JazzRock/Fusion

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Sinds jaar en dag zijn het scheldwoorden onder muziekliefhebbers: jazzrock en fusion. Toch kan ik erg genieten van Tony Williams met Allan Holdsworth, van Jeff Becks Wired en Blow by Blow, van Zappa's Hot Rats... Wat vindt het subsforum? Dinosaurussen die geslacht zijn door de *ahem* vernieuwende New York Dolls-imitatie van de Sex Pistol c.s.? Of zijn er ook in dit genre meesterwerken en pareltjes? En welke dan?

― centralscrutinizer, Thursday, 26 February 2004 14:31 (twenty-two years ago)

Ik loop ook niet weg voor Miles'Jack Johnson of sommige Return to Forever en Weather Report-dingen (links met wat bv. Jazzanova en Mark De Clive-Lowe doen zijn zo gelegd), maar gebeurt er nú nog wat interessants, jonge frissen knapen en meiden die fusion hebben ontdekt en daar hun draai aan geven, maar ook echt in de jazz thuishoren (dus niet in de dance)? En wat vind jij als 'oude fusionfan' van nu-jazz en broken beat (Domu, Seiji, New Sector Movements, Fauna Flash, Mark De Clive-Lowe, Bugge Wesseltoft en zijn Jazzland-label, die hoek)

― Guuz H (Guuz H), Thursday, 26 February 2004 14:56 (twenty-two years ago)

Jazzrock was leuk in de jaren dat er nog druk gezocht werd naar een passende vorm, zo tussen 1969 en 1975. Zodra het fusion ging heten (rond '76) was de lol er, generaliserend gesproken, al heel snel af. Miles trok zich in '75 terug van het front, ik weet niet of dat er iets mee te maken had. Wat er tegenwoordig in de jazzhoek als fusion aan de man wordt gebracht zal wel goed verkopen, maar zegt mij weinig meer. De ware erfgenamen van de jazzrock zitten inderdaad in de pop, niet alleen de nujazz- en brokenbeatshoek, maar ook bv Tortoise.

― jacob haagsma (jacob haagsma), Thursday, 26 February 2004 15:10 (twenty-two years ago)

Ik ben altijd erg blij met de re-releases op Cuneiform, want anders zou ik het genre wellicht niet ontdekt hebben. Heb je ook voorbeelden van die bands of platen tussen 1969 en 1975?

― Jan Willem Broek (Jan Willem Broek), Thursday, 26 February 2004 15:16 (twenty-two years ago)

Dat werk op Cuneiform is weer een tak apart, geloof ik, meer de arty Britse Soft Machine-kant. Ik vind vrijwel alle Weather Report-albums tot aan het overschatte Heavy Weather (met dat proto-bigband-stuk Birdland) erg okee, alles waar gitarist John McLaughlin op meedoet, inclusief zijn eigen Mahavishnu Orch. en Lifetime met Larry Young en Tony Williams (McLaughlin ging na 1975 akoestisch met Shakti, mooie Indiaas geinspireerde muziek, maar niet direct jazzrock), natuurlijk de Miles-canon en als je daar klaar mee bent hoor ik je wel weer.

― jacob haagsma (jacob haagsma), Thursday, 26 February 2004 15:34 (twenty-two years ago)

wat jacob zegt. vooral soft machine en sommige werken van mahavishnu orchestra zijn werkelijk fenomenaal. en miles davis' werk natuurlijk, maar dat mag als vanzelfsprekend worden aangenomen.

― bas (bas), Thursday, 26 February 2004 16:09 (twenty-two years ago)

@ Guuz: bij nu-jazz en broken beat mis ik de virtuositeit en het samenspel, om maar eens twee ouwe-lullentermen te noemen.

― centralscrutinizer, Thursday, 26 February 2004 16:29 (twenty-two years ago)

Laat je pinken het werk doen, tik even Screaming Headless Torsos in, scoor Live,Live, eh voila. onderbuik, woede, Zappa,Scofield, fishbone,Stern, you name it, SHT, serves it!!

― Jean-Paul H., Thursday, 26 February 2004 17:53 (twenty-two years ago)

Hee, Jean Paul! En nog gefeliciteerd, he!

― jacob haagsma (jacob haagsma), Thursday, 26 February 2004 19:09 (twenty-two years ago)

@ Guuz: bij nu-jazz en broken beat mis ik de virtuositeit en het samenspel, om maar eens twee ouwe-lullentermen te noemen

de virtuositeit zit 'm vooral in het programmeren, soms in de gastmuzikanten. Moe'k even wat voorbeeldjes fikken voor je?

― GzZz (Gzz), Thursday, 26 February 2004 19:49 (twenty-two years ago)

Ik heb altijd wel een zwak gehad voor Mysterious Traveller van Weather Report. Nou en Herbie Hancock mag ook neem ik aan? Crossings, Mwandishi (sorry effe uit het bolle hoofd die titel) en Sextant zijn wat mij betreft wel pareltjes.

― Omar (Omar), Thursday, 26 February 2004 20:18 (twenty-two years ago)

Hancock was ik nog vergeten. Omar slaat de spijker op de kop, dat zijn wel drie essentiele, experimentele Hancocks uit de tijd vlak voor hij, met veel succes en lang niet slecht hoor, aan de funk ging (Headhunters en zo). In sommige nummers streeft hij Aphex Twin haast voorbij, qua abstracte elektronica (geen observatie van mezelf maar van David Toop, die op de compilatie Ocean Of Sounddie twee vlak na elkaar zette.

― jacob haagsma (jacob haagsma), Thursday, 26 February 2004 20:46 (twenty-two years ago)

Naast al het mooie bovengenoemde, Unorthodox Behaviour en Livestock van Brand X mogen er ook best zijn.

― Gerard (Gerard), Thursday, 26 February 2004 20:58 (twenty-two years ago)

Maar wat is t dan dat u zo aantrekt in Hancock, Brand X, W-Report enzo? Is het de muzikale krachtpatserij, de hoeveelheid noten, het geluid (persoonlijk ben ik dol op Herbie-achter-de-Fender en Herbie-achter-de-Arp, zoals op Mr. Hands), de innovatieve composities? Wat vóelt u bij fusion, behalve bewondering? Als ik moet kiezen tussen Hancock en Stevie Wonder, ga ik w.b. zeggingskracht en emotie toch voor de laatste.

― GzZz (Gzz), Thursday, 26 February 2004 22:05 (twenty-two years ago)

Ik zou het niet weten Guuz...wat moet je daarop zeggen? Het is spacey? Het prikkelt de fantasie? Mooie geluiden? [krachtpatserij en hoeveelheid noten zijn (natuurlijk?) niet zo interessant]. Stevie Wonder doet mij weer weinig, enkele uizonderingen daar gelaten veel te sentimenteel voor ondergetekende (maar ja van Hancocks Sextant kom je uiteindelijk uit bij Drexciya. ;)

― Omar (Omar), Thursday, 26 February 2004 22:15 (twenty-two years ago)

In mijn eigen beleving zit er nogal al wat 'ruimte' tussen Stevie Wonder en Hancock. Als ik Songs in the key of life luister zit ik in een heel andere 'modus' dan als ik Sextant op heb staan. Stevie Wonder heeft voor mij eveneens zeggingskracht en emotie, maar Sextant niet minder, alleen op een heel andere manier. Wonder is directer, en Sextant prikkelt inderdaad mijn fantasie meer.
Maar waarom kiezen tussen die twee als je ze beide kunt hebben?

― Gerard (Gerard), Thursday, 26 February 2004 22:25 (twenty-two years ago)

Áls ik móet kiezen...dan...etc.

― GzZz (Gzz), Friday, 27 February 2004 07:58 (twenty-two years ago)

Naast al het mooie bovengenoemde, Unorthodox Behaviour en Livestock van Brand X mogen er ook best zijn.

Met Phil Collins achter de drums... hij speelde destijds ook wel op platen van Brian Eno en John Cale, maar da's weer een heel ander verhaal.

― jacob haagsma (jacob haagsma), Friday, 27 February 2004 09:24 (twenty-two years ago)

"Wat vóelt u bij fusion, behalve bewondering?"
Een soort opluchting, vrijheid. Heerlijk om af en toe muziek te horen die buiten de regeltjes van drie minuten, drie akoorden uit één toonladder, vierkwartsmaat gaat. Kwa Herbie: Man-Child, wat een wereldalbum!

― centralscrutinizer, Friday, 27 February 2004 09:38 (twenty-two years ago)

Man-Child, wat een wereldalbum!

Correct! En die ga ik meteen uit de kast trekken. Prachtig toch dat anderen je de weg wijzen door je eigen platenverzameling. ;)

― Omar (Omar), Friday, 27 February 2004 10:50 (twenty-two years ago)

Een fusionplaat die ik nog regelmatig draai is "Spectrum" met de onwaarschijnlijke line-up Jan "Miami Vice" Hammer, Tommy "Te Vroeg Gestorven" Bolin en natuurlijk de ultieme fusiondrummer: Billy Cobham.

― Jaap, Friday, 27 February 2004 18:27 (twenty-two years ago)

Als ik me niet vergis is het titelnummer daarvan uitgebreid gesampeld door Massive Attack. Voor Safe From Harm dacht ik.

― jacob haagsma (jacob haagsma), Friday, 27 February 2004 18:57 (twenty-two years ago)

Ik wilde het net zeggen:) Stratus heet dat nummer. een limewire-classic. Maar staat wel op Spectrum geloof ik.

Missers in Fusion: hoe heet die bassist ook weer die van Davis' 'Tutu' zo'n vreselijk album heeft gemaakt? vergeet z'n naam altijd...

― Hotel Lives (Hotel Lives), Sunday, 29 February 2004 12:53 (twenty-two years ago)

marcus miller volgens mij. vreselijk.

― bas (bas), Sunday, 29 February 2004 13:57 (twenty-two years ago)

That's the one...

― Hotel Lives (Hotel Lives), Sunday, 29 February 2004 16:13 (twenty-two years ago)

En vergeet niet dat er ook hedendaagse jazzrock is die de moeite waard is, zoals Mats/Morgan en Dave Fiuczynski's vele projecten.

― Martijn, Thursday, 4 March 2004 09:26 (twenty-two years ago)

WAUWIE, da's waar ook! Mats en Morgan. Ik heb die solo=plaat van Meshuggah-gitarist Fredrik Thordendal waarop dit illustere duo ook meedoet. Wat die Morgan Agren uitvreet met zijn drumstel grenst aan het onbenaderbare.

― marty, Thursday, 4 March 2004 12:15 (twenty-two years ago)

Ja, check hun eigen platen ook eens zou ik zeggen. Net een interview met Morgan gedaan een video van 'm gehad waar een live-uitvoering van een Sol Niger medley staat, A-DEM-BE-NE-MEND! En dat alleen op gitaar en drums!

― Martijn Busink, Thursday, 4 March 2004 12:17 (twenty-two years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.