Metropolis dus

Was niet hun schuld heb ik uit betrouwbare bron vernomen. De converter had aanwezig moeten zijn maar dat was-ie dus niet. Zangeres was inderdaad erg onhoorbaar.

ah! was jij dat? mijn complimenten. in de VWP-tent hadden ze óf kut-blues óf akoestische nirvana óf jimi hendrix in de aanbieding. was héél vervelend.

maar dat het erger kon bewees die IJslandse aap die erna kwam

mugison, toch? vind z'n plaat wel aardig, geloof ik.

(idd, Mugison, aan z'n plaat ga ik van m'n leven niet beginnen)

hij was een dag eerder ook van de partij op Awakenings. ook voor 3voor12.

- The Monroes: Weinig actie. Een paar leuke covers (Shocking Blue (Sen Me A Postcard!), The Cramps), maar helaas wat tam. De bassist deed nog wel zijn best, maar de rest was druk doende naar de gitaarhals te kijken. Zangeres heeft mooie stem.
- Low Point Drains: strakke garagerock met gezonde dosis humor en veel show. Het publiek weet het ook te waarderen en is in grote getale op komen dagen.
- Wiseguy: Een na laatste optreden ooit, wat zonde. Als gebaar gooiden ze dan ook al hun merchandise het publiek in, truien, shirts, cd's, noem maar op. Score: 2 singles en 2 t-shirts die ik weer cadeau heb gedaan. Goed geluid, pakkende songs, lijkend op een uitgesponnen AC/DC. Hoogtepunt. Zanger El Pino gaat nu verder met zijn nieuwe Americana band The Volunteers.
- Blo Torch: lekker grunten om vier uur 's middags. Strak hoor.
- The Ponys: waarom dit als garagerock wordt aangekondigd begrijp ik niet. New wave rock zoals we de laatste tijd meer horen. Strak en een mooi geluid. Alleen de zang begon me te irriteren, dus eerder weg gegaan.
- Hayseed Dixie: met een biertje in het gras best vermakelijk. Wat een foute gasten, vooral die mandoline speler.
- Suicidal Birds: muzikaal is het wel even aardig. Maar dan gaat het naar de schoenpunten turen van de Suicidal Birds erg vervelen. Schoolband flashbacks. Een kamaraad die over hun optreden in Vera erg enthousiast was, begreep ook niet waarom hij zo enthousiast was. Ook de constante vervorming over de zang verrast na 2 nummers niet meer en verliest zijn functie.
- Mando Diao: fijne nummers, veel volume. De eerste plaat is toch beter dan de tweede, werd ook live bewezen. Helaas stonden de gitaristen (vooral die dwerg op links) arrogant chagrijnig op het podium, hetgeen wat afdeed aan mijn plezier. Maar dat doen ze vaker heb ik begrepen. Wat weinig orgel en helaas geen Mr. Moon.

En wat dat Oogst I podium nou gewoon verkeerd geplaatst of speelden daar alleen maar bands die niemand ook maar iets kon schelen?

Stars, The Cribs, Rilo Kiley, Kubus, Sticks & Jawat en Mando Diao deden het niet echt voor mij.

Nog even naar the after party geweest en daar The Monroes en The Roger Sisters gezien. Monroes vond ik niet zo veel aan, maar The Roger Sisters waren nog een onverwacht hoogtepuntje. Deed me een beetje aan de Jesus & Mary Chain denken.

Het woord "goed" invoegen op een plek naar keuze.

Complimenten voor de muziekkeuze. Hoe heette dat nummer van B&S? Een playlist zou geen overbodige luxe zijn, kende veel niet van wat jullie draaiden aan t begin van de middag.

Eerste bandje in de REP tent was erg leuk, net als Electrelane en auw-mijn-oren The Ponys.

Electrelane – een paar momenten wanneer ze een groove raakte maar té indie-schmindei

The Ponys zzzzzzzzzz wat is het met Nederlanders en saaie voorspelbare amerikaanse alt-rock. Dit soort rock was 17 jaar geleden al passé.

Death From Above – de zanger zei iets over ‘only knowing Rotterdam from really shitty Techno music’. Nu vriend, ik zou meer lol vinden uit de slechtste gabber nummer dan jouw rotband nog een keer te horen.

Ook een opmerking, in R’dam (van alle steden) waren tenminste 95% van de bezoekers blank. Niet gezond.

Ik werd wel vrolijk van the Kevin Costners.

En de friet was waanzinnig zout.

DFA 1979: iets te hard om helemaal mijn ding te zijn, maar wel aanstekelijk

Sons & Daughters: best ok

The Dears: had er meer van verwacht

Mando Diao: ook meer van verwacht, iets te afgelikt en teveel van hetzelfde. "H&M garagerock" merkte iemand naast mij op, tsja.

Secret Machines: laatste nummer klonk heel goed (ook het enige van hen dat ik heb), had de rest ook willen zien

Cribs: fijn groepje, hebben lol

Kevin Costners: even 2 en een half nummer meengenomen, ze verdienen meer dan dat (sorry!) en ze verdienen vooral meer publiek. Klonk goed

Electrelane: live iets te snel vervelend, liever op cd dan

Rilo Kiley: ok om het festival mee te beginnen, weet niet met welk nummer we zijn doorgewandeld, maar zonder de groep te zien klonk het héél Bettie Serveert.

Misschien was het gewoon mijn dag niet. Misschien moet ik eerst keuzes maken en een groep een hele set de kans geven. Is 3 nummers genoeg om een oordeel te vellen?

Norbert, idd genoten van je muziek in de REP tent. Buzzcocks / Ever Fallen In Love
Stevo: Wat betreft die 95% vd bezoekers die blank zou zijn. Misschien was dat net voor het podium wel zo , maar als je rondwandelde, vond ik eigenlijk wel gemixt.

Hoe heette dat nummer van B&S?
Het onvolprezen Jonathan David. Afkomstig van de gelijknamige EP maar nu ook van de dubbelaar Push Barman To Open Old Wounds waarop al hun Jeepster-EP's zijn verzameld. Verplichte aanschaf.

auw-mijn-oren The Ponys
Toch zonde dat ik ze gemist heb, want die Celebration Castle is toch wel erg sterk.

Cereal
Vanwege de erg korte set van The Brakes ook twee nummers van Cereal meegepakt. In een, trouwens, belachelijk lege zaal. Zijn erg gegroeid sinds ik ze laatst zag, maar nog steeds weinig eigen smoel.

The Stars
Door alle technische problemen pakt het gehele concert niet lekker uit. Jammer...

The Cribs
Wat een heerlijk bandje. De zanger zo dronken als een tor en een zeer strakke drummer. Erg sterk. Bedankt voor de tip, Norbert!

The Dears
Waarom The Dears op het hoofdpodium staan ontgaat mij even. De VWP en REP tenten hebben beter geluid en komen ook beter over op publiek. Toch een redelijk concert met een mat publiek.

The Ponys
De garagerock intro is inderdaad niet te horen. En haal in godsnaam die microfoon bij de bassiste weg!! Verder wel ok, maar erg inwisselbare nummers. Komt ook door de monotone zang.

Mugison
Allemachtig, wat een rommel. Geen woorden aan vuil maken!

Sons & Daughters
Erg leuke band. Duidelijk meer podiumervaring dan de rest in de VWP tent. Vooral Highway 666 komt heerlijk uit de verf.

Al met al een erg geslaagde eerste Metropolis Festival ervaring. Ook dank aan Nobert & Co. voor de tunes, zit erg relaxt in het zonnetje met Laika op de achtergrond. Alleen dat de patat al om 7 uur op is en er geen broodje beenham met mosterdsaus te krijgen valt, is natuurlijk geen pan!

Rilo Kiley: Ja, leuk, vooral vanwege de zangeres natuurlijk. Liep er als een begin jaren zeventig zangeresje bij (erg kort broekkie). Vanwege de hitte wat matte reacties

Stars: technische problemen en vervolgens een debiele technicus, jammer, want het had heel leuk kunnen worden. Jammer ook dat we de zangeres zo slecht hoorden, want die heeft een prachtige stem. De bassist (die ook in Broken Social Scene zit) werd zo melig van alle tegenslagen dat hij onderuit ging en vervolgens zonder stekker in de gitaar het laatste nummer afmaakte.

The Cribs: die hadden ontzettend veel energie, wow, dat met die temperatuur. Veel bier. Vrolijke samenzang en een keiharde snelle drummer. Typisch Brits allemaal, maar goed te pruimen. Alleen iets te vaak koortjes met oohaahoohooh

Black Mountain: gehoord liggend in het gras. Vanwege de lange nummers (5-7 minuten) niet erg, zwaar relaxed, op z'n 70s, maar wel goed uitgevoerd. Helaas weinig uitstraling voor zover ik op een afstandje kon inschatten.

The Dears: zoals eerder weer erg wisselvallig. Een redelijk tot goed nummer werd steeds weer gevolgd door een niemendalletje. Daar hebben ze telkens last van. The Dears hoeven we voorlopig in NL niet meer te zien. Gelukkig waren er mensen aan het bellen blazen, dat was leuk om te zien. ;-)

The Ponys: who cares of het niet allemaal origineel is, het rockte wel en ze deden erg hun best en zowaar tegen het einde kwamen ze er steeds beter in. Hoogtepuntje She's Broken met heftige zang van het meisje en er viel zelfs nog een beetje op te dansen.

Mando Diao: lekker swingend en redelijk vrolijk, maar iets te veel op de auto-pilot. Ook niet alles van gezien.

Sons and Daugthers: Net als een keer in Paradiso bij London Calling lijkt dit in het begin heel wat maar ze houden me toch niet vast.

Death From Above 1979: normaal gesproken iets te veel hardrock naar mijn smaak maar wel erg knap gedaan zo.

(Norbert draaide onder andere Maximo Park, Art Brut, Hothotheat, Kaiser Chiefs. ;)
((Gellukkig was er weer bijna geen hiphop, reaggae of wereldmuziek. ;-))

Je bedoelt achter de toonbanken bij de catering tenten en zo, ja zeker ;-)

Werd er een bewust racistisch deurbeleid gevoerd? Zo niet, dan vraag ik me af wat er niet gezond aan is. Misschien hadden de 'niet-blanken' (?) gewoon even geen zin in een festival met alleen maar van die witte rockbands (of: "wat Theo zegt") (Wie over de zanger van The Dears begint kom ik persoonlijk zn kloten uitdraaien)

Ja, ‘tuurlijk heeft het te maken met de keus van bands, maar als je ideeën over ‘de helden van morgen’ zo krampachtig zijn dat je denkt dat‘The Ponys’ vooruitstrevend/vernieuwend zijn, wat verwacht je dan? Ik had veel liever een meer divers publiek gezien, en zeker een meer diverse verzameling van groepen. Het Festival loopt ver achter de feiten aan. Als je daar staat, zou je nauwelijks weten dat popmuziek de afgelopen 20/30 jaar uit veel meer dan witte jongens met gitaren heeft bestaan (nogmaals, het noemde zichzelf een ‘popfestival’). Ik vond het eentonig en reactionair.

Nou, daar heeft de organisatie dan wel weer een punt, als dat het uitgangspunt is geweest, maar dat zal wel niet. Toen Metropolis nog Poppark heette, was er wel ruimte voor Een Ander Geluid, zo heb ik Mano Negra haar Hollandse podiumdebuut zien maken, net als Les Negresses Vertes, Fishbone, 24/7 Spyz, Wu-Tang Clan en meer van dat. Dus ze kunnen t wel.

M.b.t. verhouding blank/zwart: Halverwege de dag had ik wel het gevoel dat het dit jaar wel in grote mate een bandjes-festival was. Maar dat werkte mijn loopschema en de grotere afstanden tussen de podia natuurlijk ook wel in de hand.
Daarom vond ik Spektrum ook zo welkom, hoewel de tent toen niet echt goed gevuld was. Wellicht gaat er tegenworodig ook steeds meer een indie-crowd naar Metropolis en laten andere bevolkingsgroepen het meer en meer afweten.

Toch sta ik er ook van te kijken hoe ' zwarten ' ( even alles onder een veel te simpele noemer ) vol onbegrip kijken als ze tegenover een gitaarpopband geplaatst worden. Zouden wij ook zo onnozel kijken als je ons bij een reggae optreden laat mee koekeloeren? Even los van het willen: Als wij dancehall kunnen begrijpen zouden zij Dinosaur Jr. toch moeten kunnen snappen?

Ik weet het, ik klink onwetend, maar ik stoei hier toch steeds vaker mee. Als een Nederlandse taxichauffeur Fun X kan doorgronden, hoe komt het dan dat het Pakistaanse vriendinnetje van een goede vriend van me Coldplay ' zo hard ' vindt? Zijn de oren anders gevormd? Heeft het met overall interesse en intelligentie te maken? Of klink ik nu te veel als Mengele?

Ik bedoel, ik zal nooit een groot fan worden, maar na wat luisterbeurten kan ik nu ook enigszins uit de voeten met en genre als reggaeton. Toegegeven, ik ben bovengemiddeld geinteresseerd in muziek, maar toch...

* Hoe komt het dat er meer witte meisjes naar Beyonce luisteren, dan dat er zwarte jongens op Good Charlotte rondspringen?
* Waarom dragen ( droegen ) meer witte jongens een Public Enemy shirt dan dat zwarte meisjes een Sebadoh sweater dragen?

(En nu kun je wel beginnen over 'wat als ze nu puur luisterden naar de muziek, objectief zeg maar, maar daar zijn we niet voor hier hè? ;-)

stevo: Ik vond dat jammer (mag dat niet of zo? ).

Dat mag natuurlijk, en dat is ook iets heel anders dan het "niet gezond" noemen. Daar sluimert ergens een racisme-beschuldinging in, terwijl het alleen maar "jammer" vinden je slechts in de hoek zet van de vorige staatssecretaris van cultuur, die ook vond dat elk evenement een afspiegeling van de bevolking moest trekken. Behalve de evenementen die speciaal voor allochtonen werden opgezet dan.

omdat good charlotte een kutband is en beyoncé heel regelmatig erg prettige liedjes vertolkt. en esthetisch gezien is er van alles op good charlotte aan te merken en op beyoncé niet bepaald.

Maar op die ene donkere jongen in metal kleren en de zanger van The Dears na dan (haha..): Als witten zich kunnen identificeren met zwart stoer, is het toch vreemd dat bv. zwarte meisjes zich niet kunnen identificeren met wit verlegen? Al was het maar om tegenwicht te bieden aan hun machismo vriendjes?
Op gedragsniveau zie je dat momenteel wel bij Moslim-meisjes, maar muzikaal is het zo bijzonder als een speld in een hooiberg.
Nog zoiets: De beats van sommige r&b vind ik vaak te gek, maar thematisch is het ( bijna?) altijd mierzoet en loei-commercieel.
How can it be?
Moet je je soms in een bevoorrechte ( blanke ) positie bevinden om over afwijkend gedachtengoed te beschikken?

@Bas: flauwe remark. Daar ging het me helemaal niet om. ik gaf gewoon een commercieel en een alternatief voorbeeld (Be/GC---PE/Seb.). Crazy in Love en I just Wanna Live zijn alletwee gewoon aanstekelijke popdeunen. En als zwarte jongens niks met GC hebben heeft dat geen ene fuck met esthetiek te maken.

Haha! Waarom ben ik nou weer raar?

Heeft niemand die jongen gezien dan? Ik ben 'm geloof ik wel vier keer tegengekomen. Misschien is hij ook wel opgevoed door blanke ouders.

We vinden het toch ook niet gek als een blanke jongen in een oversized basketball-shirt loopt?

Metropolis is altijd al een witte jongens met gitarenfestival geweest. een dag eerder op Awakenings zag ik ook geen gitaarjongens en -meisjes lopen. overigens wel, verrassing voor mezelf, een aanzienlijk groep nederlandse jongens en meisjes met indonesische roots die zich vermaakten in de hardste tent van allemaal. ze gingen uit hun dak op DJ Rush en Marco Remus. en dat is ongelooflijk harde techno kan ik je wel vertellen. bij de andere tenten was 95 procent van de dansers wit.

maar zoals ik al eerder schreef, vind ik het wel meevallen. Op Werchter / Lowlands / Pukkelpop is het publiek toch veel blanker. Daar speelt de prijs en de verplaatsing natuurlijk ook een rol. Ik heb wel de indruk dat op Metropolis met die strengere controles aan de ingang die 'kleurenmix' wel verminderd is tov 'vroeger'. Maar met een gemixt publiek bedoel ik ook die gezinnen met buggy's en alles en iedereen bij. En ook die 2 opgetutte dames van een jaar of 65 die ik tegenkwam bij Mando Diao.

Een vrij simpele (geldeeltelijke) verklaring hiervoor: dat er, in Nederland, meer witte meisjes dan zwarte jongens rondlopen. Baserate neglect noemde Tversky en Kahneman dat, laatstgenoemde scoorde daar een paar jaar geleden nog een nobelprijs in de economie mee...

Terwijl een witte jongen met een koptelefoon op die naar hiphopbeats in het geheel niet als vreemd wordt ervaren.

Eh...zou je niet eerder aan iets (sub)cultureels denken?
En wat de fuck bedoel je met intelligentie? En hoe verhoudt zich dat tot ras volgens jou?

Het is helemaal niet rasgebonden! Dán zou je juist geen blanke hiphopfans hebben (en ook niet die ene zwarte goth).

Ik had het slechts exclusief over termen als whigger en bounty.

Ik ben dit jaar niet naar Metropolis gegaan omdat ik de pogrammering saai, eendimensionaal en voorspelbaar vond. En wat ik hierboven erover lees doet mij denken dat ik dat goed heb gezien.

kijk es aan. een arnold die serieus wordt. het moet niet gekker worden.

overigens was mijn antwoord bloedserieus. beyoncé maakt erg leuke liedjes en ziet er goed uit, good charlotte klinkt als een botsauto en zijn lelijk als de nacht. zwart of wit, who cares?

Omdat ik me dus afvraag hoe het komt dat:

* domme en intelligente zwarte muziek een gemengd publiek trekt.
* domme witte muziek vooral een wit publiek trekt ( maar ook af en toe wat zwart publiek ).
* intelligente witte muziek vrijwel uitsluitend een wit publiek trekt.

Ik ben de laatste die wil geloven dat het hier een intelligentie meets ras kwestie betreft, maar ik vraag me dus wel af waardoor het komt. Waarom trekken zelfs MIA en Dizzee Rascal ( in ieder geval buiten de UK ) vooral een wit publiek. Da's toch op z'n zachtst gezegd vreemd te noemen?
Dat er bij een LCD Soundsystem of DFA 1979 optreden minder zwart publiek in de zaal staat vind ik nog verklaarbaar, maar dat we het hebben over 99.7 om 0.3% verhoudingen is ook eigenaardig.

Nou, 'k ga Roxy Music omlijsten. In de Bijlmer.