2004, week 30

*Todd Rundgren - Liars
Een man met trouwe fans die Rundgren. Op Amazon.co.uk krijgt het ding gewoon 10 x 5 sterren.. Het is anders een behoorlijk treurig geheel. In de beste gevallen is het een soort steriele Hall & Oates pop met een tic, en de slechtste gevallen neigen naar oostbloklandinzendingen voor het Eurovisie Songfestival. Oh well.

*Simon & Garfunkel - The Collection
*Simon & Garfunkekl - Concert at Central Park
Aangezien ik een fan van de KOC ben moest ik ze toch maar eens gedegen "checken". 1e helft van de week mopperde ik op het hoge MOR-gehalte en ik had ook echt meer gitaar op de voorgrond verwacht. 2e helft van de week zong ik alle nummers blij mee.

*The Police - Outlandos D'Amour
Via H. v. Royen. I feel so lonely is wel het hoogepunt inderdaad. Wel fijn dit.

Tot slot ook nog the Frames' Setlist.. Nu allemaal: I Want MY Life To Make More Sense. (Heerlijk.)

Ane Brun - Humming One Of Your Songs (nummer)
Laatst kocht ik de single Are They Saying Goodbye van de Noorse singer/songwriter Ane Brun. Dat eerste nummer is niet blijven hangen, maar track 2 van die single was de prachtige wals Humming One Of Your Songs. Gelukkig is de Noorse zo slim geweest om dit superbe nummer ook op haar album Spending Time With Morgan te zetten. Twee keer zelfs. De single en het album verschenen trouwens op DetErMine Records, wat Noors is voor 'dat zijn mijn platen'. Wellicht de best mogelijke naam voor een platenlabel.

Lenny Kravitz - California (nummer)
Nog geen vijf jaar geleden vond ik Lenny Kravitz helemaal geweldig. Inmiddels ben ik erachter dat het toch niet mijn muziek is. En dan komt 'ie met zo'n single als California. Die ik, eigenlijk tegen mijn wil, behoorlijk sterk vind. Die stem van Lenny blijft verschrikkelijk (net Alain Clark). Maar die gitaarsolo na anderhalve minuut is gewoon goed. En die drums eronder zijn even simpel als geniaal. Pop-pop-pop pop-pop-pop tsss. Als hij nou meer van dit soort nummers zou schrijven.

Mull Historical Society - This Is Hope (album)
This Is Hope is op het eerste gehoor niet van het niveau dat Loss en Us hebben. Helaas staan er op dit nieuwe album veel minder van die karakteristieke MHS-koortjes. Je weet wel, The Polyphonic Spree en The Possibilities doen er ook wel eens aan. De eerste single How 'Bout I Love You More kan niet tippen aan The Final Arrears. Maar ik zal deze plaat nog een kans geven. Omdat de eerste twee albums van Colin MacIntyre's solo-band zo goed waren.

The Thermals Live @ Rotown
Dat deze twee heren en een dame een fantastische show konden neer zetten was bekend. Maar toch is het leuk om het nog een keer bevestigd te krijgen. Heel veel energie, heel veel goede liedjes, maar helaas veel drukte en warmte in een uitverkochte Rotown. This is how we know, this is how we go. Houwe zo.

Weeping Willows - Presence (album)
De Weeping Willows zijn zo Zweeds als knäckebröd, maar klinken op hun nieuwe cd behoorlijk Brits. Presence, alweer de vierde, bevat zoals gewoonlijk een paar goede nummers en helaas ook veel filler. De Smiths-achtige single You Weren't Even Close is redelijk, maar toch valt het album in zijn geheel weer tegen. Ik ben de hoop verloren dat de Weeping Willows ooit een consistent album gaan afleveren.

The Zinedines - Take Me, Take Me (album)
Geweldige plaat als het weer mee zit. Who Wants The Money? is een fantastisch nummer, dat Brian Wilson geschreven had kunnen hebben. Verder klinken The Zinedines vooral als de Wondermints. Behalve deze respectabele referenties verdient de Spaanse band bonuspunten voor de naam.

Ik heb ze nu twee keer gezien en twee keer vond ik ze vrij mat.

Echt? Ik vind het juist knap hoe ze zoveel energie uit kunnen stralen zonder de nummers te verraggen.

Uw nederige sub-onderdaan

Jan Willems vraag was dus terecht. Roger is druk bezig.

ja sorry, de details van de week 22 lijstjes waren me even ontschoten... ;-)

de lijst waar roger t.z.t. mee op de proppen komt zal niets minder dan allesomvattend zijn, gezien z'n bezigheden.

ziet iemand bijvoorbeeld David Beckham een tegenstander die iets onaardigs gezegd heeft in de krant een hele wedstrijd lang dekken, louter om te zorgen dat deze de bal niet meer krijgt?

Moet dus zijn:

ziet iemand bijvoorbeeld David Beckham een tegenstander die iets onaardigs gezegd heeft in de krant over een voormalige ploegarts een hele wedstrijd lang dekken, en eisen dat hij zich laat wisselen omdat zijn ploeg anders 'maatregelen' treft? Dit alles naast het zelf vervolgens in vele kranten vele onaardige dingen zeggen over deze tegenstander die jou persoonlijk nooit iets heeft aangedaan, natuurlijk.

Echt leuk, wielrennen.

[b]In Between Evolution - The Tragically Hip[/b]
En zoals dat bij iedere plaat van The Hip is, zal ook deze er wel weer een half jaar over doen om in te zinken. Vaccination Scar neigt met zijn slidegitaart gelukkig heel erg naar het werk van Up to Here en Road Apples. En daar ben ik nooit vies van geweest.

[b]Express Way - Troublemakers[/b]
Eigenlijk maar één keertje beluisterd en hij viel absoluut niet. Heb ik wellecht deze zomer geen behoefte aan jazzy loungemuziek ? Het kan waarschijnlijk ook komen doordat ik de afgelopen weken mijn oren voornamelijk heb getrakteerd op...

[b]You All Look the sam To Me - Archive[/b]
En ook deze plaat met hun mix van repeterende triphopbeats, Pink Floyd en rock bevalt mij prima. Archive staat bovenaan mijn 'te zien'-lijstje van Pukkelpop.

@Jan Peter: Patrick Delabie, wat leuk zeg. In en rondom Breda beter bekend als de man van Studio 195, waar zo'n beetje elk bandje uit deze regio een demo heeft opgenomen.

't ontging me een beetje waar dit nou in ene weer vandaan kwam. heeft guuz weer iets onaardigs gezegd, ergens??? ;)

The Hidden Cameras - Mississauga Goddam
Joel Gibb is een engel, ook deze keer klatert hij er weer vrolijk op los. Na het heerlijke 10" tussendoortje Play the CBC sessions, waarop al iets van dit album te horen was, is hier de volgende, derde, langspeelplaat. Meesterlijke melodiën, riffende ritmes, de goudgele zomer is gearriveerd. Ecce homo: music is my boyfriend!

The Hunches - Hobo Sunrise
Nanne Tepper (Een week na ontvangst had ik nog geen grip op het monster dat The Hunches hadden gebaard. Wel had ik opvliegers, exceem, spuitpoep en vliegende brokhoest) stookte het vuurtje bij mij op, the Hunches zelf maken er een laaiend vagevuur van dat ik nog niet onder controle heb. Maar goed, je fikken branden aan een plaat als deze, da’s een vorm van masochisme waar ik mee kan leven.

Boredoms – Super ar
Heb 'm al eens eerder in m’n lijstje gehad, maar nu hij op cd in huis is noem ik 'm nogmaals. Wat een ongelofelijk meeslepende plaat. Apache drums, analoge en digitale stormen, opzwepende vocalen, vervreemdende effecten: waag de trip! In september komt er nieuw werk uit Japan.

Lightning Bolt – Wonderful Rainbow
Nog eentje die al langer uit is (2003). Minstens net zo opwindend als de Boredoms plaat, op een zelfde manier, met beperktere middelen. Drums en bas (met één gitaarsnaar, las ik in Plan B), that’s it. In yr face! Ze gáán maar door, de drummer is ongelofelijk. In september en oktober in Nederland te bewonderen, iets dat ik zéker ga doen.

Carl Hancock Rux – Apothecary
Met dank aan Guuz. Oef, een zware pil. Heb 'm nog niet in z’n geheel kunnen beluisteren, het is me iets 'too much'. Wat meer geduld, de juiste stemming, wellicht wordt het dan nog wat.

@willem
Boredoms; die gasten zijn idd briljant. en dat al een jaar of 15. probeer ook eens soul discharge, minstens zo goed. ze speelden ooit bij tegentonen, dat was briljant. advanced listening: UFO or DIE. Zo mogelijk nog gekker.

Ha! Met Eye en secondant die jankend, krijsend, gruntend en ... (vul je favoriete ding in dat je met een stem kan doen) uit de coulissen van Paradiso kwamen Kungfuën. Ach lieve Sint, geef mij de Boredoms op de titelrol van Kill Bill 3.

nog een paar platen, de OV-soundtrack van vanochtend:

Magical Power Mako - Super Record
Magnetic Fields - I

De eerste is een album uit 1975 van een Japanse band waar ik bijna 0 over weet (opgesnord n.a.v. een erg korte ILM-thread), maar erg lekker is het wel. Psychedelische folk (denk Träd, Gräs och Stenar) met het vizier op de ruimte gericht. Ook oosterse muziek (india?) en franse pop van eind jaren '60/begin '70 lijken een inspiratiebron.

Die laatste n.a.v. Vasquesz' halfjaarslijstje. Ben nog niet overtuigd, maar het klinkt heel 'eigen' en heeft waarschijnlijk wat meer tijd nodig.

Staat hier inmiddels ook in de kast, maar ook nog niet echt overtuigd. En dat zou zomaar door kunnen slaan naar echt niet. Maar ik vond ouder werk eigenlijk altijd al leuker dan 69 Lovesongs.

"All the FREEZEPOP songs are programmed on a yamaha qy-70, a portable handheld battery-powered sequencer."

Ik vroeg me tijdens het beluisteren af of de 3 cd's van 69 Lovesongs niet teveel van het goede zouden zijn. Voor mij was de omvang van die plaat tot dusver altijd een te grote horde om 'm uit te gaan controleren... Zijn er misschien individuele tracks van die cd's te noemen die me over de streep zouden kunnen trekken?

Maar als je toch gaat soulseeken:
"All my little words" deed het voor mij.
Dan "Yeah! Oh, Yeah!", "The Luckiest Guy on the Lower East Side", "Sweet-Lovin'Man", "When my boy walks down the street". Dat geeft wel een mooi beeld van de diversiteit denk ik.

Maar zo heeft iedereen andere favorieten.

Inderdaad, maar om een of andere reden staan mijn grootste favorieten toch op de eerste van de drie cd's(het al genoemde "Luckiest Guy", maar ook "Let's Pretend We're Bunny Rabbits" en "I Don't Believe in the Sun").

Overigens vindt ik "I" een uitstekende introductie tot The Magnetic Fields. Wel overtuigend dus wat mij betreft. De plaat heeft relatief meer meebrullers en minder mindere broeders dan "69 Lovesongs". Bovendien is het wat overzichtelijker, een zo'n cd'tje.

Jammer overigens dat Stephin Nederland overslaat bij zijn Europese tourtje in oktober.