Andrey Rubylev gaat vooral over de tijd waarin de schilder leefde. De schilder zelf is, net als de filmkijker, vooral een toeschouwer aan de zijlijn en een getuige van oorlog, misère, verleiding en wat al niet meer. Het hoofdstuk over de jonge klokkenmaker is inderdaad een geweldige apotheose en voor Rubylev het moment dat hij weer vertrouwen in de mens krijgt, zijn geloof herwint en eindelijk zijn meesterwerken kan schilderen.
Van Death In Venice was ik de eerste keer helemaal kapot, maar dat komt misschien omdat ik de film midden in de pubertijd zag. Een jaar of tien later maakte de film de tweede keer minder indruk. Laat ik het dit jaar nog ’s proberen. Van Dirk Bogarde kan ik je Victim (1961) aanraden, zijn definitieve breuk met het imago van meisjesidool dat de acteur met zich meezeulde vanwege zijn rol als dokter in een romantische komediefilmserie. Als je in een meer experimentele bui bent kun je Providence (1977) proberen. Een klassieke film met Bogarde die ik zelf nog steeds ‘moet doen’ is The Servant.
― Vido Liber, Tuesday, 11 September 2007 09:09 (sixteen years ago) link
Dankzij de Unlimitedpas van Pathé o.a. Mr. Brooks gezien. Kevin Costner speelt eindelijk weer eens geen heldenrol. Brooks is overdag een brave vader en succesvol en gevierd ondernemer. ’s Nachts is hij een schizofrene moordenaar, opgejut door een stem in zijn hoofd (gespeeld door William Hurt). De man die getuige is van een van de moorden geeft Brooks niet aan, maar chanteert hem om getuige te mogen zijn van zijn volgende moorden. Die deal wil maar niet geloofwaardig worden, wat mede te maken heeft met de weinig indrukwekkende vertolking van de mij verder onbekende acteur Dane Cook. Toch is dat de kapstok waar het hele verhaal aan is opgehangen.
Een eersteklas zeperd is Wedding Daze. De film kreeg vier van de vijf sterren in Het Parool, vandaar dat ik me ertoe liet verleiden. Het verhaal hangt van voorspelbare flauwiteiten en futiele pogingen tot shockeren aan elkaar, en Jason Biggs heeft gewoonweg geen funny bones. Wat een ongein. Het is overigens een van de drie films momenteel in de bios waarin actrice Isla Fisher een belangrijke rol speelt (de andere twee zijn The Lookout en Hot Rod). Je zou bijna denken dat een nieuw filmtalent zich aan het firmament heeft aangediend. <boratmode>Not!</boratmode>
Van een serieuzere orde: La Marea. Vrouw probeert aan verlaten strand haar rouwproces te verwerken. Verwacht zeker geen Sous Le Sable deel 2. Regisseur Diego Martínez Vignatti is er eentje van het kunstzinnige ernstige soort en dus zwijgt actrice Eugenia Ramírez Miori in alle mogelijke toonsoorten terwijl ze in lange takes zwoegend ploegt over zand en woeste duinen. Je kunt zien dat Vignatti achter de camera stond tijdens Japón van Carlos Reygadas. Het is allemaal net een fractie te bewust artistiek waardoor de afstand tussen kijker en de lijdende vrouw groot blijft. De regisseur durft met droge ogen Mahlers 5e symfonie onder een langgerekt shot van de branding te zetten. Het moment waarop de vrouw tijdens een droomsequentie tegen een poema aanloopt is dan weer wel kippenvel.
― Vido Liber, Tuesday, 11 September 2007 09:12 (sixteen years ago) link
La marea, ik was daar al een beetje bang voor... Bovenden: Elke relatie met Reygadas dient opgevat te worden als een teken aan de wand. Vido's beschrijving suggereert dezelfde onzin.
Zal vanavond kijkverslagjes posten van "Woman in the Dunes" en "La notte".
― Olaf K., Tuesday, 11 September 2007 11:38 (sixteen years ago) link
Ik heb er een paar goede avonden op zitten...
Woman in the dunes (Hiroshi Teshigahara, 1964). Hoogst originele film over een bioloog die de nacht moet doorbrengen ergens aan zee en door de dorpelingen bij een vrouw in een hutje wordt gezet dat gelegen is in een diepe kuil. Al snel heeft de man door gevangen gezet te zijn en samen met de vrouw moet hij scheppen voor zijn leven, want het huisje dreigt continu bedolven te worden onder het zand. De rantsoenering door de dorpelingen is niet vorstelijk. Je moet een beetje met de premissen meegaan, maar dan heb je een rake parabel over het leven: de bioloog die de stad met al zijn bureaucratie ontvlucht maar in een vergelijkbare situatie terecht komt. Het leven, je moet er gewoon wat van maken, zelfs als je in een kuil zit. De film is werkelijk prachtig en heel sensueel geschoten, met veel close-ups van zand op lichaam, zand dat de berg afglijdt, zand hier en zand daar. Ik besef dat deze beschrijving niet iedereen over de streep zal trekken, maar dit is echt een aanrader.
La notte (Antonioni, 1961). Omar vond hem beter dan L’avventura en ik moet hem gelijk geven, want ik heb hier aanzienlijk meer van genoten. Wederom een film over verveling en pogingen tot zingeving, maar om dat over te brengen hoeft de plot nog niet minimaal en landerig te zijn. Er gebeurt in deze film gewoon wat meer dan in zijn fameuze voorganger (al is alles relatief), maar de grotere toegankelijkheid gaat niet ten koste van de wederom bijtende toon. Marcello Mastrioanni en Jeanne Moreau zijn het op elkaar uitgekeken koppel. Na een ziekenhuisbezoek aan een weldra te overlijden vriend krijgt vooral zij het op haar heupen, maar het valt niet mee om de actie te vinden. De ‘actie’ wordt uiteindelijk gevonden op een feest van jetsetters, waar iedereen er maar het beste van probeert te maken. Daar beginnen de halfslachtige avontuurtjes, die zullen gaan bepalen of ons paar nat gaat of het droog houdt. Op driekwart van de film komt Monica Vitti erin. De hoofdrol spelend in L´avventura, maar hier is ze echt onweerstaanbaar. Haar rol als cynische mooie rijkeluisdochter die als geen ander het wezen van de situatie weet te verwoorden is haar op het lijf geschreven en is uiteindelijk memorabeler dan die van het worstelende sterrenduo. Ik vond dit een heerlijke lome film, waarbij je achteloos een fles rode wijn wegslobbert. Op naar L’écclise.
Away from her (Polley, 2007). Een Canadese film over een oud echtpaar, gespeeld door Gordon Pinsent en Julie Christie, waarvan zij in rap tempo seniel wordt. Inderdaad, mijn reaktie was ook gadver laat maar zitten. Maar de Amerikaanse kritieken zijn zodanig dat ik een poging waagde. En daar heb ik geen spijt van, want Away from her is een sterk, ouderwets liefdesdrama met een kloppend hart op de juiste plaats. En met een verrassend sterke rol van Christie. Je weet min of meer wat je gaat krijgen, en dat krijg je ook, maar het zijn die paar uitmuntend geschreven en geacteerde scenes die de film net dat zetje omhoog boven het Maaiveld der Zielige Familiefilms uit geeft.
― Olaf K., Tuesday, 11 September 2007 21:13 (sixteen years ago) link
De wandeling van Moreau!! :)
(op DVD gezien? Gehuurd? Regio 1 gekocht?)
― OMC, Wednesday, 12 September 2007 07:19 (sixteen years ago) link
Emule.
― Olaf K., Wednesday, 12 September 2007 07:25 (sixteen years ago) link
Ben zeer benieuwd naar dat speelfilmdebuut van de Canadese actrice Sarah Polley. Deze maand draait Away From Her tijdens het festival Film By The Sea en daarna pas vanaf 10 januari volgend jaar in de Nederlandse bios. Volgens mij heeft iedereen die nieuwsgierig is de film dan al legaal of illegaal thuis bekeken.
En wat moeten we denken van de Nederlandse filmcanon? Een losse flodder, als je het mij vraagt.
― Vido Liber, Wednesday, 12 September 2007 09:29 (sixteen years ago) link
Een verwoede poging om niet al te elitair te zijn en daardoor modern-elitair. Ik heb de keuze voor Flodder nog nergens gemotiveerd gezien. Het gaat om "belangrijke, gezichtsbepalende films". Wat is gezichtsbepalend eigenlijk? Iedereen KENT Flodder, is dat het? Of is Flodder gezichtsbepalend geweest omdat het zogenaamd heeft geleid tot een stroom publieksvriendelijke kutfilms? Als je mij sec het woord gezichtsbepalend voorlegt in de context van Nederlandse cinema, dan zeg ik toch eerder De Aanslag en Soldaat van Oranje.
― Olaf K., Wednesday, 12 September 2007 09:45 (sixteen years ago) link
Of Max Havelaar...
― Olaf K., Wednesday, 12 September 2007 09:50 (sixteen years ago) link
Gisteren weer genoten van L'uccello dalle piume di cristallo, van Dario Argento en een geweldige score van Ennio Morricone.
― Martijn Busink, Wednesday, 12 September 2007 10:50 (sixteen years ago) link
Ben zeer benieuwd naar dat speelfilmdebuut van de Canadese actrice Sarah Polley.
haha...was jij niet degene met de Polley fixatie op dit forum?
Canon, is bij voorbaat al kut. Al die postmoderne onzekerheid is de mensch maar naar het hoofd gestegen, als we daar nou genoeg lijstjes tegen aangooien kunnen we rustig onze correcte VK en NRC DVDboxen op alfabet zetten. Maar als ik in een canon zou geloven, dan is het iig terecht dat De Noordelingen er in staat, met gemak de meest rare, originele en wel Nederlandse film ooit.
― OMC, Wednesday, 12 September 2007 11:15 (sixteen years ago) link
Ben zeer benieuwd naar dat speelfilmdebuut van de Canadese actrice Sarah Polley
allemaal tv-werk voor de rest dus? wow.
en over de Canon zeg ik maar niks. (eh ja net op een ander forum dan wel maar goed Nederlandse film zzzz)
Mooist die film Spetters er niet in, grinnik.
― Ludo, Wednesday, 12 September 2007 11:50 (sixteen years ago) link
niks mooist. MOET.
― Ludo, Wednesday, 12 September 2007 11:53 (sixteen years ago) link
Sokout (The Silence), wederom een prachtige film van Mohsen Makhmalbaf, poëtisch, schijnbaar simpel verhaal maar dat blinde jongetje heet niet voor niks Khorshid ('zon')... daar valt nog wel wat over verder te filosoferen.
En als ik ooit kinderen neem wil ik Perzische. :)
― Martijn Busink, Wednesday, 12 September 2007 15:39 (sixteen years ago) link
The man who shot liberty valance....ik heb ,m wel gezien en het is een film die je wel bijblijft, de laatste opmerking van de film zou een klassieker moeten zijn...maar ja... Trouwens , als u hem ooit ziet:let ook even op de journalist in het stuk....een journalist die nu zo zou reageren als deze man zou direct ontslagen worden...
En heeft u het fraaie lied van Gene Pitney over deze film weleens gehoord? De film is beter.
― jack-the -tripper, Wednesday, 12 September 2007 16:42 (sixteen years ago) link
Clerks jaa.. leuk hoor :) en ik ben zo'n komedie-hatert. Dit is een zwart-wit low-budget ding (wat iedereen al kende behalve ik) vol wisecracks en gortdroge humor (of is dat hetzelfde) Vooral de clerk van de videotheek is hilarisch. Die jongen heeft zijn tekst gewoon zo goed als uit zijn kop geleerd dat hij 't nu alleen nog maar "deadpan" kan voordragen. Ook grappig dat hij in realiteit wat kreeg (zelfs trouwde geloof ik) met het meisje waarop zijn maat (het hoofdpersonage) een oogje op heeft. Vervolgens vond ik deze film voor 3 euri in de .. Boekenvoordeel. :)
A Woman Under The Influence oef. een zeer confronterende pijnlijke film. een overbezorgde neurotische moeder (Gena Rowlands, die ik niet herkende, maar die wel op Mabel Wisse Smit leek, en ze speelt ook een "Mabel") Hoe dan ook.. deze arme moeder kan nauwelijks voor haar kinderen zorgen en haar man Peter Falk weet ook niet hoe hij ermee om moet gaan. (En laat haar uiteindelijk maar opnemen in 't ziekenhuis) Ehm tsja, dan is er nog een dominante moeder en een zeer ongemakkelijk einde. (Bijna Lars von Trier-achtig) Jep, een bijna fysieke ervaring deze film.. Achteraf las ik dat er verklaringen zij die alle schuld voor de gekte van de vrouw bij haar echtgenoot leggen. Dat zag ik niet zo.. Ook is het misschien de overdreven neiging om altijd maar een verklaring voor iemand's neuroses te zoeken..
September Ook hier een heel vervelende dominante moeder in deze kleine Woody-film. Begint vrij saai, maar toch wat verrassend weet Woody de spanning wel op te voeren. Een hoop mensen is bij elkaar in een zomerhuisje (eigenlijk een erg Maria Goos-achtige setting) en dan komt de shit er natuurlijk uit + allerlei relaties, of mensen die dat willen en worden afgewezen etc.
― Ludo, Thursday, 13 September 2007 07:23 (sixteen years ago) link
Ook is het misschien de overdreven neiging om altijd maar een verklaring voor iemand's neuroses te zoeken..
Rowlands doet een beetje gek, is wat sociaal aangepast maar, inderdaad, moet die dan maar het gesticht in? Het geruzie tussen de andere mensen (die welkomsparty!) is bepaald verontrustender.
Van September kan ik me nagenoeg niets meer herinneren. Weet wel dat ik hm beter vond dan de slappe kritieken deden vermoeden. Maar het is geen Interiors.
― Olaf K., Thursday, 13 September 2007 08:05 (sixteen years ago) link
hmm maar kan ze voor de kinderen zorgen? En is ze een gevaar voor zichzelf.. Lastig. (en dus goed gedaan van de film wel) Wie weet is het de moeder van "Peter Falk" die haar per se weg wil hebben, maar toch.. Zo'n moment dat ze op de schoolbus staat te wachten, uiterst pijnlijk.
Op een IMDB-forum opperde iemand dat Woody Allen in deze fase van zijn carriere maar weer eens films als September moest gaan maken. Zit wat in. Wat moet de man met Penelope Cruz enzo, beetje ster-vehikels.. tsja.
(Dianne Wiest ziet er trouwens fraai uit in September)
― Ludo, Thursday, 13 September 2007 09:01 (sixteen years ago) link
<I>L'uccello dalle piume di cristallo</I> - inderaad sfeervolle thriller met prima soundtrack en mooie fotografie. Helaas houterig geacteerd en met een einde dat vooral verrassend is omdat er volgens mij niets van klopt.
― Vido Liber, Thursday, 13 September 2007 09:10 (sixteen years ago) link
@Ludo Ja inderdaad, Cassavetes schetst het dillema, en dat maakt het goed.
Misschien moet Woody Allen gewoon minder films maken. Hij is nu een beetje de Ryan Adams van de Amerikaanse cinema, zal ik maar zeggen. Ik stel voor, hoogstens elke twee jaar een comedie met serieuze trekken, en eens in de 5 jaar een mighty aphrodite/bullets over broadway. Het eerste gaat hem tegenwoordig makkelijker af denk ik.
― Olaf K., Thursday, 13 September 2007 09:15 (sixteen years ago) link
Kiarostami's Ten, wederom prachtig.
― Martijn Busink, Thursday, 13 September 2007 16:20 (sixteen years ago) link
Het regiedebuut van Ten hoofdrolspeelster Mania Akbari en vergelijkbaar, maar meer specifiek over man/vrouw relaties. Erg fly-on-the-wall en meer reality-tv dan alles wat daar doorgaans voor doorgaat.
― Martijn Busink, Friday, 14 September 2007 12:43 (sixteen years ago) link
20 Angosht, heet ie overigens. Betekent "20 vingers"..
― Martijn Busink, Friday, 14 September 2007 17:06 (sixteen years ago) link
Paris, Texas ja.. erg goed :) ik dacht dat de hele film een soort roadmovie zou zijn met de 2 broers die terug door de woestijn raden, waar langzaam de geheimen van Harry Dean Stanton worden onthuld. Maar ze zijn snel "thuis" en dan krijg je dus een vader-zoon en andere relaties film. Eindelijk de herkomst van een Merry Pierce sample ontdekt. (Geplukt uit de key scene, geniale zet die spiegel + telefoon) (en een bizarre vorm van "amusement")
The Trial De versie van Orson Welles. Verwarrende film. (hermetisch zoals altijd bij die Welles). Ik had constant een deja-vu gevoel. Had ik dit al eens gezien? Ik weet 't niet. Ik heb 't boek gelezen, maar dat leek ook weer heel anders, of was dat weer een ander Kafka boek, wat ie niet had afgemaakt. Kafkaeske toestanden. Ondertussen is 't leuk om Anthony Perkins weer 'ns te zien..
Naked Lunch Ik vond op de computer een lijstje met films die me kennelijk ooit door iemand (of meerdere personen) waren aangeraden. Niet via de Subs.. elders. Stond deze op, geinige film, bizarre monsters enzo. Had me eerst wel even moeten inlezen over die Burroughs, dan had ik me me wel weer herinnerd dat ie inderdaad zijn vrouw had doodgeschoten. (Leuk wel die vermenging van feit met de roman enzo) Een soort Jeunet voor jongens ofzo.
The Salton Sea Stond ook op de lijst, maar de vraag is waarom. (Drugs-films dat weer wel) Maar waardeloos. Val Kilmer als drug-addict, of nee hij is een spion voor de politie.. of nee hij wil enkel wraak. Hoop gegoochel met het plot, ondertussen speelt Val Miles Davis op trompet. Tsja. Enige reden om te kijken is de slechterik, Vincent D'Onofrio speelt met veel plezier een varkensachtige sadistische dealer zonder neus, met menselijke hersens in de koelkast. En aan het einde blijkt er ook nog een femme fatale in 't spel te zijn geweest, maar dat is echt een ja daaag-moment.
― Ludo, Monday, 17 September 2007 07:25 (sixteen years ago) link
Ja Paris Texas ga ik weer eens doen... Hey Ludo, effe iets anders: doe jij aan emule? Zo ja, what's up with the donkey servers??? Ik begin een beetje panieken en vrees dat ik weldra aan een nieuw leven moet gaan beginnen....
― Olaf K., Monday, 17 September 2007 07:30 (sixteen years ago) link
haha :) ik deed emule op een gegeven moment heel even om de paar dingen die in de IMDB lijst stonden, die ik niet via torrentspy (of isohunt ofzo) kon vinden.. en dus via daar te pakken kreeg. (Spartacus, Sleuth en een paar film noirs)
maar grappig genoeg ben ik nu 't adres van de site waar ze van die emule-links geven vergeten. het was een soort forum. :D
en verder leef ik met je mee natuurlijk. Misschien heeft RIAA ze eindelijk te pakken.
― Ludo, Monday, 17 September 2007 08:17 (sixteen years ago) link
Een stapel Mondo Macabro films meegekregen van een vriend. Mondo Macabro is een beetje de Sublime Frequencies van de (b-film) cinema.
De eerste die ik gisteren zag was Mystics In Bali (hoe saai kan een titel zijn), een Indonesische horrorfilm uit 1981. Geweldige film heksen die in varkens en slangen veranderen, een bezeten hoofd wat een zwangere vrouw leegzuigt en meer van dat prachtigs. Beroerd nagesynchroniseerd, een soundtrack die Sin Nanna op z'n Casio bij elkaar gefröbeld heeft, kortom: ik heb me wel weer vermaakt.
Leuke docu ook over de Indonesische exploitatie scene, onder andere voorproefjes van "The Warrior" die de Nederlandse bezetters een lesje leert. Die films gaat Mondo Macabro ook uitgeven binnenkort. Hoera!
― Martijn Busink, Monday, 17 September 2007 11:33 (sixteen years ago) link
of was dat weer een ander Kafka boek, wat ie niet had afgemaakt.
Dat is Amerika. Of tenminste, die is echt niet af. Er is ook een andere verfilming van The Trial, misschien heb je die gezien?
― Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 12:21 (sixteen years ago) link
het Proces is officieel ook onvoltooid zie ik op Wikipedia. ik denk dat ik dat toch wel gelezen heb, al was het in mijn herinnering magisch-realistisch (eh ja dat is de film ook wel) maar kneuteriger bijna.. (toch Het Slot.. hmm)
wat betreft het ongelofelijke dejavu-gevoel tijdens de film, ik zal wel eens fragmenten op school of op tv hebben gezien, ik kan in elk geval niet meer terugvinden dat ik ooit deze (of die andere versie) had gezien.
best een raar gevoel :)
― Ludo, Monday, 17 September 2007 14:07 (sixteen years ago) link
Emule is kaputt! Paniek neemt hier gestaag toe. Back to torrents dan maar. Man, dat beperkt de boel wel zeg, vooral qua Aziatisch. Misschien moet ik maar weer een bandje oprichten...
― Olaf K., Monday, 17 September 2007 18:15 (sixteen years ago) link
Er zijn een paar servers offline gehaald. Nog genoeg over en dan is er ook nog het KAD-netwerk dat geen server gebruikt.
― Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 19:03 (sixteen years ago) link
Weet jij een goede server? Eentje waar je meer op vindt dan Titanic? En KAD werkt bij mij niet meer, krijg hem ook niet meer geconnect.
― Olaf K., Monday, 17 September 2007 19:13 (sixteen years ago) link
KAD werkt bij mij prima. Goede servers weet ik niet 1,2,3, maar met wat googlen vind ik dat je de goede lijst krijgt via peerates.net
― Martijn ter Haar, Monday, 17 September 2007 19:34 (sixteen years ago) link
Nou KAD werkt weer en ik heb een server gevonden van redelijke omvang waar ik me uberhaupt kan aanmelden. Miljoenen zwerven nu naar alternatieve servers natuurlijk, het is een zooi. Maar goed, de grootste paniek is inmiddels de tent uit. Maar zoals vroeger....;-)
― Olaf K., Monday, 17 September 2007 22:26 (sixteen years ago) link
Lifespan, een filosofische thriller uit 1974 met Klaus Kinski. Gedraaid in Nederland (Amsterdam) met molens enzo, maar ook coryfeeën als Rudi Falkenhagen en Sacco van der Made. Muziek van Terry Riley en eigenlijk gewoon een prima film, hooguit de 'double helix bondage' scene maakt het een beetje b-filmerig, maar onnodig bloot is natuurlijk ook gewoon een prima Nederlandse traditie. :)
― Martijn Busink, Tuesday, 18 September 2007 14:55 (sixteen years ago) link
L’Eclisse (Antonioni, 1962). Het “meer van hertzelfde”-gevoel lag hier zeker op de loer, maar het heeft me gek genoeg niet besprongen. Weer een fijne meanderende film die in feite begint waar La Notte eindigt: met een getroubleerd stel. In L’eclisse verlaat de vrouw haar partner en gaat in de rest van de film op zoek. Meer naar zichzelf dan naar een partner, zo blijkt, want de halfslachtigehid waarmee Monica Vitti uiteindelijk aanlegt met Alain Delon getuigt van weinig daadkracht. Ik vond dit een bij vlagen moeilijk te duiden film (zo internet eens af), de moeilijkste van de trilogie eigenlijk, en naar de betekenis van nogal wat symboliek en traag geschoten overzichts-sequenties bleven voor mij obscuur. Soms werken ze compleet gevoelsmatig en uiterst doeltreffend, op andere momenten verwarren ze slechts Toch kon dat de pret niet drukken. Duidelijk is voor mij dat Vitti, gefilmd als vertoevend in een nogal kille en hypermoderne buitenwijk, botst met de in een klassiek appartement vertoevende Delon. Hij zit in het geld, zij in de talen. Deze contrasten zorgen ervoor dat de suggestie van een veranderende moraal en man-vrouw verhoudingen – en hun verstorende invloed op relaties - steeds sluimert maar nooit het etiket van de film wordt. Die blijft daardoor ongrijpbaar en universeel. Het heeft echt geholpen dat ik de (vermeende) trilogie achter elkaar heb gezien. Alhoewel ik op dit moment L’avventura zelfs veruit de minste vond, vraag ik me af of een zekere gewenning aan Antonioni’s stijl niet gewoon vereist is. À Bout de Souffle (Godard, 1960). Deze zag ik tijdens mijn studie ooit en ik vond er geen klap aan. Ik vroeg me af of het zien van een stuk of zes films van Wong Kar-Wai enige invloed zou hebben op mijn perceptie. Mja, maar niet heel veel. De raakvlakken zijn duidelijk (vgl. Days of being wild) en er zijn zeker dingen waar ik van geniet. De sfeer, ja de sfeer werkt aanstekelijk. Ik hou van de camera en de korrel waarmee de film is geschoten, ben gevoelig voor de jazz-score, en het helpt dat Parijs de plaats van handeling is. En ik ben zeker te porren voor een film over een stel dat maar een beetje rondhangt en vooral praat. Alleen denk ik tijdens deze film veel te vaak “Jongens, jongens wat een aftands gekeuvel!” Belmondo vind ik eigenlijk ook maar een irritant, charisma-loos ventje. Nou, dan is een portie existentialisme écht dodelijk. Het vreemde is dat ik de dialogen in films van Bergman en Antonioni prima trek, terwijl die beduidend zwaarder zijn aangezet. Sterker, À Bout de Souffle is bij herbezien bepaald lichtvoetig te noemen. Maar nee, ik blijf dit toch erg overschat vinden.
― Olaf K., Tuesday, 18 September 2007 18:18 (sixteen years ago) link
Throne of blood (Kurosawa, 1957). Een verfilming van MacBeth die redelijk trouw blijft aan het originele verhaal zeker gezien de omzetting naar de context van Japanse krijgsheren. Zoals altijd moet ik eerst effe wennen aan de schreeuwende Japanners en word ik daarna accuut op sleeptouw genomen door Kurosawa. Prachtig geschoten, dan weer esoterisch met veel mist, dan weer uiterst vitaal. IK heb hier nog twee Kurosawa’s liggen, allebei over mensen die elkaar te lijf gaan. Die moet ik zeker niet achter elkaar zien. Dan krijg ik teveel een “meer van hetzelfde”-gevoel. Nog een argument waarom Ikiru wellicht zijn meest bijzondere film is.
A Bout de Souffle: leuk begin, leuk meisje verder weinig an.
Throne of Blood: vond ik ook erg goed, maar die in film in kleur (even titel kwijt) was nog gaver. (Ran denk ik)
― Ludo, Tuesday, 18 September 2007 19:09 (sixteen years ago) link
Simpson - The Movie: Leuk vermaak, maar je hebt het gevoel dat de schrijvers een vernietigende sociale satire in de pen hebben, maar die achterhouden omdat ook 8-jarigen het leuk moeten vinden. Dus plakt Homer maar weer eens zijn handen in zijn kruis. Tom Hanks is wel in mijn achting gestegen.
― Martijn ter Haar, Tuesday, 18 September 2007 20:03 (sixteen years ago) link
Ik heb drie woorden voor the Simpsons EN Southpark: Beavis and Butthead
― Olaf K., Tuesday, 18 September 2007 21:34 (sixteen years ago) link
This is England (Meadows, 2006). Engeland heeft een sterke traditie van sociaal bewogen cinema en die is het laatste jaar enorm zichtbaar. London to Brighton was goed, Red road beter, en This is England nog beter. De film speelt in 1983 en handelt over de dunne lijn tussen ska- en skinheads in de buitenwijken van Nottingham. Daar zien we een clubje 80s uitgedoste vrienden een jong knulletje in de groep opnemen die op school maar wordt gepest. Met een enorme vaart en overtuiging schetst Meadows de groeiende vriendschappen, die zeer onder druk komen te staan als bullebal Combo terugkeert uit de bak en de eerste tekenen van racisme zichtbaar worden. Dit moment wordt gemarkeerd door de stem van Combo die een fout verhaal zit te vertellen, weg te draaien en de muziek te laten aanzwellen. Klinkt pathetisch, het werkt subliem. Na dat moment splitst de groep zich in de gematigden en de groep die bereid is te vechten. Ons ventje kiest voor het laatste, om de dood van zijn vader (gestorven in de Falkland oorlog) zin te geven. This is England is niet foutloos. Extreem-rechts is een eenvoudige consequentie van armoede en frustratie en als je even nadenkt weet je wel beter, dat wordt in het pathetische slot duidelijk gemaakt. Maar verder vertoont de film weinig sporen van gemaktzucht en vooral een enorme gelaagdheid. Iedereen is een mens en de kijker kan meevoelen met de foute karakters. En met ze lachen, want Meadows vergeet de humor niet. De scene waarin Combo gezellig een jointje zit te roken met een Pakistani, babbelend over soulmuziek, is één zo’n memorabel moment. Aanrader.
― Olaf K., Wednesday, 19 September 2007 06:47 (sixteen years ago) link
vraag ik me af of een zekere gewenning aan Antonioni’s stijl niet gewoon vereist is.
Denk het wel, en met de jaren zal dat, heb ik het idee, steeds moeilijker worden. Maar ik denk ook dat L’avventura gewoon de minste is van de trilogie. Wat ik erg vond helpen was dit boek, hele mooie, gedegen analyses van al zijn films (ooit voor bijna niks gekocht, zie nu $45 waard? Nah ja.) Prachtig moment blijft trouwens Delon die de telefoon geirriteerd opneemt. :)
A Bout de Souffle, wat Ludo zegt. Ongetwijfeld destijds een ontzettende eye-opener, maar hij heeft daarna zoveel gavere films gemaakt.
― OMC, Wednesday, 19 September 2007 09:14 (sixteen years ago) link
"Pronto, pronto!!" Ja toen moest ik wel schaterlachen. Wat is dat toch met dat stukje hout? Vitti is ook geintrigeerd door vliegtuigen en wolken. Dingen zonder houvast? God, je zou jezelf identificeren met een stukje drijfhout...
― Olaf K., Wednesday, 19 September 2007 12:01 (sixteen years ago) link
Wat is dat toch met dat stukje hout?
Jaaaa, dat is me niet bijgebleven (moet ik even nalezen of opnieuw eens kijken die film) itt de electronische soundtrack, de beurs die zonder mensen lijkt te functioneren en dat briljante, briljante einde natuurlijk.
― OMC, Wednesday, 19 September 2007 19:04 (sixteen years ago) link
Farval Falkenberg In zekere zin een typische arthouse-film, met een meanderend plot, schokkerige camerabeelden die random inzoomen enzo.. mooie muziek (melancholische glitchy electronica, vast ook wel met een gitaartje, even kwijt) Maar goed.. de plot draait om een groepje vrienden uit Falkenberg, een Zweeds stadje waar niks gebeurd. Ze worden ouder en ze komen er niet weg. Sommigen hebben er vrede mee maar de voice-over niet. Typisch arthouse komt er dan een wapen tevoorschijn en de film heeft daarvoor zo fraai een vreedzame sfeer geschetst dat het brute (zeer kortstondige) geweld er echt even inhakt. Daarna ook nog nooit zulke melancholische beelden gezien van een rijtje caravans!
Caddyshack Wat..is..dit. Stond op een van die 100 lijstjes die hier slingeren. Waarom weet ik niet, misschien dat de tipgever het zo slecht vond dat het goed werd. Bill Murray, Chevy Chase en de best grappige Rodney Dangerfield. Hoofdpersonage is echter een caddy die niet weet wat ie met zijn leven moet. Hij wil naar college, maar heeft geen geld. Probeert daarom maar wat geld los te peuteren bij de rijke golfers. Maar god, wat een eikel. Voorbeeldje: hij heeft een leuk Schots vriendinnetje (accent lijkt trouwens eerder Duits) maar duikt wel met een of ander nichtje van zo'n rijke golfer het bed in. Worden ze betrapt door diezelfe golfer (een rechter) waarna hij prompt de schuld geeft aan dat nichtje. Thanks a lot. Alsof ie zelf de gevolgen niet kon inschatten en het risico bewust kon nemen. Maar dan heeft deze komedie, die begint als een familiekomedie met Bill Murray die op marmotten (of mollen whatever) jaagt ("in the words of Jean-Paul Sartre:.. au revoir") al een afslag genomen richting volwassenenpubliek met wat verrassende naaktscenes. (nou ja, nou ja) Maar toch dat botst ook ineens gigantisch, vind ik dan.
Hollywood Ending Matige Woody-film. Vooral dankzij hemzelf, in Broadway Danny Rose acteerde ie prima. Hier doet ie zijn best echt niet om een regisseur die plotseling blind wordt neer te zetten. Ook zijn tegenspelers gooien er met de pet naar. Tekenend is nog het zijplotje met Mark Webber dat een heel groot "was dit nodig" geweest. Film had best in 85 minuten gekund ipv 112 o.i.d. Wel geinig zijn de meta-grapjes, de blinde regisseur maakt natuurlijk een slechte film, maar ja Frankrijk, daar wordt ie binnengehaald als een genie. (En zo zijn er nog wel meer grappen die naar Woody's verleden lijken te verwijzen) Niettemin allemaal wat inspiratieloos.
― Ludo, Thursday, 20 September 2007 07:29 (sixteen years ago) link
Volgens mij alleen The curse of the jaded scorpion nog, he Ludo, en dan heb je alle matige Woody Allen gehad...;-) Farval Falkenberg klinkt wel interessant.
― Olaf K., Thursday, 20 September 2007 09:15 (sixteen years ago) link
zou goed kunnen ja, al houd ik mijn hart vast bij Celebrity en Everyone Says I Love You.. maar wie weet verrassen die wel.
Farval Falkenberg is wel de moeite, duurt gelukkig ook niet lang nog geen anderhalf uur.
― Ludo, Thursday, 20 September 2007 09:35 (sixteen years ago) link
Everyone... is harstikke leuk! Charmante musical waarin niemand kan zingen of dansen. Schitterende rol van Tim Roth als ex-gevangene. Celebrity is de enige film die ik nooit van hem gezien heb. Oh wacht, Alice...
― Olaf K., Thursday, 20 September 2007 09:40 (sixteen years ago) link
oh ja die musical volgens mij ook met Julia Roberts.. we'll see. Ik ben er net achter dat ik toch die Twin Peaks tv-serie moet kijken. (Als Merry Pierce-sample-maniac)
― Ludo, Thursday, 20 September 2007 12:37 (sixteen years ago) link
La tarantola dal ventre nero, een magnifieke giallo met een van de beste Morricone soundtracks ooit.
― Martijn Busink, Thursday, 20 September 2007 13:10 (sixteen years ago) link