2005, week 25

@Marieke Doen! Halen bij je eerstvolgende Engeland bezoek of bij de Slechte voor - ik dacht - 6 euro. Krijg je dr wel zo'n lelijk Slegte-logo op.

The White Noise An Electric Storm
Een geweldige orgie van zwoele pop, vintage electronika en vroege psychedelica uit 1969. Supertrippy, sexy, duivels én spaced out, wat wil je nog meer?

Pete Namlook & Burhan Öçal Sultan Orhan
Percussiever dan de vorige twee uitingen, broeieriger ook.

Verder de Fates Warning's die nog misten, een trip door memory lane....

Deze week:
-Scout Niblett>>Kidnapped by Neptune;
lekker rocken als een jonge PJ. Alleen gaat het constante repetitieruimte-drumgeluid me op den duur wel een beetje tegenstaan.

-Verzamelaars van Flying Nun records;
Eigenlijk DVD's maar gewoon in de CD-speler beluisterd. Als ik niet oppas raak ik nog verslaafd! Waarom heeft niemand me eerder verteld over dit label???

-Der Untergang;
Eindelijk gezien en zwaar onder de indruk.

-Steppenwolf van Hermann Hesse;
Duits boek, Engelse vertaling, gelezen door een Nederlander. Ben pas op de helft en heb moeite om het weg te leggen. Erg goed te doen met de Flying Nun-compi's op de achtergrond!

oh fuck ja

Overigens is de klassieke film The Conversation (1974) van Francis Ford Coppola losjes gebaseerd op Steppenwolf.

Ik heb een college Cultuurwetenschap gehad over Alles is verlicht van Foer. Vond ik maar een overschat boek. Eggers doet het postmodernistische kunstje beter.

Nine Inch Nails - With teeth
Nu al voor 8 euro uit de tweedehands gehaald. Blijkbaar is een van de subjectivisten promos wezen verpatsen. Een toppertje is het niet, maar het predikaat "best aardig" verdient deze zeker wel. Stukken beter dan rampenbak "The fragile".

The Bravery - The Bravery
Interpol, bloc party, Franz ferdinand, Maximo park. U weet genoeg.

Konono No1 - Lubuaku
Met het succes van "Congotronics" duikt deze nu ook overal in de winkels op, en voor een sympathieke 12 euro kunnen we ons geen buil vallen.

Grendel - Soilbleed
Nederlandse EBM trots Grendel tactiekt nog wat verschroeide aardes bij elkaar op deze nieuwe EP. Het is weer typisch dat ze in Duitsland en de USA met dit duo weglopen, terwijl ze in Nederland nog steeds genegeerd worden.

Meen je niet. Die dialogen tussen de schrijver en de gids zijn briljant, de opzet van het boek (afwisseling geschiedenis + reisverhaal) is heel slim gekozen en het knappe is natuurlijk dat het humoristische en het dieptreurige zo vlak langs elkaar loopt. Erg origineel boek vooral. Niet voor niets beloond met een flinke stapel prijzen.

kopietje?

overschat door de internationale kritiek, die al die stapels prijzen toekende.

Ik vond het boek vooral erg flauw. Er waren wel momenten met sfeer. (vuurvliegjes en het dorp geeft licht als iedereen seks heeft)
Bovendien raak ik onvermijdelijk als lezer toch langzaam wat afgestompt voor Nazi-gruwelen. Na Primo Levi heb je als het ware ALLE thema's die mogelijk zijn over de Nazi's en Joden al in een boek KEIHARD op je bord gehad. Foer voegt hier niks aan toe. (Ik vind dat hij in die laag van het verhaal faalt)

Het postmodernistische kunstje is het gejongleer met fictie en non-fictie elementen en dat op vele lagen. Het is wel knap en het is ook de hoofdkwaliteit van het boek, maar dan nog maakt dit het boek nog niet goed.

Deze Humo recensie brengt dat allemaal heel aardig onder worden:
http://www.humo.be/BoekenBal/Archive.asp?ItemId=69

Vind je? De argumentatie in die recensie verraadt voor mij dat het de schrijver ervan nogal dwars zat, WOII, de joodse identiteit en hoe joden (Foer is er een) daar mee omgaan. En dit boek als een uitgelezen kans beschouwde dat eens op te schrijven.
Want Everything is Illuminated gaat helemaal niet over WOII, het komt er enkel in voor, als onderdeel van een omvangrijke historische beschrijving van een familie, niet als Grote Gebeurtenis die enkel daarom nog eens in alle gruwelijkheid beschreven dient te worden. Of hij 'iets toevoegt': aan de officiële geschiedschrijving niet nee. Als dit een geschiedenisboek was geweest had ik je kritiek beter begrepen, maar dat is het niet.
Foer beschrijft een familiegeschiedenis die - net als bij zoveel anderen - verscheurd is door WOII. Ik weet niet zo goed wat je bedoelt als je zegt dat je 'afgestompt raakt' door de nazi-gruwelen, of als de recensent het zesde zintuig van joden aanhaalt om vervolgens te kunnen zeggen 'u voelt al waar de lamp brandt' (schoen wringt). Dat zegt meer over de recensent dan over het boek.
(zesde zintuig etc: wat dan nog? Het is fictie! De recensent stoort zich er aan alsof Foer zélf zegt over dit zintuig te beschikken.)

Het frappeert me gewoon dat dit onderdeel er uitgepikt wordt om te declameren dat men het hier wel mee 'gehad heeft', terwijl het slechts onderdeel is van een duizelingwekkend uitgebreide en diverse familiegeschiedenis, lumineus fantasierijk en geestig.

Nog even 2 zijpaden.
1)ook de 2e recensie in Humo vandezelfe "journalist" is interessant. Nu is hij wel enthousiast. Frappant, want juist dat 2e boek van Foer is in Amerika gekraakt en ook hier in NL heb ik wat minder enthousiaste recensies gezien. Dit lijkt alles te maken te hebben met de beruchte consesvorming (ander college) die er onder journalisten plaatsvindt. De Humo journalist lijkt op zijn schreden terug te keren en ook maar met het koor mee te roepen dat Foer een genie is. (maar nu blijkt het journaille Foer al wat minder interessant te vinden.. Oftewel misschien blijft de Humo-journalist wel schoppen.. Verwarring alom!)

2)Ik heb het gevoel dat als je Everything is Illuminated bekritiseert je eigenlijk de wind van 2 kanten op je krijgt. 1)er is consensus dat dit boek geniaal is: je bent een idioot als je dat niet ziet 2)het boek draait in meer of mindere mate om de Holocaust, wat het sowieso lastig maakt om plotelementen onder vuur te nemen.
(de fictionalisering van de Holocaust, is dat sowieso een goed idee? (weer een ander college)

Want Everything is Illuminated gaat helemaal niet over WOII
Oh nee?
Volgens mij is de belangrijkste gebeurtenis in het boek een bepaalt verraad dat plaatsvindt. Het grootste deel van het boek gaat om het zoeken naar wortels. En die wortels blijken te liggen in een Joodse gemeenschap die is uitgeroeid door de Nazi's.

het komt er enkel in voor, als onderdeel van een omvangrijke historische beschrijving van een familie
correct. het boek draait niet om WOII als gebeurtenis. Maar over de nasleep (tot in het NU in feite) en de worsteling tot verwerkingen die de hoofdpersonages Jonathan en Opa daarmee hebben.

De andere laag in het boek is het magisch-realistische verhaal van de geschiedenis van de familie. In dit gedeelte ligt de kwaliteit van het boek. Maar ik heb het gevoel dat beide lagen niet echt goed samengaan. En nogmaals de nadruk leek, zoals ik het las, te liggen op de laag die handelt over het verleden dat in de oorlog plaatsvindt en het nu dat daarmee in het reine probeert te komen.

het is treurig, maar het is een feit. Je ziet dat over een auteur er langzaam overeenstemming wordt bereikt over de kwaliteit van zijn werk. (op basis van enkele gezaghebbende recensenten) en na een tijdje is er dus consensus en zie je nauwelijks tot geen afwijkingen meer in die mening.
(overigens mag er dan consensus zijn onder de critici, de verkoop kan nog steeds dramatisch zijn. Want dat is een ander feit, critici hebben geen invloed)

vandaar dat ik het ook een goed boek vind. Is die consensusvorming iets wat je graag wilt zien? Want dat heb je misschien ook geleerd: dat mensen vooral horen, zien en lezen van in hun straatje past
3 interessante punten.
Je wordt beinvloed door wat "men" zegt.
Een schrijver heeft natuurlijk belang bij een positieve consensus. Hij kan die beinvloeden door bepaalde critici gelijk te geven in hun duiding van zijn oeuvre. (je snapt hoe de critici die iets anders vonden zich dan voelen)
Ludo-kronkel: er is vast altijd een zekere mate van ontzag van de critici voor de kunstenaar. Het is een ego boost als de kunstenaar zegt, zo zit het precies! De andere critici willen dat ook horen, dus gaan op een zelfde soort wijze het werk beschouwen.

Oeps, daar heb ik vergeten verder te typen.
Als ik voor mezelf spreek, ik vind het altijd moeilijk (en tegelijk verleidelijk) om precies het tegenovergestelde standpunt in te nemen. Het is wel cool, maar je zal toch wel fout hebben. (Dit denk ik dus ook de hele tijd bij Everything is Illuminated.. IK zal het wel niet goed gelezen hebben..)
Het voelt het prettigst als je hetzelfde over het boek denkt als "de massa" (in dit geval de "intellectuele" massa)

[dit alles off-topic, heb Foer niet gelezen (met name gebaseerd op het feit dat Dolf Stereophonics Jansen het zo mooi vond), gaat u verder]

Daarbij kan ik me wel iets voorstellen, maar ik vind de argumenten zo mager. Zeggen dat je WOII en het loodzware onderwerp van de Holocaust moe of beu bent vind ik een slecht argument om het geen goed boek te noemen. Dan moet je gewoon geen boeken lezen waar dat in voorkomt :-)

Dit lijkt alles te maken te hebben met de beruchte consesvorming (ander college) die er onder journalisten plaatsvindt. De Humo journalist lijkt op zijn schreden terug te keren en ook maar met het koor mee te roepen dat Foer een genie is. (maar nu blijkt het journaille Foer al wat minder interessant te vinden.. Oftewel misschien blijft de Humo-journalist wel schoppen.. Verwarring alom!)

Nu ja, verwarring... je ondermijnt je eigen stelling ;-) Zou het niet ook gewoon kunnen zijn – ik laat maar een ballonnetje op – dat de recensent om wat voor reden ook (misschien wel dat het nu niet over WOII gaat ;-)) het gewoon een goed boek vindt? Dit boek wel, het vorige niet? Los van ‘de beruchte consensusvorming’ die naar ik jou mag geloven bijna elke recensent in de greep heeft, compleet machteloos? Er zit zeker een punt in wat je zegt, maar het in generalis toeschrijven aan die hele beroepsgroep vind ik een beetje tricky.

Ik heb het gevoel dat als je Everything is Illuminated bekritiseert je eigenlijk de wind van 2 kanten op je krijgt. 1)er is consensus dat dit boek geniaal is: je bent een idioot als je dat niet ziet 2)het boek draait in meer of mindere mate om de Holocaust, wat het sowieso lastig maakt om plotelementen onder vuur te nemen.

Dat laatste denk ik toch niet (het eerste al helemaal niet, maar ik kan enkel voor mezelf spreken, misschien wordt/voel je dat zo). Want is dat (nog) echt zo? Dat zou betekenen dat alles wat er over de Holocaust wordt geschreven onaantastbaar blijft voor kritiek, en godzijdank is dat niet zo. Tegenwoordig moet je wel erg prudent zijn om dat je de mond te laten snoeren. Maar beoordeel het plotelement dan wel op wat het uiteindelijk is – ondanks de uit de geschiedenis geleende elementen: fictie. Het is een roman.

Volgens mij is de belangrijkste gebeurtenis in het boek een bepaalt verraad dat plaatsvindt. Het grootste deel van het boek gaat om het zoeken naar wortels. En die wortels blijken te liggen in een Joodse gemeenschap die is uitgeroeid door de Nazi's.

Het is zeker de belangrijkste gebeurtenis, maar dat betekent voor mij nog steeds niet dat het ook over WOII gaat. Het is één deel van ‘de wortels’, van die geschiedenis, zeker, maar het enorme deel over Trachimbrod (pre-WOII) heeft de hoofdpersonen minstens zo gevormd denk ik.

(Dit denk ik dus ook de hele tijd bij Everything is Illuminated.. IK zal het wel niet goed gelezen hebben..)

Wel, ik hoop dat je snel verlost wordt van dat gevoel. Ik zal het je in ieder geval niet aanpraten. Want om aan te haken bij wat je eerder zei: consensus can be wrong (of: onbeduidend). Het gaat er uiteindelijk om wat je zelf uit dit boek haalt, of je er plezier aan beleeft of niet, of het je om wat voor reden dan ook iets doet. Het is een geen grap die je wel of niet snapt.

precies.
(zouden we bijna nu uit kunnen komen bij "het nut van recenseren", maar laat maar ;) )

Verder lees ik dus nooit boekrecensies. Sterker nog: ik vind het vervelend om iets te horen of te lezen over een boek. Boeken wil ik zelf lezen en heb dus genoten van Everything is illuminated.

Anderen zullen dat hebben bij recensies van muziek, die ik vooral lees als een kennisgeving. Oasis heeft een nieuwe cd uit, punt. Maar goed, ik vind zelfs advertenties van platenmij's in muziekbladen om diezelfde reden interessant. Wat is het nut van recenseren?

'We zien dingen niet zoals ze zijn, maar we zien dingen zoals wij zijn.'

(En zijn er eigenlijk al mensen van onze generatie die hun dochtertje Velouria genoemd hebben?)

@ Nicole: krijg jij toevallig ook altijd die Thom Revolver-nieuwsmails binnen? Die zijn echt fantastisch!!! Afsluiten met "Yours truely, The Dukes of Biohazard", dat soort dingen.

'I need la la la la la la, I need ooh la la la la la"

en dan heb je Slide In van dat album nog niet gehoord, wooooohooooooo...

morgen, in het Paard in D-H, van 21-24.00 uur, in het café. DJ Aguuzto! Gratis entree via www.paard.nl

Spirit in the Sky, anyone ?

La Frapp was weer ' uiterst charmant '. Ik stelde een vraag, waarna zij zei: ' What kind of pathetic question is that '. Wat is het ook een schatje he?

LOL

Dan waren de meisjes van Cocorosie vast liever of niet Arnold?

(liefhebbers van Ondaatje: Hup in gestrekte draf naar de boekwinkel!)

Ik vind Dave Eggers trouwens een goedkope trucs uithalende POMO adept, dat terzijde.

Verkleinwoorden gatverdaaaaamme! Noem het dan gewoon "tieten". Ik krijg van "tietjes" visioenen van oude mannen met kinderen die het hebben over de "tietjes" van kleine kinderen.

Folkrockband Reboelje heeft hier begin jaren negentig een fijne conceptplaat over gemaakt. Friestalig overigens.

--

De twee van Cocorosie hadden denkik gewoon geen zin in zulke verplichte pr-dagjes (en volkomen terecht). (In het dagelijks leven zijn ze veel oprechter Amerikaans dan dat Arnold ze nu afschildert..)
Ook in Desmet straalde -helaas- het ongenoegen ervanaf. Ze waren niet voor niks zomaar hun gitaar en piano vergeten.. Maar ja, die mallotige interviewer met zijn mallotige vragen vroeg er ook wel een beetje om..

oprecht amerikaans

een burger eten terwijl je iemand afschiet en je er niet voor schamen!

Het waren tietjes, geen tieten. Een tikje hangende b-cupjes, vrij open shirts, geen bh. Het zag er allemaal erg geraffineerd uit en als ik voorover of achterover leunde kon ik verschillende delen waarnemen ( bij alletwee de dames zonder uit de stoel te hoeven komen ), maar ook die outfit leek vooral bedoeld om het gros der interviewers ( de mannen dus ) te intimideren. Ome Arney ging in ieder geval lekker zweten ( excuus: het weer ) en kreeg een ' de een gaapt, de ander slaapt ' visioen.

If those are your girls moet je voor de dame met het zwarte haar gaan. Die met het blond-bruine haar ( op het hoofd en onder armen ) heeft al een vriendje.

Ik wilde van Alison weten in hoeverre ze een act opvoert op het podium. Zij was van mening dat iedereen dat doet op het podium, ik vind dat ze een behoorlijk theatrale performance geeft, zeg maar de sm-ijskoningin speelt. Oftewel, dat ze in meerdere mate een act opvoert dan, pak hem beet, een gemiddeld gitaarbandje. Guuz ( en ik ook trouwens ) kicken op haar sensuele stemgeluid juist omdat ze een soort van spelletje speelt met de luisteraar. Als ik me niet vergis. Ik wilde weten of ze altijd dreigend kan overkomen. Ook als ze eigenlijk een melige, lieve bui heeft. Maar La Goldfrapp keek met een blik die leek te zeggen: Lief? Moi?

En Arnold's verhaal is treffend. Ik ging er ook van zweten. Het weer, he.

wat is PMS?

' I know not-hing '

Ik nu ook! Gisteravond het nummmer voor het eerst gehoord in London. Erggggggggggggg fijn, ja!!! Met dank aan deze weeklijst wist ik 'm naast alle andere fijn dansplaten te herkennen. Alleen wat dan weer wel minder is dat toen ik aan het dansen was, ik het nummer ging associëren met de hele discussie hier en dan vooral het Cocorosie verhaal. De mensen om mij heen op de dansvloer zullen wel gedacht hebben waarom die griet zo met haar wenkbrauwen aan het fronsen is. Godzijdank heb ik voor die tijd niks over PMS gelezen. ;-)

‘Elke journalist die ooit een onderhoud had met het Britse duo Goldfrapp komt terug met ware horrorverhalen. Naamgeefster Alison Goldfrapp is namelijk een onuitstaanbaar kreng in een permanente staat van PMS. Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus en Alison van drie melkwegstelsels verderop. Will Gregory daarentegen kan van om de hoek komen, zo’n vriendelijke-buurman-uitstraling heeft hij als hij, licht verontschuldigend, de boel in goede banen tracht te leiden. Maar ha, hij ziet er weer lang zo goed niet uit als Alison, die vooral een ultrakort, gestileerd stewardessenpakje prachtig staat.’

Dus...... Goldfrapp is de ideale PMS-muziek???