Al uw favoriete -ismen nog eens onder schot genomen

Als dit zou kunnen dan zou ik er geld voor betalen

Ja dat kinderlijk luisteren is een soort utopische muziekbeleving. Puberteit maakt daar op een of andere manier een einde aan [hier verwacht ik dan een verwijzing van M. Ter Haar naar een artikel in Science met onderzoek naar de relatie tussen de fluctuatie van de hormonale huishouding en muzieksmaak...dat viel me trouwens zo tegen van die onderzoekresultaten van Ter Borgt, dat het zo gretig een puberaal wereldbeeld in stand houdt. Maar misschien klopt het allemaal en valt de mensheid me gewoon tegen. ;)]

Je kan volgens mij heel erg ver komen met het loslaten van dat identiteitsbouwwerk maar ik vraag me af of je toch niet de identiteit van eclecticus krijgt en je vervolgens al dan niet bewust afzet tegen genreslaven.

Maar het lijkt me wel dat je, als je ouder bent en zaken als peer pressure en jezelf ontdekken en zo minder belangrijk zijn, voor een deel terug kunt gaan naar die kinderlijke utopie.

Nou inderdaad: Soms passen steentjes dus gewoon niet, hoe onbevangen je ook 'durft' te luisteren. Koen, jij hebt het laatst nog geprobeerd met Earth, toch? Zo heb ik die nieuwe Girls Aloud een paar keer gedraaid, maar het doet me gewoon weinig tot nix, en da's echt niet omdat ik een gemakzuchtige, hitpop minachtende indie-snob ben. Ik heb dan wel een voorliefde voor bijvoorbeeld (harde) gitaren, maar waarom zou ik mijn door-mijn-eigen-leven gevormde identiteit/smaak koste wat 't kost willen deconstrueren zolang ze mijn muziekbeleving niet belemmeren? Sterker nog, misschien geniet je soms wel meer van muziek omdat je al zo lang 'bevangen' bent door een bepaald genre (of bepaalde artiest); de 'waarom zou vrijheid altijd beter dan gebondenheid zijn?'-kwestie. En dat hoeft natuurlijk ook niet noodzakelijk te leiden tot verkettering van al die andere muziek waar je minder affiniteit mee hebt; voor mij is in ieder geval geen enkel genre a priori taboe. Maar ik schaam me ook niet voor mijn voorkeuren.

En klaar. Meer zou ik niet eens durven wensen.

(Maar van die steentjes: alles past als er nog bijna niks staat)

persoonlijk vind ik genre als smaakbepaler/begrenzing compleet waardeloos geworden. ik heb ergens anders het idee geciteerd dat antirockisme een proactieve houding is tov van de vraag waarom *jij* een bepaald muziekstuk goed vindt, dat je het niet af laat hangen van allerlei ideolgische onzin als "echte muziek wordt gespeeld op omgehakte bomen" etc etc. Dat vertaal ik voor mezelf naar een horizontaal luisteren waar je connecties maakt tussen een bepaald plezier/intensiteit die muziek je geeft.

Is zo'n tabula rasa niet een utopie?
Heidegger zou zeggen: Maar blijft de grond waarop je gaat bouwen dan niet dezelfde? ;)

En het is zeker niet zo dat ik me bewust ter verdieping vernauw tot een bepaald aantal genres, ik zou mezelf toch ook wel een horizontaal luisteraar willen noemen. Maar ik ben niet steeds bezig om die horizon persé zo breed mogelijk te houden en heb me er al lang bij neergelegd dat ik vast een hoop mooie muziek mis op minder bekend genreterrein.

Het idee is leuk, maar de praktijk is natuurlijk anders. Ik kan een groep onbevangen kinderen een mooie dwarsdoorsnede van mijn muziekcollectie laten horen, en ze zullen er werkelijk niets aan vinden. Voor een kind om iets leuk te vinden moet het bij voorkeur 1) makkelijk in het gehoor liggen 2) doorlopend door zijn of haar strot gedouwd worden 3) niet veel ouder zijn dan een paar maanden.

Daar komt bij dat kinderen elkaar even hard afkeuren om waar ze naar luisteren als pubers en volwassenen. "O, luister jij daarnaar? Dat is stooooom!" Kinderen voelen net zoveel druk om naar de "juiste" muziek te luisteren als pubers of volwassenen, misschien nog wel meer.

Hooguit kun je stellen dat wat stom en wat niet stom is niet wordt bepaald door grenzen van genres, maar simpelweg door de meest "invloedrijke" kinderen, die daarvoor geen duidelijke criteria hanteren. Maar of die situatie te prefereren is boven hoe de zaken geregeld zijn bij pubers en volwassenen...

Dat zegt meer wat over jouw muziekcollectie. :)

Je staat verstelt wat kinderen leuk vinden als je het niet door de strot duwt. (is moeilijk een pijl op trekken behalve dat het enigzins melodieus moet zijn en bij voorkeur door hoge vrouwenstemmen gezongen.)

Maar goed Koen en ik hadden het denk ik ooit over zo'n periode net voor de puberteit (8-11 jaar) waar ten minste voor mij muziek totaal geen manipuleerbare betekenis had, het was gewoon, sommige dingen vond ik mooi anderen niet, maar ik had het er zeker niet over met vrienden. Het was vooral ondergeschikt aan voetbal.

Misschien is dat inmiddels veranderd, ik vind kinderen tegenwoordig sowieso al vroeg wijs, dus ik verwacht binnenkort terechtgewezen te worden door een van mijn dochters: "Noorse black metal is al jaren dood, pap. Allemaal Darkthrone rip-offs."

Dat lijkt me ook het punt niet. Volgens mij luister ik sinds mijn pop-bekering eerder naar een beperkter deel van de muziek dan voorheen. Het punt is veel meer dat je eerlijk bent over je muzikale voorkeuren. "Het doet me niks", "het klinkt me te gemakkelijk" of "te vrolijk" zijn wat dat betreft prima (alhoewel niet al te interessant geformuleerd), maar "het is een product, in tegenstelling tot de kunst waar ik naar luister" is dikke dikke bullshit.

orat: wat Omar zegt. Ik had het natuurlijk niet over kinderen die jij toevallig kent. Het zou best kunnen dat die 'onbevangen' leeftijd tegenwoordig een stuk lager ligt (bij 5-6 of zo), het zou ook kunnen dat het niet meer bestaat, dat het iets van "onze" tijd is. Feit is dat ik inderdaad zo'n periode heb meegemaakt, al was die ook al vroeg over. Ik herinner me bijvoorbeeld maar al te helder dat ik op m'n 11e al twee artiesten/groepen totaal niet mocht, en al bijna weigerde ze op muzikale merites te beoordelen: Doe Maar en Michael Jackson. Vast niet geheel toevallig de meest populaire artiesten van dat jaar (in mijn schoolklas en daarbuiten).

[ook totaal niet relevant is dat kinderen op zoek zouden zijn naar simpele en/of melodieuze dingen (al is daar niks mis mee ;-). Het zijn dan ook kinderen. Het verwerken van muziek (en van alle zintuiglijke waarneming) is nog maar net begonnen, en ze hebben nog niet veel verschillende dingen gehoord.
Het punt is nu juist dat je zou moeten proberen om nu, na het tot je nemen van veel verschillende muziek en rare extreme dingen, met die open kinderoren te luisteren - of die open kinderoren nu alleen in theorie bestaan of niet]

En ja Koen, toen ik AC/DC ontdekte heb ik al m'n Madonna platen aan m'n kleine zusje gegeven. Maar ik heb ze wel weer terug inmiddels :)

??? Want dat zijn heel rare kinderen, die totaal niet representatief zijn voor kinderen in het algemeen?

Het zou best kunnen dat die 'onbevangen' leeftijd tegenwoordig een stuk lager ligt (bij 5-6 of zo), het zou ook kunnen dat het niet meer bestaat, dat het iets van "onze" tijd is.

Kinderen van 5 a 6 jaar zijn misschien strikt genomen wel 'onbevangen', het is niet het soort onbevangen wat jij bedoelt. Die kinderen vinden het leuk om een muziekje aan te hebben staan, maar ze zijn er niet echt mee bezig, ze vinden ook geen dingen heel erg slecht of heel erg goed, het is gewoon muziek en als zodanig niet erg belangrijk. Hooguit K3 is het helemaal, maar dat heeft wel degelijk te maken met het feit dat dat "in" is.

Iets oudere kinderen (tegen de 10) zijn actiever met muziek bezig, en misschien dat als ze net in die periode komen ze in zekere zin onbevangen zijn. Je weet nog niet wat er bestaat, je hebt je er dus ook nog geen mening over kunnen vormen en dus geef je alles een kans wat voorbijkomt. Het een vind je leuker dan het ander, en dus ga je je concentreren op meer van dat soort muziek. Op dat moment ben je je onbevangenheid kwijt. Vaak gaat er dan ook een sociaal aspect spelen (je luistert naar muzieksoort A, dus muzieksoort B is uit den boze), maar dat staat er principe los van.

Ook deze vorm van onbevangenheid is denk ik niet wat je zoekt. De onbevangenheid die jij voor je ziet is een utopie, een door je herinnering vervormd idee over hoe de dingen vroeger beter waren. De enige manier om die onbevangenheid terug te krijgen, zou zijn om alle ideeen over "je smaak" overboord te zetten en ieder nummer of cd die uitkomt zonder verwachtingen vooraf te beluisteren. Dat is uiteraard onmogelijk, je kunt ideeen niet naar wens uit je hersenen verbannen en bovendien heb je geen tijd om alle muziek te beluisteren (maar dat weet je zelf ook wel), maar het is ook niet wenselijk. Je hebt al die ideeen over muziek niet voor niets ontwikkeld. Het helpt je om je weg te vinden in het grote muziekbos.

Nou heb ik geen Science artikel bij de hand, maar ik weet wel dat kinderen inderdaad van, uhm, kinderliedjes houden. Smaak voor dissonanten e.d. moet je ontwikkelen.

Hooguit kun je stellen dat wat stom en wat niet stom is niet wordt bepaald door grenzen van genres, maar simpelweg door de meest "invloedrijke" kinderen, die daarvoor geen duidelijke criteria hanteren.

Op het schoolplein gelden de wetten van de jungle. ;)

Want ik had het niet over echt bestaande kinderen die iemand kent. lees mijn reactie op je eerste stukje nog eens door. Of die één-na-laatste alinea van Southall, doe eens gek.

De onbevangenheid die jij voor je ziet is een utopie, een door je herinnering vervormd idee over hoe de dingen vroeger beter waren.

Wat leuk dat jij weet hoe *mijn* herinneringen ovr *mijn* leven vervormd zijn. Misschien moet je zo'n tv-show beginnen als medium.

De enige manier om die onbevangenheid terug te krijgen, zou zijn om alle ideeen over "je smaak" overboord te zetten en ieder nummer of cd die uitkomt zonder verwachtingen vooraf te beluisteren.

Nee, dat is dus helemaal niet de enige manier, en met smaak an sich heeft het niks te maken. Lees anders nog eens het gesprekje tussen Hiram en mij.

Dat is uiteraard onmogelijk, je kunt ideeen niet naar wens uit je hersenen verbannen

Maar je kunt wel degelijk ideeën langzaamaan veranderen, je hele hersenstructuur verandert zelfs constant door nieuwe ervaringen en inzichten. Lees anders het laatste deel van de laatste alinea van Southall nóg eens (of ga naar de bronnen op zoek, aan de scienceu van ederland moet dat kunnen).

en bovendien heb je geen tijd om alle muziek te beluisteren (maar dat weet je zelf ook wel)

??? Wie heeft het over 'alle muziek luisteren' gehad?

maar het is ook niet wenselijk. Je hebt al die ideeen over muziek niet voor niets ontwikkeld. Het helpt je om je weg te vinden in het grote muziekbos.

En dat is ook prima - het gaat me er ook niet om of iemand in zn leven per se het héle bos zou willen doorkruisen (de eclecticus) of lekker onder die ene boom blijft zitten die hem bevalt (de monomaan), het gaat erom dat je dan niet tegen andermans bomen gaat lopen pissen omdat die "niet van écht hout zijn".

En Martijn:
Nou heb ik geen Science artikel bij de hand, maar ik weet wel dat kinderen inderdaad van, uhm, kinderliedjes houden. Smaak voor dissonanten e.d. moet je ontwikkelen.

Dat zeg ik.

Tenminste, het levert me slechts antwoorden op als "ga eerst eens het stukje lezen" (dat was geen citaat, maar een interpretatie, voor ik daar weer kritiek over krijg, en dat lezen heb ik uiteraard gedaan), "je weet niet waar je het over hebt" en "je bent mij niet, dus je kunt niks over mij zeggen". Prima hoor, ik houd mijn mond alweer. Maar als je geen serieuze reacties wil, zet dan je betoog op een weblog en schakel de reactie-optie uit. Of voeg duidelijk aan het einde van je stukje toe dat je alleen reacties wil van mensen die het met je eens zijn. Zodat je die lekker onbevangen kunt lezen.

Op basis van het voorgaande concludeerde ik dat je een beetje diagonaal door de boel had heengelezen en daarom die niet-ter-zake doende opmerkingen plaatste.

En bij die "je bent mij niet, dus je kunt niks over mij zeggen"-opmerking blijf ik. Of het moet zijn dat het diskwalificeren van andermans herinneringen tot de 'serieuze reacties' gerekend dienen te worden.

Mijn excuses. Vrolijk Kerstfeest!

Denk het wel. Mensen herinneren zich wat ze zich willen herinneren en met de werkelijkheid heeft dat weinig te maken.
Heb ik nog wel een Science papertje over.

Als er iets nieuws op Toppop (later Countdown) langskwam, dan vond ik dat meteen leuk. Of niet. Maar in ieder geval hing dat niet af van het totstandkomingsproces van het nummer, of de vraag of het een 'product' of 'kunst' was.

Als iemand een andere herinnering heeft (namelijk dat dat vroeger bij hem of haar wél al van meet af aan meewoog, hoor ik het graag. (En dan zal ik zeggen dat dat een vervormde herinnering is, gna gna.))

Maar idd het woord utopisch was al gevallen, dan hangt het er verder van af of je dat een negatieve term vindt (want "je kan het toch nooit bereiken") of het als een positief ideaal ziet.

het gaat erom dat je dan niet tegen andermans bomen gaat lopen pissen omdat die "niet van écht hout zijn".

Is natuurlijk extreme LOL.

Precies hetzelfde. En dat was in '83, '84 of zo? Dus toen was ik 7 of 8. Misschien hebben we gevonden wat de Subs-forummers bindt?
Theme from Fame had ik ook een schijthekel aan. Maar dat vonden de meisjes leuk en dan moesten we er op dansen met gymles. De meisjes hadden ook beenwarmers. Ik wilde niet dansen, ik wilde voetballen of apekooien.

LOL, zo kweek je natuurlijk metalheads!

Misschien hebben we gevonden wat de Subs-forummers bindt?

Het zal toch niet waar zijn? ;)

Hangt er nog maar af van welke p-waarde we nemen, nietwaar? ;)

Mijn punt is dat ik niet zo goed weet of ik ooit onbevangen naar muziek heb geluisterd. Wat mijn moeder en broer mooi vonden vond ik ook mooi. Over peerpressure gesproken. Wel herinner ik me het omslagpunt in 1982. Ik vond 1999 van Prince erg mooi en vooral zeer intrigerend. Het gevolg was dat ik uitgelachen werd door mijn grote broer, mijn moeder zich ernstig zorgen ging maken en goede sier maakte ik er ook al mee op het door de Doe Maar-rage gedomineerde schoolplein. Ik weet eigenlijk niet eens meer of ik iemand destijds verteld heb dat ik dat nummer goed vond. Volgens mij hield ik mijn muzieksmaak gewoon voor me. Doe ik eigenlijk bij voorkeur nog steeds.

En zoals Nick Southall zelf al zegt: het is een kip-of-ei-vraag: leidt de ontwikkeling van je muzieksmaak tot een bep. identiteit, of andersom? (Ik zou zelf zeggen: het is een wisselwerking, en welke van de twee nu het eerst komt, vind ik niet zo belangrijk)

Dat lijkt me zelfevident toch? Is gewoon input die iets in je hersens verandert. Dat begint ongetwijfeld al in de baarmoeder.

Ik weet mijn omslagpunt heel goed, zo rond mijn 12e had ik 'Sweet Dream' van Eurythmics opgenomen en dat begon ik als een idioot achter elkaar te draaien. Dat had opeens iets wat echt fascineerde, dat ik bewust ging opzoeken.

Begint de puberteit tegenwoordig trouwens niet vroeger? (zo rond 4 jaar heb ik af en toe het idee. ;)

Uiteraard, vandaar de 'echtechte' aanduiding en de onheilspelende '...'

Mijnes is dus For Those About To Rock. Kreeg ik van een vaag bekend jochie op het voetbalveld (ik pleit nog steeds tevergeefs voor AC/DC in de kleedkamer voor een wedstrijd bij m'n club...) en in mijn herinnering heb ik vanaf dat moment alleen nog maar hardrock en metal gedraaid de drie jaren daarop.
Toen hoorde ik op een terrasje in Frankrijk "The One I Love" uit een transistor schallen, totaal in de war geraakt en vervolgens het bos weer verder gaan verkennen.

en

Wel herinner ik me het omslagpunt in 1982.

Ik voel me ineens heel jong!!!

Mijn omslagpunt lag om precies te zijn op 16 augustus 1995. Ik zapte 's middags in de clip van Common People van Pulp en vond voor het eerst een nummer echt goed. Stomtoevallig zag ik in de tv-gids dat die avond op de BBC de special Britpop Now uitgezonden en nam ik die op omdat Pulp daarin meedeed. Een dag later kende ik ineens fijne britpophelden als Blur, Menswe@r en Supergrass.

ik was een jaar of 11 bij 'wasted years'; ik had (en heb) een oudere zus en die was helemaal u2/ bryan adams/ simple minds, het was 1986. natuurlijk had ik wel eens dingen opgenomen (ik was een jaar of 9 toen ik een bandje met janet jackson en five star kreeg), maar zo rond 11 a 12 werd het toch anders. dus ja, je stelling kan ik wel verdedigen ;-)

Maar toen gingen al mijn vrienden ineens massaal aan de Dire Straits (op CD!) en dat *moest* ik ook maar doen. En toen heb ik dus een hele periode meegedaan aan het verfoeien van muziek-uit-doosjes, want dat was niet 'echt'. Hoe rockistisch wil je het hebben... Dat heb ik volgehouden tot de The Chemical Brothers en hun blockrockin' beats mij met de neus op de feiten beukten.

Je kan trouwens zeggen 'rockisme-discussie', maar ondertussen zijn we misschien ook wel bezig met Koens vurig gewenst deconstructie van de eigen muziekidentiteit.

Zijn voor mij twee totaal verschillende breekpunten.
Het eerste lag voor mij ergens in '83 (toen ik 11 werd): zie het al eerder genoemde voorbeeld van Michael Jackson/Doe Maar niet leuk vinden (waarschijnlijk omdat iedereen dat al vond). Daarnaast herinner ik me een voorval tussen mijn even oude neef en mij. We hadden dat jaar allebei net een walkman gekregen, en checkten even waar ieder naar luisterde. Hij naar Culture Club, ik naar Duran Duran. Ik weet nog dat ik zijn smaak afkeurde - ik vond dat maar rare softe muziek en zo (terwijl Duran Duran natuurlijk echte mannenmuziek was...).

Het tweede lag véél eerder, ergens in '81. Ik was nog geen 9. Aanstichter: "Pretend" van Alvin Stardust (een flauw stukje retro-rockabilly, hoorde je in die tijd wel meer). Of ik nu stilzat, mee zong, of op-en-neer liep te springen, tijdens het draaien van dat nummer voelde ik me gelukkiger dan ooit tevoren, zo'n zweefgevoel.
Ik móest dat ook draaien, dag in dag uit.
Later dat jaar kwam er nog eens "Maid of Orleans" overheen van OMD. Daarbij was het dan weer de ontdekking dat een liedje je kon ontroeren, terwijl je je verder hartstikke happy voelde. Ook heel bijzonder. (Bovendien was dat puur muzikaal gezien een enorme belevenis, zo'n moment waarop je denkt: wat is dít? Zoiets heb ik nog nooit gehoord!)

Maar goed, twee totaal verschillende dingen dus, ik heb geen idee hoe iemand die twee samen kan nemen.

En toen ik op dat Aldi-spoor was gekomen dacht ik.. Hmm.. is het bewonderen van een nummer als Lekker Ding van Kus niet hetzelfde als zo'n website die elke week een Aldi-artikel in de etalage zette.
Oftewel iets is zo slecht dat het cult wordt om het goed te vinden.

Just wonderin' ;)

Ik vond zelfs Het Land Van twee keer indrukwekkend. Wurg me maar.

"zelfs Abba was beter"

In het Stylus-artikel wordt gerefereerd aan de smaak van kinderen, aan het feit dat die gewoon dingen leuk vinden omdat ze ze leuk vinden, zonder daar verder dieper achterliggende redenen bij te zoeken of vooroordelen bij te hebben. Naranjito hangt zijn stelling voor een belangrijk deel hieraan op (daarom snap ik ook niet zo goed waarom ie mijn eerdere reacties direct diskwalificeerde als "irrelevant"). Hij stelt dat het zo mooi zou zijn om die onbevangenheid die je als een kind had terug te krijgen. Met mijn reacties wilde ik twee dingen duidelijk maken: 1) dat de onbevangenheid die kinderen hebben niet de soort onbevangenheid is die hij zoekt 2) dat het sociale aspect van het "niet meer willen luisteren" naar muziek die niet binnen je straatje past los staat van het verliezen van die onbevangenheid.

Eerst punt 1 dan nog maar eens in wat meer detail. Ik stel dat de onbevangenheid bij kinderen simpelweg voorkomt uit een gebrek aan kennis. Je weet eigenlijk niets van muziek, je hebt je er nooit echt in verdiept, en dus moet je alles wat je te horen krijgt wel een gelijke kans geven, want je hebt niets om vooroordelen op te baseren. De kinderen waar de man in het Stylus-artikel over praat is overigens nog weer een andere (jongere) categorie, eentje waarvoor muziek nog geen belangrijke rol speelt, voor wie het een leuk achtergrondgeluid is.
Als je je vervolgens meer gaat verdiepen in muziek, kom je erachter dat je bepaalde stijlen muziek leuker vindt dan andere. Daar ga je je op concentreren en andere soorten muziek laat je meer links liggen. Je ontwikkelt je smaak. (Of je ontdekt wat je smaak is, dat mag ook.) Dan ben je je onbevangenheid strikt genomen kwijt. In je hersenen heb je voorkeuren vastgelegd en daar ontsnap je niet zomaar meer aan.
Die onbevangenheid van kinderen (openstaan voor alles omdat je van niks weet) kun je niet terugkrijgen en wil je niet terugkrijgen.

Dan punt 2. Het feit dat je bepaalde soorten muziek erg leuk vindt, betekent automatisch dat je andere soorten inferieur vindt. Als gevolg daarvan zul je minder openstaan voor die soorten muziek. Maar het verliezen van je onbevangenheid heeft niet direct ten gevolg dat je bepaalde muziekstijlen volledig verwerpt. Dat is een cultureel gegeven, een gevolg van het feit dat je je identiteit voor een deel ontleent aan de muziek waarnaar je luistert en er binnen de groep mensen waar je deel van uitmaakt een verwachtingspatroon is over wat er wel en niet goed mag worden gevonden. Naranjito koppelt deze twee dingen (het verlies van je onbevangenheid en het verwerpen van bepaalde muziekstijlen) direct aan elkaar alsof het een en hetzelfde proces zou betreffen. Ik bestrijd dat.

Maar goed, dit alles geldt natuurlijk voor echt bestaande kinderen. Ik weet niet hoe dit soort dingen staan voor kinderen die niet echt bestaan, daar heb ik ook niet echt verstand van.

Een gerelateerde vraag, op meta-niveau: in hoeverre het obsessief bezig zijn met muziek (en niet met, bijvoorbeeld, voetbal, star-trek of vogels) niet ook ontzettend te maken heeft met identiteit? Ik vraag me steeds vaker af in hoeverre die muziekpassie niet vooral iets is om "onder handen te hebben", waarbij muziek het best past, en of ik wel echt meer om de muziek zelf geef dan de gemiddelde mens.

1) dat de onbevangenheid die kinderen hebben niet de soort onbevangenheid is die hij zoekt
Je zet die stelling kracht bij door te zeggen:
Ik stel dat de onbevangenheid bij kinderen simpelweg voorkomt uit een gebrek aan kennis. Je weet eigenlijk niets van muziek, je hebt je er nooit echt in verdiept, en dus moet je alles wat je te horen krijgt wel een gelijke kans geven, want je hebt niets om vooroordelen op te baseren
Maar dat is *precies* de onbevangenheid die ik zoek! En natuurlijk is het onmogeljk om steeds op een nulkennisniveau te blijven hangen, maar de onbevangen luisterervaring die daarbij hoort, dát zou je wel moeten proberen na te streven (hoe 'utopisch' of 'niet echt bestaand' dat ook is).
Op dat punt ben ik het dus niet met je eens. Maar:

Maar vooral lijk je het over iets ánders te hebben dan ik, namelijk smaak. Je hebt het over 'bepaalde stijlen muziek', dat je smaak ontwikkelt en daarom bepaalde andere stijlen links laat liggen.
Daar is natuurlijk niks mis mee. Ook dit is tussen Hiram en mij hierboven al in 2 of 3 berichtjes afgehandeld: als op synthesizers gebaseerde zoete popliedjes je gewoon 'niks doen', nou, klaar. Mij doen 10-minutenlange 1-riff-oefeningen niks, terwijl anderen hier er mee weglopen. Allemaal prima.
Het R-woord (ik ga het nu echt vermijden), al die moeite die ik doe ter bestrijding van R***isme, het heeft niks te maken met verschillen in smaak. Van verschillen in smaak leeft dit forum, en het is niet mijn bedoeling om iedereen mijn smaak te laten overnemen.
Het gaat om de argumenten waarmee bepaalde muziek aan de kant wordt geschoven. Dat hele gedoe over 'maatschappelijke relevantie' van vorige maand schuurde er een beetje tegenaan, de Gem-discussie eerder ook, de daar weer opduikende tegenstelling 'het ene is kunst en het andere een product', dat ís dat foute argument. Al die onzin over de 'artiest' die heeft zitten zwoegen op zijn in noten vastgelegde emotie tegenover de 'marketingmensen' die een leeghoofdig zangeresje selecteren voor hun poging om geld te maken. De 'authenticiteitsmythe'. Dáár moeten we vanaf.
Men moet zich concentreren op het eindproduct, niet het productieproces.

Op die manier zou er dus onbevangen geluisterd moeten worden. Het heeft niks te maken met een zo breed mogelijke smaak (heb ik zelf ook absoluut niet), of actief proberen álles goed te vinden.

Waarmee we komen bij je 2e punt:
2) dat het sociale aspect van het "niet meer willen luisteren" naar muziek die niet binnen je straatje past los staat van het verliezen van die onbevangenheid.
Waarbij jij dus met 'die' onbevangenheid gewoon iets anders bedoelt dan ik. Ik had het nu juist over die fase die voorafgaat aan dat moment waarop het sociale, identiteitsaspect gaat meespelen.

Tenslotte, Martijns punt - ook heel belangrijk:
Sindsdien is mijn muziekvoorkeur altijd mede beinvloed geweest door extra-muzikale redenen (hoe hard ik dat soms ook heb proberen te ontkrachten).

Het is ook heel belangrijk om duidelijk te maken dat Anti-R***isme (het helpt niet echt hè? :) niet bestaat uit het ontkennen van extra-muzikale invloeden op je muziekbeleving. Niemand wil of kan muziek tot zich nemen, los van enkele context. Álles telt áltijd mee: hoe de artiest eruitziet, wat hij/zij vindt van Bush, of het artwork voor de singles mooi is, of er in die vieoclip een grappige verwijzing zat naar een film die jij toevallig ook heel goed vindt.
Je moet daar juist eerlijk in zijn, lijkt me, en jezelf geen verhaaltjes gaan vertellen.

Ik hoop dat dit e.e.a. verduidelijkt.

Maar goed, laten we er geen welles/nietes-discussie van maken. Ik houd het er voor mezelf maar op dat dat voorbeeld over die kinderen gewoon wat onhandig gekozen was door jou, en dat jij eigenlijk gewoon alleen de rockisme-discussie weer wilde aanzwengelen.

En ook daar ben ik het niet met je eens (als ik het uiterlijk van de artiest en het artwork van de single als criteria mag gebruiken voor welke muziek ik leuk vind, waarom het feit of de artiest zelf zijn nummers schrijft en live zingt op televisie dan niet?), maar om die discussie nou weer helemaal opnieuw te gaan voeren.

Omdat hij dat niet zegt. ;)

It works in stages though, this music / identity nexus. As a child one likes simple things, the multi-coloured hues of pop music perhaps, but once one senses the transition to adulthood one puts away childish things. By writing off whole areas of music for the simple reason that “it’s not the kind of thing someone like me listens to” you are, quite simply, denying yourself a whole lot of pleasures, both frivolous and profound.

Interessant is wel: als ik het uiterlijk van de artiest en het artwork van de single als criteria mag gebruiken voor welke muziek ik leuk vind, waarom het feit of de artiest zelf zijn nummers schrijft en live zingt op televisie dan niet?)
Ik zou zeggen: omdat dat vaak wél expliciet wordt gemaakt.

Maar je haalt het er wél als belangrijkste punt uit! En je bouwt vervolgens je argumentatie erop! (Daar hebben we toch de welles/nietes-discussie.)

Ik zou zeggen: omdat dat vaak wél expliciet wordt gemaakt.

??? Syntax error...