Week 10

Sunn 0))) 'The Black One'
Lekker plaatje inderdaad. Als-ie te zacht staat (en dat doet-ie per definitie) is het een soort duistere ambient. Gelukkig maar, want ik hou helemaal niet van metal :-)

Youtube.com
Nog meer Sunn op de geweldige youtube-site. Het leukst is deze met het eerdergenoemde lijk in een rolstoel: http://www.youtube.com/watch?v=HwLMHSHt__s&search=sunn

Kanipchen Fit 'Total Fitness'
Demo en eerste levensteken uit New York van (ex?)Solbakken-zanger/gitarist Empee en eega Gloria Williams. Lieve, eenvoudige liedjes; Empee's stemgeluid klinkt nog steeds droevig, dat van Gloria is steviger; samen vliegen ze geregeld uit de bocht

Götterdammerung 2000 @ VPRO Geschiedeniskanaal
Maakte meer dan twintig jaar geleden een onverwoestbare indruk op ondergetekende. Nu: hopeloos gedateerd (de leader, de clips), daardoor soms erg eh... lief (de presentatrice), maar de muziek klinkt met momenten visionair (Cabaret Voltaire) of nog steeds ongeëvenaard in zijn brutaliteit (Birthday Party)

test..test..klik?

wat heb ik deze week eigenlijk níet geluisterd!

Sir Richard Bishop was iets beter dan in A'dam (vooral beter geluid), maar ook iets korter. Burning Star Core was wel geinig maar wat standaard, Henry Grimes ging maar door met zagen tot ik niet eens meer benieuwd was wat Patty Waters daarbij ging doen. Borbetomagus, drie heren die evengoed dixieland hadden kunnen gaan inzetten maar aangezien de effectapparatuur en versterkers al flink razen voor er ook maar een noot gespeeld wordt weet je dat er een enorme bak tyfusherrie aankomt. Het had iets pornografisch: de rubberslaggen, de toeters tegen elkaar houden, de plastic hulpstukken. Wel vermakelijk, al had de toegift niet gehoeven voor mij.

Tevens mijn zelfopgelegde cd-stop geschonden met Darkthrone's The Cult Is Alive (erg lekker) en ik kon RockStarFunk van TrackAddicts toch ook niet laten staan. Beter dan Clinton's laatste (dat had ie makkelijk kunnen redden door er gewoon een geweldig uurtje van te maken ipv 2 x 80 minuten hit 'n' miss) en van eigen bodem. Wederom een glansrol voor Shy, ben er nog helemaal niet rouwig om dat ie uit Postmen is....

hahahaha...geniaal.

Kijk dat is nog eens goed nieuws!

heh? dat noem je standaard, ik vond die vocale kunstjes behoorlijk niet-standaard zeg maar. de rest was enigszins standaard vooral door de droge performance, maar ook de drones die hij losliet waren erg, erg intens. volgens mij komt alleen phil niblock daarboven qua dichtheid. Met Grimes had ik hetzelfde, het geluid achterin de zaal was ook niet denderend. Verder vond ik het weer een erg geslaagde editie.

Elephant Micah-Tropical depression 3#CD;
Mojave 3-Excuses for Travellers;
GBV-Under the bushes...;
Maserati-The language of cities;
His name is alive-stars on E.S.P.;
Simon Joyner-Lost with the lights on 12#;
Karate-Fishtank nr. 12.
Daarnaast nog een redelijk aantal boeken gekocht, shows bezocht en films gezien. Oh, en voor het eerst in mijn leven échte Warhols gezien!!!

Zoppo - Don't Trust Scarred Survivors
Begint veelbelovend met een vertrouwde opener. Tweede nummer begint verschrikkelijk met een uit het niets opduikend orgeltje maar herstelt zich daarna aardig. Daarna komt het bijna een hele plaat lang vrijwel nergens boven het het niveau van Les Amounts uit (en dat was vergeleken bij klassieker Belgian Style Pop een tegenvaller). Inderdaad lijken de liedjes het definitief afgelegt te hebben tegen de dissonante gitaren en dat wordt de plaat als geheel al gauw wat te veel. Aan het eind van de plaat komen biede weer wat meer in balans en plaat eindigt met prachtige afsluiter. Subjectief wel duidelijk mooier dan Soda P's Hits The City maar dat komt misschien door de vocalen en mijn aversie jegens emo.

Mogwai - Mr. Beast
Typische Mogwai plaat: aardige neuzelpostrock met af en toe een briljante track. De briljante tracks zijn hier Glasgow Mega-Snake en aflsluiter We're No Here. Daar staat dan weer tegenover dat ze de vervelende gewoonte lijken te hebben op elk album een nummer met Schotse (?) teksten te willen plaatsen. I Chose Horses inderdaad. Vocalen zijn sowieso niet hun sterkste kant. Op het eerste gehoor zelfs voor Mogwai een wat matig album.

Nick Cave & Warren Ellis - The Proposition
Mooooi! Wat Jan Willem zei. Al blijft het wel een beetje filmloos af en toe, zo'n soundtrack.

Ms. John Soda - Notes and The Like
Minder als hun eerste maar een mooie plaat vol mierzoete melantronische popliedjes. Vooral afluiter Plenty Of is prachtig zoals ook Unsleeping en Hiding/Fading dat op No P or D waren. Kan zich heel aardig staande houden naast L'Altra.

Misschien trouwens dat het met Tinderstiks - Can Our Love... alsnog goed gaat komen wanneer mijn DVD-speler niet zo'n herrie zou maken bij het afspelen.

Grmbl.

KATAMARI!

Hij is over het geheel genomen beduidend minder grappig dan zijn voorgangers. Als je je dan toch op de Bloodhound Gang wilt storten, koop dan "One Fierce Beer Coaster" of "Hooray For Boobies". Daarop zijn Jimmy Pops teksten ook nog een stuk sterker!

Net binnen na lang zoeken: Robert Vaughn & The Shadows - Songs from the Riverhouse. Vermaak me wel wel weer even.

...en Damer natuurlijk. Van eigen bodem en niet meer geheel compleet. maar toch, mooie dingen uitgebracht.

mijn week...
- Horrors/Neils Children/Whirlwind Heat @ Tatty Bogle (3x geweldig op een avond. vooral Horrors is een erg fijne chaotische band om live te zien.)
- Mystery Jets: Making Dens (album) + live @ Mean (shit venue) Fiddler.
- Les Incompetents @ White Heat (een flinke chaos voor het podium en zeker ook op het podium.)
- The Rakes @ Virgin Megastore (ik liep toevallig de Virgin binnen toen Rakes net waren begonnen met een instore optreden)
- Shy Child @ Trash (nah! niet echt een boeiende band. een beetje te veel van hetzelfde.)
- ik geloof dat ik afgelopen vrijdag nog naar Buffalo bar ben geweest om Bridge Gang te zien. Ja!

En mensen om me heen hier in London denken dat ik erg vaak naar concerten en clubs ga. nah! ja ach, misschien.... ;)

Ja, Damer ook. Ik heb zo nog wel een vijftigtal bands achter de hand, maar ik dacht, laat ik die antihero eerst voorzichtig warm maken, een mitrailleurvuur aan bandnamen kan altijd later nog wel.

Verder pubs, veel pubs, en we waren van plan om zaterdag jouw tip op te volgen en naar het ICA te gaan. Maar uiteindelijk belandden we in Turnmills, waar het leek alsof in iedere hoek een house-dj stond. Leuke, enigszins vage tent waar we tot het ochtendgloren zijn gebleven. En The Rakes had ik ook wel willen zien!

Dat zijn zeker niet The Horrors die twee platen uit hebben op In the Red?

In Samenwerking Met, of puur Damer zelf? Als het 't laatste betreft, dankan er in een maand een hoop gebeuren!

Concert op zich was vooral een degelijke affaire vol groooootse gebaren, als hij nu maar niet de U2 van hiphop gaat worden.