Koen Poolman

nee, ik ben van mening dat koen zich goed heeft aangepast aan zijn nieuwe omgeving. hij zorgt zeker voor verandering maar kan alleen natuurlijk geen grote vuist maken. dat hoeft ook niet. oor is geen opscene.

wel ben ik van mening dat het schrijftalent van koen tot volledig wasdom zou zijn gekomen als hij zou schrijven voor een opscene of een krant. maar ja. dat is het leven.

ohja:
ben jij koen? ja. de koen? ja. oh wauw.

persoonlijke stijl = goed! schrijft goed, vaak interessante interviews (vraag me niet om voorbeelden, geheugen = 00-kaas)

Opscene heb ik af en toe wel es gekocht, niet genoeg om me in individuele schrijvers te verdiepen, weet dus niet of hij toen "beter" was.

de opmerking geen vuist kunnen maken lijkt me niet van toepassing, uit het interview met Erik v.d. Berg bij de Subjectivisten lijkt 't me dat je als individueel toch een vrij grote inbreng kan hebben als je ergens enthousiast over bent. als je een vuist kunt maken bij de OOR lijkt me die toch groter dan indertijd bij Opscene...

Lieve hemel. Waar een mens zich druk om kan maken.

Ik vraag me dan echt af hoe zo iemand met toch een goede smaak, zelfs zo iemand, voor zo'n simpel hypeje als the Strokes kan vallen.

Dit is echt het zieligste bericht dat ik dit jaar op dit forum ben tegen gekomen.

-- JoB (jobwit@v...), November 28th, 2002.

Mooi dat je hem graag mag, maar de vraag was of hij journalistiek goed is. Of dat hij wellicht bij Opscene beter was. Lijkt me een even relevante vraag als de kwestie of een band er nog toe doet of niet. Dus: hoe goed is je collega?

Voor de minder goede verstaander: Wim en ik gaan al zo'n dertien jaar terug. Ik beschouw hem zelfs als mijn muzikale mentor, al zal ie nooit een goede schrijver worden en woont ie sindskort (net als ik) niet meer in Dordt, waar we ooit een liefde voor obscure muziek, bier en Ajax - en, vooruit, Dordrecht '90 zoals ze toen nog heetten - deelden.

Vraag: Wat ging er door je heen toen je zag dat je je eigen forumdiscussie had?

Over het antwoord denk ik nog even na.

Wel bizar, moet ik zeggen, en stiekem toch ook wel een beetje spannend. Nooit gedacht, toch gekomen, zoiets. Jammer dat het na één dag al over de Strokes gaat. Aangezwengeld door de idiote Strokes/Fennesz discussie. Ik weet nog goed dat Peter Bruyn (Utrechts Nieuwsblad, Rails) vorig jaar tot mijn stomme verbazing precies dezelfde twee platen bovenaan zijn jaarlijstje had staan. Ik dacht dat mijn muzikale DNA nu toch wel genoeg door elkaar geschud was om een eigen smaak te hebben ontwikkeld. Ik houd mijn hart vast voor de kerst-OOR.

Anyway, op twee zaken wil ik nog wel even reageren:

"de stukken die hij ooit voor opscene schreef waren diepgravender"

Wie dit uit zijn pen krijgt, of toetsenbord, begrijpt er bijzonder weinig van. Sorry Theo! (Ook Theo en ik gaan terug, zij het als vage Opscene-collega's.) Ik voel me nu net die artiest die bij zijn tiende album verteld wordt dat de outtakes van zijn eerste single tot de beste waren. Voorwaar een eye-opener. Want ik hang die strekking nogal eens aan, van die outtakes enzo. Er is volgens mij één verschil: schrijven kun je leren, die Rockacademie leert je alleen iets af.

"de opmerking geen vuist kunnen maken lijkt me niet van toepassing, uit het interview met Erik v.d. Berg bij de Subjectivisten lijkt 't me dat je als individueel toch een vrij grote inbreng kan hebben als je ergens enthousiast over bent. als je een vuist kunt maken bij de OOR lijkt me die toch groter dan indertijd bij Opscene..."

Wijze woorden die ik geheel onderschrijf. Een artikel over BOC in OOR heeft meer impact dan een jaar lang zwoegen voor Opscene - en ik heb gezwoegd, zeven onbetaalde jaren lang. Het is niet voor niets dat Opscene niet meer bestaat. Gelukkig zijn er nu Kindamuzik en de Subjectivisten, zou ik vaker moeten checken. Geloof me, jullie hebben mijn aandacht!

Ga zo door.

Koen (ooit ook idealistisch en subjectief, inmiddels ingekapseld en onschadelijk gemaakt - zou je denken?)

Mijn idee was dat hype niet per se een negatieve bijklank zou moeten hebben, maar het woordenboek (En-Ne, in mijn Nederlands woordenboek staat het niet) zegt van wel. Ik geloof niet dat het ook altijd negatief wordt gebruikt. En ik vind The Strokes niet zo bijzonder goed eigenlijk. Maar dat is een persoonlijke mening die losstaat van deze discussie.

Ik moet bekennen dat ik in OOR veel artikelen en recensies oversla. Maar bij de artikelen die ik lees valt me vaak niet zo op wie het geschreven heeft. Het lijkt van ondergeschikt belang te zijn aan de inhoud van het artikel. Het lijkt alsof in die artikelen de Objectieve Waarheid moet worden verkondigd. Misschien is dat wel goed ook gezien de functie die OOR heeft, ik vind het zelf jammer. Ik had dit gevoel trouwens bij Opscene ook vaak - op wat uitzonderingen na.

Over Koen: in OOR schrijft hij voornamelijk over dance. Daar heb ik minder mee en ik lees zijn stukken dan ook minder vaak dan in de Opscene, waar hij veel gitaarbandjes besprak en interviewde.

Nee, natuurlijk vind ik dat niet. Wat ik bedoel te zeggen is dat ik als lezer meer respect heb voor een recensent die mij om de zoveel tijd verrast met zijn (of haar, het bestaat) mening, zoals bijv. Gijsbert Kamer, dan voor iemand wiens smaak zich langs bepaalde strakke lijnen ontwikkelt en wiens oordeel je al ver van tevoren ziet aankomen. Zoals 90% van het schrijverskorps, vooral bij kleine, geestdriftige, maar vaak iets te fanatieke initiatieven als Opscene, Kindamuziek en Subjectivisten. Tegen hen zou ik willen zeggen: kill yr idols en luister met open oren en een fris gemoed… en spoel die Spinvis cd door de wc. Fijn onderwerp voor een volgende forumdiscussie: de banden tussen Excelsior en het Nederlandse popjournaille, zoals bijv. Gijsbert Kamer. Of heeft deze al plaatsgevonden? Deze scam is nu al vijf jaar aan de gang! Anyway, richt jullie pijlen vooral nog even op mij. Ik ben erg benieuwd. Misschien leer ik er wat van. Misschien lach ik me rot. Misschien kruip ik weg onder mijn bureau. Het leidt in ieder geval even af van alle kleurloze verhalen die deze kleurloze jongen voor het kerstnummer moet schrijven. Waarna ik de luwte ga opzoeken op Cran Canaria. Sorry Wim, al geboekt. Volgend jaar dan maar naar Hamburg, Keulen of Berlijn?

“Mijn idee was dat hype niet per se een negatieve bijklank zou moeten hebben, maar het woordenboek (En-Ne, in mijn Nederlands woordenboek staat het niet) zegt van wel.”

Mijn idee! Ik sample gemakshalve uit mijn eennalaatste verhaal:
M – MEDIA PRANK
Of, in correct Nederlands: luchtballon. Volgens velen – vooral electropuristen – de enige juiste omschrijving van het electroclash-fenomeen. Helemaal ongelijk hebben ze niet. Maar wat zou de popmuziek saai zijn zonder hypes en sensaties. We leven niet allemaal voor de eeuwigheid.

Koen (spuugt wel vaker in de kerk)

nogmaals: ik ben van mening dat je een van de betere Oor-schrijvers bent, alleen vind ik dat een andere manier van journalistiek 'beter' is. volgens mij begrijp ik het dus wel degelijk.

Ook fijn onderwerp: de sleutelposities die voormalig Opscene-medewerkers tegenwoordig innemen en de afgunst van voormalig Opscene-collega's daarover.

De meeste lezers kopen (en krijgen...) niet zoveel cd's als de gemmiddelde OOR-medewerker (en de gemiddelde Subjectivist). Die leest een recensie dus niet met de vraag "goh, wat zou Gijsbert Kramer/Koen Poolman/Wim vd Herik van de cd vinden?" maar eerder met het idee "hé, die band ken ik niet, wat is het?" Dan heb je toch meer het idee hoe iets klinkt als de recensent een beetje een herkenbare smaak heeft, dan als hij de ene keer lyrisch is over Spinvis en de volgende dag over The Strokes.
Wat niet wil zeggen dat de recensent vooral zijn eigen smaak moet volgen en moet proberen te ontwikkelen, of die nu breed is of smal.

Inderdaad een fijne, Guuz. Ook ik word sinds mijn definitieve 'overstap' van Opscene naar OOR door sommigen - waaronder Wim vd Herik - hevig verguisd vanwege de "retecommerciële" onderwerpen waar ik sindsdien over schrijf.

Want daar is 't Wim (met wie ik overigens óók ver terugga, zeker 15 jaar, we stonden samen aan de wieg van Opscene) natuurlijk om te doen: de onderwerpen. En inderdaad, daar gáát 't helemaal niet om, zoals een aantal mensen hier al terecht opmerkte.

Lang verhaal kort, via het ultieme Koen Poolman-voorbeeld: hij werd er afgelopen zomer op uit gestuurd om Nickelback te interviewen. Nickelback! Nooit eerder in zijn carrière lag de arme jongen in zo'n wrede spagaat tussen persoonlijke smaak en opgedrongen onderwerp. Maar wát een prachtige confrontatie leverde het op en wat lag de desinteresse briljant tussen de regels verscholen (treffendste quote: 'Straks mag de groep een platina plaat in ontvangst nemen voor, even spieken, Silver Side Up').
Een verhaal waarin op heerlijk subtiele wijze 'tegengas' werd gegeven, zoals Wim zo graag zou zien.
Oók journalistiek. En goeie ook.

Voor de rest: geen kwaad woord over Koen. En niet alléén omdat ie een collega is. Zijn stukken zijn altijd onderhoudend en verraden een jaloersmakende kennis van zaken. En vooral in zijn reportage-achtige verhalen toont hij zich een groot stilist.

Voor de rest, om nog even iets algemeens toe te voegen: werken voor OOR is nu eenmaal iets héél anders dan werken voor Opscene. Bij Opscene ging het om avontuur, eigenwijsheid, recalcitrantie, durf en helemaal aan het eind een héél klein beetje om de verkoopcijfers. Bij OOR is dat laatste - en nu chargeer ik - een ietsiepietsie belangrijker. Helaas. Anders overleeft ook dát blad niet.

En dat zou niemand willen, toch? ;-)

jammer vind ik alleen dat er blijkbaar in het nederlandse mediaklimaat niet veel ruimte lijkt te zijn voor veel verschillende benanderingen. velen verwijten mij dat ik beweer dat Oor moet zijn wat in het buitenland The Wire, De:bug en CTCL is. dat is niet waar. ik ben van mening dat er NAAST Oor ruimte moet zijn voor een andere benadering van popmuziek. die is er naar mij smaak (nog) te weinig.

Guuz (óók al ex-Opscene)

Zou je dit kunnen toelichten? Want - heel gek misschien - ik heb een abonnement op OOR omdat ze over muziek schrijven, muziek die ik soms leuk vind. Als dezelfde sympathieke, aardige, levenswijze, journalistiek ontzettend begaafde schrijvers een blad zouden schrijven over sportvissen, tafelvoetbal of reizen in Oost-Afrika zou ik het niet lezen. Hetzelfde als men alleen zou schrijven over muziek uit de top 40, of louter over deathmetal of over jazz.

Verrek, ook ik ben ex-Opscene!

Dan heb je toch meer het idee hoe iets klinkt als de recensent een beetje een herkenbare smaak heeft, dan als hij de ene keer lyrisch is over Spinvis en de volgende dag over The Strokes.

Is dat ook al een brede smaak tegenwoordig? Ik heb (enthousiast) geschreven over Akufen, Justin Timberlake, The White Stripes en 4 Hero. Dát is breed! :-) Het grappige is dat mensen het soms raar vinden als van zulke uiteenlopende dingen kan houden, terwijl het voor de liefhebber in kwestie altijd volstrekt logisch is.

je zegt namelijk nog meer. je bent van mening dat een goed geschreven stuk over een onbekende band beter is dan een stuk van schoolkrantniveau over diezelfde band. verder concludeer je dat het schrijven van een slecht stuk over een onbekende band provincialistisch is, je doet denken aan schoolkranten en aan het niveau van opscene. je omschrijft het alleen wat wolliger. wat wil je nou eigenlijk precies zeggen Roger?

: de banden tussen Excelsior en het Nederlandse popjournaille, zoals bijv. Gijsbert Kamer. Of heeft deze al plaatsgevonden?

Ja, dat is toen gebeurd n.a.v. een column van Helmut Boeijen op 3voor12 die veel reacties losmaakten. Te vinden onder zijn column op 3voor12, op ons forum en een tegenartikel op de site van Roger Teeling. Een reactie hierop is nooit gekomen en tevens hebben we geen nieuwe column van hem mogen lezen, terwijl het toch flink wat maandjes geleden is. Weet iemand waarom?

Maar wát een prachtige confrontatie leverde het op en wat lag de desinteresse briljant tussen de regels verscholen

Helemaal mee eens. Ik lees dus wel artikelen over zulke bands indien de journalist me aanstaat. In een paar zinnetjes toch subtiel je mening geven over deze band, zonder ze compleet omver te schoppen. Een uitstekende tussenoplossing als je als blad soms wel Nickelbacks en Kanes moet behandelen wil je overleven.

nogmaals hier gaat het om: Een slecht geschreven artikel over Rumah Sakit wordt direct heilig verklaard. Een goed geschreven artikel over Bruce Springsteen is ronduit bagger, dat spreekt toch voor zich? Ja. Het is dus juist dát soort provincialisme waaraan de Opscene te gronde is gegaan. Ook mensen die van Rumah Sakit houden willen namelijk liever iets lezen dat het schoolkrantniveau ontstijgt.
wat bedoel je hiermee?

Wat betreft voorspelbare recensies... we kennen toch allemaal het fenomeen Van Onderen Naar Boven Lezen? Eerst de naam van de recensent, dan de slotzin en als je dan nog niet bent afgehaakt de rest. Of ben ik nu gek? Verwend met platen, dat zal het zijn. Vaak heb ik mijn mening al gevormd voor de recensie gepubliceerds, in welk medium dan ook.

"Het is dus juist dát soort provincialisme waaraan de Opscene te gronde is gegaan. Ook mensen die van Rumah Sakit houden willen namelijk liever iets lezen dat het schoolkrantniveau ontstijgt."

Nee, dat had er niks mee te maken, Roger. Des te strenger in de leer, des te beter Opscene gelezen werd. De ondergang had meer met distributie-, advertentie- en uitgeversperikelen te maken. Zoals altijd en overal. Ik las vandaag dat de, of moet ik zeggen mijn, NTG de LiveXS het nekschot heeft gegeven. Noem me acollegiaal, maar ik vind het geen groot gemis. Wel lulig voor de medewerkers van het blad.

Wat betreft Rogers punt over 'liever een goed stuk over een slechte artiest dan andersom'. Ik ben meer van de én-én-school. Natuurlijk kun je over de grootste dweil nog een prachtig verhaal schrijven (het verhaal is er of is er niet, je hoeft het alleen maar op te tekenen), marar ik geloof niet dat je je lezer er veel plezier meedoet als je weet dat hij of zij er bij voorbaat niet op zit te wachten. Schrijf het ultieme Shakira-verhaal en ik blader zuchtend verder, interesseert me niks. Ik geloof niet dat ik hierin veel van de 'normale' lezer verschil. Voor mooischrijverij lees ik wel een boek.

PS: Doen er ook nog níet-Opscene-schrijvers dan wel lezers aan deze discussie mee? Krijg hier een beetje last van plaatsvervangende trots:-)

PS2: Kuiters, waar blijft jouw bijdrage aan dit debat??? Geef die kleine een speen en die computer een douw!

Terug naar Röyksopp & vrienden nu.

roger: Kijk, dat bedoel ik dus. Die gedachtegang. Het gaat niet om Bruce Springsteen hier. Net zozeer als het ook niet om Rumah Sakit gaat. Het gaat om de uitdagende, goed geschreven stukken met diepte en gewaagde stellingen die jij zo graag in de popjournalistiek wil zien.

dus roger, je plaatst de vorm boven de inhoud? je leest liever een goed geschreven stuk over iets totaal oninteressants dan een wat minder goed lopende tekst over datgene dat verschrikkelijk dicht bij je belevingswereld past?

en de stelling van koen over die 90% van het schrijverskorps die te dicht bij hun persoonlijke favorieten blijven, en dat die dan vooral te vinden zijn bij initiatieven als de subjectivisten en kindamuzik is natuurlijk grote onzin. daar heb je mij - als schrijver voor beide media - goed mee op de kast, beste koen. wat dan weer waarschijnlijk je bedoeling is. hoe dan ook, ik neem mezelf op egocentrische wijze even als voorbeeld, en op mijn ziekelijke verslavingen na voor motorpsycho en miles davis, kan ik mezelf niet betrappen op enige vorm van idoolverering en al helemaal niet op het gebrek aan "open oren en een fris gemoed", want het gaat me er al jaren om iedere keer nieuwe dingen te ontdekken. vaak met behulp van mensen als koen, robert heeg of jacob haagsma, en de laatste maanden ook met behulp van mijn kindamuzik en subjectivisten collegae.

bas: niet ex-opscene

roger: Kijk, dat bedoel ik dus. Die gedachtegang. Het gaat niet om Bruce Springsteen hier. Net zozeer als het ook niet om Rumah Sakit gaat. Het gaat om de uitdagende, goed geschreven stukken met diepte en gewaagde stellingen die jij zo graag in de popjournalistiek wil zien.

dus roger, je plaatst de vorm boven de inhoud? je leest liever een goed geschreven stuk over iets totaal oninteressants dan een wat minder goed lopende tekst over datgene dat verschrikkelijk dicht bij je belevingswereld past?

en de stelling van koen over die 90% van het schrijverskorps die te dicht bij hun persoonlijke favorieten blijven, en dat die dan vooral te vinden zijn bij initiatieven als de subjectivisten en kindamuzik is natuurlijk grote onzin. daar heb je mij - als schrijver voor beide media - goed mee op de kast, beste koen. wat dan weer waarschijnlijk je bedoeling is. hoe dan ook, ik neem mezelf op egocentrische wijze even als voorbeeld, en op mijn ziekelijke verslavingen na voor motorpsycho en miles davis, kan ik mezelf niet betrappen op enige vorm van idoolverering en al helemaal niet op het gebrek aan "open oren en een fris gemoed", want het gaat me er al jaren om iedere keer nieuwe dingen te ontdekken. vaak met behulp van mensen als koen, robert heeg of jacob haagsma, en de laatste maanden ook met behulp van mijn kindamuzik en subjectivisten collegae.

ja maar die maken domme opmerkingen. *grijns.

(ik zal me hier verder buiten houden. )

Ik zou het ook onzin vinden als het artikel (als het slecht is) om de stijl heilig wordt verklaard. Maar ik zou het terecht vinden als het magazine in kwestie extra werd gewaardeerd omzat ze "al over Rumah Sakit schreef voordat de band door de platenmaatschappij als next big thing naar voren werd geschoven".
(ben ik trouwens erg dom als ik niet weet wie Rumah Sakit is? is het wellicht een fictieve naam?)

Een goed geschreven artikel over Bruce Springsteen is ronduit bagger, dat spreekt toch voor zich?

Ook dit is onzin. Alleen zal ik het artikel minder snel gaan lezen en met minder plezier. En zal ik zeker geen blad kopen dat zich tot dit soort artikelen beperkt.

Ook mensen die van Rumah Sakit houden willen namelijk liever iets lezen dat het schoolkrantniveau ontstijgt.

Ik heb me veel te vaak geërgerd omdat een band waarvan ik fan was op een Ontzettend Journalistiek Verantwoorde manier werd geïnterviewd en wat een Ontzettend Interessant en Ontzettend Leesbaar stuk opleverde, maar waar ontzettend weinig vragen werden gesteld die ik als fan wilde weten.
Ik ben trouwens ex-pre-Opscene. Ik wilde namelijk altijd als ik groot was voor Opscene gaan schrijven. En toen was ik eindelijk groot en werd het blad opgeheven... :(
Wat niet wil zeggen dat ik het zo'n geweldig blad vond, zeker op het eind niet. Vaak te negatief, te korte (en daarom nietszeggende) artikelen, soms ook te commercieel (waardoor ik nu 15 flut CD's in de kast heb staan...) en te weinig muziek die ik interessant vond. Wat niet wil zeggen dat het blad ontzettend gemist wordt.

Was misschien wat kort door de bocht. Ik bedoelde vooral het fanatisme waarmee in de underground in termen van 'goed' en 'fout' wordt gesproken en zelfs een band als de Strokes al tot die laatste categorie wordt gerekend. Eerlijk gezegd volg ik de Subjectivisten en Kindamuzik niet goed genoeg om over jullie afzonderlijke schrijvers een oordeel over te vellen. Maar goed, knuppel in het hoenderhok, is dat niet waar dit soort forums voor zijn?

Wat Shakira betreft. Ik vind het nogal pedant om te veronderstellen dat je je lezer kunt plezieren met een goed geschreven verhaal over een onderwerp dat hem zijn reet zal roesten. Ken Uw Lezer, daar is niks mis mee. Dan hoef je ook niet je best te doen op een verhaal dat slechts ergernis oproept. Die lezer betaalt wel voor dat ongewenste interview.

(nog één disc te gaan)

Koen

De muziek van Shakira is misschien niet interessant. Maar stel dat Shakira allerlei banden heeft met de drugsmaffia, dat is een topverhaal. Zelf vind ik de muziek van Tupac en Notorious B.I.G. bv volkomen niks, maar alle complot theorieen en sappige anekdotes mag ik graag breed uitgemeten zien in de pers. Dat lees ik liever dan een interview met Sweatmaster, wat ik een geweldige nieuwe band vind. Maar wat hebben 3 Finse middenklasse jongens nou over hun partyrock plaat te vertellen?

Opscene was volgens mij een van de weinige underground-media die zich hier aan bezondigde - en daar heb ik mij ook aan geérgerd. Wel zie je nogal eens in de underground (en het kan nog vele malen undergrounder dan Opscene was!) dat men onderscheid maakt tussen dingen die wel in het magazine/fanzine passen en die er niet inpassen. Waarbij "te bekend" vaak een reden is om iets niet te plaatsen.

inderdaad, het zorgt in ieder geval voor de nodige beroering. en als dit forum jou (en alle anderen) er toe aanzet om kindamuzik en de subjectivisten vaker te checken zijn we allemaal tevreden.

Zo ben ik nog steeds benieuwd welke argumenten Theo voor zijn eerste stelling aandraagt:

"de stukken die hij ooit voor opscene schreef waren diepgravender, maar daar was het blad ook naar." En: "wel ben ik van mening dat het schrijftalent van koen tot volledig wasdom zou zijn gekomen als hij zou schrijven voor een opscene of een krant."

Ik kan na twaalf jaar schrijverij uit ervaring zeggen dat de luxe - en
die moet niet worden overschat - die het redacteurschap van OOR met zich meebrengt mij meer vrijheid geeft dan het 'onafhankelijke' geploeter voor Opscene. Opscene was net zo zeer afhankelijk van advertenties als OOR en werd gerund door goedwillende amateurs, niets meer en niets minder. Als (onbetaald) hoofdredacteur deed ik vijf jaar lang de coordinatie van alle medewerkers, de eindredactie, de advertentieacquisitie, het coördineren van de recensierubriek en de productie van het blad (wat ons al gauw twee weken kostte). Hoe ik in die tijd, zonder enige schrijfervaring en opleiding én gebonden aan afspraken met uitgever en adverteerders, 'diepgravender stukken' heb kunnen schrijven dan nu, als fulltime redacteur zonder zorgen, is me een raadsel.

"...diepgravender, maar daar was het blad ook naar."

Da's helemaal een gotspe. Volgens mij wordt je herinnering vertroebeld door de romantiek van Opscene. Roger heeft gelijk: zeker de laatste jaren was het vooral véél en kort, zonder diepgang. De echt goede verhalen staan in de eerste jaargangen. Ik herinner me een verhaal van Ton van Gool, zo heet ie geloof ik, die met de Butthole Surfers op tournee ging en de band thuis opzocht in Texas. Opscene 2 of 3 was het. Briljant verhaal, zelden geëvenaard, qua seks, drugs en rock & roll.

"oor heeft geen behoefte aan een koen poolman oude stijl. dat zou het magazine namelijk te veel veranderen."

Waarom zouden ze me zes jaar geleden naar OOR hebben gehaald. Toch niet om van een linkerspits een centrumverdediger te maken?

Verhalen oproepen die Koen voor Oor heeft geschreven, kost me veel minder moeite - een reden kan zijn dat de Opscene-tijd veel langer geleden is, zelf hield ik er na 1996 wegens afgenomen enthousiasme mee op. Het Massive Attack-driedubbelportret, dat minstens zo hard zinderde van de apanning als de muziek van de band - er was nog net geen groep kinderen meegesealed die 'ruzie! ruzie! ruzie!' scandeerden tijdens het lezen. In dezelfde categorie viel het laatste Oude Tricky-interview. Tegenwoordig is de Trickster een heel meegaand type, ooit was hij een verschrikking om te interviewen, een man die eenlettergrepige antwoorden gaf en de indruk wekte je na iedere vraag te zullen aanvliegen. Sommige journalisten zouden het na tien minuten al hebben opgegeven, Koen hield vol - met even spannend als grappig resultaat, aangezien het detail van een wegdommelende Mad Dog (vriend en rapper van Tricky) hem niet was ontgaan en een ontwapenende rol speelde in het stuk. Nog ééntje? Het door Erik van den Berg al gememoreerde Nickelback-interview, waarbij Koen het presteerde om ondanks al zijn (terechte) aversie voor de band, de gesprekspartner toch niet belachelijk maakte - iets wat, neemt u dat van mij aan, vanachter de computer héél makkelijk is.

Maar ik herinner me ook een volstrekt onleesbaar, met namen volgepropt Jap-Pop verhaal, geschreven met Jacob Haagsma, dat ik uit pure zelfgeseling heb uitgelezen, maar een seconde na de laatste punt alweer vergeten was.

Ik vind dat Koen, samen met Erik vdB, tot de beste stilisten van Oor behoort, iemand die vorm en stijl minstens zo belangrijk vindt als inhoud. De kracht van Koen zou de kracht van Oor moeten zijn: op speelse toon de lezer zowel informeren als vermaken. Nu weet ik dat veel lezers, ze komen ook op dit forum, liever voor inhoud gaan - die lezen waarschijnlijk graag de stukken van Wouter Dielessen en Peter van Sparrentak. Of zijn oud-lezers van Opscene, waar vorm en stijl door de meeste schrijvers eerder als een probleem werd ervaren. Opscene verviel, zeker in de laatste-benenjaren, in Aardschokjournalistiek: véél namen, véél weetjes, véél vragen van het kaliber: hoe was het om met Producer X te werken? Opscene is in mijn ogen een liefhebbersblad geweest, dat aan een behoefte om informatie over werkelijk alternatieve bands voldeed, maar nimmer een echte concurrent van bestaande muziekperiodieken is geweest (en dat volgens mij ook niet wilde zijn). Gebrek aan financiele armslag en goedwillendheid (wat strenge selectie en/of eindredactie uitschakelt) leidt tot zaterdagamateurvoetbal, niet tot Champions League.

Waarmee ik niet wil suggereren dat Oor louter CL-journalistiek herbergt, integendeel. Ook daar durven geen keuzes te worden gemaakt (kan IEMAND mij uitleggen waarom obscure blackmetalbands besproken moeten worden in Oor?) en is er een chronisch gebrek aan geld die behoorlijke betaling aan freelancers (zo verneem ik uit goede bronnen) onmogelijk maakt. Oor is hooguit Gouden Gids-divisie, de Sportclub Emmen van de Popjournalistiek - af en toe een uitschieter, nooit echt vervelend, een clubje om rekening mee te houden, maar nimmer genoeg punten voor promotie.

Het is koffiedik kijken, maar ik had - net als Theo - graag willen zien wat er was gebeurt als Koen bij NRC of Volkskrant terecht was gekomen. Van de andere kant heb ik de indruk dat K. zich uitermate senang voelt bij het Oortje.
Zo goed, Koen? Krijg ik nu weer een biertje van je?

Dat weet ik wel:
- een band als Cradle Of Filth of Empire verkoopt pakken meer CDs en trekt veel vollere zalen dan die indie-rock bandjes die vooraan staan.
- Wouter Dielessen moet aan zijn 20 recensies per nummer komen (hij schijnt nogal trots te zijn op zijn produktiviteit).

Waarmee het dus geen obscure bands meer zijn, hooguit bands die buiten de scene weinig aandacht krijgen.

dan die indie-rock bandjes die vooraan staan.

Je hebt nogal een indie trauma he?Juist in de indie - waarbij ik moet zeggen dat ik op andere gebieden niet zo veel kijk heb wat dit betreft - loopt OOR braaf in pas achter het release-schema van de platenmaatschappijen.

"de stukken die hij ooit voor opscene schreef waren diepgravender, maar daar was het blad ook naar." En: "wel ben ik van mening dat het schrijftalent van koen tot volledig wasdom zou zijn gekomen als hij zou schrijven voor een opscene of een krant."

ik heb al uitleg gegeven maar die is door de vele reacties een beetje ondergesneeuwd. los van mijn eigen smaak ben ik van mening dat nederland een goed alternatief blad naast Oor mist dat diepgravender over popmuziek schrijft. een De:Bug, Wire of CTCL. zo'n tijdschrift is er niet. Jij, Koen, schrijft voor Oor. ik ben van mening dat jou stijl en kennis beter tot uiting komen bij een tijdschrift als De:Bug, Wire, CTCL. die zijn er niet, daarom neem ik even het voorbeeld van de krant. daar tref je namelijk stukken aan die vaak net iets dieper graven dan in het gemiddelde Oor artikel wordt gedaan. andere doelgroep, ik weet, ik weet.

waar ik geen uitspraak over kan doen: misschien past Koen wel veel beter bij Oor. hij heeft het er immers enorm naar zijn zin. dus zit hij uiteindelijk op de plek waar hij zou moeten zitten.

en nog even over Opscene. ja, Opscene sloeg regelmatig door richting inhoud. vooral tegen het einde. dat neemt niet weg dat er enkele erg goede schrijvers rondliepen die wel degelijk een uitstekend verhaal konden schrijven. daarbij nam Opscene een plek in naast de andere bladen en stegen de verkopen langzaam. er was dus blijkbaar wel degelijk een doelgroep voor het blad. al behoorden de meeste subjectivisten en forum bezoekers daar blijkbaar niet toe.

Juist in de indie - waarbij ik moet zeggen dat ik op andere gebieden niet zo veel kijk heb wat dit betreft - loopt OOR braaf in pas achter het release-schema van de platenmaatschappijen.

Nu is het wat minder, maar in de hoogtijdagen van de black metal hausse had Oor de hele recensie rubriek kunnen vullen met black metal releases. Wat ze recenseren zijn echt alleen de allergrootste bands op de bekendste labels.

Ik denk dat De Gemiddelde Oor-lezer, de Pinkpopganger, de KinkFm-luisteraar, de student, NIETS maar dan ook NIETS met obscure blackmetal heeft, met clubjes als Severe Torture.

Severe Torture is een death, geen black, metal band uit Nederland wiens plaat verboden is in Duitsland. Toch wel een klein stukje waard, denk ik zo.
En als Dimmu Borgir de Golf tent vol krijgt op Lowlands, een aanzienlijk deel van studenten in zwarte t-shirts met onleesbare logo's erop rondloopt (om de één of andere reden vooral in de beta hoek) is er toch wel grond voor een blad als Oor om ook wat aan die muziek te doen.
Ik denk trouwens dat je gebeden verhoord zijn, want in de laatste 4 Oor'en stond geen enkele black metal cd recensie.

Dat geldt ook voor andere genres, ook voor indie, al staan er daar af en toe echt onbekende en nauwelijks verkopende dingen in (de triple-recensie met Dennis Driscoll bijvoorbeeld in de laatste OOR). Daar op zich heb ik niets op tegen natuurlijk - al speelt zeker mee dat indie veel en veel breder is dan black metal. Probleem is dat dergelijke recensies vaak zo contextlos en met weinig enthousiasme erin staan. Als men in OOR over dingen enthousiast doet, zijn het altijd de grote hypes. Niets mis met een hype (zie boven), maat ik zou graag zien als OOR zelf ook af en toe haar eigen hypes zou creëren.

Tot zover de enigszins off-topic mode.

Nu weer on-topic: ik vind het nog altijd vreemd om Koen Poolman's stukken voor OOR te lezen. Voor mij was Koen - ik ken hem niet persoonlijk - altijd de personificatie van Opscene, al was het maar omdat ik voor het eerst van het blad hoorde via de moordlijst-colofon in OOR: "Koen Poolman (Opscene)". Wat ik me wel altijd heb afgevraagd: waarom gebeurde het niet of nauwelijks dat mensen zowel voor OOR als voor Opscene schreven? Puur toeval of opzettelijk beleid van een van de redacties?

Goed idee. Maar ik stel me alleen kandidaat als er een lintje aan verbonden is. Zodat ik dat weer kan weigeren. Want dat is stoer en oogt integer.

Theo, ik heb nog steeds geen overtuigende onderbouwing van je kritiek gelezen. "Nederland mist een goed alternatief blad naast OOR dat diepgravender over popmuziek schrijft, een blad waar Koen met zijn stijl en kennis beter tot zijn recht zou komen." Betekent dít dat ik voor OOR geen diepgravende stukken kan schrijven? Het betekent hooguit dat ik geen diepgravende stukken over Opiate en Akufen kan schrijven, hoe graag ik dat misschien ook zou willen. En BOC en Herbert (van JoB, maar goed) kunnen dan nog net wel. Mijn schrijftalent zou zich beter ontwikkelen bij een krant, suggereert Theo. Ik waag het te betwijfelen. Bij een krant moet alles kort en bondig en zakelijk en Objectief. Over zes pagina’s uitweiden zoals soms in OOR is er zeker niet bij. Bovendien: bij OOR kan ik lekker de specialist uithangen en mijn eigen ding doen, bij een krant ben je automatisch generalist.

Wim, wat bedoel je nu eigenlijk met je openingstelling? Dat je drie dankbare voorbeelden hebt gepakt (Ibiza, Full Moon en Daft Punk - wat is er mis met Daft Punk?) en daar een stelling aan ophangt. Ik kan je ook drie andere voorbeelden geven - die zijn hierboven eigenlijk al gegeven.

Guuz, je krijgt een biertje van me. Woensdag bij Ikara Colt? Donderdag bij Jeffrey Lewis? Of drinken we gelijk de hele koelkast leeg bij de eerstvolgende kerstborrel? 12 mei, Labels-kantoor, geloof ik. Journalisten aan de bar, het is van alle tijden.

Nog even dit: ik denk dat Koen bij een "goed alternatief blad naast OOR" juist helemáál niet tot zijn recht zou komen. Want dat zou automatisch betekenen dat hij voor eigen parochie zou gaan preken, voor een lezerspubliek dat - véél meer dan dat van OOR - bestaat uit connaisseurs en elitaire fijnproevers.
Lijkt me nou juist niet datgene waar Koen zijn skills voor zou moeten aanwenden.
Hij moet juist al die grillige, opmerkelijke, afwijkende en soms wonderschone muziek naar een groter publiek (lees: dat van OOR) tillen. Dat verdient die muziek en dat verdient elke met Pinkpop en 2 Meter Sessies kortgehouden lezer.

Theo, ik heb nog steeds geen overtuigende onderbouwing van je kritiek gelezen.
ik vind het te ver gaan om te spreken van kritiek. zoals gezegd: ik vind je bijdrage aan Oor juist erg waardevol en val ja daarop helemaal niet aan. al lijkt het erop alsof iedereen dat maar al te graag wil lezen.
ik vind dat je schrijftalent op een andere manier in kan zetten. maar het is wat Erik van den Berg schrijft: dan wordt het wellicht preken voor eigen parochie.

tja dames en heren, een goed verhaal heeft en een boodschap en leest heerlijk weg. het is dan ook meteen duidelijk waarom er zo weinig goede verhalen zijn te vinden in de gangbare media. daar denk iedereen dat alleen een goede vorm voldoende is. u moet het zelf maar weten guuz..

ik drukte mij verkeerd uit, mijn waarde guuz. ik weet niet of hij goed of slecht schrijft, want ik lees hem niet. omdat zijn onderwerpen mij niet interesseren. misschien, als anderen zouden zeggen dat hij een mooie stijl hanteert, ga ik hem wel uitchecken ;-)

maar liet die mooi vertellende docent de vorm prevaleren boven de inhoud? Ik denk niet. natuurlijk, als inhoud hetzelfde is kies je voor de mooiere vorm, dat lijkt me logisch. maar stijl gaat niet ten alle tijden voor de inhoud. dan kun je net zo goed een journalistiek vakblad gaan lezen over tuinieren, vakwerkhuizen of de heremietkreeft.

De band wil dat je naar de plaat luistert, dat daar de informatie, het verhaal te vinden is? Zoek het daar dan ook. Analyseer die plaat op 5 bladzijden.

Ware het niet dat hoofdredacteuren een voorkeur hebben voor lollige invalshoeken...Gelukkig hebben we dit forum en Roger mogen we dan snel een diepgravende analyse verwachten van obscure metalplaat? ;-)

Nee. Alleen: de artikelen die ik lees, lees ik om de inhoud. Er stond kennelijk een erg geestig interview met Nickelback in OOR, dat is een band waarmee ik echt helemaal niets heb, ik heb het artikel dan ook niet gelezen (en kan het nu niet meer terugvinden, welke OOR?). Ik zou dat wel gedaan hebben als de band op een of andere manier mijn interesse had, en dan speelt stijl zeker een rol. Maar geen allesbepalende: ik heb iets teveel ontzettend leuke, originele, geestelijke en litterair verantwoorde artikelen gelezen waarvan ik na afloop niet meer wist om welke band het ging. Dat is niet de reden waarom ik een interview/artikel lees.
Is dát nu zo moeilijk te begrijpen?

Klopt. En als ik de ontzettend goed geschreven en stilistisch perfecte artikelen in "Kantklossing Monthly" zou lezen, dan had ik nu interesse in kantklossen. Dat hoef ik ook niet.

waarom lees je dan zo graag de aardschok?

dat zeg ik niet. "goed vinden" is iets anders dan "interessant vinden". Ik lees diverse indiewebsites, daar ken ik ook de helft van de bands niet, maar dat intereseert me wel. Net zo interesseren diverse bands in OOR me wel - ook bands die ik niet goed vind - en die interviews lees ik dan.

Hear hear
AArdschok is voor metal wat All Stars (film en serie) voor voetbal is: onversneden, aandoenlijk enthousiasme

En nu weer een fijn plaatje draaien, zodat ik daar een fijne mening over kan hebben, die fijn kan uitdragen, daar fijn over kan discuzeuren, anderen die mijn mening niet delen kan afkammen, die mijn mening delen kan omhelzen, kan pronken, afgunstig kan zijn, etc.
Guuz is blij. De wereld is fijn.

En dat wil dan graag serieus worden genomen. Tssss

En het feit dat het elders ook gebeurt is ook geen argument.

Guuz zou het prettig vinden als we nu ophouden (ja, kap het maar af!) met deze Dick Bruna-stijl van forumdiscuzeuren.

Zou je misschien ook de smileys kunnen lezen? Zo verkeerd bedoel ik het allemaal niet. Je bent wel snel gepikeerd, hoor;-)

Ai, wat een gefrustreerde ziel. Nooit van zelfspot gehoord, heikneuter?

Theo, met zijn terugkerende "oor-journalistjes", ook een trauma volgens mij.

"En de thread ging over Koen Poolman die dit heel dat Dick Bruna gedoe verzonnen heeft of tenminste gecoordineerd."

Geef een ander de schuld, lekker makkelijk! John van Luijn heeft zoals alle columnisten in Nederland de volledige vrijheid in zijn column, dus hou mij er buiten, ja. Als hier tenminste nog een serieuze discussie wordt gevoerd en de frustraties niet de boventoon voeren.

en over 'oor-journalistje': excuses dat ik er geen ;-) achter heb gezet. op dit forum dien je blijkbaar elk nuance vakkundig aan te brengen anders struikel je bijkans over de tenen.

Als dit het niveau van reageren is van de Oor-journalisten in Neweet ik ook waarom het leesniveau van Oor een dergelijk bedroevend niveau is. Een uitzondering is de Volkskrant met Gijsbert Kamer voorop.

Het Beste nummer sinds tijden is gemaakt door een niet popjournalist maar een fotograaf Anton Corbijn die kwam vorig jaar kerst met een geweldig nummer en ook leuke nieuwe ideeen.

Nu is dit forum niet bedoeld om mensen openbaar aan de schandpaal te nagelen.Maar ik zeg hierbij mijn abonnement op oor op en dit komt vooral door de volstrekte minachting en arrogantie van de macht waar Poolman zich op dit Forum lijkt te willen manifesteren. Hij grijpt elke stok die de hond wil slaan en begint wild om zich heen te maaien zonder argumenten.

Een tip Koen neem je lezers echt serieus en probeer wat te doen met de punten die op dit forum over je zijn gezegd.Het is voor je eigen bestwil. Wat mijn betreft is dit mijn laatste bijdrage aan dit forum.

YOU BASTARDS WILL NEVAH TAKE ME ALIVE!!!! HAHAHAHAHAHA!!!!

Alle gekheid op een stokje: Ik moest vooral lachen om de reacties van journalisten onderling die van het ene moment op de andere elkaar gingen afkatten om dan weer voor borrels af te spreken. "Nee, ik ben niet afgunstig omdat je een vette baan bij de OOR hebt!" "Ja, dat ben je weeheel, bitch!" Sorry hoor, forget Alan Partridge. Dit is gewoon AbFab. En hoe grappig het ook moge zijn, het is niet echt de bedoeling. Zeker niet wanneer andere gebruikers op niet terzake doende foutjes (intervieuwen) worden afgekapt. Straks gaan we allemaal na elke spelfout aan extra corrigenerende postjes doen [iks=niks en dat soort shit, het is wel duidelijk hoor en we weten allemaal wel dat je kan spellen, wees maar niet bang] Olaf, je hebt op een goede, leuke manier mensen uitgedaagd. Eerlijk gezegd kan het me verder ook niet schelen wat jouw agenda is hiero. Hoe zij op jou reageren is hun zaak [en ze laten zich ook mooi kennen] maar dan moet je niet op een andere thread gaan klagen en dan zeggen dat dit je laatste bijdrage is. Als jij nu gaat stoppen dan ben je, ahem, een mietje en hebben zij gelijk. En dat wil je toch niet? ;-)

1. WTF is dat toch met die interviews? Fout of goed gespeld, wie leest die nou echt? Inderdaad is het net als met Voetbal International: je bewondert die mensen om hun werk, niet om wat ze te zeggen hebben. Laat dat! Recensies en lijstjes, daaruit bestaat mijn ideale muziekmedium. de recensies graag lekker subjectivistisch, de lijstjes graag lekker onzinnig en discutabel.
2. Want dat zou automatisch betekenen dat hij voor eigen parochie zou gaan preken, voor een lezerspubliek dat - véél meer dan dat van OOR - bestaat uit connaisseurs en elitaire fijnproevers quoth Erik vdB. Zeer waar. Mijn eerste Oor kocht ik omdat er een recensie van een U2-album in stond. Op de pagina ernaast stond er één van My Bloody Valentine, net zo groot. Dat maakte mij nieuwsgierig, en zette me op het spoor van andere muziek. Toen ik een jaar of 5 geleden Oor vaarwel zei vanwege te veel Marco Borsato en Anouk, dacht ik nog dat het aan Oor lag: ze waren godverdomme commercieel geworden! Nope, het lag aan mij. Ik had ze niet meer nodig voor mijn doeleinden. De argeloze Kane-fan die nog openstaat voor Strokes (en wie weet ooit Fennesz), die heeft dat blad nodig. Daar is het voor bedoeld. "Und das ist auch gut so".
3. Olaf Molenaars bijdragen van 2 december zijn briljant!