Joost Zwagerman houdt ont-zet-tend veel van de Subjectivisten (maar vindt ons tegelijkertijd net zo erg als moslimfundamentalisten)

Mam, ik ben een fundamentalist!

Hilarische en ontroerende effecten in High Fidelity? Welke versie zag de man wel? Ik vond HF een aanfluiting. *spit vomit*

En de spirituele leemte wordt gevuld door Dan Brown e.d. dus dat is ook een beetje late voorspelling.

Ik snap niet dat die gast nog serieus wordt genomen en zo'n stukje afgedrukt wordt

fastfoodfilosofie? dat vind ik het niet. hij chargeert de boel nogal waar hij het over popmuziek en haar professoren heeft. fundamentalisme is een erg groot woord en de vergelijking met kaft-tot-kaft bijbellezers ook. maar de stelligheid die gepaard gaat in het schrijven over muziek en het verkondigen van 'de waarheid' in popjournalistiek in het algemeen vind ik helemaal geen fastfoodgedachte. bij de subjectivisten echter, al kom ik maar net kijken, denk ik dat het eerder gaat om de voorkeur voor het uitgesprokene dan om andere meningen uit te sluiten.
en, volgens mij probeert Joost ons een complimentje te geven, dat is toch retecool!? ondanks al die volle lagen kritiek die hij over zich heen krijgt van de Subs. een nobel man die Joost, haha.

Joossiehie!

alles kits?

Mooi, en terecht compliment voor Vido over zijn Anton Corbijn-exegese, overigens. Verder natuurlijk vooral een fraai staaltje Pot Verwijt De Ketel.

Trouwens ik vind de subjectivisten helemaal geen popfundamentalisten, hooguit een stelletje betweters af en toe.

http://www.artistserver.com/m1/135/111/media/17019.jpg

Abu Maasen zegt een fatwa op het werk van Joost.. ;)

http://www.artistserver.com/m1/135/111/media/17020.jpg

Wel erg zonde dat Zwaag 'vergeet' in te gaan op zijn grote scala aan inhoudelijke fouten waar hij bij de Subs op is gewezen. Natuurlijk ook de taak van de journalist om dit aan de orde te brengen.

Dat hele stuk tussen die ' en die ' is toch Zwagerman, neem ik aan?

Komt ie gvd nu mee.

Joost Z. is gewoon een man die z'n waardering voor een oponent uitspreekt. En het is een raar stukje omdat (en dit is slechts een vermoeden) de vragen van de journalist tussen verschillende (3) citaten zijn verwijderd.

is kadertje bij groot interview met Joost Z

Wat bedoel je dan met 'Klopt'? En wat is in de journalistiek dan nog de waarde van aanhalingstekens?

Maar goed, of het nu J.Z. is of T.E. die het beweert, wat vinden we van de inhoud van het beweerde? Is het zo dat wij (of überhaupt: íemand hier) "een Jihad afkondigt tegen iedereen die niet zo diep in de materie en zo radicaal met popmuziek omgaat" [sic] als wij?
En wat ís eigenlijk 'radicaal met popmuziek omgaan'?

Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wie het beweert, ik herken ons niet in het beweerde, maar dat kan een willekeurig lid van de hofstadgroep natuurlijk ook zeggen. ;)

verder verwoordt joost mijn agst over herkerkelijking (al is de link met de usbs me weer totaal onduidelijk) en nu ik lees dat ie ook hier komt wil ik graag van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen:

joost, we hebben wat kritiek over je muziekschrijfsels, maar die selectie van nederlandse en belgische korte verhalen is geweldig. 'k lees drie keer per week een verhaaltje voor het slapen gaan en word daar best gelukkig van. en vals licht en gimmick! hebben we ook allemaal gelezen.

*Elk nadeel hep se voordeel: je hoeft met ons ook niet gezamenlijk te douchen.

eigenlijk een soort inverse van arnon grunberg

Meer! Vertel ons meer! Op welke gemeenschappen ben je met je immer opbeurende persoonlijkheid gestuit in deze zware zoektocht die je al naar een korfbalclub heeft geleid?

en @Monique: waar zouden die drie vragen dan komen? ik zou er eentje gokken bij het "tegelijkertijd"

Deze draad stapelt teleurstelling op teleurstelling.

Daar had ik ook een vraag gegokt. En de tweede vraag komt na "want popmuziek is natuurlijk een religie."

De derde vraag is natuurlijk de eerste vraag die aan het stuk voorafgaat.

@Monique, ik heb niks tegen Zwagerman, maar het is op zijn minst amusant om te zien hoe hij hordes mensen tegen zich in het harnas weet te jagen. Je zou bijna denken dat hij het erom doet...

Over Zwagerman en de kritiek hier op de man. Hoezo, jaagt hij veel mensaen tegen zich in het harnas? Hij heeft uitgesproken meningen en net als bij iedereen die dit heeft, levert dat veel lof en ook veel kritiek op, dat lijkt me logisch. Jullie fixeren je hier uitsluitend op de kritiek maar kijk een bv. naar www.8weekly.nl, over Perfect Day, en zie wat er staat:

'Hoewel Zwagerman veel van muziek weet, zijn de essays vooral geschreven door een liefhebber. In zijn essay Tussen High Fidelity en Popfundamentalisme geeft Zwagerman duidelijk aan wars te zijn van het elitarisme dat sommige popliefhebbers aankleeft. In zijn essay beschrijft hij vermakelijk en herkenbaar hoe sommigen er, net als in het boek Hihh Fidelity van Nick Hornby, er een dagtaak van maken of lijstjes te maken (..). of hoe die liefhebbers de mensen om hen heen verketteren vanwege hun muzieksmaak. Zulke liefhebbers houden zich tegenwoordig veel op het internet op. (..)Ze slaan volledig door in de fundamentalistische wijze waarop ze de hoge waarden die popmuziek zou vertegenwoordigen, verdedigen. Hier distantieert Zwagerman zich van. Hij heeft het "puberal luisteren"achter zich gelaten.'

Conclusie van de recensent:

Was getekend: 8 weekly. Dig that, vrienden.

En daarom kan Z niet meer bij mij stuk, want God, wat heb ik een hekel aan die blaaskaak van een Z.

Is, los van de gekmakende lelijkheid (en pure ongrammaticaliteit) van de laatste zin, wat de Subjectivisten ook proberen.
Maar als het beeld écht helder en scherp is, zit er vanzelf ook wel eens een oordeel in. Zoniet, dan blijft het slappe hap.

alleen al voor deze opmerking krijg ik zin iemand een draai om zijn oren te geven....op zijn minst

Zeeman schold de Maximalen niet uit voor rotte vis, wel vergeleek hij, in 1988, de bloemlezing 'Maximaal'met éen teil vol rotte vis'.

Verder gooide Zwagerman helemaal geen rotte vis over Zeeman heen. De in Maximaal gebloemleesde dichters Dalstar en F. Starik moesten met Zeeman optreden op een poezieavond in Delft. Samen met samensteller van Mximaal Arthur Lava gooiden deze twee dichters, ludiek bedoeld, een teil met vis over Zeeman heen. Die werd daar heel woest over en noemde de drie dichters in de pers fascisten. Daags erop werd Zwagerman om commentaar gevraagd. Die vond dat dichters en schrijvers elkaar met de pen moesten te lijf gaan maar elkaar verder met rust moesten laten, aldus de Volkskrant van die maandag na het vis-incident. De drie dichters benadrukten later dat Zwagerman helemaal niks van die visgooieruij afwist. Toch hielde Zeeman hem verantwoordelijk en zo begon inderdaad een vete die nu al bijna 20 jaar duurt en waar rappers, daar heb je gelijk in Joost, raar van zouden staan te kijken. Voor de rest geldt: niet zo'n grote mond hebben over andermans fouten als je zelf je feiten niet kent.

God, en wat heb ik een hekel aan recensenten, mensen die tussen het uitgaan door even een stukkie uit de laptop kloppen. Reacties op Zwagerman hier roepen het beeld op van een kleffe, verongelijkte, rancuneuze coterie. Ratten die niks beters te doen hebben dan zich en masse en iets te graag op een en dezelfde prooi storten. Helden in de groep, schijtluizen als individuen. Vandaar dat popjournalistiek in dit land geen niveau heeft en nooit zal krijgen. Journalistiek? Ik ga te ver. Rotzooi brengen jullie voort. Als je echt niets kan word je gewoon recensent. Maar alleen als je tegen de pislucht kan.

Lekkere dooddoeners als deze heb ik sinds de middelbare school niet meer gehoord. Maar goed, van iemand die duidelijk uit een scene komt waar 'ludiek bedoeld' vis over mensen heen wordt gegooid en met gestolen mail wordt gechanteerd kun je niet veel beters verwachten. En toch, z'n baasje heeft met niks van dat alles van doen en heeft het "puberaal luisteren" achter zich gelaten. Ik 'dig' het wel, man. *knipt in vingers*.

Spreek je misschien uit ervaring?

Maar zelf wel lekker anoniem schelden. Toetsenbordridder.

Doe maar, want ik ben slecht bezig

Outen doen we voorlopig niet. Het gaat hier namelijk nog om een donkerbruin vermoeden en ook nog eens om iemand die ik zelf redelijk hoog heb zitten.

"Ik weet iets wat jij niet weet"

Reacties op Zwagerman hier roepen het beeld op van een kleffe, verongelijkte, rancuneuze coterie

Wel eigenaardig dat de rattenvanger juist op deze enige positieve reactie van een subjectivist op Zwagermans zo gefuckt reageert. Martijn vindt Zeeman een blaaskaak. Zo bijzonder is dat toch niet? Dat vindt iedereen.

Grappig ook dat iedereen in de media overal laaiend enthousiast is over Zwagerman en zijn popartikelen.
Zondag VPRO De Besprekers gezien? Het panel zei: 'Zwagerman heeft met Perfect Day een fantastisch boek geschreven. Hij kan als geen ander heel mooi schrijven over popmuziek. Perfect Day moet bij elke popliefhebber in de boekenkast staan.

Verder superquotes die ik eerder vermeldde. En wat doen de Subjectivitsten? Mwaahhh, beeehh, niksniks.... de wereld ziet het fout, WIJ zijn de wereld.

En dat is waarom ik zoveel deernis met jullie sukkels heb: welke schrijver van literatuur kent Tjievery Corporation en Herbert en Bloc Party en Arctic Monkeys en schrijft erover? Wie? Niemand van al die Nederlandse schrijvers, inderdaad, niemand behalve Zwagerman. Ein-de-lijk eens iemand die serieus en enthousiast over pop schrijft zonder a la Jan Donkers te bl;ijven hangen in Americana. Maar nee. Zo'n subsukkel als Heijthuijsen ontdekt 4 fouten in een verhaal van 4000 woorden en flipt meteen. Zelf kan hij niet eens twee zinnen over literatuur schrijven zondermeteen twee fouten te maken, maar ja, dat telt niet he.

En de Subjectivisten? Bwroeha!!!

Ik ben het gedeeltelijk met Zwagerman eens. Niets is erger dan mensen die muziek te serieus nemen en anderen beoordelen op hun muzieksmaak. Ik spreek uit ervaring, want ik had ooit een popfundamentalist als vriend. Hij verafschuwde iedereen die niet dezelfde muzieksmaak had. Bepaalde artiesten wenste hij zelfs de dood en dat was geen grapje. Ook al kwam onze muzieksmaak aardig overeen, ik werd af en toe tot het extreme toe afgebrand omdat ik naar een bepaalde cd luisterde. Uiteindelijk was dat een van de oorzaken waarom onze relatie kapot is gegaan. Dit noem ik popfundamentalisme. Op dit forum wordt af en toe flink gediscussieerd, maar altijd met de nodige humor. Zoals ik al eerder zei er zitten hier een aantal betweters (noem geen namen) maar daar is niets storends aan. Het merendeel bestaat uit liefhebbers van muziek en daar is helemaal niets puberaals aan.

- En ik heb trouwens niets tegen Zwagerman zelf. Ik heb nog nooit een boek van hem gelezen. Zoals Monique al eerder zei Buitenvrouwen enzo interesseren mij niet. Misschien ga ik zijn essay ooit nog eens lezen, maar ik heb nog zo veel boeken op de plank liggen die ik eerst wil lezen. -

Zo'n grote bek, en zelf niet eens twee zinnen kunnen schrijven zonder gigantische typ-, spel- en stijlfouten. Olifant gepijpt?

Over popfundamentalisme gesproken...

Met vrienden als Erik P. heb je eigenlijk geen vijanden meer nodig. The prosecution rests.

Andre, dat was enthousiasme, bij de VPRO, geen fundamentalisme. Enthousiasten hopen dat iedereen graag lees waar zij plezier van hebbern gehad, popfundamentalisten verketteren iedereen die niet dezelde popbeleving hebben, zeg maar. Moeti k dat nog uitleggen?

Hartstikke mooi dat je weet te melden dat overal de rode loper wordt uitgerold voor Joost. Waarom dan zo overdreven doen als hier (eindelijk) eens iemand kritiek levert op zijn schrijfsels over muziek?
Ikzelf heb niets tegen Joost, integendeel, maar schrijvers / journalisten met zelfkritiek moet je helaas nog steeds met een grote zaklamp zoeken. Geef het nou gewoon eens toe Joost, dat je je feitenkennis niet helemaal op orde had!

"Theo Altena, dertiger, leraar Nederlands, gelukkig getrouwd, krijgt een affaire met de Surinaamse docente Iris Pompier. Aanvankelijk slaagt Theo in het maskeren van zijn overspel. Maar hij verraadt zichzelf door zijn al te plotselinge zorg over racisme en discriminiatie. Theo's waakzaamheid verandert in een troebele fixatie. Een roman over liefde, leugens, zelfbedrog en hypocrisie in het multiculturele Nederland."

En toch steeds maar weer terugkomen om je punt te maken. Je zou niet de eerste zijn...

heb ik nu eindelijk gelezen, in die recent uitgekomen cd/boek-combi van Deelder. Die cd is ruk, maar inderdaad zeg, wat een b r i l j a n t verhaal. Eigenlijk meer een toneelstuk. Ooit opgevoerd? Staan wel meer fijne djès-verhalen in dat boek trouwens.

De zaal staat al blauw van de rook als je binnenkomt, de acteur rookt op een manier waar je het benauwd van krijgt en slaat tussendoor ook nog wat blikjes bier achterover. In combinatie met de grofgebekte taal van Deelder en een bloedstollende scene waarin 'Chet' zichzelf een shot toedient zit de voorstelling je dicht op de huid. Buysman is absoluut overtuigend als muzikant die over zijn leven verhaalt, ondertussen mot heeft met alles en iedereen en ook nog moet 'scoren'. De muziek sluit naadloos aan op zijn relaas. Angel Eyes is een pleidooi voor jazz, voor de muziek maar ook voor een leven tegen de klippen op. Door Deelders tekst, Buysmans vertolking en de hand van regisseurs Paul Feld en Jeroen Kriek (van de Utrechtse groep Growing Up in Public) valt er nog een hoop te lachen om al dat geploeter.
"Om zoiets te schrijven, moet je volkomen verliefd op jazz zijn en bovendien meer van dope weten dan de theorie uit de voorlichtingsboekjes." (de Volkskrant)