foto´s deugen niet meer

ik begrijp wat je bedoelt. om even terug te komen op dave grohl. die zien we op de foto in oor met tong tussen een tangetje. heeft verder geen betekenis. gewoon bedoeld om slap verhaal op te leuken. persoonlijk vind ik dat soort foto´s onzin....

die popfoto's waren voor mij ooit om te beginnen met schrijven. leek me heerlijk om dat soort foto's te maken van al die bekoorlijk sterren. aangezien ik én a-technisch ben én totaal niet creatief werd het dus niets met dat fotograferen. schrijven lukte wel aardig. vandaar dat ik daar maar mee ben begonnen. nu de foto's inderdaad steeds minder worden, begin ik me inderdaad af te vragen of ik door moet gaan met het ophouden van de facade of toch maar gewoon moet gaan doen waar ik goed in ben en wat ik al jaren met veel plezier doe: het verkopen van telefoonabonnementen per - jaja - telefoon. wellicht spraken wij elkaar al eens. doorgaans bel ik rond etenstijds, dan is de kans dat je thuis bent immers groot. nu ja, ik kan er uren over vertellen hoor. maar nog even terug ontopic: harry en bart hebben gelijk. de foto's, das niet meer wat het was. maar ieder verhaal krijgt natuurlijk de plaatjes die het verdient.

Ebisch leest weer eens niet goed, sterker nog: KIJKT niet eens goed. Binnenin wordt de foto verduidelijkt, de uitkomst van de meting vergeleken met de tong van...nog een kans...wie is nu DE TONG?
Come on...

ja albert, dat had ik ook gezien, maar zeg nou zelf is zo´n meting niet bedoeld om een beetje leuk te doen?

wat ik verder saai vind zijn die foto´s van vaak jongere bandjes die altijd zo boos kijken naar de fotograaf. het mag nooit eens vrolijk.

die foto van dave grohl vond ik ook op het randje. goed, het staat in het artikel. maar is dat het belangrijkste? het voorwerp lijkt me inderdaad bedoeld om de foto te vullen. je ziet het trouwens steeds vaker, muzikanten met voorwerpen in de hand. ziet zo kinderachtig uit. begint beetje een cliché te worden. eerlijk is eerlijk, punt voor bart.

wat ik verder saai vind zijn die foto´s van vaak jongere bandjes die altijd zo boos kijken naar de fotograaf. het mag nooit eens vrolijk.
dat komt door de fotograaf. in het begin van wat destijds nog een grootse carrière leek te gaan worden belandde ik samen met een bekende fotograaf voor diverse nationale kranten bij een interview sessie van een hiphop gezelschap. om de tijd te doden schepte hij maar wat op. tot hij vroeg: 'zeg wat maakt die band eigenlijk voor muziek? hiphop? oh dan zet ik ze zo en zo neer. gemakkelijk weer.'

op zich heb je gelijk jeroen, maar wat ik bedoel: het is volgens mij begonnen met devo; met bloemenpotten op de kop. vanaf dat moment kon alles...

Pretentieuze poses zijn het ergste en vooral met bijv. een mystieke boom op de achtergrond "Joshua" genaamd.
Anton Corbijn laat popsterren in het ergste geval een aura doen uitstralen van onmenselijk diepe integriteit, scherpzinnigheid en bodemloze diepgang. Gatver.
Die foto's van REM (bij Automatic for the people) zijn te genant voor woorden, Stipe met een serieuze frons die ons vertelt dat het geen kattepis is waar hij over denkt en zingt. Kotsneigingen.
En het is gek genoeg nooit Corbijns motief geweest (wanneer je hem over zijn werk hoort praten) popsterren belangrijker te doen lijken.

ik vind de foto´s van john kleinen vrijwel altijd goed: de bands stralen uit wat ze zijn. hij hoeft er geen gekke dingen voor te doen..

Al die foto's waar de bandjes zo "gewoon" en stoer kijken komen me neus uit. Het is allemaal bedoeld om de meest normale nitwit uitstraling te geven. Als je daar door heen prikt, zie je niks anders dan de jan modaal die een gitaar in de hand neemt. Niks bijzonders, allemaal gebakken lucht.

Valt toch wel mee, de hoeveelheid foto's met attributen? En mocht het inderdaad opvallend zijn (ik denk inderdaad aan corbijns foto's met harlekijnhoedjes en andere flauwekul), dan is het misschien interessanter om die trent proberen te duiden dan om te zeggen dat het niks is. Ik heb helemaal niks met kubisme of met Dali, maar heb wel gepoogd de plaats van dat werk te duiden binnen de kunstgeschiedenis. Dat is me niet goed gelukt, alleen op een abstract soort academisch niveau, dus ik vind het nog steeds niks hahaha. Maar de exercitie is op zich wel interessant. Depeche mode met feesthoedjes. Hmmm, eens even denken... Op dit moment kom ik niet verder dan dat deze trend wellicht een eerste beweging richting art for art sake binnen de popfotografie is. Daar is corbijn wel een trendsetter in geweest he. Foto van Jim Kerr die je alleen door onderschrift kon herkennen. En als je Grant Lee Phillips een feestneus opzet dan is het eerder een barok schilderij dan een illustratieve foto. Oppervlakkig geneuzel dit, maar ik kan me voorstellen dat dit best interessant kan zijn en dat er bijv. parallellen te trekken zijn met de ontwikkeling binnen de schilderkunst. Het is nog slechts wachten op het moment dat de OOR cover van het Grote Dinand Interview alleen een w.c. pot laat zien.