Eerste metalplaat

Mijn eerste metalplaat was Pantera - Vulgar Display of Power.

Weet het niet 100% zeker, zou ook iets van Saxon kunnen zijn, maar daar vond al snel geen zak meer aan en weet dus ook niet meer welke plaat dat was. Deze van Priest vind ik nog steeds erg fijn.

Dark Angel al geprobeerd?

Zeg broekie, je bedoelt natuurlijk Death Angel ;-)

Voor Hiram:
http://images.amazon.com/images/P/B000063CP6.01._SCLZZZZZZZ_.jpg

Voor Ryker:
http://images.amazon.com/images/P/B000062YB3.01._SCLZZZZZZZ_.jpg

Ben benieuwd of the volgende hotlinks ondersteunen, dus onder voorbehoud:

Voor Theo:
http://www.artistdirect.com/Images/Sources/AMGCOVERS/music/cover200/drc400/c410/c41009b3415.jpg

Voor Ward:
http://www.backagain.de/punkhc/slipknot.jpg

@Martijn: Hallowed Be Thy Name...

Eentje later dan Martijn B. Ik moet eigenlijk weer eens draaien vond hem toen he-le-maal te gek. KEEEENNNNN AIII PLLEEEE WIZZZZ MEDNEZZz? TATATATDADAADAATA.

Veel mensen vertellen me nu echter dat ik dat fout zie.

Maar eigenlijk vind ik de eerste 2, Piece Of Mind en Powerslave de beste.

Malmsteen vind ik al bijna 20 jaar helemaal geweldig. :D

Randy's Dee outtakes, zo aandoenlijk... was teleurgesteld toen ik de uitgewerkte, met weet-ik-hoeveel overdubs, versie hoorde.

de enige en allerbeste metalplaat die ik bezit.

oh nee Tool is zeker ook metal? Moet ik nog eens op ebay verpatsen.

http://www.yopi.de/images/prod_pics/44/e/44707.jpg
(ik ben geen echte metalhead)

Mark Kozelek heeft een hele plaat met AC/DC covers opgenomen, gewoon in de Red House Painters-huisstijl; aanrader!

Naked City vind ik ook niet echt metal.

En Zimmers Hole zou ik aan niemand aanraden, zelfs niet aan pubers.

[/muggenzift]

Heavy metal heeft een heel andere ritmische feel, meer doublebass, polka- en blastbeats. Tonaal ligt het ook dichter tegen de Europese muziektraditie (zowel volksmuziek als de klassieken) hoewel omdat veel gitaristen wel met blueslickjes zijn begonnen dat toch wel eens wil opduiken in de metal.

Qua zang kun je zeggen dat hardrock-zangers Glenn Hughes en David Coverdale veel meer blues in hun stem hebben dan metal-zangers Bruce Dickinson en Rob Halford.

Noot: Ik ben wel van de generatie die bij metal zangers aan hoge mannenstemmen denkt, terwijl er intussen hele generaties eerst aan deathgrunts denken.

Sommige doom is natuurlijk erg blues-based, die wordt dan proto-doom of stoner genoemd. Jaren 80 was er eigenlijk voornamelijk Candlemass, wat gewoon langzame heavy metal was. Later ontwikkelde het zich naar death doom en funeral doom die zéér Europees is, daar zal je niet snel een blueslick tegenkomen. Drone gaat door de abstractie natuurlijk weer meer richting noise van Merzbow e.d. Ook zou ik graag Giacinto Scelsi en Iancu Dumtrescu aanhalen, maar grappig genoeg kennen die droners die juist niet terwijl die twee juist het dichts aanliggen tegen wat drone beoogt.

Ik krijg het wel, zoals veel meisjes, warm van bands als Paradise Lost, My Dying Bride, Anathema en zelfs Type-O-Negative.

OMG, dit zijn werkelijk EXACT de metalbands die mijn vriendin leuk vindt. Is het echt zó simpel soms?

Soms.

Mijn eerste metalplaat was een gekopieerd HEMA-cassettebandje vol met grindcore. Namen? Bolt Thrower, Carcass, Napalm Death, Obituary, en ook nog een mopje Wehrmacht. Vooral 'Slowly We Rot' van Obituary staat mij nog bij. Aardige start, mij dunkt... Ik zal het bandje weer eens opzoeken.

Ginnungagap? Maar daar wordt het gelijk wel erg betwistbaar of het überhaupt wel metal te noemen valt.

Op welke CD staat dat? Mijn metalverzameling is vrij incompleet. Ik weet het. Slecht van mij.

http://www.geocities.com/SunsetStrip/Towers/1628/covers/1986.jpg

...en die vind ik te gek. Kan iemand mij eens uitleggen waarom de meeste metalzangers zo raar gillen en/of schreeuwen? Van Iron Maiden-achtig gegalm tot de zgn. "grunt": het klinkt totaal belachelijk in mijn oren.

Dizzee Rascal vind ik ook best om te lachen. Vette shit, welzeker, maar in het begin liep ik de hele dag te pas en te onpas FIKS OP LOOK SHAAAAP te blèren.

Mijn ex-vriendin heeft me zo ver gekregen om Type O's October Rust te kopen. Een must-have voor iedere student die voor de verandering ook eens een goth/metal/alto-meid z'n kamer in probeert te lokken.

Ik probeer coute que coute de metaldraad langer te maken dan de hiphopdraad :p

Ik zou het niet weten Job, ik heb me er ook nooit vraagtekens bij gesteld. Nu stel ik ook weinig vraagtekens bij het krolse gedrag van een Britney Spears. Misschien zou ik dat wat vaker moeten doen.

Eigenlijk denk ik dat metalzangers, die in jouw oren zo belachelijk klinken, niets anders proberen dan hun stem als een instrument te laten klinken. En dat instrument mag best gruizig of extreem hoog klinken.

Ik houd van metal omdat het -zeker live- een opwindende vorm van muziek is. Onderga het eens. Zonder vooroordelen.

Hoge gierende geluiden hebben dragen een gevoel uit waar niet iedereen van gediend is. Net zoals sommige mensen van subtiel gepriegel heel zenuwachtig worden.

Ik heb al een heel stel verzamel-cd's voor op m'n werk samengesteld en heb mij menigmaal verbaasd over de ergernis die sommige muziek opwekt waar ik toch echt dacht iets heel middle of the road's te hebben uitgezocht.

Sommige ogenschijnlijke negativiteit is in mijn ogen niet zo negatief, maar dat kan ik hier even niet zo 123 uitleggen, het hangt samen met esoterie en mystiek.

Soms is het gewoon jezelf oppompen omdat je een bepaalde aggressie (impulsiviteit) mist, ik ben nogal rationeel namelijk.

Soms is het gewoon nihilisme, een bevestiging dat de wereld niet tof is. Van een tv-verslag van de EO-landdag krijg ik ook behoefte om Burzum op te zetten. Dat gaat niet dieper dan naar een zombie-film kijken.

Ik vind sommige van die dingen ook in andere genres. Ik bedoel, waarom luister je naar Paris of 50 Cent (om ff 2 andere maar uiteenlopende vormen van muzikale negativiteit te noemen)?

En wat mij altijd opvalt is dat negatieve films en boeken meer begrip krijgen. Waarom kijkt iemand naar een docu over drugs-prostitutie in Teheran, ik werd er niet vrolijk van maar vond het wel zinvol om bekijken. En zo ernstig is het bij muziek zelden en niemand zal beweren dat iemand niet lekker is om een dergelijke docu te bekijken.

Veel van het dood & verderf fungeert m.i. vooral als code om 'gewone mensen' buiten te sluiten en dat geld ook voor gabber en gangsta (vroeger dan, voor de bling glamoureus werd).

Het metalgenre is wel behoorlijk breder dan je het schetst. Juist in de zang is er veel variatie: van de grunt tot de sopraan en van de castraat tot de blues. Weet je wel zeker dat juist zang de onneembare barrière is?

Da's voor mij heel herkenbaar idd. Veel metalheads zijn ook van het type ruwe bolster blanke pit, heb ik de indruk. Aggressie en geweld zijn bovendien in de rock 'n' roll (en daarvoor blues en country) altijd al vrij prominent aanwezig geweest, het werd natuurlijk op dezelfde gronden die JoB noemt verketterd in de fifties. Ik vind veel speed, thrash en vooral brute death metal ook rechtstreeks in het verlengde van die muziek liggen (death & roll is zelfs een subgenre).
En zoals Mic al zegt, is metal uiteraard veel meer dan alleen agressie, dood en verderf. Het kan bv. ook episch, melancholisch en niet te vergeten humoristisch zijn. Iedere subgenre roept weer net even andere gevoelens en associaties op (death en black metal worden door 'leken' vaak in één adem genoemd, maar hebben voor mij een totaal verschillende gevoelswaarde). Het kan mij net als alle andere muziek geregeld tot tranen roeren. Maar daarnaast is inderdaad de adrenaline-rush misschien wel het belangrijkst.

Als ik JoB nog even mag citeren uit de hiphop-draad:

Veel witte mensen blijven bij rock hangen omdat ze zich niet kunnen identificeren met een zwarte belevingswereld (op die manier onthouden ze zich erg veel mooie & leuke muziek). Je moet je wel een beetje openstellen als je de muziek wilt voelen.

Dat laatste geldt natuurlijk ook voor metal. Maar net als bij hiphop betekent een open houding nog niet dat je het uiteindelijk ook gaat voelen. Soms is het gewoon je ding niet, dat onverklaarbare van persoonlijke voorkeuren hoort bij het mysterie van muziek.

In Europa heeft metal wel een redelijk nerdgehalte. Veel gothische horror, Tolkien of sci-fi in de teksten en lekker autistisch vier uur per dag oefenen op ingewikkelde gitaarsolo's. In de VS wordt metal meer gezien als muziek voor de blanke onderklasse (Pantera, Slipknot, Machine Head.) Het duo James Hetfield/Lars Ulrich is het ultieme voorbeeld van die tegenstelling.
Helemaal zwart-wit is het (vanzelfsprekend) niet. Het Amerikaanse Nile heeft met zijn extreem complexe muziek met in het cd-boekje toegelichte teksten over de Egyptische oudheid het label 'Discovery Channel metal' verdiend.

met het agressieve karakter valt het ook wel mee. elke jeugdcultuur draagt daar facetten van in zich. zie hiphop, gothic, garagerock, hardstyle, etc. verschillen en overeenkomsten, het is maar hoe je het bekijkt.

Dat begon met de Britse progrockers als Yes, ELP en ook Deep Purple/Rainbow. In de VS was de radio al veel commerciëler, waardoor bands als Kiss en Ted Nugent er populairder waren. In die tijd werd er echt gesproken over een 'Europees' en een 'Amerikaans' hardrockgeluid. De thrashers moesten ook nog echt veel moeite doen om aan hun Diamond Head en Saxon platen te komen.
Nu is het allemaal veel internationaler, maar er zijn nog steeds verschillen die je kan terugvoeren op toen. Denk maar een gothic metal (Europees) en nu-metal (Amerikaans).