Waar luister je straks naar?

Zo heb ik net iets van The Faint gedownload en dat klinkt best leuk.
Maar ik moet hierbij zeggen dat ik extra benieuwd was gewordenaangezien de VPRO het als "indie" omschreef terwijl er hier nogal lovend over was gesproken door een "notoire indiehater". :)

Tsja 36, dan zullen de hormonen je wel gaan dwingen om Bruce Springsteen te gaan waarderen. :(

Joyce

Weet ik. Ook heel veel leuks, dat weet ik ook. Luister ik ook best wel naar hoor. Het lukt me alleen niet om alles bij te houden, en in de "indie" weet ik redelijk wat ik wel of niet leuk vind, dus luister ik daar het meest naar.

Ik kan namelijk heel slecht luisteren naar muziek die ik niet leuk vind, ik zet heel snel dingen af. De irritatie wint het dan van de nieuwsgierigheid. Ik wil best leuke hiphop of techno ontdekken, maar een radioprogramma of verzamel-CD zijn daarvoor voor mij niet geschikt. Ik moet het hebben van mp3's die ik eventueel na een halve minuut stop kan zetten en dan weggooien.

Ik ben trouwens ook geen voorstander van "een brede muzieksmaak om de breedte". Ik ben altijd geinteresseerd in nieuwe muziek, maar daarvan verschijnt er dus teveel om allemaal uit te proberen. Dus beperk ik me tot muziek waarvan ik verwacht het leuk te vinden op grond van eerdere ervaringen of muziek waarover anderen die ik ken erg enthousiast zijn.

photek is niet echt mainstream electronica geworden. die is altijd zijn eigen weg gegaan, en zijn super gedetailleerde jungle uit de tijd van modus operandi en form & function zijn wat mij betreft nog steeds onovertroffen. maar makkelijke mainstreamplaten kan ik ze niet noemen. jammer dat hij meer de gewone house en breakbeat kant op is gegaan met solaris (niet echt slecht, maar kan niet tippen aan dat andere werk). ben toch erg benieuwd wat hij in de toekomst gaat doen.

Je hebt gelijk hoor. Wat platen/CD-aankopen is het nog grotendeels indie wat de klok slaat. Wat mp3's/realaudio al een stuk minder, al scheelt het natuurlijk dat ik tig uur per week met Think Small bezig ben en mezelf daarom (met alle plezier) een beetje verplicht heb op indie-gebied alles bij te houden. Zoveel tijd blijft er dan niet over voor andere dingen. En dat is best wel eens jammer, maar het belangrijkste vind ik dat ik altijd naar leuke muziek kan luisteren. Dat kan ik.

Indie is natuurlijk ook een redelijk vaag begrip, er zit ook veel electronica tussen (zie de Action Biker-mp3 in m'n lijstje van deze week).

Bovendien: ik ben nog jong! Over vijf jaar nog niet zo oud als sommigen hier. Dat scheelt ook een boel.

Ja, bewust ;-)
Maar als ik morgen tegen het eind van de middag hier nog zit te ouwehoeren, wil iemand me dan even waarschuwen dat ik London Calling ga missen! ;-)

(ik hoop dat ik de tekst hierboven zo schuin gedrukt heb trouwens, zo niet, kan iemand me dan ff uitleggen hoe en wat)

Ehm, ja, dit was misschien niet helemaal een goed voorbeeld inderdaad. Hoewel ik dacht dat Modus Operandi wel aardig goed verkocht had. Voor jungle-begrippen, that is.

Waaruit ik opmaak dat je Kind of Blue weinig draait, en het dus een stoffige bende is op jouw kasten ;-)))

ook een goeie ingang is Oh yeah van Mingus want die is niet zo jazzy-friebelig, gewoon Mingus achter een piano die semi-blues liedjes blert en af en toe een flinke voodoo-aanval krijgt.

'klassieke' jazz:
miles davis - kind of blue
john coltrane - giant steps
charles mingus - mingus ah um

vrijere jazz:
john coltrane - a love supreme (of eigenlijk alles na 1964)
eric dolphy - out to lunch
sun ra
ornette coleman - free jazz
miles davis - bitches brew (hebben we hem weer)

modern:
wibutee - eight domestic challenges
jaga jazzist - a livingroom hush
nils petter molvaer
toevallig allemaal uit noorwegen, ja ;-)

en over herbie hancock, die man heeft echt geweldige platen afgeleverd, zoals sextant. en zeker ook in de jaren 60 bij miles davis. later werd het allemaal gladder, helaas. weather report heeft als probleem gehad dat ze nooit memorabel materiaal hebben kunnen schrijven, alleen maar masturbatienotenbreierijen.

masturbatienotenbreierijen

ja, lekker. :)

precies, de beste Praaaaa die er bestaat. :) Vooral als de begrafenis stoet een beetje waggelt.

Maar laat ons niet bevooroordeeld zijn, een gebrande les-cd is altijd welkom! :-)

over de vibrafoon: kom ik weer met jaga jazzist, maar die gebruiken dat geweldige ding ook op een ontzettend lekkere wijze. zeker uitchecken, en ze hebben ook erg weining praaa.

Femke: www.stevereich.com vertelt een hele hoop over onze vriend. Music for 18 Musicians is door ECM destijds wel op vinyl uitgebracht, maar of daar nog aan te komen is...de Nonesuch versie is vrijwel zeker alleen op cd uitgebracht. Op vinyl lijkt me ook niet zo prettig, moet je 'm halverwege omdraaien, is het effect dat een stuk dat dik een uur duurt wil bereiken, verkloot.

Niets. Maar ik wordt er zenuwachtig van. Met hoge gebouwen is ook niets mis, maar ik wordt er ook zenuwachtig van. Zoiets denk ik.

Oh, dan pikken we deze discussie in 2008 weer eens op :-)
(heb wel even gezocht naar wat mp3's - kan niets vinden, probeer het andere keer wel weer)

Overigens ben ik via Kind of Blue en Brad Mehldau (!) bij Bill Evans uitgekomen (of moet ik zeggen teruggekeerd..) en nu redelijk into de pianotrio's. Net het plaatje 'Explorations' gekocht, erg fijn. Vervolgens valt mij op dat Brad Mehldau in zijn cd hoesje 3 pagina's nodig heeft om uit te leggen waarom hij niet op Bill Evans lijkt. Nu doet hij ook wel andere, experimentelere dingen dan Bill, maar je hoor toch duidelijk Evans terug in de muziek van Mehldau. Ik ben inmiddels een redelijke fan van Mehldau. Zelfs nadat ik een aantal van zijn versies van beroemde nummers uit de popgeschiedenis heb gehoord. Over het algemeen (dwz bij de meeste artiesten) is dit niet om aan te horen, maar hij doet het opmerkelijk goed, met een hele eigen touch die het meer maakt dan een platte cover of een niet minder platte geheel eigen versie. Ik heb nog altijd liever de originelen, maar los gezien van de originelen kunnen de versies van Mehldau mij erg plezieren. Bijvoorbeeld 'Old man' van Neil Young. Na de eerste (zeer grote) aversie te hebben overwonnen, valt op hoe mooi en met echt prachtige akkoorden hij het nummer omvormt tot een soort van lazy mehldau jazz.

Kind of Blue blijft ook wat betreft mij een grote aanrader.. Meesterwerk... Om nog meer in herhaling te vallen.. Mingus is ook zeer de moeite waard, ik ken nog niet veel van hem, maar ik heb twee platen (Mingus in Wonderland en een plaat samen met Eric Dolphy) die erg fijn zijn. Ik zal Mingus Ah Um maar eens gaan uitchecken.

Als pianist zijnde vond ik altijd dat ik Monk wel mooi moest vinden. Nu ik eergisteren 'Brilliant Corners' cadeau heb gekregen blijkt dat inderdaad ook zo te zijn. Het moet nog wat wennen (vooral de voor mij enigszins aparte blazers) maar hij komt..

Het is juist Bitches Brew, het steeds terugkerend thema verspreid over de threads, die er maar met moeite ingaat. Ik heb hem dan ook nog nooit helemaal (serieus) achterelkaar geluisterd, maar ik moet nog steeds erg wennen.

Ik hoor in veel films (van die films waar het woord 'noir' zo bij past) vaak van die echt heerlijke supperrelaxt vooral pianogebaseerde jazzmuziek, al dan niet met zwoele zang en het tempo toch wel ver onder de 60 bpm, over 'sloom' gesproken.. (indie-jazz??). Weet iemand waar ik het over heb en kan diegene mij een aantal voorbeelden uit dit genre aanraden?? Ik ben met het huidige weer in Nederland echt toe aan dit soort muziek. (Hoef ik sea changes ook niet meer te draaien..). Om toch nog iets thread-toepasselijks te zeggen.. Dat is dan de muziek waar ik straks naar luister..

1. Erik Truffaz - Bukowsky Chapter 1 (plukbas, rappertje, om er in te komen)
2. Sambalanco Trio - Nana (pianotrio, beetje obscure plaat, getuigt dus van goede smaak, met superpercussionist Airto Moreiro op drums)
3. Chet Baker - Born to Be Blue (Chet zingend, dus nog geen toeters)
4. Verploegen, Verhoeff & Van der Westen - Lazy Snake (Hollandse jazzjongens, eindelijk een toeter, heel kalm)
5. Horace Silver - Senor Blues (en nu beginnen we met de Grote Kanonnen en de standards, nog meer toeters, maar ingehouden)
6. Herbie Hancock - Cantaloupe Island (piano en toeters, thema ken je ongetwijfeld)
7. Miles Davis - So What (liever had ik All Blues gepakt, maar dit is een startplaat, vandaar de bekendste track van Kind of Blue)
8. Grant Green - Sookie Sookie (gitaar en toeters)
9. Art Blakey & the Jazz Messengers - Along Came Betty (voor mij een van de allermooiste jazznummers)
X. John Coltrane - All or Nothing at All (van de Ballads-plaat, prachtig getoeterd)
XI. Miles Davis - My Funny Valentine (live in Japan, met Hancock op paino, en hoe! Moment dat Miles erin komt zorgt iedere keer voor kippenvel)

Is die Miles live met Herbie ook nog ergens anders vandaan te halen dan van jouw cdr?? Heb door je formulering echt het idee dat ik nu, op dit moment dat nummer moet luisteren..

tsja.. weet jij dat niet het beste.. voorzover ik dat kan zien heb jij toch iets met macintosh te maken..??

Reli-pop/rock/ska/punk/deathmetal/whatever; voor een stuk in Revu dook ik er een jaar of wat geleden eens lekker diep in, sprak met EO-presenatoren, ging mee op tournee met The Violet Burning (de reli-Cure) en ondervroeg de algemeenpresidentdirecteur van 's Lands grootste reli-distributeur. Er is geen genre te bedenken waar geen relivariant op is, of dat gemaakt wordt door iemand die in de Here is. Het combo dat onder alto's het meest geliefd is, en dat wij goddelozen ook kennen, is Sixteen Horsepower.
Hebben we ook meteen de beste reliband die ik ken genoemd, want verder vindt ik het over het algemeen of te slap, of ken ik wereldse varianten die beter zijn. Het op deze site geregeld genoemde Pedro the Lion is ook een relirock band. Check op de X-alt-site van de EO even de playlists voor up to date-namen. Ik ben ook al een paar keer uitgenodigd voor de reli-Lowlands, Flevo Totaal, en volgend jaar wil ik ook echt gaan. Wie gaat er mee?

yep.. en jij mij dus.. blijf nog wel even bezig. Volgende topper: prayer for passive resistance.. nog nooit zo'n spannend begin gehoord..

Overigens goed dat van die koptelefoon.. Bedenk me opeens dat er (hetzij met een verdieping ertussen) ook zo twee iemanden met koter boven mij leven en het inmiddels al voorbij het twaalfde uur is.. Toch ook die koptelefoon maar even op.

He, zullen we een nieuwe trend starten hier op het forum?? Een soort live muziekuitwisseling, waarbij twee (of meer!) mensen dezelfde plaat gaan luisteren en real-time daarover rapporteren.. Je krijgt wel heel lange threads, maar het is wel spannend.. kun je vast beter via chatten doen, maar het is zo ook leuk moet ik zeggen..

uuhhmm. en welke studioplaat is dat?? moet anders morgen maar even langs de platenzaak..

ben nu aan het kicken op de pianosolo in alweer het volgende nummer: I'll remember april.. tsja. wat wil je met dit weer.

Nou.. ik weet nu al dat ik straks achter de piano zit te jammen met morpheus.. en mingus op bas.. en af en toe mag dolphy ook even meedoen..

Martijn blijft maar strooien met correcte observaties. Kind of Blue is een puike, hetzij wat overgewaardeerde, plaat maar het komt allemaal pas op gang nadat So Shit is afgelopen. Bah wat een nare melodie is dat toch.

mooi van coltrane is dat hij ook van die dingen als my favourite things en summertime (toch een paar van de kapotst gedraaide thema's ooit) complete make-overs wist te geven, en er super swingende, vrije jazz bewerkingen van wist te maken. vooral summertime is nooit meer hetzelfde standaardriedeltje als je eenmaal de coltrane versie hebt gehoord.

Schel en snel getoeter op een tenorsax kan daar nooit de bedoeling zijn.