London bellen

Ben er zelf alleen op zaterdag, met name voor het optreden van de band van het jaar: Kaiser Chiefs. Dat kan natuurlijk niet meer mis gaan.

tot zaterdag dan, norbert...
ben er in principe beide dagen. meer uit gewoonte - 10 jaar and counting - dan dat er deze keer op de affiche veel dingen sta waar ik wild enthousiast van wordt. ben niet meer zo'n fervent NME-speller tegenwoordig en al die piepjonge lawaaibandjes die denken de toekomst van de rock'n'roll te zijn heb je bij de zoveelste golf ook wel gehad. ben erg benieuwd naar tom vek en ook wel naar help she can't swim en do me bad things, ben bang dat thirteen senses erg saai is (alhoewel thru the glass alle keane's en colplay's van deze wereld in één klap overbodig maakte) en dat tunng niet echt tot z'n rechtkomt op een festival als london calling. eastern lane hoef ik eigenlijk nooit van m'n leven meer te zien en voor i am x loop ik waarschijnlijk ook liever een blokje om.

12 jaar and counting, heb ik net berekend. eerste keer dat ik ging, was de tweede editie met onder meer moonshake (die zo luid waren dat ik bijna last kreeg van m'n evenwicht, maar goed het was dan ook zo'n beetje m'n eerste echte concert) en de god machine (die ik miste omdat ik de trein moest halen) en painting over picasso (want die speelden toendertijd *overal* in amsterdam, geloof ik).

aaahhh, London Calling. De nostalgie. Een vriend van me heeft nog een afgeragde gitaar van Urusei Yatsura tegen de kast aan staan. En als ik zeg afgeragd, dan bedoel ik dat ook. Werkelijk onbespeelbaar. Maar zóóó RnR!!!

aaahhhh, Urusei Yatsura dát was nog eens een fijn lawaaibandje. daar kunnen zo'n Kaiser Chiefs nooit tegenop natuurlijk.

Moonshake tijdens London Calling.. als ik dat had mogen meemaken!!

Wat het nu betreft: the Longcut schijnt live toch echt erg goed te zijn. We zullen zien.

heb me wel vermaakt de eerste avond:
* de eerste band, neil's children, was een soort van samenvatting van de vórige editie van london calling: drie bestropdaste jongeheren met opvallend haar die klinken als een schreeuwerige garagepunk-versie van de cure. orginaliteit: nul, energie en puike opwindende nummers: een meer dan dikke voldoende.
* de knullige pop, inclusief human league-y vraag-en-antwoord spel van de dames en heren in de band én kekke dolly dotserige danspasjes, van de ierse chalets verzuipt een beetje in de lichtshow.
* de editors klinken weer heel erg als joy division. niet zo goed gekleed als de bravery voorgaande keer maar dankzij lekker jachtig en goeie nummers verveelt het geen moment. erg leuk zelfs.
* thirteen senses vervelen vanaf het eerste (electrische) piano-akkoord. pop van een keane en coldplay-achtige saaiheid. heb het met moeite volgehouden tot thru the glass, dat ik nog steeds een mooi liedje vind, maar was erg blij de grote te zaal te kunnen ontvluchten.
* laatste band was voor mij longcut. drie-akkoorden spacerock met een drumcomputer en een keffende zanger die halverwege het nummers steeds achter het drumstel ging zitten. helaas kon-ie dat ook niet zo goed.

hmmm. zo lijkt het - 2 uit 5 positief - alsof het erg tegenviel. maar dat was niet zo. ook niet omdat ik voordat eastern lane begon ik al lang en breed de deur uit was, heb die band het afgelopen jaar nou al minstens twee keer gezien en dat was toch minstens anderhalf keer te veel.

Ik moet zeggen dat ik na de vreselijke miskleunen van de NME de afgelopen jaren (het 'backen' van Razorlight, Thrills, Kasabian en dat soort rommel) tegenwoordig bands die in dat blad gepromoot worden bijna automatisch negeer. Van Kaiser Chiefs (ook wel: The Kahzi Cheese) viel me de beluistering van het album alleszins mee.

Tom Vek is ook allesbehalve standaard, leuk dat dat er ook kan staan.

Ik hoop dat men zo slim is volgend jaar The Modern en Flipron te boeken.

'backen' --> 'ondersteunen'

norbert, waar was je? je hebt toch niet de beste london calling-avond ever gemist??
* begon al reuze voortvarend met Help She Can't Swim. Sonic Youth meets Bis. In een achtbaan. On Speed. Nerveuze nagels-over-het-schoolbord punk met poppy synth-hooks en een zangeres in een Brandon en Brenda t-shirt. Spelen in driekwartier ongeveer 700 nummers die allemaal hetzelfde klinken.
* Tunng is een tikkeltje te sereneus voor een avond als london calling. gedragen spacefolk met voorzichtige electronica. beetje te druilerige zanglijnen om écht mooi genoemd te worden, wel bijzonder. dat het publiek er by and large doorheen roezemoest lijkt ze niet te deren, ze blijven foto's maken van de volle grote zaal.
* Black Bud is de enige domper van de avond. De Stereophonics met extra blues en zo'n Chris Martin-kloon op zang. Het allertreurigst is nog wel dat het een stelletje scholieren lijken te zijn. Zo jong en dan al aan de bluesgitaarsolo.
* The Others hebben Robert Smith op bas. Het is 'um sprekend. Inclusief die typische hoofdbewegingen. Sowieso is het een raar zooitje ongeregeld. Alsof de Young Ones een bandje zijn begonnen. Klink als: Pixies, New Order, met een heel erg boze (en plots QPR-fan geworden) Shaun Ryder op zang. Hebben ook 10 hele enthousiaste fans meegenomen die om beurten van het podium af duiken...
* De Nine Black Alps zijn de Return Of The Halverwege de Jaren Negentig. Britpop meets grunge. Menswear in een truckerspet. Oasis die de Smashing Pumpkins covert.
* De precieze volgorde is me niet helemaal meer bijgebleven, maar ergens tussendoor was Tom Vek, in de kleine zaal, verantwoordelijk voor volgens mij de allereerste geslapte bas in de geschiedenis van London Calling. Joy Division meets Prince? Talking Heads vooral. Maar intiemer/r&b-ier dan het hele Rapture/LCD Soundsystem-gebeuren. Erg, erg goed.
* Dat geldt trouwens ook voor de New Rhodes, die raar genoeg voor een nagenoeg lege bovenzaal hun Strokes-meets-XTC (of Dogs Die In Hot Cars maar dan een stuk steviger) ding doen. Lekker fris. Goeie puntige koortjes. Om blij van te worden.
* Headliners de Kaiser Chiefs zijn vervolgens precies de juiste band op het juiste moment. De zaal vol uitgelaten koninginnedagfeestvierders heeft er zin aan en de Supergrass- maar vooral Madness-achtige pop van dit enthousiaste vijftal gaat er dan ook in als koek. Weet je nog die keer dat Blur op London Calling speelde? Ik ook niet meer, maar dat zal ook ongeveer zo geweest moeten zijn: dat een hele volle Paradiso voor driekwartier een nieuwe all-time favoriete band heeft.
* Hierna speelde er nog twee bandjes, maar dat deed er allemaal niet meer zo heel veel toe.

wat is in godsnaam een geslapte bas?????

?
Dat je Bootsy niet kent, OK (te jong waarschijnlijk), maar Mark King staat toch in de geheugens van iedere in de jaren '80 opgegroeide popliefhebber gegrift? (Meestal niet als goede herinnering, maar ja).

Ik heb je niet gezien Joris! Maar 't was een goed avondje dankzij Tom Vek (okee optreden, vaak erg Beck) en The Others (niet vanwege de nummers maar omdat het een geweldige rock 'n' roll show was, waarbij je dankzij die gestoorde Engelse fans je ogen uitkeek. Wat een sympathieke zanger trouwens. Robert Smith inderdaad gespot ;-)). Nine Black Alps is vaak heel Nirvana met een veel te hard geluid. Begon nog aardig, werd op het laatst vervelend. Tunng is zoals je terecht zegt de verkeerde band op de avond. Het was niet het tijdstip om ieders uiterste concentratie op te eisen. Ik heb New Rhodes niet helemaal meegekregen, want ik stond al redelijk vooraan bij de Kaiser Chiefs (terwijl daar in de grote zaal onder het videoscherm zelfs nog wat gedanst werd op de New Rhodes). En dan de band van de avond, de band van het jaar: Kaiser Chiefs. Employment kan zo ongeveer de nieuwe Parklife worden genoemd en I Predict a Riot, Oh My God en Every Day I Love You Less en Less zitten bijna op Song 2 en Take me Out hoogtes, wat ook wel bij het concert blijkt. Geweldige show met een overenthousiaste zanger Ricky Wilson die de feestelijkheid er af laat spatten. Springt in het rond en rent keihard door de zaal. Ook leuk: de stagedive met een fan op de rug. En de liedjes zitten gewoon goed in elkaar en dat komt er live al helemaal uit. Oftewel, vind je het zonde dat je de begindagen van Blur hebt gemist of wil je ze nog eens overdoen: go see Kaiser Chiefs.

geslapte bass is de dood van elk nummer. :P

mmm, the others riepen bij mij sex pistols associaties op, vooral door de stem van de zanger maar ook de toch behoorlijk punky muziek. new order en pixies hoorde ik daar toch niet. engineers alleen (kort) via het scherm gevolgd, maakte me wel nieuwsgierig naar cd.

kaiser chiefs: optreden was fantastisch en meeslepend, maar muzikaal boeide vooral de eerste helft me, daarna vond ik een paar nummers wat dreinerig. maakt voor een optreden (zeker *zo'n* optreden) niks uit, maar ben wel benieuwd of 't me op cd blijft boeien. weet iemand trouwens welk nummer vlak na hun optreden werd gedraaid? 't bleek een keus van de band zelf, daardoor kon ik dat niet achterhalen en ik wil 't nog wel eens beter horen.

wegens een fijn zitplekje middenin de jordaan met japanse pannenkoekjes-met-zeevruchten (bewegens nog wel) alles vóór the others gemist, en na kaiser chiefs ook vrij snel weggegaan. geeft niks, die 2 optredens waren goed genoeg.

moniiq: volgens mij waren dat gewoon de sex pistols? anders moet je arnold er nog eens op aanspreken. ;) de baslijnen waren wel een beetje new order, vond ik. het was in ieder geval een overdonderend optreden. die securityman had het uiteindelijk wel een beetje zwaar met al die stagedivers. :)

kan verder weinig meer toevoegen aan Joris' en Norbert's berichten. Ik vond het ook fantastisch. Was de afgelopen 3 a 4 jaar niet meer geweest, maar ik ben blij dat ik er weer bij was. Ik heb genoten afgelopen zaterdag. enige minpuntje was dat ik de EP van de Chalets niet meer kon kopen, omdat die na de Kaiser Chiefs (begrijpelijkerwijs) alweer vertrokken waren.

de sex pistols werden vlak na the others gedraaid, die herkende ik wel [;)] en vond t ook een voor de hand liggende keuze.

't gaat me om 't nummer meteen na kaiser chiefs. ik heb 't arnold gevraagd, die vertelde dus dat t nummer van de band kwam en wees even naar iemand die 't misschien wist, maar die persoon was niet erg aanspreekbaar.

> de baslijnen waren wel een beetje new order

een beetje? af en toe was het bijna genant. pixies-achtig was het wat mij betreft meer qua schreeuwerigheid en intensiteit.

> weet iemand trouwens welk nummer vlak na hun optreden werd gedraaid?

neurie eens een stukkie?? (kan me alleen herinneren dat er na de kaiser chiefs bandages van hot hot heat werd gedraaid, maar dat was niet *meteen* na).

Probeer het anders eens op een Kaiser Chiefs forum.

Jaja, Bandages van Hot Hot Heat.. Zeg, u laat toch allen niet verstek gaan deze zondagavond in de Melkweg.

Al kom ik niet eens zozeer voor Hot Hot Heat maar voor het 'voorprogramma' The Departure, die bij London Calling 2004 erg goed waren. Hun aanstaande debuut-cd Dirty Words, officieel uit op 15 juni, vind ik ook sterk.