2004, week 12

Ik had trouwens net als Els The Ponys in het vakje Tepper ingedeeld. Zijn The Hunches en The Hospitals dan ook geen bakkebaardenpunk?

Maareh die nieuwe Fennesz is dus de moeite wel waard? Live In Japan en die zooi heb ik even overgeslagen. Even kijken of we Stevo tot commentaat kunnen verleiden.

the High Llamas - BEET, MAIZE & CORN

bacharach voor en bacharach nee. heel plezant maar als ik de ueberkritische mode aanzet dan zeg ik "ook wel een beetje suf en saai, en van de zanger ben ik ook niet kapot".
Maar ik zal de modus uitlaten want ik kan me er toch wel mee amuseren.

ja. kopen. nu.

anders dan Live In Japan, de gitaarbits zijn teruggebracht tot slechts een nummer, rest een enorm warm bad aan glitchambient. Fennesz bewijst toch Tim Hecker een stapje voor te zijn. Al komt die gevaarlijk dichtbij...

teleurstellingen van de week:
NERD (slap slap) en Fennesz (te hetzelfde).

juist niet. veel minder ruis, meer melodie, meer ambient, donkerdere toonzetting. wellicht dat hij met david sylvian een vast duo moet gaan vormen, dat lijkt me wel wat.

Whip - Atheist Lovesongs to God
Ook solo is Timesbold zanger Whip dus boeiend. Kijk ook reikhalzend uit naar die nieuwe Timesbold.
Dat geldt trouwens ook voor de nieuwe Obi.

Con Carne - You Candy I Sweet
hmz...toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Een beetje saai zelfs. De stem spreekt me ook niet zo aan. En ik wordt natuurlijk ook niet bedankt op het hoesje, dat scheelt ook.... ;)

Ghinzu - Blow
Heftig belgisch plaatje. Moet 'm nog ff beter luisteren maar het 'Coldplay maar dan stout'-nummer Jet Sex is natuurlijk een bijzonder en vooral ook prachtig nummer.

Verder wil ik nog kwijt dat die nieuwe Grant Lee Philips dus gewoon een groeiplaatje blijkt te zijn. Ik moest alleen even wennen aan de eenzijdige (maar wel mooie!) sound van de plaat vergeleken met het meer experimentele Mobilize.

En ik hoorde in de platenzaak een pre-copy van een belgische bandje met de onmogelijke naam Group Jezus.. En dat klonk wel erg mooi. Dus weer een naam om in de gaten te houden.

Lijstje:
Door met de 1978/79/80-fixatie van de laatste -euh- maanden.
Blondie - Parallel Lines
Stond vroeger al bij mijn vader in de kast, maar leidde slechts een sluimerend bestaan in mijn achterhoofd. Tot ik, enigszins verveeld, Soulseek de opdracht gaf om het ding maar eens binnen te halen.
Veel leuker dan de verzamel-cd's!
The (English) Beat - Just Can't Stop It
Waarop ska en reggae, veel meer dan bij Madness bijvoorbeeld, in perfecte balans zijn met Britse pop.

Eén recent plaatje ook veel gedraaid --met dank aan Joris:
La Casa Azul - Tan Simple como Amor
Erg foute Spaanstalige disco, tropicalia en indiepop. Pretentieloos, wat zeg ik: inhoudsloos. Of het moet zijn dat de teksten erg goed zijn - maar dat wil ik niet eens weten. Kom maar op met die zomer.

www.goepjezus.com

fraai hoor!

Een pluim voor het stilste Vera publiek sinds tijden (en speciaal dank aan de twee heren die zich uiteindelijk ook aan deze stilte wilden conformeren na een vriendelijk doch dringend verzoek van mijn kant), helaas vooral tijdens de eerste 1 á 2 nummers. Toch niet zo stil als in Patronaat blijkbaar want slechts 1 toegift die weinig meer toe te voegen had aan de indrukwekkende magie van de set.

Minmae - since before hereafter.
Minicd met 4 popsongs uit een radiosessie met deze lo-fi held in de hoofdrol. Doorgaans klinkt Minmae ongeveer zus maar van mij mag hij best vaker zo klinken!

Hee, je gaat weer verder met je weblog? ;)

Of het moet zijn dat de teksten erg goed zijn - maar dat wil ik niet eens weten

Zonder kennis van Spaans kun je volgens mij ook wel de diepzinnigheid van Y entrar pletórica a lo Barry White / Une auténtica superstar of Y escuchar a Billy Joel on quizás a Ben Folds Five inschatten lijkt me. :)
Dat eerste nummer is geweldig ("Yeah yeah, shoobiedoobie yeah yeah"), maar een hele plaat is wel wat lang.