Khanate @ Worm

Kan iets in Kontich trouwens half-assed zijn?

Dat vinyl zou ik ff om moeten zien te rippen, maar dat kan ik niet zelf. Ik zal ook ff aan een maat vragen of die 'm niet al digitaal heeft.

<eg> Ik had na de introductie in dit draadje ook wel wat meer fysieke uitstraling verwacht. Maar Smeagol bleek een turf korter dan ik zei de smurf. Laat staan dat diens verschijning indruk maakte op ronnie en onze meegetroonde gitaarleraar, die zich beide op NBA-niveau bevinden. Erger: Gollum had geeneens tato's! En hij liet me beleefd voor gaan bij het lauwwarme HJ halen. Goed gillen kon hij wel.

@ Martijn B. (heb je O'Malley nog gesproken?) & Martijn tH.: denk dat ik weet wie jullie irl zijn. Schrik niet als bij een volgend concert een Koos Koets je op de schouders tikt met de vraag: "Zeg, ben jij niet...?"

Het zijn aardige gasten, zeer laagdrempelig, geen gedoe met platenmij's/distro's, je mailt Steve en het is wel geregeld.

Nog even over gehad hoe mensen toch meer onder de indruk zijn van visuele extremiteit dan van de auditieve. GG Allin, Gorgoroth, maar da's alleen maar zien. Dus tattoos heb je niet nodig om fuckin extreem te zijn. :)

Nog even over gehad hoe mensen toch meer onder de indruk zijn van visuele extremiteit dan van de auditieve.

Gaat dit ook op voor subsforummers?

Ik ga helaas te weinig naar concerten als van Khanate. Ben het moe geworden om medestanders op te trommelen en vind het niet meer gezellig om er in mijn eentje naar toe te gaan. Door jouw oproep hier riep ronnie spontaan "hee, ga je mee?" en met het veer van Hotel New York naar de overkant (Zuid, brrr... ) varen maakte het extra leuk (uitstappen bij eindpunt tramlijn 5 en naar Leuvehaven).

Khanate was wel karakteristiek "het concert als fysieke ervaring". Het maakt geen fuck uit wat Dubin schreeuwt. Het gaat om de klanken. En de gefeedbackte gitaar van O'Malley, de ondersteunende, dreunende bas van Plotkin en de klappen van Wyskida komen niet door je oren naar binnen, maar gaan door je lichaam. Je rilt, je klopt, je tintelt...

Als je je ogen sluit (wat sowieso wel handig is, want dan richt je lichaam zich meer op je oren dan op je ogen) maakt het niet uit dat het kabouters zijn. Maar als je je ogen open doet... Yèèch. Het oog wil ook wat tenslotte.

Dat is het punt met Glenn Danzig. Je doet je ogen open en daar staan vier Jerommekes die best wel hele enge mannen kunnen zijn. Of (als contrast) My Bloody Valentine... Daar staan 2 brave jongens en 2 lieve meiden, maar ze maakten een wause herrie waar hun evenbeelden op het schoolplein geen brood van lustten.

Bij Khanate speelde het niet zo, daar is genoeg te zien. Maar bij Death Ambient (Ikue Mori, Hideki Kato en James Plotkin), ook door het kouwe tl-licht in het BIM-Huis, was kijken toch niet echt bevorderlijk voor de 'ervaring'. 2 typistes en een schoonmaker, zei een maat van ons en hij had wel een beetje gelijk.

Op de Zorn dvd die net verschenen is zegt Zorn iets in die richting. Over Masada. Als ie met een bebop kwartet op het podium staat vindt men het jazz, met een rock(-achtige) bezetting is het hardcore en met een strijktrio is het klassiek. En ze spelen allemaal dezelfde composities.

Dit is een curieus argument voor de stelling dat de mainstream (including de 'submainstreams') toch visueler (is) ingesteld dan jijzelf. Mijn ervaringen zijn juist dat mensen die voor het eerst naar een live rockconcert gaan zich helemaal de pleures schrikken. Zo hard mag die installatie anders nooit!

Het vreemde in dat Masada-voorbeeld is dat de bezetting die men ziet het genre bepaalt. Wat mij betreft is het allemaal Joodse jazz, in 3 verschillende bezettingen. Veel mensen vinden een strijktrio bij voorbaat al klassiek.

Het leuke is dat Zorn een nog levende componist is en bij een uitvoering van zo'n strijktrio gewoon op het podium voor de muzikanten gaat zitten. (Op die bunglefever ftp staat een hele mooie bootleg van datzelfde strijktrio trouwens waar Zorn aanwezige fotografen uitscheldt).[url=http://www.downtownmusic.net/pictures/showpicturerhtml/27380408404/default.htm]zie hier [/url]

Maar het Bar Kokhba sextet (2 x gezien) dirigeerde hij ook, evenals Naked City en Electric Masada, ondanks de toeter in z'n muil. Alleen in Masada is hij meer bandlid dan componist.

http://www.downtownmusic.net/pictures/picturerhtml/27380408404/John_Zorn.jpg

op bunglefever is geen filmpje maar mp3s. staat wel een filmpje van Naked City op waar Zorn heel erg loopt te verzaken (expres?).

Eerst zien dan geloven ;)

Ik heb een voorstel... De volgende keer als Khanate in Nederland is jagen we 1200 "gewone mensen" (winkelend Lijnbaanpubliek) Las Palmas in en stellen we na ontvangst met koffie en dagverse patisserie bloot aan Khanate. Diezelfde populatie dienen we na de lunchpauze G.G. Allin op (leeft die eigenlijk nog?*). Dan zien of je gelijk hebt. Misschien moeten we eerst even de stichting Correlatie in de arm nemen :)

* Anders iets wat 's nachts bij Christine van der Horst voorbijkomt...

Het vreemde in dat Masada-voorbeeld is dat de bezetting die men ziet het genre bepaalt.

Die bezetting die je ziet hoor je toch ook?

Verder vind ik het net als jij Joodse jazz in drie verschillende bezettingen, maar dat zegt meer iets over de wijze waarop wij genres indelen. Als "mensen" Masada String Trio "klassiek" vinden, Electric Masada "jazzrock" en Masada "jazz" dan kan ik ze geen ongelijk geven.

Ja, je hoort die bezetting ook, maar misschien moeten we het eens over de definitie van 'klassiek' hebben. :)

In Electric Masada word inderdaad wordt soms verwezen naar jazzrock ja. Net als de het kwartet soms naar bebop verwijst. Klassiek hoor je in het stringtrio nauwelijks, hooguit dat Für Elise quootje. Maar het zijn nog steeds allemaal dezelfde Joodse thema's. Als Electric Masada een jazzrock uitstapje maakt stappen zo ook al behoorlijk uit dat Joodse idioom (zie track 4 van de recentelijk verschenen cd). En dat koopgootpubliek hoort dat dus echt niet, zo 'elitair' durf ik wel te klinken.

Maar ik zal niet ontkennen dat de bezetting, het arrangement, dus het geluid ook bijdraagt aan een genre-toekenning. Maar het is niet het enige, anders zou er ook geen verschil zijn te duiden tussen metal en rock.

G.G. Allin is dood dacht ik (zoals het eigenlijk hoort ;).

De interviews zijn tof, die zijn er nu eenmaal niet zoveel en ik denk dat het een aardig portret is wat bij hem past, al denk ik dat het voor een 'n00b' misschien allemaal wat snel gaat. Je moet wel enige kennis van z'n werk hebben om bijvoorbeeld het 'cardsystem' waar de film mee geconstrueerd is te onderscheiden van de Cobra repetitie, maar dat is moeilijk in te schatten, vind ik.

Weet ik niet meer. We liepen toevallig na het zwemmen langs Nighttown en daar speelde zomaar Zorn! Was voor het mobieltijdperk, want we moesten nog wel een telefooncel zoeken om door te geven dat we wat later thuis zouden komen.

Ja, je hoort die bezetting ook, maar misschien moeten we het eens over de definitie van 'klassiek' hebben. :)

Tijdens de pauze van Fantômas of hebben we langer nodig? ;)

En dat koopgootpubliek hoort dat dus echt niet, zo 'elitair' durf ik wel te klinken.

Dat is niet elitair, dat is gewoon waar. Het koopgootpubliek ziet ook het verschil niet tussen G.G. Allin en een nachtclubact bij Christine van der Horst. Maar wij zijn waarschijnlijk slechter getraind in het verschil zien tussen de ene strakke jeans en de andere en ar en bie.

Tussen Farmers Market en Fantômas heb ik een lange pauze. Wat dan speelt is omschreven als punk en ik moet nog goeie punk tegenkomen. :)

Maarre, volgens diezelfde Paradiso-site dus ook geen Melt Banana. Wat ook jammer is, want die had ik ook wel willen zien.

Nou ja, 2 Fantômas sets is ook OK.

Zei je nou Hanson Bros? Van Mmmmbop?

Ik zou trouwens graag een keer zo'n Cobra-uitvoering zien, op cd komt het niet echt over helaas.

Cobra zien, en vooral die openbare repetitie toen, werkt idd verlichtend. Het later terughoren was ook grappig, het klonk best anders dan ik mij herinnerde.