Is Everybody Happy?

Bovendien bespeur ik in de zin "Dat is inherent aan de onderstromende sociologische golvende dynamiek van een cultuur." een vleugje Marxistische dialectische gewauwel waarvan ik toch echt hoopte dat we het ergens in 1979 of zo achter ons hadden gehouden.

(Hadden ze in die twee weken dat het plat lag echt niet even een "bewerk"-functie in kunnen bouwen?)

De verdediging van professionele popopleidingen als de Rockacademie deel ik (al zijn de aangehaalde voorbeelden als Krezip en Chocolate Puma niet erg sterk, aangezien het succes van deze acts niet aanwijsbaar met de Rockacademie te maken heeft, maar soit), haar twijfels of popmuzikanten-met-een-diploma dús gegarandeerd goede muziek maken ook.

Schlijper maakt in zijn stuk niet helder wat de NPI zo goed doet dat ze niet opgeheven kan worden (en het verder overlaten aan een Fonds voor de Popmuziek), of waarom het geen rol kan vervullen zoals Mutsaers die voorstelt. Het wankele aan zo'n Fonds zijn de kwaliteitsnormen, maar er voor ballet, toneel of klassieke muziek wel dat soort normen te maken zijn, waarom dan niet voor popmuziek? Mutsaers geeft in ieder geval wel aan waar die normen zo ongeveer zouden moeten liggen (in de vernieuwing, in het Nederlandse karakter), en die zijn niet per se slecht. Het ligt wel in de aard van de beestjes om vervolgens hard om zulke kwaliteitsnormen te gaan janken.

Subsidiëring van popmuziek en/of popcultuur moet meer voorstellen dan het in leven houden van bepaalde bandjes en instellingen, dat proef ik uit het essay, en daar heeft Mutsaers groot gelijk in.

Ik wou ook even opmerken dat hoe er over popmuziek wordt geschreven in de VPRO-gids en hoe de mensen van 3voor12 met popmuziek bezig zijn twee geheel verschillende, eh, entiteiten zijn. Ik zou het jammer vinden als men in navolging van Mutsaers wat citaatjes van tv-gidsmedewerkers als kenmerkend voor de VPRO gaat beschouwen. En dat we bij 3voor12 alleen op buitenlandse popmuziek gericht zouden zijn (laat staan dat je dat in één oogopslag zou kunnen zien) is volkomen lariekoek.

(Ik heb het stuk nog niet uit - leest lekker weg moet ik zeggen - maar dit wou ik toch alvast even kwijt)

aan MartijntH wil ik tot slot nog laten weten dat dialectiek natuurlijk Hegeliaans is en dat de manier waarop de neomarxisten (let op: niet de Marxisten!) deze hebben omgevormd tot een methode mét toekomst (het grote verwijt aan aan de dialectiek is dat zij het nu als eindstadium ziet) allang heeft bewezen nog immer vele malen bruikbaarder te zijn dat het verfoeilijke postmodernisme.

Dat stuk van de kritiek snap ik ook niet. Het wordt, overigens niet alleen bij Mutsaers, als een objectief gegeven gebracht dat popsubsidie bedoeld moet zijn om Nederlandse artiesten te helpen. Bovendien: welke definitie van succes je ook aanhangt, de kans erop in Nederland is voor Nederlandse bands altijd groter dan voor buitenlandse bands. Dat geldt trouwens ook in Zweden, Duitsland en Spanje voor hun lokale bands.

Een must-read over de plannen van Van der Laan is trouwens het stuk "Wist u dat…" in That Dam 4. Al is het maar vanwege de verrassende conclusies (het stuk is geschreven door mensen van underground-bandjes). Ik citeerd de slotalinea:

"Kortom de financiele zekerheid van subsitie maakt las, ongeinspireerd en karakterloos. De zaal red zijn hachje toch wel... Dus kom maar met die afschaffing van het subsidieplan... kunnen we eindelijk eens zien welke boeker het hart in de muziek heeft zitten en niet in de kassa. En dan allemaal een workshop in de VERA en we gaan een mooie toekomst tegemoet."

Bij de gids houden ze toch alleen van John Hiatt? ;)

a) Ik verbaas mij toch een beetje over de enorme scheiding die er kennelijk voor mijn tijd was tussen "authentieke rock" en alles wat dansbaar en zwart was. Zijn er forumbezoekers die die tijd bewust hebben meegemaakt en dat door Mutsaers geschetste beeld kunnen bevestigen?

b) "Coldplay is het soort bandje dat in bepaalde kringen waar verstand van popmuziek wordt geclaimd, model staat voor wat goed en geloofwaardig is in de popmuziek." (p. 18) Ben ik erg elitair bezig als ik hier spontaan begin te hoesten? ;-)

c) "In het genre (...) hiphop/R&B (...) heeft Nederland betere acts dan Brainpower." (p. 24) Ik vind het vrij bizar dat zoiets zo stellig wordt geponeerd in een officieel overheidsdocument. In de bij deze zin behorende voetnoot worden nota bene Tasha's World, Relax en Replay als (zo interpreteer ik het) als voorbeelden genoemd van hiphop/R&B-acts die "beter" zouden zijn dan Brainpower. Ik dacht het, persoonlijk, niet.

d) "De VPRO-radio is al jaren de ambassadeur van de 'betere' dance." (p. 28) Mag ik, sinds 1997 maker van VPRO's (enige) dance-radioprogramma, met alle respect voor het (veel eerdere) pionierswerk van collega's Walhof en Janssen, deze claimen? :-)

Nou , ik heb een tijd meegemaakt dat funk en disco absoluut "not done" waren maar reggae weer wel, kortom niet echt "zwart vs. wit" maar wel hokjesgeest. Het erge is dat ik nog steeds zo denk! haha Pas met de doorbraak van Prince kwamr een soort mengeling. Die "mocht" opeens wel.

Terug naar de hele discussie; dat rock dood is wens ik te betwijfelen als ik alleen al naar mijn tienerneefjes en hun vriendjes kijk (en masse naar Metallica en Rammstein en diverse kleine bandjes). Aan de andere kant; subsidie voor poppodia komt toch van biermerken tegenwoordig? Is het zowieso nodig? En dna bedoel ik ; zouden er veel podia in acute problemen komen als die subsidie zo wegvallen of is het dan tijd voor de oud-hollandsche handelsgeest en creativiteit om te leren zichzelf te gaan bedruipen?

"Subsidiëring van popmuziek en/of popcultuur moet meer voorstellen dan het in leven houden van bepaalde bandjes en instellingen."

En niet alleen in deze (sub)sector is deze discussie momenteel gaande. Een simpel resultaat van de nieuwe 'route der realiteit', die dit kabinet plaveit: hoe kunnen we met minder mensen en dus minder middelen het meest nuttige dan wel noodzakelijke doen. Ik ben zelf een voorstander van de discussie die zo aangewakkerd wordt en de redenatie dat iedere niet ingezette subsidie-euro automatisch leidt tot een euro meer (pop)vervlakking deel ik absoluut niet. Daar doen 'we'('dwarse' muziekminners en -makers) onszelf tekort mee. En laten we wel zijn: uit eigen ervaring kan ik toch meedelen dat het aantal 'risicovolle' boekingen ook in deze gesubsidieerde tijden nog best meevalt...

On-topic: ik sluit me geheel aan bij de reactie van Guuz.

a) Ik verbaas mij toch een beetje over de enorme scheiding die er kennelijk voor mijn tijd was tussen "authentieke rock" en alles wat dansbaar en zwart was. Zijn er forumbezoekers die die tijd bewust hebben meegemaakt en dat door Mutsaers geschetste beeld kunnen bevestigen?
dit is een thema dat heel erg speelt in de bestudering van muziek door academici. ik geloof dat Mutsaers hier een manier van denken onder witte oudere wetenschappers projecteert op de werkelijkheid.

b) "Coldplay is het soort bandje dat in bepaalde kringen waar verstand van popmuziek wordt geclaimd, model staat voor wat goed en geloofwaardig is in de popmuziek." (p. 18) Ben ik erg elitair bezig als ik hier spontaan begin te hoesten? ;-)
Mutsaers zoekt heel erg het gemiddelde op. daarin is een band als Coldplay en Radiohead het summon van goede, authentieke, kwalitatief hoogstaande popmuziek.

c) "In het genre (...) hiphop/R&B (...) heeft Nederland betere acts dan Brainpower." (p. 24) Ik vind het vrij bizar dat zoiets zo stellig wordt geponeerd in een officieel overheidsdocument. In de bij deze zin behorende voetnoot worden nota bene Tasha's World, Relax en Replay als (zo interpreteer ik het) als voorbeelden genoemd van hiphop/R&B-acts die "beter" zouden zijn dan Brainpower. Ik dacht het, persoonlijk, niet.
al vind ik Brainpower zelf niets, ook ik ben het totaal niet met Mutsaers eens. Tasha's World, Relax en Replay worden er denk ik met de haren bij gesleept omdat haar betoog al vanaf het begin af aan is doordrenkt van meer aandacht voor multiculturaliteit.

d) "De VPRO-radio is al jaren de ambassadeur van de 'betere' dance." (p. 28) Mag ik, sinds 1997 maker van VPRO's (enige) dance-radioprogramma, met alle respect voor het (veel eerdere) pionierswerk van collega's Walhof en Janssen, deze claimen? :-)
dat mag JoB ;-)

reageer later op het stuk van Mutsaers zelf.

Nou, ik had vooral weinig omgeving, mijn broers hooguit. De rest op school hield of alleen van hitparademuziek, of van Marillion.

Verder steekt de braak-opmerking van Re Bi Fa So La me. Waar heb dat voor nodig? Hoe zou jij het vinden als je onverwacht een veer in de reet gestoken kreeg in een officieel overheidsdocument. Ik vond dat heel leuk & grappig, vind je het gek? Ik noem het omdat we het rapport hier toch aan het bespreken waren. Ik zet er nota bene een smiley bij. Wat zou jij dan lullig commentaar geven?

gaaaaaaaaaaaaap

enne, @vonx: hoezo 'rebisolleke, dus gewoon negeren'? sinds wanneer heb ik hier een reputatie? ben ik dan toch kritischer dan de subs kunnen hebben? of word ik verward met ene b. ebisch?

hoe denken jullie uberhaupt over de organisatorische toekomst van de infrastructuur in popland? M.a.w. wat moet er samengevoegd worden dan wel samen gaan werken, verdwijnen of 'nieuw' worden opgetuigd? Zijn er daarbij, naast efficiency technische, ook nog 'ideologische' motieven denkbaar c.q. bruikbaar?
Mutsaers trekt in haar stuk sterk van leer tegen de ideologische aanpak. daarbij ontwaart ze een directe lijn tussen de ideologen en de mensen die houden van de betere alternatieve popmuziek. dat zijn volgens Mutsears de traditionele rockliefhebbers die neerkijken op commercieel succes en dansmuziek.
zelf steekt ze een lofzag af over Conamus en de flirts met programma's als Idols, de productiehuizen (ze zijn al eerder genoemd hier) die de grenzen van de popmuziek opzoeken en over de grote Nederlandse bands die in het buitenland zo succesvol zijn (Kanem Isle de Lange, etc).
ze wijdt daarbij een heel hoofdstuk aan kwaliteit van popmuziek maar verwerkt dit verder eigenlijk nergens. aan de ene kant geeft ze aan dat kwaliteit een belangrijk criterium is dat nu geen rol speelt, aan de andere kant hekelt ze iedereen die het over kwalititeit heeft.

dat maakt dat het stuk op twee gedachten hinkt. theoretisch gaat Mutsears voor kwaliteit als criterium maar later bij het benoemen van de situatie in de praktijk geeft ze duidelijk aan sympathie te hebben voor het commerciele succes los van kwaliteit.

het stuk als geheel is daarmee meteen onleesbaar omdat er totaal geen lijn in zit. wat is nu eigenlijk de aanbeveling? waarop moet nu eigenlijk beleid gemaakt worden? zulke vragen en antwoorden vind je er niet terug. alleen een redelijk oppervlakkig verhaal vanuit een heel duidelijk gezichtspunt (behalve van die flirt met kwaliteit).

verder heeft Mutsears helemaal geen oog voor succesvolle bands in het buitenland die het vrijwel zonder overheidsbemoeienis doen. de punk van Heideroosjes bijvoorbeeld die in Duitsland beter loopt dan Kane, Born From Pain dat door heel Europa toert. de Haagse elektro die wereldwijd lof oogst (een vriend van me die producers is in Keulen en Berlijn wist te melden dat Legowelt daar bekender is dan Tiesto).

ik begrijp niet zo goed wat Mutsaers nu zo geweldig vindt aan Conamus. ze stelt zelfs dat het NPI en Conamus nooit kunnen samenwerken door een geheel andere cultuur. die van de NPI is gericht op alternatieve bandjes die 'nooit succes willen hebben', Conamus richt zich op dat wat al succes heeft en dat ook internationaal krijgen. dat is volgens haar onverenigbaar. NPI zal daarbij moeten veranderen lijkt haar insteek te zijn.
ze zinspeelt ook op het opstellen van quota voor Nederlandstalige muziek op de radio.

daarbij blijft ze stellen dat de standaard voor goede popmuziek worden gesteld in Amerika en Engeland terwijl dit voor de dancesector zeker niet geldt.

is haar houding naar de NPI toe erg negatief, de VPRO krijgt er soms flink van langs, dan weer een flink compliment. toch is haar toon duidelijk: de NPI en VPRO smeden samen een complot om Nederlandse product niet tot wasdom te laten komen (podiasubsidie voor bands die nooit internationaal succes willen hebben) en nooit de aandacht te geven die het verdient (de vpro radio is gericht op het buitenland).
daarnaast pleit ze voor professionalisering van de sector maar vindt zij het aanstellen van een popprofessor aan de UvA weer onbegrijpelijk (dat terwijl de UvA met haar Amsterdamse school voor sociaal wetenschappelijk onderzoek en de Uni van Nijmegen de enige plekken zijn waar dit had kunnen starten).

Mutsaers stipt ook dingen aan die veel beter kunnen. zoals het podiumplan. maar haar eigen theoretische nadruk op kwaliteit verzuimt ze dan weer verder uit te diepen.

conclusie: vreemd artikel dat geen blijk geeft van een echte inhoudelijke kennis van de stand van zaken in popland en waarin veel te veel wordt uitgegaan van tegenstellingen als dans-rock, alternatief-commercieel, ideologisch-marktdenken, niet geschoolde muzikanten-geschoolde muzikanten.

Vervolgens legt ze uit hoe dat komt en waarom dat slecht is (dat is het hele NPI gebeuren.)

Over hoe het dan wel moet het ze naar voorbeeld van de andere kunstvormen een duidelijk idee: stimuleren en creeëren van professionaliteit via opleidingen, productiehuizen die het experiment moeten vormgeven en een Raad voor de Popmuziek die subsidies geeft aan kwalitatief goede initiatieven.

Een logisch verhaal, alleen heel rommelig opgeschreven.

En als Mutsaers probeert alvast een voorzet te geven op wat kwaliteit in de popmuziek inhoudt neemt ze ineens de ideologie die ze eerder (m.i. terecht) heeft bekritiseerd grotendeels over.

Helemaal mee eens hoor. Ik denk alleen wel dat er veel popmuziek nog steeds traditionele volksmuziek is (urban, rock, metal, techno, pop etc.) hoewel sommigen er nog wel 'ns kunstmuziek van lijken te willen maken. Nu is het intussen in experimentele kringen best wel shady natuurlijk (voor mijn gevoel is Pimmon volksmuziek en Parmegiani kunstmuziek, volkomen irrationeel en eigenlijk ook onterecht). Academisch dan? Nah, je hebt nu ook academische rock... dus... nog best lastig die definitie van popmuziek vind ik.

Je zou het zoals ik schetste kunnen zien. Al die marginale artfag muziek is geen populaire muziek dus geen popmuziek. :)

The Gathering heeft dit voorjaar wel met succes door Amerika en Mexico getourd. Geen megatour en gewoon in de clubs, maar wel in dat grote Amerika.

Het is de aanleiding om elke stok aan te grijpen. En als die stokken er niet zijn, worden ze kennelijk eigenhandig van vruchtbare bomen gezaagd. Door iemand een rapport te laten schrijven waarvan je al weet wat eruit komt. Door dat rapport aan te grijpen als motivatie om iets aan te pakken nog voordat iemand het heeft gezien. Door vervolgens zo lang te wachten met de publicatie dat elke gevoerde discussie, mocht die al op gang komen, geen enkele invloed meer heeft. Dat is waar dit essay (rapport mag je het sinds februari niet meer noemen) over gaat. Helaas.

Ging het maar over het NPI, elitaire VPRO en het heilige Conamus. En was het doel maar het voeren van een goede discussie. Dan zoude die elitaire smaakmakers uit Hilversum daar zeker aan mee willen doen, schat ik in.

nu vraag ik u, hier is toch iets mis?

Ik ben zeker ook zo opgevoed maar ik heb dat al heel lang geleden opgegeven, maar helaas willen/ kunnen steeds minder horecagelegenheden en zalen "schwarz" uitbetalen en wordt het dus haast verplicht e.e.a. zwart op wit te zetten. Kortom, wat een ellende voor een beetje muziekmaken....

De toersteun voor Kane werd door het NPI gegeven.

Ja, uiteindelijk is de belangrijkste vraag of zo'n stuk consequenties heeft voor de geldtoekenning he. De discussie of subsidie artistieke dood in de pot is of niet wil ik uit de weg gaan, ik weet het gewoon niet.

(Bovendien zou artistieke dood aanzienlijk moeilijker vast te stellen moeten zijn in een situatie waar hoge en lage kunst niet meer te onderscheiden zouden zijn, maar goed. Wat ik wel meen te weten is dat een betere kans op interessante popmuziek bestaat door het geld te steken in podiumsubsidie ipv de rockacademie.)

Ik denk dat interessanter is hoe je in Nederland een klimaat kunt scheppen dat gunstig is voor zoveel mogelijk soorten popmuziek. De interessantste opmerking in deze hele discussie komt wat mij betreft van Slijper:

"Zie bijvoorbeeld de frequentieverdeling waarbij Nederland nog steeds geen Studio Brussel-equivalent in de ether heeft gekregen. Dan is het ook niet zo vreemd dat in een land waarin waardering voor het alternatief op de radio al niet van de grond komt, de muziek op zich voor een deel ook niet echt wereldschokkend is."

Hier zou hij weleens heel erg gelijk in kunnen hebben...

Ludgard komt in de problemen wanneer het begrip kwaliteit aangehaald wordt. Probleem hier is dat iedereen hieraan een eigen invulling geeft (van radiomakers tot politici, noem maar op). Ludgard stelt bijv. op een gegeven moment (ergens aan het einde van het essay) voor kwaliteitsbeoordelingen in te stellen bij conservatoria. Om vervolgens na te laten te vermelden wat dat dan inhoudt. Beetje makkelijk wel.

Bovendien is het verhaal dat Ludgard geeft over media erg zwart-wit: alsof de VPRO en radio 3 de enige media zijn die iets met popmuziek doen. TMF en The Box spuwen genoeg vaderlands product uit dacht ik zo.
Opvallend is dat de VPRO eerst wordt bekritiseerd en daarna, vlak voor het einde, weer wordt geprezen: ook zij draaien Nederlandse artiesten.

Terecht wordt ingegaan op de professionalisering van de popmuziek, die nu (en eigenlijk sinds de jaren '60) meer en meer een bedrijfstak is geworden (of dit ten koste gaat van de kwaliteit van popmuziek mag u zelf uitmaken). De rol van de overheid op het gebied van het stimuleren van popmuziek is tweeledig: we moeten op dit gebied concurreren met het buitenland (waarom in vredesnaam? de namen die genoemd worden in het essay van 'bands met internationale allure' zijn bijna allemaal Nederlandstalig!), er wordt subsidie gegeven aan tal van zaken maar tegelijkertijd vraagt diezelfde overheid af of dat nou wel zo slim is (het levert immers niets op). Het is een beetje hetzelfde als de discussies over subsidie aan het Noorden van Nederland. Al jaren wordt aan de effectiviteit getwijfeld, maar de effectiviteit staat en valt met de doelen/eisen die je wilt bereiken d.m.v. die subsidies. En die zijn niet eenduidig.

Succes in het buitenland meet Ludgard af aan commerciele successen in de hitparade. Dat is jammer. Het leuke van 3Voor12 is dat ik lees dat Junkie XL in de VS zit en daar werkt aan zn toekomst. En als The Gathering (ongesubsidieerd) toert in het buitenland is dat blijkbaar niet interessant voor Ludgard.

De laatste bijdrage op Kindamuzik is vermakelijk: na een enigsziens dubieuze diagnose van het 'probleem' (voor wie een probleem?) volgt de oplossing: de rol van de overheid in casu de popmuziek, en dat is de markt daar waar zij tekortschiet, aanvullen (kun je veel kanten mee op, niet?) Vervolgens krijgt 'de popmuzikant' er flink van langs, een benadering die haaks staat op die Ledgard (die erop wijst dat popmuziek zich geprofessionaliseerd heeft in Nederland, vooral wat betreft onderwijs).

Ook het onderscheid dat de auteur maakt tussen de 3 circuits van popmuziek in NL is vermakelijk: de auteur impliceert een onderscheid tussen gesubsidieerde podia en 'het commerciele sterrencircuit'. Misschien weet hij niet dat stadionconcerten zwaar gesponsord worden en vrijkaarten worden opgekocht/weggegeven door sponsors om de tent vol te krijgen? Zodat achteraf gezegd kan worden dat de tent uitverkocht was?

Wat deze 3 stukken duidelijk maken is dat de auteurs elkaars taal niet of nauwelijks spreken. Laat Den Haag vooral de popmuziek in NL blijven steunen, maar stel prioriteiten (en dat is: laat het buitenland met rust). De Nederlandse consument mag ook best wat minder klagen: er is aanbod genoeg (en ophouden over Belgie aub, waar alles beter is. Studio Brussel kan zich op internet niet meten met 3voor12).

Maar vrees niet: Noel Gallagher zei ooit in Oor: 'kwaliteit komt altijd bovendrijven'.