Legendarisch slechte recensies

Yes, they're still going, and that isn't the bad news.

Embrace aren't necessarily the worst band in the world, but f#ck me they're the most dreary. Finding out that they're still going was one thing, realising with a crushing sense of despair that Danny McNamara still has a voice like buffalo shitting out a pick-up truck was another, but catching the full, dreadfull, dreary horror right between the ears was still more painfull than I imagined. And when I say dreary, I mean really dreary, so dreary in fact you'll be on your knees begging your CD player to explode or the world to end or your heart to give out before you've even got to.... enzovoorts...

De NME gaf dit album (Out Of Nothing) van Embrace het cijfertje 1.

TALK TALK
Laughing Stock (Verve)

Once upon a time Mark Hollis was the intense-eyed ranting lad who shouted "All you do is talk talk !". Then he became the anthemically melancholy lad who moaned "Its my life !" and never looked back from a life of anthemic melancholy.

As time goes by, Mark Hollis' music has slipped into a vat of dark, brooding melancholy so deep that even David Sylvian would join Right Said Fred rather than partake of its glummo brew.

In despair did EMI release an anthemically melancholy singles album and in more despair an anthemically melancholy dance remix album - an act on a par with releasing an Ambient House mix of Sham 69's "Hurry Up Harry", only not as interesting.

Now Hollis has gone to Verve and recorded "Laughing Stock" with 23 acoustically-oriented bass and organ and drum people. There is a slight jazz feel to this record. There are elements of soundtrack ambience. There are songs called "After The Flood". There are lyrics like "A hunger uncurbed by nature's calling". The whole thing is unutterably pretentious and looks over its shoulder hoping that someone will remark on its 'moody brilliance' or some such. It's horrible.

(4 out of 10)

David Quantick

GOLDFRAPP | BLACK CHERRY
CD, Mute/PIAS

Tja Alison Goldfrapp is een zelfingenomen nest waar geen normaal gesprek me is te voeren. Onlangs sprak ik aan de bar van het journalistencafé met enkele popjournalisten die vorige maand mochten afreizen naar Londen om mevrouw Goldfrapp het hemd van het lijf te vragen over haar tweede plaat Black Cherry. Het pakte anders uit. Zingen kan ze, communiceren niet. Gelukkig is daar natuurlijk nog Will Gregory, het muzikale brein achter Goldfrapp, die zich bewust op de achtergrond houdt.

En ach, Bitch of niet, Black Cherry is een meesterwerkje. Misschien wat lichtvoetiger dan eersteling Felt Mountain maar zeker niet minder intens. Sterker nog, op Black Cherry gaan Glodfrapp en Gregory enthousiast aan de slag met pure popmuziek. Dat levert een plaatje op vol heerlijke elektronische popdeuntjes die soms heerlijk heen en weer stuiteren in goede Moloko-traditie, soms vervaarlijk op het randje balancerend met zoete balads, dan weer de diepere regionen van de elektropop opzoekend.

Dat maakt Black Cherry in ieder geval niet saai. Sterker nog, bij vlagen zijn Gregory en Goldfrapp uitstekend in hun opzet geslaagd. Mooiste momenten? De dromerige discoelektro van ‘Strict Machine’, de opzwepende, soms hoekige single ‘Train’ waarop het duo wordt bijgestaan door leden van Portishead en Sparklehorse en de donkere afluister ‘Slippage’ met geil gekreun van Alison. Tegenvaller? Het visuele ontbreken van het muzikale brein Gregory, maar ja die Alison is natuurlijk ook een lekker ding.

Ik ken alleen Asleep at the back, maar dat was me toch niet veel meer dan een 6,2 waard. Is de nieuwe Elbow zoveel beter?

Slechte reviews: pitchfork heeft er elke week wel 4. Legendarisch slechte reviews kan ik me echter even niet voor de geest halen.

Deze is wel heel leuk:
http://www.tinymixtapes.com/musicreviews/n/nine_inch_nails.htm

Zo zit de wereld blijkbaar in elkaar.

Er zijn maar weinig mensen die inzien dat een mening maar een mening is en de waarheid niet bestaat.

Eens.
We kunnen wel zoeken naar meningen die misschien wel erg slecht gefundeerd zijn. Als een reviewer over Franz Ferdinand zegt: "Dit deed Miles Davis in '64 al!", dan mogen wij daar wel gezamelijk om giechelen. Vind ik.

Joris, die Quantick recensie van Laughing Stock is inderdaad een legendarische slechte recensie, maar je moet ook de context zien heh? Quantick toendertijd ultra-popist van de NME die alles behalve Kylie kut vond en dan doet het meteen minder pijn. Toch?

Theo, mijn hemel, een recensie die begint met popjournalisten onder elkaar? Daar zit de fout. In die kostbare ruimte had je meteen een nieuw genre moeten lanceren!!!

Reviewer: Tommy Tucker "aquatic avenger" (Augusta, GA USA)

This cd was a total waste of money, and I can't believe these guys are passing this off as music. I have a pretty open mind when it comes to music, and I like a lot of releases on the Hydrahead label like; Jesu, Pelican, Isis, and Old man Gloom, etc. This cd is composed of some guy screaming poetry, and an occasional bang on a drum or guitar. There's no music whatsoever- it's like 40 minutes of some guy yelling. Some people might call this art, but I call it boring and a rip off.

Een Pitchfork-recensie met een cijfer waar je het helemaal niet mee eens bent hoeft bij mij niet per definitie legendarisch slecht te zijn. Ik vind zelf het dit jaar verschenen Songs for Silverman van Ben Folds prima in orde, maar de onderbouwing voor de 5,8 die Pitchfck geeft vind ik goed onderbouwd. Al let ik bij die plaat heel ergens anders op.

Pitchfork is de laatste jaren erg verbeterd, qua recensies. Al lees ik vooral die van Scott Plagenhoef, want vrijwel alle andere schrijvers richten zich puur op Amerikaanse indierock, officieel Het Allervervelendste Genre Dat Bestaat.

(Gaat u verder, verder)

Nee, ik weet vrij zeker dat ze het serieus bedoelden.

--> en dan hier zo'n *shocked* smiley.

Tijd om een jaar of 20 Britse muziekbladen in te halen...

Tot die tijd: luister naar Quantick op BBC Radio2 hier. (Klik op 'listen again' naast Bob Marley). Quantick legt de historie van popmuziek uit...

http://pitchforkmedia.com/record-reviews/m/morrison_travis/travistan.shtml

Deze bijvoorbeeld:
http://pitchforkmedia.com/record-reviews/b/boy-least-likely-to/best-party-ever.shtml

The boy least likely to, watjesachtiger als dit word het niet.

Vaak lees ik een recensie en denk okay ik snap je punt, maar ik zie het toch anders. Of als ik iets niet ken, wordt ik op PFM wel snel geprikkeld zo van ik ben benieuwd hoe ik het zie.

Bij veel andere recensies staan er veel woorden (en ja die staan op PFM ook) maar weinig inhoud).

Daarom vraag ik me af is het een slechte recensie omdat je het er niet mee eens bent??

De meeste recensies die ik op Pitchfork lees zijn anders als volgt opgebouwd:
"Dit is een cd met garage/metal/hardrock. Garage/metal/hardrock is muziek voor domme mensen. Vooral de teksten zijn debiel. Neem bijvoorbeeld: "(vul hier domme tekst in)"
Ik ben niet dom. Om dat te bewijzen citeer ik hier een beroemde filosoof/socioloog/schrijver. Omdat ik niet dom ben vind ik dit een slechte cd.
Sonic Youth is de beste!!!!!
Cijfer: 2.862356287368383"

Bovendien: http://pitchforkmedia.com/record-reviews/s/sonic-youth/nyc-ghosts-and-flowers.shtml
Een 0,0 voor Sonic Youth.

Het is geen slechte site, maar dit vind ik iets teveel eer voor hen.

Waar ik me eigenlijk vooral aan stoor is het geneuzel. Na 500 woorden weet ik nog niets over de muziek.
En dat ze een bandje volledig kunnen praisen en dan keihard laten vallen:

Hot Hot Heat album 1: een 8.7

Hot Hot Heat album 2: een 5.3

Een 0,0 voor Sonic Youth.

Dit is voor mij juíst een teken dat PF teveel bezig is met imago. Net als toen ze Com Lag van Radiohead een 4.0 gaven. Het geeft me een beetje een 'kijk eens hoe objectief we zijn, zelfs ons stokpaardje kan een laag cijfer krijgen'-gevoel.

Waarom zou je een bandje niet eerst een goed en daarna een slecht album kunnen maken?

En je haalt nu een ep van Radiohead aan met b-sides en live-opnamen, geen album. B-sides zijn soms niet voor niets b-sides.

Maar goed, wie weet is PF onoprecht en imagogeil. Ik ontdek er een hoop leuke muziek mee, en daar ben ik ze dankbaar voor.

over verzuurd gesproken, die quantick is er ook zo eentje. kun je gerust rechts laten liggen hoor Rizz.

Uh-huh.

Dus ook Drew Daniel? :-)

*proest*

Nou, deze vond ik dus behoorlijk zuur. Maar dat vind ik dan ook een hele goede en vooral vrolijke plaat die zoveel venijn niet verdient (de opvolger daarentegen is volkomen kut en ik ben bang dat deze recensie daar iets mee te maken heeft, want daarop proberen de Datsuns beschaafde liedjes te maken.) Maar deze band zegt me helemaal niks en die is bijna net zo zuur.

ook mooi (maar vergeten waar ik hem las en op welke band het betrekking had)

'please do whatever is within your powers to stop these guys from recording'

en deze (http://www.stayfun.co.uk/albums/lizphair.shtm) over liz phair is ook fraai

Zuur vind ik die recensies die lui achterover hangen en zeggen "dit lijkt op die-en-die band uit 1981 en die waren eerder en dus beter en dus is dit helemaal niks". Dát is volgens mij het teken dat je als recensent de uiterste houdbaarheidsdatum overschreden hebt.

Mijn favoriete recensiesite is PFM overigens niet. Stylus!

Een band is sowieso altijd de klos/het pispaaltje. Niet altijd terecht en soms zelfs louter voor effectbejag, maar het blijft plezierig om te lezen. Zeker als ze bij de laatste review niet eens meer de moeite nemen en alleen iets zetten in de trant van:

Coldplay
Fix You

Well, that's me off to the pub then.

Als band ben je dan ws enorm kwaad en ook fans zullen het niet waarderen, maar verder....no probs.
Als er elders ook maar duidelijk wordt wat ze wel goed vinden.
At the end of the day is het allemaal maar opinievorming van betweters die graag slap ouwehoeren over muziek
( hey, that's me and you, biyatch...)

kort, helder, en nooit zuur! (nouja, heel soms reviewen ze 50 cent)

Apparently someone told Fred Durst's silly ass that he is in fact Zach De La Rocha. This is a pretty bad case of a talentless hack trying to steal someone's style and butchering it to the point of being a musical felony.
He's trying to be "political" and "rebelious" - which is really funny considering he's part of the problem he's talking about... "I don't like the radio... i don't like TV... they're selling so much shit these days and the shit isn't who I want to be..... I don't like the tricks played on kids in those shitty metal books". Does he forget that he helped create a generation of idiots with the worst musical taste this side of Japanese Pop?

A half retarded trained monkey could write better music than this. It's complete slop. They just keep playing the same stale riffs over and over again. It should be obvious to the world that this band has no talent.

I don't even know why this bald dork keeps trying, this is the worst waste of plastic since the last Mudvayne CD. He was trying for "hardcore" - a term which any person that is a part of the REAL hardcore underground scene should take severe offense to... and instead he ended up with a turd covered in burning hair. I mean... this thing really is complete garbage.

Hang up the towel, Durst..... if you go any further downhill you'll be doing concerts in hell.

--

Ook bekend van de uitdrukking "niets nieuws onder de horizon".

http://www.lockengeloet.org/bilder/produkt/p1.htm

http://3voor12.vpro.nl/3voor12/magazines/news/index.jsp?portals=2534202&magazines=10719222&news=24148175

Ik word altijd zo moe van die vooroordelen over elektronica, vaak van mensen die vinden dat een nummer pas echt goed is "als het akoestisch word gespeeld en dan nog goed is". Verdiep je eens in het genre zou ik zeggen om te weten dat er genoeg intimiteit is.

Ik lees de pitchforkreviews altijd erg graag. Maar Bright Eyes 'Fervers en Mirrors' werd behoorlijk neergesabeld (5,4 op de schaal van pitchfork).

Een citaat:

'So much of what passes for emotional and intellectual depth on this album is blatantly contrived nonsense. This would never have been so terribly obvious had he not placed a gut-wrenchingly ludicrous staged radio interview with himself at the end of "An Attempt to Tip the Scales." I simply cannot stress enough what a maddeningly self-indulgent mass of pseudo-depth this section of the album falls into. In this sickening chunk of narcissism, Oberst makes a laughable attempt to prove to his listeners that he is of a penetratingly deep intelligence by spouting strings of stale aphorisms that pass for rich understanding amongst those reluctant to have original thought. Not only this, but the mock interviewer actually interrupts Oberst to tell him how brilliant the album is. On the actual record he says this. I hate to sound haughty, but I have honestly never witnessed such tasteless, ostentatious self-promotion on an album by anyone. It must be heard to be believed."

Zelf vond ik het gefingeerde 'radio interview' een grappig voorbeeld van een artiest die stereotype antwoorden op stereotype vragen geeft. De reviewer ziet het echter als de reden om alle oprechtheid in twijfel te trekken.

Maar het is wel grappig ja. Toen de eerste elektronica ontstond werd het ook afgedaan als nep en afstandelijk maar nu vindt iedereen die Moogs en Arps en tape-echo zo warm en organisch. Volgens mij kan zelfs de DX-7 nu wel door de beugel.

[Nu wilt u niet weten wat ik vermag met Fennesz' "Made in Hong Kong" in de douche, maar goed]

-Het begint al met een totaal onbegrijpelijke alinea en het cliché van "kille apparaten"

-Dat neerbuigende toontje!("Gezien hun voorliefde voor experimentele achtergrondmuziek uit de jaren zestig zat er bij het paar al een prettig schroefje los")

-Versleten uitdrukkingen en kromme metaforen ("Logisch, want beide bands drinken uit dezelfde inspiratiebron en Stereolabs chanteuse Laetitia lijkt ook te zingen vanaf catwalk hoogte. Maar Broadcast struikelt eerder, met ingebouwde menselijke haper")

-De luie Stereolab-vergelijking.

-Trish Keenan consequent Trish Kinnan noemen.

-De hele stelling over electronische muziek versus intimiteit rammelt ook aan alle kanten. "Wat je dan krijgt zijn aangenaam verwarrende tegenstellingen. Aan de ene kant die vermeende nostalgie, aan de andere kant de futuristische elektronica"
Dit zegt meer over de schrijver dan over Broadcast. Vermeende nostalgie ? (Vemeend volgens wie ?) Futuristische electronica ? (Futuristisch volgens wie?)

http://www.pitchforkmedia.com/record-reviews/b/broadcast/tender-buttons.shtml

Daar lijkt het wel op ja. Hoogste tijd voor een Goelag voor popjournalisten (naast het uitpuilende kamp voor voetbaljournalisten). Dit exemplaar mag Joost Z. achterna. Volgende?