Hypes revisited

Engelse rock muziek gaat niet zo goed. Maar Boards Of Canada zijn wel de sensatie van het moment. En binnenkort komen de nieuwe Primal Scream - die heeft al een relletje veroorzaakt omdat het nummer Bomb The Pentagon er op staat en dat willen ze in de VS niet uitbrengen - en Oasis uit, dus dan heeft de Engelse pers weer wat om over te schrijven.

Wat mij, generaliserend, altijd opvalt als het over het verschil tussen Amerikaanse en Engelse bands gaat, is de nadruk die in de VS wordt gelegd op werken, werken en nog eens werken voor je succes. Engelse bands willen wel beroemd worden, maar het moet niet teveel moeite kosten.

Hahaha, hebben die gasten dat nummer toch zo op de plaat gezet. Ik las inderdaad dat ze al geen zin hadden om moeite te doen om Amerika te breken. ;)

Tsja dat van werken vs. luiheid. Is volgens mij wel een beetje volksaard (Amerika -> The American Dream moet je hard voor werken, blabla van krantenjongen tot baas van de CIA, dat soort verhalen. Engelsen zien liever toch getalenteerden gasten een beetje verveeld met hun talent strooien a la Lord Byron. Romantische dichters waren toch eigenlijk het model voor rockzanger). Ik heb ook liever dat laatste, talent als een gift van de goden ipv noeste arbeid.

met alle respect maar de typisch britse fall achtige punk attitude van Ikara Colt is niet te vergelijken met het aardige maar vlakke geluid van The Strokes. inderdaad het verschil VS-Engeland. de bandjes uit dat laatste land klinken vrijwel altijd verser, verfrissender en leuker.

tja theo, ik vergelijk het ook alleen maar omdat ik verschillende vergelijkingen heb gelezen. Ik zie het zelf ook niet zo. In ieder geval vind ik Ikara Colt ook verre van verfrissend. Best leuk hoor, nu ik het wat vaker hoor, maar niet bijzonder.

>En binnenkort komen de nieuwe Primal Scream - die heeft al een relletje >veroorzaakt omdat het nummer Bomb The Pentagon er op staat en dat willen >ze in de VS niet uitbrengen

dat was trouwens een fijn staaltje non-nieuws van de NME. Ze wisten minstens een halve pagina te persen uit het feit dat een album met daarop een nummer met als titel Bomb The Pentago in de gemiddelde Amerikaanse supermarkt (waar naar het schijnt het merendeel van de Amerikaanse muziek wordt gekocht) naar alle waarschijnlijkheid niet in de schappen zou belanden, zonder ook maar iemand - zoals een woordvoerder van een supermarkt of van de band - daarover om commentaar gevraagd te hebben. Daarbij bovendien over het hoofd ziend dat Primal Scream sinds het verscheiden van Creation helegaar geen platenmaatschappij in de VS heeft en dus een eventueel nieuwe Scream- plaat zoals het er nu naar uitziet toch al niet in Amerika zou verschijnen...

inderdaad het verschil VS-Engeland. de bandjes uit dat laatste land klinken vrijwel altijd verser, verfrissender en leuker.

Dat is dan echt een kwestie van smaken verschillen want mijn probleem met veel Engelse bands is dat ze zo suf klinken.

Over Hypes gesproken 'Ikara Colt het Engelse antwoord op The Strokes' is bij mijn weten gelukkig nog geen hype. Persoonlijk heeft al het gedoe rond The Strokes er voor gezorgd dat ik ze even niet meer hoef te horen. Zo geweldig zijn ze op plaat namelijk echt niet. Ikara Colt is ook niet bepaald vernieuwend, maar schijnt net als The Strokes (als je de internet-recensies mag geloven) live een stuk spetterender te zijn. Gewoon van de week even tsjekken: woensdag live bij de VPRO bijvoorbeeld? Dan valt er iets eerlijker te vergelijken, als dat al nodig is. De gesuggereerde koppeling van de mening "het Engelse antwoord op de Strokes is slecht" met dat gemiep van die UK platen in de US top 100, lijkt me een goeie om weer zo'n waardeloos media-hype verhaal om te brouwen. Zo ken ik er nog 1: Dat Ozzy Osbourne (toevallig een bekende Brit) half Amerika aan de beeldbuis kluistert is zeker een teken dat oude bekende dino-Britten meer kunnen bereiken in de US dan eigen Amerikanen zelf? En over US vs UK: Welke Engelse platen staan er dan NIET in die hitparade, die er aan deze kant van de oceaan WEL in staan? Misschien moet Ozzy maar een nieuwe plaat maken met Spinal Tap...

Ikara Colt live gisteravond: "Wij hebben niet genoeg liedjes dus gaan we maar een beetje slap ouwehoeren tussendoor om de tijd vol te krijgen."

Als je dan ook nog de, mij onbekende, wodkadrinkende hardrockende Duitse achterneefjes van Drive Like Jehu (Chung) in je voorprogramma hebt staan, die wel overtuigen, val je helemaal door de mand.