Acquired taste...

- Disco Volante - Mr. Bungle
Die moest dus wel even bezinken want die was nogal anders dan de vorige, titelloze, ska-funk-metal release.

- Let The Power Fall - Robert Fripp
Destijds (rondom 1990) voor een beginnende Crim fan nog een beetje hoog gegrepen. Nog niet eens naar ambient leren luisteren (m.a.w. stoppen met wachten tot 'het liedje' begint).

- Mahavishnu Orchestra - Birds Of Fire
Toen allemaal iets te snel voor me

- Darkthrone - Transsylvanian Hunger
Destijds, ook door allerlei morele bezwaren, toch een tikkie te 'far out', nu 1 van m'n absolute favo's in black metal

- Bootsy Collins - The Count Giveth...
Destijds, ergens in 1987, als jonge Peppers fan van de bieb geleend en ik vond 'm 'niet funky'!!! Haha, gelukkig wel redelijk snel (paar jaar later) van teruggekomen

The Chemical Brothers - Exit Planet Dust
Wat moest ik per slot van rekening met muziek zonder 'echte' instrumenten ? Dit kwam uit een doosje dus was ik verplicht het helemaal niks aan te vinden. Domme ikke.

The Cinematic Orchestra - Motions
Ik & Jazz ? Eh...ja dus.

The Black Dog - Spanners
Ongecontroleerde bliepjes en raar geprogrammeerde drumtracks ?
Wat moet ik hier nu mee..... Even laten inzinken dus.

alt.country
De stroming die mij ermee confronteerde dat ik niet meteen voor alles wat met country te maken heeft hard hoef weg te rennen. Sterker nog: Mijn intresse is gewekt.

Het is iets algemener. Je kan iets ook een "acquired taste" noemen als je er zelf nog steeds helemaal niet van houdt. Wordt daarom ook wel ironisch gebruikt.

1. Sonic Youth - Dirty. Eerste kennismaking met SY. Klinkt nu eigenlijk behoorlijk overgeproduceerd en gedateerd. Toen moest ik behoorlijk moeite doen om liedjes door die door elkaar heen razende gitaren te horen. Dat zijn free-jazz invloeden weet ik nu (zie ook: The Ex).

2. Alles van Radiohead. Beter: de stem van Thom Yorke. Net als: Bjork.

3. Eureka van Jim O'Rourke. Duurde ook even voordat dat kwartje viel. Maar toen wist ik ook nog niks van John Fahey en Jim's andere muzikale nevenactiviteiten...ik dacht eerst dat t een grap was, die cd.

4. Funk gespeeld door jazzmuzikanten. Nog steeds linke soep. Maar ik kom langzamerhand over mijn angst heen. Toch best lekker, John Scofield af en toe op (dat ik dit nog eens zou zeggen).

5. Progrock! Gebrek aan songschrijverschap gecompenseerd door kilometers gesoleer inclusief drumsolo's (drummers zijn toch helemaal geen muzikanten?). Lang leve Koning Crimson, en Adrian Belew (die zn eentje Free as a Bird speelt). Ook leuk om KC-invloeden in Tool te horen.

6. The Beatles. Kon bij nader inzien toch wel erg genieten van Revolver, Rubber Soul en The White Album. En het zit nog goed in elkaar ook.

7. Electronische muziek. Muziek uit een kastje kan niet emotioneel zijn, vond ik. Weg met alle dansmuziek, drumcomputers etc. vond ik destijds. En toen hoorde ik Spanners, Orbital en later Boards of Canada en moest mijn mening herzien.

Enzovoorts. Conclusie: verstand komt met de jaren.

conservatoriumfunk: van die slappe hap bedoel ik. Grooven moet t. Dus liever pa Dulfer dan dochter Dulfer. Maar nog beter: Electric Masada.

Scofield: ik had altijd in mijn hoofd dat Scofield zo bekend is vanwege de Miles connectie, maar hij heeft zelf best iets te vertellen op gitaar, blijkt. Maar t is geen dinosaurus als Bill Frisell.

Dochter Dulfer is een redelijk voorbeeld van conservatorium funk, al kan het nog erger, namelijk in van die kroegen met van die 'muzikanten' die dan 'jammen'. :D

Die opmerking over het afkicken van chorus kwam van Scofield zelf en bevestigt wat jij zegt. Scofield was toen net op toer met MMW. Daarmee heeft ie zich een plaatsje verschaft in mijn lijstje van 'deugende mensen'. ;)

De techniek/gevoel discussie is mij te tacky, daar begin ik niet meer aan. Ik denk dat er maar weinig muzikanten zijn de zullen beamen zonder gevoel te spelen.

De opvolger vind ik nog altijd belachelijk.

Gisteren ontdekt dat Todd Rundgren nog ander goeds heeft gemaakt dan Wailing Wall en A Dream Goes On Forever. Het blijft nog wel vermoeiend om Todd's best of dubbelplaat in 1 keer te beluisteren.

Barefoot and Pregnant van The Serenes (ja mensen, ik schaam me nog diep!!)

The Stone Roses. Ik weet nog goed dat ik het bandje wilde overspoelen, bij dat ik dat nooit gedaan heb.

Industrial Silence van Madrugada. Leek me eerst een saai, neuzelig album, maar dat bleek me toch een vergissing zeg, ongelofelijk!!

Overstepping The Bounds van Umberto di Bosso é Compadres. Klonk in eerste instantie als een stelletje boerelullen, maar dat ligt toch even anders.

Dammen met Ome Hajo van Meindert Talma en The Negroes. Eerst een in zichzelf gekeerde kerkorganist, later de ultieme antiheld.

Weeps van Daryll Ann. Muziek voor tuinbroekendragers, mooi niet dus!

Transparent World van The Visitor. De briljante, gelaagde gitaarlijnen geven zich pas later prijs.

Ten van Pearl Jam. Voorspelbare onzin in eerste instantie, later niet natuurlijk. Alleen ben ik dat eeuwige gezeik over die legendarische duik in het publiek van Eddie Vedder tijdens Pinkpop wel een beetje zat onderhand.

Wat mij opvalt, is dat hoe geluisterder het oor wordt, hoe meer dingen ontdekt worden in oude platen. Daarom heb ik me voorgenomen niets meer te verpatsen of weg te geven........

dat denk ik ook. De werkelijkheid is ook vaak minder zwart/wit dan ik hier stel. Het heeft te maken met perceptie (als luisteraar)en is ook geheel van het moment afhankelijk. Een goed concert is voor mij niet hetzelfde als een muzikaal technisch concert (of cd etc.), maar dat kan wel. Het komt ook voor dat een technisch perfecte band/muzikant mij compleet koud laat. Een technisch beperkte gitarist (bijv. Peter Buck van R.E.M.) kan mij met een simpel loopje heel veel doen. De eerste keer dat ik Pat Metheny zag was een grote teleurstelling, een miljoen noten waarvan er geen 1 bleef hangen.

Mijn punt is dat je op een conservatorium vooral gevormd wordt en dus moet klinken als iemand anders voor jou (of je docent, die de cijfers uitdeelt). Als je niet netjes al die toonladders etc. leert en reproduceert haal je je examens niet. Echte muzikale vorming leer je in de praktijk, niet op school. Jammen in een kroeg dus :) Ik zou willen dat ik met een jazzsessie mee kon doen.

Ik heb een voorkeur voor bands/muzikanten die buiten de gebaande paden treden of over muzikale grenzen heenkijken (de zgn. 'deviation from the norm' waar Zappa 't over had ooit). Ik besef mij terdege dat t gros van muzikanten en luisteraars daar anders over denkt en dat is ok. Muziek is ten slotte ook maar een vorm van entertainment. Geef de mensen wat ze willen, zoiets.

tori amos vond ik aanvankelijk helemaal niks, kan nu met name debuut en "venus" (vooral live cd) erg waarderen (al zijn er natuurlijk hysterischer albums van haar)

dubnobass... en secondtoughest... van underworld. Ontdekte ze met Born Slippy en vond daarom het beukwerk dat later ook op beaucoup fish stond te gek. Vooral dubnobass... is nu mijn favoriet. Ben benieuwd of ik 100 days off straks nog ondergewaardeerd ga vinden.

Juist! Daar werd ik ook erg zuur van de eerste paar weken. Natuurlijk meteen tegen iedereen een grote bek opzetten van "dit is HEEEELUUMAALL niks" ;)

2)Een béétje chorus kan best mooi zijn, ik heb zelf het gevoel dat de anti-chorustijd langzaam begint over te waaien. Jazzgitaristen met distortion zijn vaak helemaal om te huilen hoor! Zo lamlendig opbuigen met die dikke gladde snaren en zo'n verantwoord distortionpedaal van 400 euro. En dan nog steeds helemaal staccato alles aanslaan met je plectrum van twee centimeter dik. Of dat gepiel van Mike Stern, nee bedankt. Dan liever zo'n botte, honkende dikke jazztoon a la Wes Mongomery, Kenny Burrell of (had ik hem al genoemd?) Mijn Idool Grant Green.

3) Conservatoriumfunk, spreek mij er niet van. Ik heb funk gespeeld met conservatoriumstudenten en mijn ervaring: de noten zijn er, de groove in het geheel niet. En dan je zo aankijken van wat zeur je nou, ik speel toch precies hoe het hoort? JA DAT IS HET PROBLEEM! Funk is toch eigenlijk meer blues dan jazz kwa feel. Weet je wie dat wél goed begreep? Ok ik hou op over Grant Green.