Joni Mitchell: waar te beginnen?

Ook zoekmachines leveren vaak een ingang, zowel internationaal ( http://www.google.nl/search?hl=nl&ie=UTF-8&oe=UTF-8&q=joni+mitchell+&btnG=Google+zoeken&lr= ) als nationaal (http://www.google.nl/search?hl=nl&ie=UTF-8&oe=UTF-8&q=joni+mitchell+&btnG=Google+zoeken&lr=lang_nl)

Zoekmachines verwijzen je bijvoorbeeld naar de uitgebreide documentatie bij Rolling Stones of de site van PBS, de "publieke omroep" in de vs (http://www.pbs.org/wnet/americanmasters/database/mitchell_j.html) en korter bij huis naar de recensie van Maartje ten Breejen uit het Parool van enkele weken her.

Vaak hebben artiesten ook een eigen website. Wat dat laatste betreft zit je bij Joni Mitchell,
http://www.jonimitchell.com/, goed, want Joni heeft een hele uitgebreide, waarin naast aandacht voor haar muziek ook voor haar schilderijen.

Bij wijze van introductie zou ik kiezen voor een verzamelalbum of een live album, omdat op zulke schijven wat vaker oud materiaal gerecycled wordt, maar ja wie ben ik. De keuze bij Joni Mitchell valt dan al snel op haar album Travellogue uit 2002 (zie ook de recensie op folkforum.nl) of het hierboven al genoemde "Complete Geffen Recordings" van september vorig jaar.

Beide albums geven je in ieder geval een duidelijk inzicht in de ontwikkeling van Mitchell's carreer in music.

Succes bij je verdere ontdekkingstochten. Canada is een mooi land!

Tsja AMG is handig maar soms wil ik ook meteen weten wat bekenden er van vinden (en AMG maakt soms blunders zoals we allemaal weten. ;)

Dus ik vertel niks nieuws..

op Court & Spark staat het heerlijk vileine nummer 'People's Parties', een bijtende tekst waarbij ik altijd moet denken aan de anekdote rondom Big Star's Chris Bell, die na zijn tijd met Alex Chilton volkomen spaced out in Europa strandde en daar eens (zoals opgetekend door de broer van Chris) op een Italiaans high society feestje moest spelen - waar helemaal niemand zat te wachten op een hippie zanger/gitarist. Toen zette hij maar dit nummer van Mitchell in.. waarschijnlijk ontging zijn toehoor de ironie volkomen.
En ja Hissing of summer lawns is quintessential!
En vooruit, omdat Guuz zo van stellingen houdt 8)
"Blue is het volwassen equivalent van Nick Drake's Pink Moon."
(onderbouwing: waar je bij Nick Drake van plaatsvervangende schaamte je oren moet afwenden voor dit pijnlijk psychiatrisch geval, blijft Joni Mitchell overduidelijk recht overeind staan, zelfs in al haar verdriet. wederom blijkt de vrouw sterker dan de man!)

take it away, Joni! (god wat een geniale tekst blijft dit zeg)

All the people at this party
They’ve got a lot of style
They’ve got stamps of many countries
They’ve got passport smiles
Some are friendly
Some are cutting
Some are watching it from the wings
Some are standing in the centre
Giving to get something

Photo beauty gets attention
Then her eye paint’s running down
She’s got a rose in her teeth
And a lampshade crown
One minute she’s so happy
Then she’s crying on someone’s knee
Saying laughing and crying
You know it’s the same release

I told you when I met you
I was crazy
Cry for us all beauty
Cry for Eddie in the corner
Thinking he’s nobody
And Jack behind his joker
And stone-cold Grace behind her fan
And me in my frightened silence
Thinking I don’t understand

I feel like I’m sleeping
Can you wake me
You seem to have a broader sensibility
I’m just living on nerves and feelings
With a weak and a lazy mind
And coming to peoples parties
Fumbling deaf dumb and blind

I wish I had more sense of humor
Keeping the sadness at bay
Throwing the lightness on these things
Laughing it all away
Laughing it all away
Laughing it all away

Pink Moon is voor mensen die van echt gekerf op hun ziel houden waarschijnlijk.
Persoonlijk vind ik die plaat helemaal niet genant. Dat wordt het pas bij Drake's laatste 4 nummers waaronder Black Eyed Dog.

Heer L U doet mijn idool Drake onrecht, zeker wat zijn "Black Eyed Dog" betreft. Lees het volgende artikel uit NRC Handelsblad van november 2002 en overdenk uw eerdere uitspraak!

Dossiers > Zwanenzangen
Uit: NRC Handelsblad
25 november 2002


De hond blaft


Nick Drake (1948-1974)


Door Pieter Steinz


Net als zwanen zingen popmusici hun bijzonderste lied kort voor hun dood. In een serie over de laatste, veelbetekenende nummers van te vroeg gestorven sterren vandaag `Black Eyed Dog' van Nick Drake, die precies 28 jaar geleden aan een overdosis antidepressiva overleed.


Five Leaves Left. Zo heette de langspeelplaat die de Engelse popmuzikant Nick Drake in juli 1969 quasi-nonchalant op het bed van zijn zuster gooide. Het album was zijn debuut; de 21-jarige zanger-gitarist had het in alle stilte opgenomen. De titel – een verwijzing naar de waarschuwing in doosjes Rizla-papier dat er nog maar `vijf vloeitjes over' waren – gaf goed de melancholieke sfeer van Drake's muziek weer. Achteraf gezien waren het ook profetische woorden: de herfst van het leven van de chronisch depressieve Nick Drake was begonnen. Vijf jaren restten hem nog voordat hij met behulp van een overdosis Tryptozol het tijdelijke met het eeuwige verwisselde.


Dat laatste mag je letterlijk nemen. Nick Drake, die na Five Leaves Left nog twee albums maakte, was bij zijn dood niet meer dan een voetnoot in de popgeschiedenis. Zijn platen waren zuinig besproken en verkochten matig; de geesten waren begin jaren zeventig kennelijk niet rijp voor de zwaarmoedige sound van een zanger die zich met zijn breekbare, kinderlijke stem en klassieke arrangementen bewoog tussen jazz en folk. Maar na 1974, toen steeds meer artiesten zich schatplichtig aan hem verklaarden, viel hem geleidelijk de eeuwige roem ten deel. In de voetsporen van onder meer Kate Bush, Paul Weller, The Red Hot Chili Peppers en Radiohead herontdekte ook een breder publiek de frêle liedjes op Drake's meesterproef Bryter Layter (1970) en op zijn laatste studio-elpee Pink Moon (1972). Het werk van Nick Drake werd eind jaren negentig echt cool en sierde zelfs de soundtrack van eigentijdse Hollywoodfilms.


Arme Nick. Hij had zo graag zijn eigen roem beleefd; in het jaar van zijn dood klaagde hij nog tegen een vriend dat iedereen in zijn omgeving hem een genie noemde maar dat hij intussen geen cent te makken had. En in een van de laatste nummers die hij opnam, `Hanging On A Star', verwoordde hij het gevoel van miskenning op de voor hem kenmerkende dromerig-poëtische manier: `Why leave me hanging on a star / When you deem me so high / (...) / And why leave me sailing in a sea / When you hear me so clear.'


`Ik ben mislukt in alles wat ik heb geprobeerd te bereiken', moet Drake herhaaldelijk tegen vrienden en familie gezegd hebben. Sinds het uitkomen van Pink Moon, in april 1972, had hij onder writer's block geleden en waren zijn depressies steeds overheersender geworden; hij was zelfs een week of vijf in een psychiatrisch ziekenhuis opgenomen. Toen hij in februari 1974 eindelijk weer in de studio was, voor het inspelen van een viertal nieuwe nummers, kreeg hij problemen met zijn stem. Hij brak de voorbereidingen voor een nieuw album af en vertrok naar Parijs, waar hij op een woonboot liedjes ging schrijven voor Françoise Hardy – een plan dat ook op niets uitliep. Teruggekeerd naar zijn ouderlijk huis in Tanworth-in-Arden verviel hij in een lethargie die hij niet meer te boven kwam.


Drake's depressies waren endogeen, zo bleek ook uit de mooie biografische documentaire A Skin Too Few die twee jaar geleden op televisie te zien was. Als kind van een stabiele upper-middleclass familie had hij een gelukkige jeugd in Birma (waar zijn vader als houtfabrikant gestationeerd was) en in landelijk midden-Engeland. Zijn ouders waren dol op hem, en deden zelfs niet moeilijk toen hij zijn drie jaar aan de universiteit van Cambridge voornamelijk besteedde aan het instuderen van gitaarloopjes. De muzikaliteit had hij van zijn moeder, een verdienstelijk zangeres en liedjesschrijfster; maar als we Drake's zuster Gabrielle mogen geloven dan erfde hij van moederskant ook de aanleg voor somberheid. Rond zijn twintigste veranderde hij van een stille jongen in een bijna autistische dromer – een `man in a shed', zoals een van de songs op Five Leaves Left heette.


De dood van Drake, in de vroege ochtend van de 25ste november 1974, was volgens de lijkschouwer een duidelijk geval van zelfdoding. Toch houden vrienden en fans tot op de dag van vandaag vol dat het een ongeluk was. Nick zou de handvol antidepressiepillen hebben geslikt omdat hij zich beter wilde voelen en niet omdat hij een einde aan zijn leven wilde maken; anders had hij wel slaapmiddelen genomen. Een denkfout natuurlijk, want een intelligent mens weet heus wel dat hij beter geen extra doses kan nemen van een pil waarvan je er maximaal drie per dag mag hebben. Maar ook een gevolg van slordig luisteren naar de laatste nummers die Drake acht maanden voor zijn dood opnam. Was `Hanging On A Star' al een somber kijkje in de psyche van de gefrustreerde Drake, het ijle `Black Eyed Dog' (te vinden op de postume compilaties Time Of No Reply en Way To Blue) is nog veelzeggender. Begeleid door bescheiden getokkel van zijn akoestische gitaar zingt een vermoeide Drake dat er een hond aan zijn deur verschijnt. Het beest heeft zwarte ogen, kent zijn naam, en wil meer dan alleen aan zijn deur blaffen. `A black eyed dog he called at my door / A black eyed dog he called for more' luiden de laatste woorden.


Het is een omineus liedje, en de geoefende zwanenzangluisteraar moet onmiddellijk denken aan `Hellhound On My Trail', een van de laatste songs van de blueszanger Robert Johnson, die tot de favorieten van Nick Drake behoorde. Anders dan Johnson was Drake een brave jongen, zonder pact met de duivel. Hij hoefde niet bang te zijn dat de duivel hem kwam halen, en zong dus niet over de hellehond. Hij wilde maar één gids naar het hiernamaals: een trouwe viervoeter met prachtige zwarte ogen.

1. Hissing of summer lawns
2. Court and Spark
3. Blue

Je moet inderdaad beginnen bij blue, een perfecte plaat in mijn ogen en evenwichtiger dan Court & Spark (die bij mij zo hoog scoort omdat ik hem pas een aantal maanden ken, hoe is dat toch mogelijk eigenlijk). Als je Blue helemaal te gek vindt is Ladies of the canyon wel een toffe aanvulling. Die eerste twee platen zijn niet slecht maar mij te flowery. Hissing is wat mij betreft haar meesterwerk, met Boho dance als hoogtepunt. Zelden zo'n fraai gearrangeerd album gehoord en ik begrijp dan ook wel dat het de favoriete plaat van Prince is.

waar leidt u dat uit af, waarde vriend. Ik heb een redelijk objectief
beeld van mijn eigen kunne en ben bang dat zelfs 'idols' te hoog voor
mij is gegrepen! Gelukkig dan maar zullen we zeggen! Maar voorlopig blijf ik nog maar kijken naar zijn 'Northern Skies', wat ons weer terugbrengt bij Canadese Joni die ook houdt van luchten, Canadese luchten, wel te verstaan!

Joni Mitchell A CHAIR IN THE SKY Lyrics
words by Joni Mitchell
music by Charles Mingus

The rain slammed hard as bars
It caught me--by surprise
Mutts of the planet
And shook me down for alibis
I'm waiting
For the keeper to release me
Debating this sentence
Biding my time
In memories
Of old friends of mine ...
In daydreams of Birdland
I see my soul on fire
Burning up the bandstand
Next time
I'll be bigger!
I'll be better than ever!
I'll be happily attached
To my cold hard cash!
But now Manhattan holds me
To a chair in the sky
With the bird in my ears
And boats in my eyes
Going by

There are things I wish I'd done
Some friends I'm gonna miss
Beautiful lovers
I never got the chance to kiss...
Daydreamin' drugs the pain of living
Processions of missing
Lovers and friends
Fade in and they fade out again
In these daydreams of rebirth
I see myself in style
Raking in what I'm worth
Next time
I'll be bigger!
I'll be better than ever!
I'll be resurrected royal!
I'll be rich as standard oil!
But now--Manhattan holds me
To a chair in the sky
With the bird in my ears
And boats in my eyes
Going by