Hoe was het in Den Haag? vraagt afwezige

aan een langer verslag wordt gewerkt... (Hoogtepunten van het weekend waren voor mij Elbow en Frames.)

De zaterdag begonnen met Tracy Bonham. Daar had ik wel naar uitgekeken, wilde graag nog eens de nummers van het debuut live horen en ook de nieuwe plaat is heel goed te pruimen. Het was wel even schrikken toen mevrouw Bonham helemaal alleen het podium opkwam, en toen ik nog eens goed keek bleken er ook alleen een gitaar en een viool klaar te staan. Ik weet niet of het een financiële kwestie is, maar in ieder geval had ze totaal geen begeleiding bij zich, afgezien van het apparaatje dat de vioolpartijen produceerde als zij de gitaar ter hand nam. Eerste probleem daarbij was dat het geluid nogal zacht stond, waardoor het geroezemoes in de zaal bij tijd en wijle de muziek overstemde. Maar ook als je dat vergat, kwamen de nummers in deze opzet niet heel erg goed uit de verf. Het geluid was te kaal en het optreden te eentonig. Zelfs de overwegend rustige nummers van haar laatste plaat zouden gebaat zijn geweest bij een iets voller geluid.

Halverwege het concert ons dus verplaatst naar het café, waar de Jack Stafford Foundation speelde, dit keer bestaand uit Jack Stafford zelf en een mij onbekende dame, allebei op acoustische gitaar, en allebei op zang. Ook daar het probleem dat het volume stond afgesteld op achtergrondmuziek, waardoor de dame achter mij die luidruchtig bij haar vrienden informeerde of ze koffie wilden meer geluid produceerde dan de muzikanten. Jammer, want de liedjes die ik gehoord heb klonken goed, en lieten zien dat de liefdesverdriet-electrorock van Jack Stafford ook in een acoustische opzet uitstekend overeind blijft. Maar de sfeer verpestte het een beetje.

De enige overgebleven mogelijkheid was toen Quit Your Dayjob. Ik vind het een fantastische band en heb er op Lowlands ook al van staan genieten, maar de jongen waarmee ik op het festival was haakte op Lowlands ook al na 10 minuten af, dus eigenlijk zouden we ze hier overslaan. Maar uiteindelijk kwamen we er dus toch terecht. En het was weer spetterend! De ADHD-liedjes-van-twee-minuten-met-anderhalve-zin-tekst werden in sneltreinvaart op het publiek afgevuurd, terwijl de heren zich op het podium weer als ware "freaks" gedroegen. Een enkele toeschouwer leek niet goed te weten wat hij met deze waanzin aanmoest, maar over het algemeen werd er erg goed op deze groep gereageerd.

Volgende halte was The Frames. Niet een groep die ik van tevoren persé wilde zien, maar het programma viel nu eenmaal zo uit dat de twee bands die tegelijkertijd speelden me minder aanspraken. In eerste instantie was ik ook niet erg enthousiast; het eerste nummer was een niemendalletje, het tweede een te lang uitgesponnen en overdreven bombastisch nummer. Maar daarna kwam het optreden echt los. De zanger wist het publiek met een paar leuke verhalen wat meer te betrekken bij het optreden. De nummers werden wat korter en krachtiger, waarin rustige momenten met prachtige samenzang werden afgewisseld met momenten van waanzin met vaak een hoofdrol voor de viool. En een Ierse groep die midden in een van eigen nummers een schitterend tweestemmig gezongen stuk van "Hotellounge" weet in te passen, kan natuurlijk niet meer stuk! Positieve verrassing van de avond.

Daarna nog een klein stukje Absentee gezien. Op hun website van tevoren een paar nummers geluisterd en die klonken als een ingetogen soort country, met een Nick-Cave-met-beperkte-stem als zanger. Ik was er niet heel erg van onder de indruk. Live speelden ze hun nummers eigenlijk heel ruig, maar dat was niet bepaald een verbetering. Kan snel weer vergeten worden.

En toen was het wachten op The Posies. Had ik eerder een paar opmerkingen over een te laag volume; daar hadden de Posies geen last van. Sterker nog, het volume stond zo allesverwoestend hoog dat je er pijn aan je oren van kreeg. Daarbij stond het geluid ook nog eens vrij slecht afgesteld, waardoor nummers al gauw in een brij van geluid veranderden. Daar waar de muur van geluid iets afnam was het wel genieten van de samenzang van Jon Auer en Ken Stringfellow, de band was erg enthousiast, en het was leuk om al die klassiekers nog eens langs te horen komen, maar dat kon niet voorkomen dat het toch een beetje een teleurstelling was. Ook jammer dat ze maar zo weinig materiaal van de nieuwe cd hebben gespeeld, ook al was dat - gezien de festival-setting - misschien wel begrijpelijk. Als ze nog eens in buurt zijn maar eens in de herkansing.

Al met al bracht deze avond niet helemaal wat ik ervan gehoopt had, al heb ik me zeker wel vermaakt. Wat ik wel erg leuk vond was dat vrijwel alle artiesten voor en/of na het concert in de hal bij de cd- en t-shirt-stand stonden om een praatje te maken met de fans en cd te signeren. Dat geeft zo'n avond toch een intieme sfeer. (Alleen Roisin Murphy heb ik niet gezien, maar dat past waarschijnlijk ook niet bij haar imago als diva.) En ik heb het Paard Van Troje nu ook eens gezien, mooie zaal!

De leuke liedjes van Architecture In Helsinki komen niet echt uit de verf op het podium. De stem van de zanger van Clap Your Hands Say Yeah zit tegen de pijngrens aan, BRMC rockte erg vuig. Maar het hoogtepunt was The Departure. Dat was erg strakke punkfunk.

Welke elementen van Arcade Fire zie jij dan in AIH terug? Ik snap de vergelijking niet echt...

Je bedoelt dat ze naar country klonken?

AIH bestaat alleen iets langer dan AF. maar goed, het was inderdaad lichtelijk suf.

elbow was ook oppersuf.

black rebel motorcycle club was gaaf, als je het kent. anders is het een brei waar weinig afwisseling in zit.

the departure. tja, wat valt daar over te melden. ze hadden in ieder geval niet meer allemaal hetzelfde achterlijk hippe kapsel, zoals ik bij ze zag op een london calling-aflevering van vorig jaar. nu hadden er twee van hen iets anders. spannend dus!

clap your hands say yeah vond ik een hoogtepunt. ik heb de afgelopen tijd veel optredens gezien, maar dit vond ik erg leuk. het album is ook retegoed. het is de voortzetting van velvet underground en talking heads in 1 band. en wat betreft die stem: je houdt ervan of niet. geldt ook voor thom yorke.