Zijn die Amerikanen helemaal gek geworden?

En wat bezielt mensen die nostalgie hebben bij de jaren 80?

Die kende ik nog niet, maar beweren zelf uit LA te komen. Ik vond The Strokes "wel leuk" en dat geldt tot nu toe ook voor alle opvolgers. Als het echt zo geniaal was zou er niet elke week een nieuwe zijn.
Wel uit mijn dak ging ik toen Jaap Boots Son Of A Bush van PE draaide, alhoewel de CD veel te veel filler bevat.

Jammer dat Rocky George daar weg is. Lights, Camera, Revolution en vooral The Art Of Rebellion, wat een platen zijn dat. "Tell 'em what's up, Rocky!" en dan in één keer doorsoleren naar de finish terwijl Mike Muir als een machinegeweer tekeer ging tegen alles en iedereen.
De Oor was erg lovend over een onlangs gegeven optreden, maar dan zonder de spoorloos verdwenen George.

LOL!!!

Mijn vermoeden is dat 'men' weer Television is gaan waarderen. En Wire speelt weer...Ik denk ook Les Savy Fav de kar behoorlijk heeft getrokken. Maar wat maakt het nou uit, een heleboel van die jongens kunnen het zich waarschijnlijk niet eens herinneren en herschrijven de geschiedenis aan de hand van de platenkast van hun jongste oom ofzo.

Die zijn ook terug...

Roger, ik ben het ZO verschrikkelijk met je eens!!!!!

En als je er bij stil staat, tien jaar met D.A.F. Grace Jones, Public Enemy, Jane's Addiction, Slayer, Metallica, Fun Fun, Swans, Phuture, Derrick May, Inner City, Laidback's 'White Horse', Butthole Surfers plus de Heilige Drie-Eenheid van de Bloedende Gitaar (SY/Dinosaur/MBV), etc&etc is onmogelijk te negeren. Eigenlijk zijn de jaren 80 met gemak superieur aan de 60s/70s moet ik bekennen al was het verder een lelijke kut-tijd maar dat is weer een ander verhaal.

Frankie Goes To Hollywood torent natuurlijk boven dit alles uit. Geniale "groep".

Tja, voor deze mid-twintiger zijn de persoonlijke muzikale herinneringen uit de jaren '80 toch vooral Kinderen voor Kinderen en veel spreekbeurten van klasgenootjes over Madonna...

Ergens ben ik wel blij om er nu naar te luisteren, afwisselend met moderne muziek. Op enkele uitzonderingen uit het begin (Buzzcocks, TV Personalities) en het eind (Pooh Sticks, Talulah Gosh) klinkt jaren '80 muziek erg somber/negatief allemaal.

volgens mij is er meer aan de hand dan zomaar een hype. dat komt meer de parallelen die te trekken zijn in tijd. op veel gebieden (economisch, politiek, etc) lijken de jaren tachtig erg op 2002...

Waarom is er dan geen jaren '30 revival? :)

Ik denk dat eurohouse wel eens ontzettend camp zou kunnen gaan worden over een jaar of 10.

Met eurohouse gaat hetzelfde gebeuren als met ABBA een aantal jaar geleden. Ik heb het vijf jaar geleden voorspeld en ik reken er nog steeds op. Twenty 4 Seven, Corona, Whigfield, Ace Of Base, 2 Unlimited... Geniale popmuziek. Breng een mooie verzamel-cd uit en ik sta vooraan. Lijkt me trouwens leuk om de liner-notes te verzorgen. Rhino Records, leest u mee?

Maar over Electroclash, niet een term die ik graag gebruik overigens maar goed, ik zie dat toch niet als een retro-beweging en gezien Miss Kittin's recentelijke Electroclash mix-cd (en On The Road helemaal) zijn er weinig aanwijzingen voor een overmatige 80s fascinatie. Ik kom ongeveer tot DHS - 'House of God' (of was dat al 1990?) en Michael Mayer's Sade cover, maar zelfs 'Love's Stronger Than Pride' is omgebouwd tot een moderne technotrack die weinig heeft te maken met die geairbrushte 80s soul. Verder is het toch allemaal veel piep-knor met een vette popsaus. Snap dus ook niet waarom er Gigolo-avonden opeens van die narren rondlopen met asymetrische kapsels en zo.

Het gaat hier om het re-creeren van een bepaald geluid dat je naar een bepaalde tijd terugbrengt (als je die tijd tenminste bewust hebt meegemaakt). Tegenwoordig is iedereen old school en heeft ergens een oude Kangol-pet liggen. Waar ik echt naar benieuwd ben is naar jonge muzikanten die deze tijd niet bewust hebben kunnen meemaken. Wat is nou hun motivatie om deze muziek te gaan maken?

Doh!;-)
Al heb ik de indruk dat in dit geval (en in die hele No Wave-hausse) ironie en fashionability een grotere rol in die smaakvorming spelen. Is deze vorm van teruggrijpen naar het verleden nieuw, vraag ik mij in deze goddeloze hitte af...

Muzikaal zijn er wel overeenkomsten, maar juist politiek/economisch niet. The Strokes, dat is nog steeds jaren 90 hedonisme. Hetzelfde geldt voor electro. Dat is zelfs hedonisme met een knipoog, veel meer jaren 90 kan je niet worden. Het zijn nog steeds Noah Chomsky en Chuck D. die ageren tegen het systeem. Zelfs een band als Guns 'N' Roses heeft met een nummer als Welcome To The Jungle een groter statement gemaakt dan enige retro-hype band nu.

Wat een ramp was dat. Dat hele idee van ieder volk zijn eigen land en mijn cultuur is de beste. De jaren 80 van de 19e eeuw waren nog een stuk verschrikkelijker dan die van de 20e. Een grote economische crisis ook nog bovendien.

de eerste wereldoorlog schuurde de beweging aan stukken. en leidde later tot dada. niet onverdienstelijk dus. bij electroclash zie je hetzelfde terug maar dan in extreme vorm. electroclash is retro avant la lettre maar steekt constant de draak met zichzelf..

Dadaïsme was toch vooral nihilistisch: het afbreken van bestaande structuren tot chaos en dan overnieuw beginnen. Electro is ironisch. Er is ook geen groot idee over hoe het anders moet zoals communisme of facisme in de jaren '30. Wat dat betreft heeft die vreselijke Fukuyama gelijk gekregen.

Ehm, Fundamentalisme?

Dat is meer een soort middeleeuwse anti-kosmopolitische barbaarsheid dan een visie op een betere wereld.

Dat hangt af van aan wie je het vraagt. Millions of Arabs can't be wrong;-)

Heb het even snel opgezocht, het komt er een beetje op neer dat de grote sheetcomponisten van toen (Irving Berlin en de rest van de Tin Pan Alley-stal, als ook Cole Porter en de gebroeders Gershwin) voor films gingen componeren, dus een hoop hits van de jaren '30 waren oorspronkelijk in song-and-dance films van Fred Astaire te horen. Benny Goodman, Duke Ellington en Count Basie waren de toonaangevende orkestleiders, Louis Armstrong's carriere kreeg vaart en Billie Holiday was de grote revelatie. Een hoop zwarte Amerikaanse jazzmuzikanten woonden en werkten in Parijs.

Nothing comes between me and my Google.