Week 45

(laatste 2 via www.digileen.nl, kratis digitaal muziek lenen, iemand nog klassieke muziek/jazz tips? Drop 1 of 2 namen, zou ik zeggen.. En geen 100 ;) )

Verder "moest" ik luisteren/inhalen: Spoon, ELO, We Are Wolves, Espers, Clue to Kalo, Marianne Nowottny, Rogue Wave, Jason Molina, Nico en Limited Express.

Is er iemand op dit forum die Hans Appelqvist ook zo briljant vind? Ik weet niet precies wat het is, maar vooral de productie is geweldig.

Picaresque - Decemberists
Descended like vultures - Rogue Wave
Clap your hands and say yeah! - Clap your hands and say yeah!
Playing the Angel - Depeche Mode
Rock Swings - Paul Anka

Geen echt nieuwe dingen, er is wel het één en ander onderweg, maar gewoon 'ns een playlist:
Yat-Kha Re-Covers
Sir Millard Mulch How To Sell The Whole F#@!kin Universe To Everybody... Once And For All!
v/a Radio Palestine
Eyvind Kang & Jessika Kenney Æstuarium
Enslaved Return To Yggdrasill – Live In Bergen
Confessor Unraveled
Yngwie Malmsteen Inspiration
Jørn Out To Every Nation
v/a Kosmos - Soundtracks Of Eastern Germany’s Adventures In Space
Abscess Thirst For Blood, Hunger For Flesh
Peter Thomas Kriminal Filmmusik
Tusk Tree Of No Return
Alfred Schnittke Violin Concerto's 1 & 2
v/a Choubi Choubi! Folk & Pop Sounds Of Iraq
v/a Macedonian Belly Dance

Ook excuses voor mijn tekstje bij Lola Dutronic. Die blijk ik (door osmose, ik zweer het!) nogal letterlijk te hebben van de wervende tekst op de website van de artiest: "a Serge Gainsbourg/Air style revamp of the classic "Walking On Sunshine" (a must hear!)".
Ahum.

Op Filles Sourires inmiddels de Francoise Hardy-bewerking van Lola, plus het origineel.

Shit.. ik heb 'm pas sinds 18 oktober. Dat is... dat is... nog maar drie weken geleden. Liep ik TOEN al achter Hanka!? :-(((((((

Aan de deur wordt niet gekocht
Ik wordt tegenwoordig gespammed door lieden die op omstreden wijze aan mijn emailadres gekomen zijn om mij vervolgens een aantal afdankertjes te slijten waar ik met mijn vingers niet af kon blijven. Fijne afdankertjes van oa. klinkende namen als The Notwist (Torture Day), Calexico (Cristal Frontier), Hood (Home is Where it Hurts) en The Mountain Goats (Zopilote Machine en We Shall All Be Healed), dat wel. John Darnielle lijkt met elke plaat overigens iets te moeten inleveren maar dat kan ook goed liggen aan het feit dat ik oa. met het briljante Sweden begon.

Huiswerk
Een paar weken geleden begaf ik me op glad ijs door de set van Afrirampo botweg te vergelijken met die van Lightning Bolt waarna door enkelen hier terecht gewezen werd op een gebrek aan diepgaand onderzoek naar laatstgenoemde. Nu was dat geenzins de insteek van mijn wat roekeloze vergelijking maar ik beloofde mijn huiswerk te zullen doen. Inmiddels heb ik zo'n 2,5 pogingen achter de rug om iets van Wonderful Rainbow te maken maar ik kom er niet uit. Ik ben misschien niet in de wieg gelegd voor hogere hardcore en blijf de weinig verheffende genante vertoning van de dames Afrirampo best charmant vinden. Wel heb ik inmiddels begrepen van andere naieve aanwezigen dat hun platen ook niet voor weke puristen zijn weggelegd en tamelijk vulgair blijken naast de keurig afgewerkte post-hardcoreproducten van de heren Lighning Bolt.

verder:
Wolf Parade-Apologies to the queen Mary
na een week heb ik al een nieuw axemplaar nodig omdat de huidge te vaak wordt gedraaid. WAT EEN PRACHTIGE PLAAT! zo.

Tiga - You Gonna Want Me
Yup! Heerlijk nummer. En voor wie dit nog niet wist: er zit een sample/tekst in van Altern 8 - Infiltrate 202. Yippie! Maandag a.s. zie ik Tiga eindelijk weer plaatjes draaien. Ik hoop dat 'ie de Boys Noize remix draait van 'Everyday I Love You Less And Less' (Kaiser Chiefs).

Ja!!! Zal ik de volgende Tiga single meteen naar je ysi-en, zodat je nooit meer hoeft achter te lopen?

Een keiharde geluidsbrij was het misschien niet maar keihard was het zeker. Schandalig hard als je het mij vraagt. Technisch prima op orde en een gelikte performance maar de heren raakten bij mij geen enkele snaar.

Haha, tot welke hoogte moet ik het gemiddeld aantal decibellen, gitaarmuren, drumsolo's en grunts in mijn collectie opvoeren om van dat stigma af te komen? Of: wat is de definitie van een indiewatje? En mag een indiewatje naar My Dying Bride luisteren en Frances the Mute in zijn j**rlijstje zetten? Overigens zie ik mezelf ook als een onverbeterlijke melodiejunk maar Wonderful Rainbow is voorlopig nog niet het juiste medicijn om me daar van af te helpen. Toch ben ik niet vies van een flinke dosis gefreak zolang dat maar niet al te veel van mijn uithoudingsvermogen vraagt. Meer dan drie kwartier muzikaal geweld zonder de referentiekaders waar ik mezelf mee opgevoed heb blijk ik niet goed vol te houden. Andere suggesties zijn welkom.

Gelukkig verkopen ze aan de bar oordopjes. Redders in de nood!

Mwoh, ik vond het wel meevallen. Ik zat de volgende dag gewoon zonder piepende oren op het werk ;-)

Bij mij komt ie er toch in! ;-)

Dat krijg je van dat geklep achterin hè! Ik vond het ook wel erg hard trouwens. Zelfs achterin werd je weggeblazen. Ook bij The Posies gister stond het geluid behoorlijk hard.

Waarom niet dan?

In een eerdere aflevering gingen ze koken en hadden ze dus kookschorten met Pac's torso erop. DIE WIL IK!

moet niet zo moeilijk zijn (is immers een van de lelijkste shirt ooit. ;)