one month passes...
Een verslagje dan maar? Het was fantastisch! Allemaal slecht georganiseerd, vaak weet je niet in welke volgorde de bands spelen en dus al helemaal niet hoe laat. De podia liggen vaak ver van elkaar dus een fiets meenemen is aan te raden.
Hierdoor kom je echter wel in een ander soort, wat relaxtere sfeer dan meestal op dit soort dingen. De tijdschemastress ontbreekt. Af en toe mis je iets wat je graag wil zien, maar daar staat tegenover dat je af en toe iets goeds ziet dat je niet gepland had.
Dag 1 (donderdag):
De eerste dag is eigenlijk de meest relaxte: er zijn dan nog maar 3 podia open. We beginnen met een optreden van Koufax (US) in de NaTo. Goeie band, het staat als een huis en behalve de lakschoenen van de zanger is er niks mis mee. Helaas is het ook niet heel erg goed. Na een nummer of vier verslapt de intresse en drinken we buiten ons bier op, dat in Leipzig standaard in halve liters wordt uitgeschonken.
In NaTo speelt na Koufax geen act meer dus gaan we naar de Distillery waar Dictaphone speelt. Dictaphone (B/D) begint het optreden met de mededeling dat de saxofoon kapot is gevallen en dat ze alleen de nummers met de klarinet spelen. Hierdoor wordt het optreden gereduceert tot een minuut of twintig, waarvan elke minuut boeit. Uit de laptop komen fantastische electronische geluiden, en de klarinet legt daar hele mooie melodiën overheen. Het publiek, dat luistert vanuit een rij luie banken, is duidelijk onder de indruk en beloont met een enthousiast applaus.
Ilses Erika is de tent waar je elke avond het festival eindigt. Het maakt niet uit wat je er op het podium zet, het lijkt het altijd goed te doen en artiesten geven er altijd hun beste show. Zo ook Syd Matters (F), die laat zien dat Postrock niet altijd een introverte aangelegenheid hoeft te zien. De muziek trekt je naar het podium, en als je dan eenmaal voor het podium staat sleept de muziek, en dan vooral zijn fantastische stem, je mee naar grote hoogten. Na afloop meteen de LP uit de kofferbak gekocht.
Dag 2 (vrijdag):
De vrijdag begint in chaos. Der Tante Renate staat als eerste op ons verlanglijstje en begint volgens het boekje rond half 9. Aangekomen bij Fruh Auf! blijkt de tent echter pas om 9 uur te openen. Reden om nummer 2 op het verlanglijstje, G. Rag Y Los Hermanos Patchekos, maar eens op te zoeken. Ook daar loopt het echter verschikkelijk uit. Uiteindelijk gaan we terug naar plan A en zien we pas om kwart over 11 het optreden van Der Tante Renate. En dat is de moeite waard! Der Tante Renate (D) is zoals het lidwoord al doet vermoeden een man, en maakt erg vette elektro op prehistorische synthesizers en een gitaar. Tussendoor vertelt hij verhaaltjes waarin hij zich ontpopt als een soort antiheld. De ontwapenende persoonlijkheid in combinatie met de bijzonder aanstekelijke electrodeuntjes doen het hem, en het publiek gaat massaal om. Iets waar ClickClickDecker (D) van profiteert. Deze singer-songwriter komt direkt na het optreden van Der Tante Renate op en noemt zichzelf "Das Contrastprogramm". Het getuigt van visie van het label Audiolith om die twee zo vlak na elkaar te programmeren: Het publiek blijft geïnteresseerd en het uptempo repertoire doet de rest. Ondanks (of dankzij?) de Duitse teksten weet hij ook ons te overtuigen. Mooie liedjes, niet meer en niet minder.
De kwaliteit is tot nu toe hoog, en daardoor komt Hamburgedelic (D) hard aan. Wat slecht! Toch veel van verwacht gezien de aanwezigheid van Micromusic artiest Plemo in deze formatie, maar het ontpopt zich als een slappe en ergeniswekkende act met slechte Duitse humor. Aangezien het Alles Los Team de volgende ochtend om 8 uur richting stad moet om het standje op de Pop-Up messe op te bouwen laten we het hierbij deze avond. Na de aanschaf van enkele elpees bij de Merchandise van Audiolith fietsen we met tegenzin terug naar het hotel om te gaan slapen.
Dag 3 (zaterdag):
Vroeg op dus! om 8 uur staan we naast ons bed, en na een vluchtig ontbijt gaan we naar WerkII voor de Pop-Up Messe. Pop-Up is een indie festival met een indiebeurs: ongeveer 120 stands met boekingskantoren, podia, tijdschriften en vooral veel vage labeltjes die hun muziek aanbieden (vaak gratis!) en netwerken.
Ter vermaak spelen in de zaal ernaast de hele dag bands korte shows, waaronder Stuurbaard Bakkebaard (NL), die we natuurlijk even gaan toejuichen. De zaal is niet erg vol, maar er zijn een flink aantal pop-bobo's aanwezig om te kijken. De baarden spelen een set van nog geen half uur, en stoppen daar hun hoogtepunten in. Met succes, want de reacties na afloop zijn lovend. De eerste stap in de verovering van onze oosterburen is voor Stuurbaard gezet.
Na een nuttige maar vermoeiende beursdag en een goeie avondmaaltijd is het weer tijd voor het avondprogramma. We beginnen in de Moritz Bastei, waar het in Duitsland succesvolle label BuBack een presentatie geeft. Dit in verband met de aanwezigheid van Die Türen, waarvan Alles Los de boekingen doet in Nederland. Als we binnen komen speelt echter nog JaKönigJa (D), een vreemde combinatie bandleden die barokke pop speelt. Soms is het aansprekend, heel af en toe zelfs heel mooi, maar uiteindelijk trekken we toch naar het café om even bij te komen met het eerste biertje van die dag.
Als Die Türen (D) beginnen gaan we weer naar binnen om opnieuw het bewijs te zien dat Duitse humor wél leuk is, en het bovendien uitstekend te combineren is met popmuziek. Die Türen combineren elektropop met T-Rex-riffs, Trash met Schlager en indierock met hippieteksten. Het verveelt geen moment en de (Duitse) teksten zijn hilarisch. Het publiek is enthousiast, en er volgt een toegift in de vorm van een boyband-playback-imitatie.
De zaal is bij de normaal gesproken in Duitsland zeer populaire Türen maar halfvol, en dat komt omdat aan het andere uiteinde van het Pop-Up gebied in Conne Island Räuberhohle, Von Spar en The Robocop Kraus spelen. Al om tien uur staat er een lange rij voor de deur en is de eerste band nog niet begonnen. Als ons dat nieuws bereikt besluiten we toch nog te proberen om The Robocop Kraus mee te pikken, die we oorspronkelijk zouden missen omdat ze gelijktijding met Die Türen zouden spelen.
De rij blijkt inmiddels een stuk korter, en we kunnen direct naar binnen lopen waar we in een stampvolle zaal terechtkomen. The Robocop Kraus (D) is dan net aan zijn tweede nummer begonnen. Lang leve uitlopende tijdschema's! The Robocop Kraus is in Duitsland op weg naar de superstatus. In bijna anderhalf uur speelt de band nummers van haar oude en nieuwe plaat. Het nieuwe materiaal klinkt een stuk dansbaarder dan het oude werk, ze hebben duidelijk hun oor laten hangen naar de momenteel populaire PunkFunk. De klassiekers van het eerste album doen het echter ook uitstekend. Het publiek is uitzinnig. Wij ook.
Buiten regent het ondertussen, en we zijn dan ook blij dat Ilses Erika redelijk dichtbij is. Daar presenteert het label DiskoB een aantal artiesten, waarvan wij alleen Dakar & Grinser (D) meekrijgen. Dit hebben we al eens eerder gezien op Metropolis een aantal jaren terug. In een klein & intiem tentje als Ilses Erika werkt het echter veel beter. De muziek is een soort underworld-achtige techno en house, met een zanger die nog het meest lijkt op een verdwaalde Ian Astbury of Andrew Eldritch. Briljant is het niet, maar onderhoudend wel. Ze sluiten af met een techno-versie van the Stooges' I Wanna Be Your Dog.
Dag 4 (zondag):
Het slotakkoord van Pop-Up wordt gevormd door Der Elektronische Sonntag. 's Middags is er in het Universiteitstheater UT Connewitz een elektronische platenbeurs, 's avonds spelen in Ilses Erika enkele elektronische acts. In tegenstelling tot vorig jaar is het erg druk. De meeste mensen blijken te komen voor Barbera Morgenstern & Robert Lippok (D). Terecht, want deze samenwerking tussen de redelijk bekende Morgenstern en Lippok van To Rococo Rot pakt erg mooi uit. Mooie melodiën, een redelijk frisse kijk op het genre en bovendien live met verve gebracht.
Dat laatste dan niet gezegd worden van Tadpole (D), die gedurende het hele optreden stoïcijns achter een laptop staat. De muziek is mooi, maar klinkt enigszins gedateerd, en doet met name in het begin nogal aan Autechre denken. De opbouw van de set is er één om jaloers op te zijn: langzaam wordt het opzwepender en dansbaarder. De festivalmoeheid slaat echter toe: het is tijd om naar huis te gaan. Volgend jaar is er weer een Pop-Up.
― Dwars (dwars), Tuesday, 24 May 2005 05:42 (twenty years ago)