoon magistraal. Daarna wordt het gewoon Slayer.

Mijn Slayer-voorliefde is net iets anders. Als liefhebber van Black Sabbath/Kyuss/Soundgarden kon ik heel weinig met de band totdat ik 'Dead Skin Mask' en 'Seasons in the Abyss' hoorde. Reign in Blood ben ik pas recentelijk gaan waarderen, maar mijn favoriete nummers van die plaat zijn ook de meer slepende ('Postmortem', 'Raining Blood').

Wat me wel opvalt is dat al mijn favoriete Slayer-nummers zijn geschreven door Hanneman.

Toen South Of Heaven uitkwam was ik zo hyper dat ik hem nooit meer 'objectief' zal kunnen beoordelen, denk niet dat ik ooit verwachtingsvoller naar een plaat heb uitgezien. Ik geloof ook niet dat ik destijds merkte dat hij langzamer/zwaarder oid was dan RiB. Het was gewoon De Nieuwe Slayer, eindelijk. Als ik hem nu hoor komt altijd weer dat hyperenthousiasme naar boven van twintig jaar geleden. Maar Reign In Blood blijft wel de beste, natuurlijk.

Ik keek erg uit naar Reign in Blood - zeker ook met alle perikelen rond Slayer, Aardschok en de Aardschokdag (Slayer liet het blad zitten op die dag en de Aardschok weigerde daarop de plaat te bespreken of uberhaupt nog een woord vuil te maken aan de band). Controverse. Spannend. Reign in Blood was een bom. Diepe indruk door de snelheid en de hardheid. Een beetje geschokt door de korte speelduur (al was ik daarop voorbereid door Speak English or Die van S.O.D. - mijn eerste echt korte plaat). Toch is Reign in Blood voor mij nooit de beste Slayer geweest. En ook niet de beste plaat van 1986. Het was een mijlpaal in een landschap van mijlpalen. South of Heaven verraste me door het tragere tempo en een zingende Tom Araya. Slayer nam me daarmee erg voor zich in. Hier was een band die zich wilde ontwikkelen, die niet langer meedeed aan de speedwedstrijd. Hun eerste vier platen verschillen duidelijk van elkaar. Daarna werd het meer van hetzelfde.

Ze zijn toch wel blijven evolueren vind ik. Bijvoorbeeld wat meer prog op Divine Intervention of juist het beruchte crunchy geluid van God Hates Us All, met tevens het meest poppy Slayer nummer, 'Bloodline'.

Heh, Reign In Blood en Speak English Or Die stonden bij mij fijn samen op een TDK D60 bandje, nonstop autoreverse op de walkman jeweettogg ;)

Dat klopt, maar dat is maar mondjesmaat. Een verrassend nieuw geluid zoals op South of Heaven heb ik op latere platen niet gehoord (hoe goed ik die platen ook vind, laat dat duidelijk zijn).

Conservatieve Slayerfans vervloeken de band al jaren om de nu metal en hardcoreinvloeden op hun latere platen. Alsof die platen radikaal anders klinken dan het oude werk. Ik hoor het in ieder geval niet.

@Hiram: ideale krantenwijkmuziek. Snel thuis :-)

Ik deed de zaterdag bestelling vooral op Trouble (s/t op Def American). Rustug...

Hah, altijd afgevraagd wat het toch was dat Reign In Blood niet besproken werd. Te extreem, zoals iemand die ik graag mag beweren geloofde ik nooit zo. Dit klinkt aannemelijker. :D

Slayer zegde de Aardschokdag af ruim na de gangbare termijn. Aardschok was hierom vooral ook pissed omdat het blad de band bij hun vorige Nederlandse tournee op iedere mogelijke manier geholpen had. Andre Verhuysen reed hun tourbus (omdat niemand in de band een rijbewijs had) en Metal Mike zorgde er meen ik voor dat de jongens iedere dag een maaltijd voor hun neus hadden en door het hele land bij vrienden van de redactie op de bank kon maffen. Stank voor dank.

Tja, en laat dan net Reign In Blood volkomen boycottproof blijken...

Reign in Blood plaatste Slayer in een keer op de kaart en de hele wereld wilde de band hebben. Dat wist de band natuurlijk ook niet van tevoren. En helaas worden andere dingen dan belangrijker dan vriendendiensten.

Dat verslag van die tour is erg leuk om te lezen. :)

\m/ slayer! \m/

ook ik keek erg uit naar south of heaven en ik schrok me in eerste instantie kapot; het was zo clean, zo netjes, zo traag? terwijl ik een groezelig teepje met hell awaits had, en een iets beter tdk'tje met reign in blood (vreemd genoeg zonder post-mortem, had de metalgoeroe van school er niet op gezet). toch was het snel een van mijn favorieten en is dat ook altijd gebleven. de sound vond en vind ik geweldig, en de drums vind ik nog altijd fantastisch klinken (rick rubin toen hij nog goed was). beste nummers: titelnummer (de openingsriff natuurlijk) en live undead.
seasons in the abyss vond ik zelf een stapje terug toen, zonder de klasse van voorgaande albums. nog steeds vind ik hem niet de beste slayer, maar blood red swingt als een tiet en war ensemble is van reign in blood niveau.

daarna paar jaar uit het oor verloren (die punkcoverplaat kan me gestolen worden), maar god hates us all en christ illusion vind ik dan wel weer heel goed.

(vreemd genoeg zonder post-mortem, had de metalgoeroe van school er niet op gezet

Hehe, mijn Trouble '91 was ook vreselijk gemaltraîteerd door degene die het tapeje had gemaakt (andere volgorde, R.I.P. weg). Bofte ik nog want hij maakte het wel bonter hoorde ik later.

Die punkcover plaat is best OK, hangt een beetje van het nummer af. DISINTEGRATE YOU BASTAAAAAAAAAAAARDS!

Haha. Ik had een tape-je gekregen van de de metalhead die een paar jaar hoger zat, met daarop twee platen van Raven. Dat was een overdub van een overdub van een overdub. Geen hoge tonen meer te bekennen, waardoor de band als Venom klonk. Geen idee dat dit niet de bedoeling was. Toen ik de platen eenmaal op vinyl in huis had, was ik teleurgesteld in hoe helder en opgeruimd de band klonk. Dat is nooit meer helemaal goed gekomen ;-(

Mijn eerste ervaring met speed metal was de Jump In The Fire 12" van Metallica... op 33 rpm... Ik dacht: is dit nou speed metal? :D

Metallica - ...And Justice For All
Zeker geen goed teken als je One het beste nummer vind he? ;) Drumgeluid is wel stoer natuurlijk, maar al die laaaange nummers. Gaap. Iets met Straw, vreselijk.

Ludo, Ludo, Ludo... Kill Em All, Ride the Lightning & Master of Puppets natuurlijk!

Ja, …And Justice For All is dodelijk saai, tot Dyers Eve begint (wel hier en daar een leuk stukje hoor, maar tussen Blackened en dat laatste nummer had zo 30 minuten geschrapt kunnen worden, als er een band gebaat was bij de maximale lengte van de LP…).

Je begint wel lekker op stoom te raken, Ludo.
Is dat omdat er je er lol in krijgt, of omdat je er zo snel mogelijk vanaf wilt zijn?

Ludo maakte de fout om mij blind te vertrouwen. :) Moet je ook niet doen. Maar goed ik moet idd nog steeds beginnen aan dat artikel waarom Justice de beste Metallica is (héééélemaal niet saai.)

Waarom nou weer 4 x é daar, 1 is zat. :)

Ik vind Justice verre van beroerd, maar ik zou hem niemand aanraden als instapper. Bevallen de eerste drie, ja, luister dan eens verder.

Overigens: Drumgeluid is wel stoer natuurlijk?
Hebben we met Ludo een potentiele St. Anger devoot in huis? ;-)

Mijn gemutileerde cassettebandjes duit-in-het-zakje: Ride The Lightning zonder "Call Of Cthulu", met dank aan de gitarist van een zeker noordoostbrabants gothisch doommetalbandje ("is toch niks aan, en dan past 'ie op een 45 minuten kantje").

blood red swingt als een tiet

Joah! 't Is dat grind-stomp-met-samba-bijna-triolen-feel-ritme van de riffs hè, never misses ;) Heeft, ondanks de Hanneman credits, misschien toch iets van doen met de latin roots van Araya en Lombardo.

Nieuw nummer "Psychopathy Red" volledig & 'HQ'; voor de fans van Undisputed Attitude, zak maar zegge. Yowzaah.

Hah, Death Magnetic, who cares?

Je begint wel lekker op stoom te raken, Ludo.
Is dat omdat er je er lol in krijgt, of omdat je er zo snel mogelijk vanaf wilt zijn?

een beetje van beide denk ik ;)

ik had hier meer over willen typen maar werd afgeleid door PSV's wanprestatie.

Het is wel duidelijk een OMC-plaat. Radicalismus natuurlijk. Ik vind meestal de solo's nog wel fijn, maar ja om een nummer van 9 minuten voor een solootje van 55 seconden te luisteren.

St. Anger vind ik wel de beste Metallica-plaat-titel.

Ludo, Ludo, Ludo... Kill Em All, Ride the Lightning & Master of Puppets natuurlijk!

die laatste heb ik natuurlijk gedraaid voor dit project (werd me misschien wel als 1e aangeraden of in elk geval bij de eerste 5)

Maar goed ik moet idd nog steeds beginnen aan dat artikel waarom Justice de beste Metallica is

Daar ben je net te laat mee. (Newsted is wel echt genaaid. Maar goed, hij heeft het ook laten gebeuren.)
'One' vind ik niet zo goed, 'Harvester of Sorrow' dan weer wel. De rest van de plaat ken ik niet zo.

Harvester …, de eerste en de laatste polkabeat nummers en een stukje uit To Live …, en vooruit, One zijn de beste tracks imo.

Ik ga 'm weer eens opzetten.

Wat ook wel meespeelt is dat ik op dat moment net 'erin' raakte en Metallica eigenlijk al als mainstream ging zien, zeg maar.

die laatste [Master of Puppets] heb ik natuurlijk gedraaid voor dit project

Ik ben zelf een Ride the Lightningman, dus zou die willen aanraden; maar duidelijk is dat je het Metallicageluid kent.

Op naar Iron Maiden dan. Het debuut Iron Maiden voor de rauwe sound, Number of the Beast en/of Piece of Mind voor het klassieke geluid en A Matter of Life and Death voor hoe het er tegenwoordig voor staat (Rock in Rio mag ook - beter dan Life After Death, echt!)

Powerslave en Piece Of Mind imo. (Qua Dickinson-era dan. En de eerste 2 natuurlijk)

Daar ben je net te laat mee.

Ha! Een tweede roepende in de woestijn! :)

Iron Maiden. Life After Death wat mij betreft.

Life After Death wordt 't. Niet omdat OMC dat nu zegt, maar omdat ie dat in januari ook al zei ;)

Neem dan gewoon een verzamelaar. The Essential Iron Maiden of Somewhere Back in Time: the Best of 1980-1989.

verzamelaars zijn verboten.

Life After Death is feitelijk toch ook een verzamelaar, alleen dan live?

Tsja, Reign In Blood dus, het eerst gebod nietwaar, mag ik dan wel even South of Heaven daarna noemen, kakt op het laatst weliswaar in maar toch.

Qua Metallica ben ik altijd een ...And Justice For All man geweest. Oh twee zei je? Nou, Iron Maiden - Life After Death..."this is not to do when a bird shits on you" TANATADTANDANATADATANDAN!!!

― OMC, zaterdag 19 januari 2008 21:46 (9 months ago) Bookmark

Kom op hé, over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd. Screeeaam for me multi-panel!

nieuw slayerliedje is geweldig! ik ga weer plat hoor.

qua justice: harvester of sorrow heb ik altijd maar een saaie stamper gevonden; geef mij maar blackened, dyers eve en eye of the beholder. geweldig album zowiezo.

Kom op hé, over de uitslag wordt niet gecorrespondeerd. Screeeaam for me multi-panel!
zit dat erin of is 't de bedoeling dat ik iets zeg? ;)
qua Slayer verkies ik ook Reign in Blood.

Life After Death is feitelijk toch ook een verzamelaar, alleen dan live?
merk ik nu ook terwijl het publiek door Churchill heen juicht (bepaald geen goeie speecher die man, of een slecht fragment)

terwijl het publiek door Churchill heen juicht (bepaald geen goeie speecher die man

Als je het publiek aan het juichen krijgt ben je volgens mij wel aardig bezig. :P

da's omdat een roadie langsloopt ;)

Iron Maiden - Life After Death
Dus. Eigenlijk moet ik ook nog de 26 minuten van de bonusdisc luisteren.. Ofzo. Maar tis nu al een errug lange zit. Wel een lekker bandje hoor. Ze houden 't tempo er goed in. Powerslave bijvoorbeeld. De aankondigingen zijn wel een beetje belachelijk, niet eens wat de man zegt maar gewoon zijn stem. Favoriete nummers The Trooper en natuurlijk Rime of the Ancient Mariner. (Een gedicht!?!?) :) Kudos voor al dat dubbele gitaarwerk ook.

Kudos voor al dat dubbele gitaarwerk ook

:))
maiden's sterkste punt.

en natuurlijk Rime of the Ancient Mariner.

Ja, menig metalhead kon daardoor met Engels eindexamen de blitskikker uithangen. :)

Mijn leraar was er niet van onder de indruk. Die hield van punk en vond metal maar niks maar uit fatsoensoverwegingen moest ie wel.

Mijn afstudeerwerkstuk op middelbare school ging over Iron Maiden. De leraar was erg onder de indruk van de hoeveelheid werk en kennis die ik erin had gestoken. Iron Maiden is mijn leven, zei ik trots. Ik ben de droeve blik daarop nooit vergeten.

LOL!

Mijn leraar was er niet van onder de indruk

Wat zei je dan: "Well yes, and after the albatross falls off his neck, Eddie comes out and the old geezer states: screammmm for me Weeeembleyyy!!"

"Doe jij nog maar een jaartje over Martijn."

Typisch eindjarentachtig literatuuronderwijs. Hebben jullie ook het voorbeeld Bob Dylan gekregen over hoe popmuziek literatuur kan zijn? Mijn klasgenoten en ik waren slim genoeg geen enkele songtekst voor te dragen.

Zou kunnen, maar ik heb het niet onthouden. Ik zie die leraar er wel voor aan, maar de Blondie poster is me meer bijgebleven.

Typisch eindjarentachtig literatuuronderwijs.

Mmm, bij mij waren ze gewoon streng van de boeken lezen maar dat betekende natuurlijk niet dat je geen secundaire bronnen kon gebruiken. ;) Ik hield wijselijk mijn mond dat ik Coleridge via Maiden had.

Dus ook geen Dylan gelukkig.

Ook ik kan me dat niet herinneren. Mijn leraar was nogal fan van Jan Cremer en vond al die zogenaamd radicale en/of bevrijdende songteksten daar maar mager tegen afsteken. Ik moet bekennen dat ik ook zelden onder de indruk ben van een songtekst. En al helemaal niet van die van Iron Maiden.

Bob Dylan bleef onbesproken (Goddank). Misschien John Lennon, bedenk ik me nu. Zeker rond zijn overlijden.

Dit blijft natuurlijk een klassieker:

Everything I need to know I've learned from Iron Maiden!

http://web.archive.org/web/20080118220751/http://www.spazoutny.com/ironmaiden.htm

Typisch eindjarentachtig literatuuronderwijs

Bij Engels dan toch, of zou het iemand gelukt zijn om Vandale op zijn/haar leeslijst Nederlands te krijgen?

Everything I need to know I've learned from Iron Maiden!

Mooi, ja.
Ik vrees dat alle credits hier naar Willy Vandersteen moeten.

Typisch eindjarentachtig literatuuronderwijs

Waar was dat? Ik mocht niet eens de erkende vervoegingen wanna, gonna, etc. gebruiken.
Ennite i.p.v. night mocht ook al niet.

Nee, ik heb weinig gehad aan de teksten van KISS.

Mill Hill College :-)

En bij Nederlands hadden we het verplicht over Boem Paukeslag van Paul van Ostaijen. Jullie niet?

Ja, die wel natuurlijk.

Trouwens. Gisteren fijn hard Technical Ecstasy (1976) van Black Sabbath gedraaid en die typische gitaar rol die ik altijd met Iron Maiden assioceer hebben ze afgekeken van Black Sabbath.

van Ostaijen

Uiteraard, mocht als uitvinder van het "O_o" emoticon niet ontbreken hè.

Van Ostaijen, daar moet een mathcoreban wat mee kunnen. Op dezelfde manier heb ik het altijd vreemd gevonden dat er nog nooit een Nederlands blackmetalband die iets gedaan heeft met het werk van Marsman. Neem nou Heerser:

Heerser

Hij schreed
en ruimte was hem soepel kleed
aan 't koele lijf.

de gladde luchten spatten uit elkander
en rode sterren walmden àl hun wonder
in wankelenden nacht.

hij schreed
en ruimte brak aan zijn metalen tred
en lucht verkromp voor zijn doorzengden zucht.

leven was enkle vlokken violette geur.

hij at
en aarde trok haar gillende spiralen
door schrompelenden nacht:
hij had geproefd.

hij stond
atoom en kosmos beide,
en heersend was in ertsen greep
over den werveldans der elementen
d'ivoren glimlach van den stille knaap.

Klinkt als een fantastisch project. Wie zoekt de bands?

Heerser lijkt me wel iets voor Anaphylactic Shock. Ik zal Frank Kimenai eens mailen.

Laten we de Mei dan ook maar meteen uitbesteden; wie is de Nederlandse Alcest?

Nu nog een gedicht verzinnen voor dat leuke vlaamse Blackmetalbandje en we kunnen Paradiso en de Nederlandse Taalunie gaan bellen. :-)

Iets anders: zou Ludo al klaar zijn voor White Zombie? De teksten van die band zijn onbegrijpelijk, maar het ritme van de woorden is zo sterk.

dat leuke vlaamse Blackmetalbandje

Je bedoelt Ancient Rites?

Nee, Lugubrum.

Maar natuurlijk. Ouwelullestrafpunt voor Hiram.

Lugubrum hebben toch geen hulp nodig zeg:

Bruyne Troon

koning op holsblokken
keizer der holhoornige prothese
admiraal van de holle plons

gehoefnageld is de zitting
van mijn Bruyne Troon

zo leeg als de kruik
zo vol is de put
zuchtend als een bolle buik

Of:

Ratteknaeghen

In den paerschen aevontgloet
op den vochtigen acker
krioelt het voosch gebroet
oh, valschen knaeghenden racker

Slaghordes van geinfeckteerdan
strooment doorheen sompigh drek
onder 't oogh van den vereerden
als besoedelt waeter uit een leck

Peschtvlo in den pelsch
kostbaer gewasch in de maeghen
't valsch gepiep weerklinckt nu helsch
suyvering door Ratteknaeghen

Zelfs Lugubrum kan weleens hulp gebruiken. Ik zou ze koppelen aan Ilja Leonard Pfeiffer.

Hier zomaar drie strofen van gedicht.

ZEG MAAR ORPHEUS MET EEN MOND VOL GRIND
op een ach werd ik wakker met neuzen recht en alle ogen lief
ze had een naam die zong op mijn ribben en ik brak
mijn schepen in de haven spuwde in de vulkaan rookte
uit alle macht wachtte met man en de muis op gepiep
in mijn borstzak en het was een mooie avond
om continenten te verdrinken en toen gebeurde er niets

maar op een wacht maar werd ik lief en wakker en rechtte mijn neus
om haar naam te zingen trok het verband van mijn wonden betaalde
mijn schulden stopte bij wijze van spreken met roken en ik zei iets anders
dan ik bedoelde want ik zei iets anders dan alsjeblieft
begin je zorgen te maken over mij

en op een nacht werd ik wakker en hoestte haar naam uit die zong
op mijn ribben en toen werd ik wakker en bijkans blond van het bloeden
vergat ik de wachtnacht het braken en de wind die door mijn builen huilt
als rook op mijn ribben en ik besloot van haar te blozen en nog altijd
gebeurde er niets

Heb Life After Death ook maar weer eens opgezet. Twee dingen vallen op: het blijft een schatkist van riffs en het is zo'n goede popband, met van die jolige meezingers. Was helemaal vergeten dat terwijl Dickenson heel mooi 'Revelations' probeert uit te zingen iemand in het publiek heel duidelijk "motherfucker!" er doorheen bralt. :)

De aftrap. Ik verwacht natuurlijk wel braaf antwoord.

Meshuggah (geen Messugah). ;)

Ha! Er stond eerst ook Avus ipv Asva. :) (die eerste zijn techno bedenk ik me.)

...en antwoord in epistel vorm. ;)

Ik verwacht natuurlijk wel braaf antwoord.

Ik merk dat ik gehoopt had op een meer expliciete duiding van hoe ... And Justice jou heeft voorbereid op de house/techno (zoals je al jaren roept). Vooral ook benieuwd naar hoe dat verband zich bij je geopenbaard heeft en je verdere housebeleving beinvloed heeft. Nu wordt het slechts aangestipt in een inwisselbare opeenstapeling van superlatieven die ook op eerdere platen van toepassing zijn (imho).

De bewering dat Metallica een trendsetter is geweest in de complexe metal/progmetal uitermate bestrijdbaar. De band was wat dat aangaat toch slechts volger, en dan nog voor maar één plaat. De eer van voortrekker gaat dan toch naar een hele trits andere bands; waaronder Mekong Delta, Watchtower en, inderdaad, Voivod (die daar met Killing Technology al aan werkten). Als we over het mechanische aspect van de muziek komen te praten, dan zou je de plaat kunnen plaatsen naast bijvoorbeeld Prong. Dat is muziek van een heel andere traditie. Wellicht dat daar jouw link met house/techno(/ebm?) vandaan komt?

Misschien interessant voor een verdere exploratie.

Na enige overpeinzing zou ik willen stellen dat Metalllica eerder de grote band was die heel goed door had wat er ondergronds speelde en dat adopteerde in het eigen geluid. De grote onwetende media (o.a. VPRO) omarmde dat met holle retoriek ('eindelijk is metal volwassen' & 'Eindelijk een band die de metal durft vernieuwen'), terwijl de ware metalhead natuurlijk heel goed hoorde dat Metallica heel slecht nadeed wat andere bands veel beter konden. Het was wellicht dat wat het begin van het einde betekende.

De bewering dat Metallica een trendsetter is geweest in de complexe metal/progmetal is uitermate bestrijdbaar.

OK, maar Metalliprog is toch wel wezenlijk anders dan de mathjazzgeekprog van Watchtower en Mekong Delta, net zoals bv. Pink Floyd en Rush ook totaal verschillende vormen van symphoprog zijn. Het blijft bij Metallica toch altijd wel gaan om liedjes met hooks en refreintjes en vooral ook rock 'n' roll, zelfs op AJFA. Wat OMC ook al zegt, ze zijn op redelijk natuurlijke gegroeid naar de complexiteit van die plaat, gewoon een kwestie van een band op de toppen van zijn kunnen met een lawine aan geweldige muziek die ze volledig wildlen vastleggen, en terecht.

terwijl de ware metalhead natuurlijk heel goed hoorde dat Metallica heel slecht nadeed wat andere bands veel beter konden

Come again? Het gaat bij Metallica toch niet om de prog, maar (zoals altijd) om de liedjes en de riffs? Hmm, ik voel enige overeenkomst met de Priest discussie ;)

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels. ;)

Ik heb Metallica destijds trouwens nooit op de VPRO gehoord (alleen van horen zeggen) dus ik weet niet op welke manier ze toen zijn omarmd. En ja, er zijn altijd voorlopers binnen de voorhoede. Ik denk alleen dat Metallica een vrij unieke balans vond (misschien omdat het toch al populisten waren?) in die complexiteit (ik had destijds een vriend die me altijd Mekong Delta, Celtic Frost, etc probeerde te slijten maar ik kon er niet doorheen komen. :)

Ik blijf met die house-connectie worstelen, het blijft hangen in termen als "abstractie, energie" of om het nog vager te maken eenzelfde gestalt, want ik kan ook nu weer geen precieze muzikale overeenkomsten duiden. Vreemd, Prong vond ik alweer te kil, heel knap gedaan maar kil. De plaat die er het dichtst bij komt is Psalm 69 van Ministry.

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels

Ja, dat was wel duidelijk, dacht ik ook. Ben bezig met de Poppenmeester-lowdown.

Cool. :) Maar verdere discussie hier is ook fijn. Binnenkort zullen we het logo van de Subs wel enigszins metalwaardiger moeten maken. ;)

http://www.nacfotos.nl/images/NAC-Heracles/nacheracles%20(9).JPG

http://www.nacfotos.nl/images/NAC-Heracles/nacheracles%20(9).JPG

Het blijft bij Metallica toch altijd wel gaan om liedjes

Metallica is zeker een pakkende liedjesband geweest - een van de redenen van hun succes -, maar mijns lieten ze dat op AJFA los. Op het einde van een lang rif-feest terugkeren naar eerder aangesneden thema's, maakt niet per se een liedje. Maar ja, dan kom je te praten over wat een liedje is - een discussie die ik niet ga voeren.
Laat ik zeggen dat er voor mij een duidelijk verschil zit in de 'composities' op AFJA (los zand met enkele orientatiepunten) en die op de eerste drie en, vooral, Metallica (hoeveel meer liedje kan iets zijn?). Andere metalbands lukte het wel om een minutenlang nummer vol refrein, rif en breaks te stoppen zonder te verzanden in doelloze zaagsessies (Dark Angel bijvoorbeeld, op Leave Scars).

Come again?

Ik kan niet beweren dat ik Metallica met een verrassend nieuw geluid hoorde komen aanzetten op AJFA. Iets dat bands als bijvoorbeeld Voivod en Celtic Frost wel deden. Dat had ik nou nog nooit eerder gehoord. Mijn opmerking doelde verder op een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is. Dan worden in artikelen altijd kwaliteiten aan bands toegedragen als zijnde nieuw en uniek, terwijl die kwaliteiten natuurlijk al jaren in het genre te vinden zijn.

Ik dacht eigenlijk antwoord in de vorm van andere artikels. ;)

Dat begreep ik natuurlijk ook, maar ik ben geen epistelschrijver.

Disclaimer vooraf: Ik moet hoognodig AJFA weer even gaan draaien ;)

Andere metalbands lukte het wel om een minutenlang nummer vol refrein, rif en breaks te stoppen zonder te verzanden in doelloze zaagsessies (Dark Angel bijvoorbeeld, op Leave Scars).

Eén van mijn favoriete metalplaten, maar op zeker dat dat een zaagsessie is, dat is naast de sine-qua-non-goede-riffs-factor hét sterke punt van die plaat en die band, ook datgene wat ik een beetje mis op Time Does Not Heal (hun discografie is goed vergelijkbaar met die van Metallica t/m AJFA). Groot verschil is ook dat Dark Angel geen melodieuze zang heeft (= minder hooks, minder liedjesachtig) en op iig op Leave Scars meer van de ellenlange coupletten was dan van de echte barokke progbouwsels.

Volgens mij draaide de VPRO gewoon vooral One. Misschien ook wel eens Harvester of Sorrow.

Come again?

Ik kan niet beweren dat ik Metallica met een verrassend nieuw geluid hoorde komen aanzetten op AJFA.

Ik doelde meer op de opmerking 'wat andere bands veel beter deden'; daar ben ik het niet mee eens, dat is iets anders dan het vernieuwings-aspect. Ik geloof ook dat jij vanwege je leeftijd veel meer referentiekader had destijds dan ik en de meesten hier. Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Mijn opmerking doelde verder op een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is.

Ja, dat is wel een herkanbaar gevoel, heb ik altijd vooral gehad m.b.t. de default Reign In Blood aanbidding van de 'gewone' media.

een zeer vervelend verschijnsel bij serieuze media: dat wanneer zij het oppikken dat komt omdat het dan pas de moeite waard is - oftewel vinger aan de pols -, terwijl het feitelijk een kwestie van laatkomerij en onwetendheid is.

Een veel gehoord misverstand; Metallica was gewoon veel beter dan al die pygmeeën die je hier noemt. Vaak hebben buitenstaanders een betere blik op een genre dan degenen die er middenin zitten.

Ik heb Metallica destijds trouwens nooit op de VPRO gehoord (alleen van horen zeggen) dus ik weet niet op welke manier ze toen zijn omarmd.

Geen VPRO maar Henk Westbroek. Volgens mij was hij degene die een actie begon om One in de Top Honderd Allertijden te krijgen.

Vaak hebben buitenstaanders een betere blik op een genre dan degenen die er middenin zitten.

Onzin natuurlijk ;) Buitenstaanders krijgen alleen maar het koren te horen wat vantevoren zoorgvuldig van het kaf is gescheiden door de kenners!

OTM wat Westbroek betreft volgens mij.

Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Hmm, mijn anglicisme-tic speelt weer op, misschien verwarrend; ik bedoelde:

Ik heb altijd de indruk gehad dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en dat AJFA/"One" de daaropvolgende Top 100 Aller Tijden-mainstream doorbraak was.

Onzin natuurlijk ;) Buitenstaanders krijgen alleen maar het koren te horen wat vantevoren zoorgvuldig van het kaf is gescheiden door de kenners!

Nee hoor, ik heb gelijk ;P Geldt niet alleen voor metal of muziek, maar ook voor heel veel andere aspecten des levens.

Recent praktijkvoorbeeld dan: Een lokale journalist schreef laatst een lovende recensie over Dimmu Borgir in het Patronaat, een beetje in de trant van "OK, het is metal enzo maar ik hoor dat het een goede band is met goede liedjes." Ben ik op zich met hem eens. Hij had echter nooit over ze geschreven als ze in de Baroeg hadden gestaan, maar die scene is DB inmiddels ontgroeid door jarenlange gestaag groeiende support van metalheads, en zoals hij zelf ook toegeeft, ze zijn inmiddels dus al een tijdje over hun creatieve hoogtepunt heen (ik moet toegeven dat hij feilloos de beste plaat uit hun discografie wist aan te wijzen). Ik weet echter ook, en dat heb ik hem ook verteld, dat hij véél meer onder de indruk zou zijn van pak-em-beet Wolves In The Throne Room of Krallice, maar die zal hij niet zo snel voor zijn kiezen krijgen als hij zelf niet wat initiatief vertoont richting metal ipv te wachten totdat ze een keer in een 'gewone' zaal komen spelen of op een wat groter label zitten... en hun beste tijd al achter zich hebben liggen ;)

Recent praktijkvoorbeeld

Ja, ja, dat veraschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd. :)

Ik ben er ook van overtuigd dat Metallica al de overstap met MOP had gemaakt naar de VPRO, wat niet betekent dat de luisteraars massaal meegingen. De crossover van 'One' richting Top100 was volgens mij ook pas later, iig een jaar later maar ik denk zelfs circa Zwart Album. 'One' was volgens mij ook geen top-40 hit destijds. Maar daarvoor hebben we een echt hitlijst-nerd nodig. ;)

Dummy Burger. :P

"Normaal houd ik niet van … maar …", als het zo begint verwacht ik al iets waar ik het niet mee eens ga zijn. :D

Ja, ja, dat veraschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd

Niet gelezen. Bedoel je nou dat hij het met mij eens zou zijn of met Rick?

Ik doelde meer op de opmerking 'wat andere bands veel beter deden'; daar ben ik het niet mee eens, dat is iets anders dan het vernieuwings-aspect.

Dat klopt. Terug naar de definities dan. OMC stelt dat het album staat voor de geboorte van de progmetal. Dat is denk ik niet het geval. Het is hooguit de plaat die een vorm van prog naar een groter publiek bracht.

Ik ben daarnaast verward over welke stroming de plaat dan geinitieerd heeft. Hiram schrijft: Metalliprog is toch wel wezenlijk anders dan de mathjazzgeekprog van Watchtower en Mekong Delta, net zoals bv. Pink Floyd en Rush ook totaal verschillende vormen van symphoprog zijn. Dit houd, voor zover ik het snap, in dat Metallica een unieke vorm van prog heeft gecreerd. Volgens OMC de geboorte van een bepaalde soort prog, die, neem ik aan, een stroming werd. Mijn vraag: welke dan?
(Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit.)

Ik was altijd onder de indruk dat Master Of Puppets de doorbraak naar het OOR/VPRO-segment al had gemaakt, en AJFA/"One" de Top 100 Aller Tijden-scene.

Klopt hoor. Puppets & Reign brachten de metal naar een groter, doch alternatief publiek (OOR). One bracht Metallica naar ieder huishouden; met Metallica als afmaker. Of Metallica daarmee ook intellectueel aanvaardbaar werd, weet ik zo snel niet. Vara's Vuurwerk was erg lowbrow. De VPRO was dat twintig jaar geleden zeker niet.

(Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit.)

En dat andere bands dat dus beter deden. Maar dat is smaak of wat daar voor doorgaat.

Tot die tijd blijf ik van mening dat Metallica 'slechts' een plaat maakte die onderdeel was van een breed proces dat gaande was in de thrash van die tijd: het toenemen van complexiteit

Akkoord. Maar dat was bij Metallica zoals ik al zei meer een kwestie van zoveel goede ideeën proberen een plek te geven in een enigszins tarditionele epische heavy metal setting dan van mathematische prog-met-voorbedachte-rade zoals Mekong Delta en Watchtower (twee geweldige bands trouwens, daar niet van). En nogmaals, ik vind het (vernieuwende?) progaspect van Metallica eigenlijk maar een al dan niet aangename bijkomstigheid, niet iets waar hun grootsheid op hangt. Daar verschil ik dan misschien in van mening met jou en OMC. Het machinale aspect (van speedmetal, van Hetfield's slaggitaarstijl, van AJFA) vind ik wat dat betreft interessanter en essentiëler. Maar wat je zegt, 'eye of the beholder' hè.

Re: de progvarianten-definitiediscussie in het algemeen, er zijn in mijn ogen twee extremen, de Piper At The Gates Of Dawn-psych-LSD-prog en conservatorium-dertien-achtsten-WARR-gitaar-prog; naar metal vertaald het verschil tussen Leviathan en Necrophagist, zeg maar ;) Vervolgens zijn er veel tussenvormen uiteraard, maar uiteindelijk gaat het toch gewoon om goede muzikale ideeën, en dat is wat ik steeds bedoel met de vage gemeenplaatsten riffs/hooks/liedjes.

Laat ik trouwens als derde hoofdvariant nog Mahavishnu-Krallice-TDEP-ADHD-wit-licht-prog toevoegen.

Ja, ja, dat verschijnsel is uitgebreid aan de kaak gesteld door Joe Carducci in Rock And The Pop Narcotic, een hele lijst aan voorbeelden rabiaat bekritiseerd. :)

Joe Carducci is a writer, record producer, and former A&R executive, formerly most closely associated with the influential record label SST Records.

Ja ja, een platenbaas van een label dat altijd werd afgedankt als zijn artiesten meer succes kregen (vanwege de gebrekkige distributie). Dat is een autoriteit zeg...

Bedoel je nou dat hij het met mij eens zou zijn of met Rick?

We hebben het toch over het "bij de vierde plaat pas echt goed geworden" syndroom binnen de popjournalistiek. Met jou dus. (Een hele andere discussie is natuurlijk dat die bands na SST artistiek altijd bergafwaarts gingen. ;) En Carducci is verder ook een kwal maar dat had hij nou wel goed gezien.)

Maarrr we zijn lekker bezig, ik duizel...een bepaald soort progmetal. Mja, is dat een streng afgebakend genre? Persoonlijk geloof ik daar niet zo in, zie ik het meer als een vergaarbak voor...Andere Metal (alternatieve metal waag ik me maar niet aan. :) Wat mij betreft kan je Jane's Addiction daar ook zo bij gooien, evenals die minimalmetal, ben naam even kwijt (die bandnamen worden ook steeds slechter, klaagde grootvader.)

wit-licht-prog...wat nou weer? :)

http://www.sinologic.com/newmusic/sub/pics/icon/mahavishnu/1.JPG

LOL.

Ik spiek op Last.FM dat Bas al Ride The Lightning aan het luisteren is voor zijn huiswerkopdracht. ;) Alhoewel het best wel shockerend is dat hij die niet gewoon heeft.

Ik zet net "Battery" @320kbps op; huiskamerlogistieke redenen :)

Oeh, jongens als Lars er achter komt! :)

hiram, leg me die laatste progversie eens uit? geloof niet dat ik hem vat.

maar goed, omar, geweldig stuk weer, zeer inspirerend want ik ben nu bezig met mij ride the lightning stukje (komt het er toch nog van, nietwaar hiram ;-)?

over justice lijkt hierboven en in het stuk van omar alles al gezegd, hoewel ik er zelf nooit een proggevoel bij heb gekregen. überhaupt werd toen het woord prog niet samen met metal gebruikt in dezelfde zin; veeleer werd volgens mij een term als technometal gebezigd (hetgeen overigens iets heel anders is dan de combinatie techno/house en metal), metal met techniek met de bovengenoemde namen, maar ook queensrijche, damn the machine (wel iets later), atheist. voivod en prong noemde ik toendertijd avantmetal trouwens, die namen echt aparte plaatsen in.

wat betreft techno en metal is er volgens mij maar één kandidaat, namelijk catch 33 van meshuggah. dat is net plastikman.

@ omar: zie hiram ;-)

Prog lijkt tegenwoordig wel gebruikt te worden om bands met (vrijwel) enkel lange nummers aan te duiden. Iron Maiden werd met hun laatste plaat ineens ook als prog aangeduid.

zeer inspirerend want ik ben nu bezig met mij ride the lightning stukje (komt het er toch nog van, nietwaar hiram ;-)?

Ik voelde een blokkade. :)

Speelde Queensrÿche trouwens niet in het voorprogamma van Metallica tijdens de Justice tournee? Kan me vagelijk herinneren dat ik ze live niet zo goed vond (maar ja, Groenoord Hallen. ;)

Bonham/Warrior Soul/Dio/Metallica toch? Ik was er ook :)

Fijn toch om weer vast te kunnen stellen dat mijn favoriete plaat aller tijden na 20+ jaar nog steeds mijn favoriete plaat aller tijden is :')

nee, dat was toch echt queenrijche; toen aangekondigd als double headlining bill, maar stiekem gewoon voor- en hoofdprogramma. heb ik uit de aarschok/metal hammer van toen, want ik was er niet bij.

Dio! Krijg nou wat. Dat was even in een zwart gat van de geest verdwenen. Maar dat was in 1990 (spiek ik even hoor. ;)

Speelde Queensrÿche trouwens niet in het voorprogamma van Metallica tijdens de Justice tournee? Kan me vagelijk herinneren dat ik ze live niet zo goed vond .

Queensrÿche zat in het voorprogramma, ja.
Ik vond het een band van niks, met die aanstellerige Jeff Tate. Maar live was ik diep onder de indruk. Volgens mij vond ik ze stiekem ook gewoon beter dan Metallica.

Bij dat concert werd je trouwens uiterst zorgvuldig gefouilleerd en zo moest ik mijn armbandje met vier rijen studs afstaan. Daar kreeg je dan een papiertje voor. Na afloop dat papiertje weer ingeleverd. Kreeg ik zo'n enorm ding met wel twintig rijen studs terug! Is dit 'em, vroeg ze nog? Ik ja knikken natuurlijk.

Thuis bleek dat dat ding van een of ander beest was geweest met armen twee keer zo dik als de mijne, dus ik heb hem nooit gedragen. :(

LOL, ik was zo slim geweest om de eerste EP van Queensrÿche te kopen bij Boudisque voordat we naar het concert gingen. Dus eenmaal daar aangekomen begon ik zenuwachtig over mijn sik te wrijven, want zo'n plaatje overleeft natuurlijk nooit tig duizend metalheads. Toen kwam ik op het lumineuze idee om hem in het reservewiel van zo'n toer vrachtwagen te leggen. Daar lag hij na het concert ook nog. :)

The God Machine - Scenes From The Second Storey
ik zit zelf ook aan de andere metal. Of gewoon shoegaze-noise-progrock. Geen onversneden metal in elk geval, wel een goeie (doch veel te lange) plaat. Home (het nummer dat Ragruijters eigenlijk tipte) is wel een van de lekkerste en hardere. Emoscream! The Blind Man hakt ook knauwend/pijnlijk/goed. Daarna wordt het meer trippen. (Seven bijvoorbeeld) I don't exist! I don't exist!

the god machine, ludo, is een van de allerallerallerbeste bands ooit. ik heb nooit de juiste woorden weten te vinden om de impact van hun twee platen te beschrijven.

Ik heb net Global Metal gekeken, het vervolg op Metal - A Headbanger's Journey (… … … satan …). Het is prachtig. Die eerste een hoop bekende verhalen verteld door bekende gezichten, en dat was vanuit een perspectief waar ik als fan wel wat mee kon. Het onderwerp van de tweede kan ik ook wel wat mee: metal wereldwijd. Het is een lifestyle zeggen ze wel eens maar meestal denk, ja joh, vast. Maar dit is een lesje nederheidheid en doet je realiseren hoe verwend je als Nederlandse metalhead bent en dat aannemen van die kritische houding, gemiereneuk en hokjesdenken onder Europese en Amerikaanse fans (niet tr00, wel kvlt, anti-emo of nu, etc)... ik had het recentelijk nog aan de hand in de shoutbox van Pentagram waar de Turkse bandfoto de doomfans tamelijk overstuur maakte.

Het horen van wat Ride The Lightning werk in de docu heeft me wel meer overtuigd dat dat m'n favoriete 'tallica is.

Now playing: "...And Justice For All" - het liedje.

De horror... ik herinner me meteen weer dat ik ooit de drumpartij compleet heb uitgeschreven; de muiekschool maakt meer kapot dan je lief is ;) De riff in het couplet heeft overigens gruwelijke onbenutte groove-potentie; dat heb ik destijds nooit gehoord. Ze willen het weer live gaan spelen begreep ik, misschien kan Trujillo even wat Infectious Grooves druk op de ketel zetten...

Als ik heel gemeen/eerlijk ben: Pas halverwege "One", vanaf de twinlead op ca. 4:00, wordt er op AJFA écht op MOP-nivo gespeeld. Kant drie was altijd mijn favoriete, ben benieuwd.

Bas over Rijdt de Bliksem! .

Moooi Bas, eng herkenbaar ook :) Geluid van Ride ben ik idd ook altijd gek op geweest, die totale overdondering van de openingsriff van "Fight Fire With Fire" heeft geen equivalent op MOP; al heb ik er eerder een kille fabriekshal associatie bij, riffs die weerkaatsen tussen staalplaten.

FYI: wmterhaar heeft St. Anger opstaan :)

En het stuk - inclusief veel te bombastische titel - opgestuurd naar opperhoofd Omar.

Ik zie het, gaan het vanavond checken. Wel interessant dat iedereen het "in een vlaag van inspiratie" opschrijft. ;)

Da's zeker om mij te pesten... stelletje uitslovers ;)

Als Martijn B nou nog Garage doet, hebben we alleen nog iemand nodig voor 't Zwarte Album (Load, zelf nog nooit gehoord, gaan we toch nooit iemand voor vinden. Toch?)

maar wie doet kill 'em all dan?

en ReLoad? ;) (ik heb dat nummer met Faithfull op single, maar goed, dat lijkt me niet genoeg reden, wel weer 'ns draaien trouwens)

(dacht altijd dat ReLoad de cover-plaat was, nee dus)

maar wie doet kill 'em all dan?

Clismo hintte er naar. :)

Jaja.

Dat was een opzettelijk vage hint, maar er zit iets te komen.
Zonder Feyenoord, overigens.

Also sprach Martijn Ter Haar...nou moet ik St Anger dus gaan checken. :)

Tja, als je AJFA al niet langdradig vindt. ;)

Ik heb de 12" al klaargelegd…

np: …And Justice For All … toch best leuk. :)

mooi stuk martijn. hierdoor ga ik st-anger snel weer eens opzetten, terwijl ik weet dat ik er toch niets mee kan ;-). als drummer zijnde let ik teveel op de drums en dat is in dit geval funest.

En we gaan gewoon door: Billy Clismo!!!

Zelf moet ik nog wat dingetjes bij sleutelen en ja St. Anger, rare plaat.

geweldige observatie billie; het geeft inderdaad te denken over hoe het zou zijn geweest als dave mustaine erbij had mogen blijven, en natuurlijk ook als cliff was blijven leven. mustaine is wellicht een nog grotere riffmeister dan hetfield.

Dankjewel.
Ja, Cliff Burton, Daar had ik ook nog wat over willen schrijven!
Maar mijn dochters werden zo onhandelbaar van dat de hele tijd naar Metallica moeten luisteren dat ik het maar zo snel mogelijk afgemaakt heb. :-)

Ja, Cliff Burton, Daar had ik ook nog wat over willen schrijven!

Wees niet bevreesd, die krijgt zijn 15 minutes of Subs-fame nog wel ;) Complimenten Billy en Martijn; leuk die verschillende invalshoeken van iedereen.

het geeft inderdaad te denken over hoe het zou zijn geweest als dave mustaine erbij had mogen blijven

Dan was er geen Rust in Peace geweest en Rust in Peace > de Metallica discografie (maar Metallica heeft wel meer heel erg goede platen.)

http://www.moonbattery.com/archives/invasion2.jpg

LOL.

Toevallig net Rust in Peace neergehaald. Die moet ik destijds gehoord hebben want ik was wel erg into Friedman. Zat die al bij Megadeth toen ze samen met Slayer en Testament in Leiden speelde? Veel indruk heeft die destijds niet gemaakt (ik zal maar toegeven dat ik hier weer tegen-canoniaans een voorkeur voor So Far, So Good...So What heb, ondanks die cover. ;)

Tragisch geval van twee gemiste kansen, zeg ik dan. Beide bands hebben 'solo' nooit weten te bereiken wat er potentieel als eenheid inzat. Metallica is sinds MOP inderdaad te lang van stof. Megadeth is me nooit thrashy genoeg geweest. Bovendien kan ik slecht tegen Mustaine's stem.

En toch: Chris Poland > Marty Frietboer

Absoluut dan wel: Friedman > Poland tentijde van Cacophony and Dragon's Kiss.