Deze is wat moeilijker

Les Savy Fav (Vera) - Beide keren waren fantastisch. Mijn Tim Harrington-verhaal: hij bood me zijn tenen aan om te zuigen. Niet dat 'ie zweetvoeten had ofzo, maar ik heb 't toch maar niet gedaan.

Melt Banana (Vera) - Eerste optreden, ongelofelijk hard, snel en innemend tegelijkertijd. Hello Kitty op amphetaminen.

Beck (Paradiso) - Voor 2 derde een acoustisch optreden met veel Mutations/ One Foot In The Grave-nummers.

Urban Dance Squad (Oosterpoort) - Circa 'Planet Ultra'. Mijn eerste echte concert sinds ik 7 jaar geleden naar Nederland verhuisde. Eerste crowdsurf-ervaring.

Afghan Whigs (Oosterpoort) - Bleek achteraf de laatste mogelijkheid om ze live te kunnen zien. Geen spijt van gehad.

Underworld (Pinkpop) - Brandje op het veld. Als een gek eromheen gedanst.

Low (Vera) - Op mijn verjaardag nog wel. En ze speelden een liedje voor mij: 'Soon' ("...it will be over...")

Motorpsycho (Vera, Oosterpoort) - Geweldig, elke keer dat ik ze mocht zien.

Chemical Brothers (Lowlands '97) - Fantastische afsluiting van een ervaring (mijn eerste Lowlands) dat achteraf niet te evenaren viel.

Zen Guerilla (Bevrijdingsfestival '02) - Het veld was doornat, het was koud en ik wilde naar huis, maar dit concert maakte alles, maar dan ook echt alles, goed.

In de categorie: op dat moment behoorlijk fan van en mede daarom een geweldig optreden: U2 (De Kuip '93), dEUS (Pinkpop '95), Shellac (Lowlands '95), Sebadoh (Lowlands '96), Hood (Patronaat '98), Belle & Sebastian (Rotterdam '02), Sportique (2x in Zweden, '02), Aerospace (idem).

Het optreden waar ik het meest van onder de indruk ben geraakt zonder fan van de band te zijn (ik was toen al wel een "indie" liefhebber, maar kende ze enkel van de radio) was Yo La Tengo op Lowlands '95. Ze speelden tegelijk met het toen enorm populaire Green Day, wat het optreden iets extra intiems gaf, iets van "maar wij weten wat er écht goed is".
Een andere naam in deze categorie is Railroad Jerk (Doornroosje '97), het beste optreden dat ik ooit in Nijmegen zag.

The Cramps - Paradiso (97 of zo). Als nerderige scheikundestudentje dat net de garage had ontdekt stond ik ineens tussen de verzamelde freaks van Nederland te kijken hoe Lux Interior 4 microfoons versleet en gloeilampen kapot smeet. Dikke Dennis, die tegenwoordig furore maakt met PPS, was er ook. Hij klom op het podium, viel op zijn knieën voor Poison Ivy en kuste haar voette. Daarna stond hij op een gebaarde het publiek dat hij ging stagediven. Het publiek gebaarde terug dat dat niet gewaardeerd werd. Ik had er ook een bijzonder angstig gevoel bij, want er stond een hek en Dikke Dennis leek me niet de athletische gaven te bezitten genoeg afstand te overbruggen en ik zag hem al op dat hek klappen. Maar met een flinke aanloop redde hij het makkelijk, het publiek week als de rode zee en Dennis veerde terug op zijn buik. Volgens mij was het trouwens het laatste concert dat The Cramps gegeven hebben in Nederland.

Queen Adreena - Lowlands '00. Zangeres in Victoriaans ondergoed blijft als een volkomen waanzinnige herhalen "I only love Jesus, but I only fuck God". De gitarist, type gladde dandy, vind dit een goed tijdstip om zijn haar te gaan kammen.

Gluecifer/Hellacopters - Melkweg '98(?) De Respect The Rock tour. Heb ik gedaan, nog 3 dagen met piepende oren rondgelopen. Eerste kennismaking met podiumbeest Biff Malibu. The Hellacopters nog met die goede rattige gitarist, Dregen.

Andre Williams/Queens Of The Stone Age, Melkweg Max '00(?) Eerst een keihard superintens concert van QotSA, zoals ze dat zo vaak doen. Daarna übershowman Williams met zijn ranzige RnB. Tijdens dat concert staat Josh Homme ineens naast me en probeert een praatje met me aan te knopen. Eerst merk ik het niet omdat ik teveel opga in de Andre Williams show, daarna versta ik hem niet goed (die QotSA show was hard). Homme taait af. Maar goed: Josh Homme wilde wel met mij praten. Dus.

1) Boredoms tijdens New Music Seminar in New York (ik meen 1993, maar ik kan er een jaartje naast zitten) – ze waren door een Japanse muziekorganisatie geboekt in een discotheek waar eerst het verlegen indie-bandje Nelories en als tweede de extravaganza van Pizzicato Five te zien waren. Het was druk, het was warm. Vocalist Eye had een netje over zijn gezicht getrokken en sprong direct na het aftellen als een pijl het publiek in. Onder een orkaan aan minutieus uitgedokterde noise botsten de twee zangers als kamikazedansers tegen elkaar en de podiumvloer op. De eigenaar van de discotheek schrok zich wezenloos en trok tot veler verbazing de stekker uit de band. Ze probeerden het nog heel even door over de monitoren verder te spelen. Tevergeefs. De voorste rijen protesteerden luid. Tumult. Woede. Verbijstering. Ik heb slechts een vijftal mislukte foto’s als aandenken.

2) Bongwater in het Patronaat (ergens in de tweede helft van de jaren tachtig) – Kramer kwam op in een imkerpak. Ann Magnuson zong teksten uit Mao’s rode boekje en bedreef de liefde met een van de monitoren. Ze speelden onder meer twee covers van Frank Zappa waaronder dat nummers op Hot Rats waarin Captain Beefheart zingt.

3) God op Tegentonen - Het beruchte loeiharde concert waarbij de zaal compleet werd leeggespeeld. Mijn oren deden al zeer toen een van de gitaristen voor aanvang van het concert de versterker open zette. We stonden met ons kleine groepje verscholen achter de rechterspeaker. Achter ons bleven een handjevol mensen over die dronken dansten en gleden over de plassen bier. Typisch zo’n concert waarbij je denkt dat je getuige bent van het laatste optreden dat je ooit nog zult meemaken, onzeker of je het zal overleven.

4) Neutral Milk Hotel – voorprogramma van Sparklehorse in de oude zaal van de Melkweg. Ze mochten maar een half uurtje spelen. De zanger stond helemaal links in een zelfgebreide trui en keek ons met fanatieke ogen aan. Een van de blazers was een hele dikke kabouter met een muts op. Zijn buik schudde heftig van het dansen. In het eerste nummer dook de bassist (die zijn instrument met strijkstok bespeelde) naar voren om een toetsenbord dat op de grond lag met zijn kin te bespelen terwijl hij zijn handen op de rug hield. Gastmuzikanten stonden op springen achter de rechterpilaar, klaar zich op de muziek te storten. Een wervelstorm ging door de zaal. Daar kon die avond geen band meer tegenop. De tweede band was Gitbox! Het leek een eeuwigheid te duren. Een luid gejuich steeg op toen de zanger van Gitbox! hun laatste nummer aankondigde.

4) Godflesh op Tegentonen – drie mannen voor drie Marshalltorens die uit de rook staken als grafzerken. Een machinaal monstergeluid dat dusdanig hypnotiseerde dat het eeuwig door had mogen gaan.

5) Urban Dance Squad op Metropolis – Ze speelden als een-na-laatste band. Ze moesten en zouden veel beter gaan zijn dan afsluitende act 27-4 Spyz (geen idee of ik die naam goed heb gespeld) en trokken alles uit de kast. Het hoofdpodium was in tweeën gesplitst. Rudeboy gebruikte beide podia om het publiek op te zwepen. Ik stond vastgeklemd in de eerste rijen en hoefde niet te bewegen, want dat ging helemaal vanzelf.

6) Don Caballero in het Entrepotdok – ze bleven doorspelen tot ze er bij neervielen. Vooral de drummer had het zwaar te voorduren. De complexe instrumentale rock werd schijnbaar nonchalant uit de mauw geschud. Een van de gitaristen blies constant bellen met zijn kauwgum. Het Entrepotdok (of de Kalenderpanden zoals ze ook bekend zijn) was trouwens een locatie die meer bands tot grote hoogte bracht, zoals Ruins, Unwound en Melt Banana.

7) Melt Banana, Jim O’Rourke en U.S. Maple in de OCCII – De muzikanten van U.S. Maple omsingelden ons en keken het publiek aan alsof ze uit The Invasion Of The Body Snatchers waren gestapt. Hun zanger stond achterin vreemd te hijgzingen en heel erg op een willekeurige zanger van een synthipopbandje te lijken. Jim O’Rourke vertelde tussen enkele van zijn nummers door een hele lange en hele slechte mop over een clown. Melt Banana sloeg ons om de oren met tientallen korte precisiebombardementen.

8) het voorprogramma van God Is My Co-Pilot in PH31 (RIP) – geen idee hoe ze heetten. Ik dacht nog aan het begin van de avond: wat doen die vier kleine meisjes hier toch? Ze waren nog geen veertien en stonden heel nerveus te wachten bij het podium. Ik dacht dat ze in afwachting waren van de eerste act, maar ze waren zelf de eerste act. Als ik het me nog goed kan herinneren bestond het groepje uit een blank meisje, een joods meisje (met een gehoorapparaat), een Indisch meisje en een zwart meisje. Volgens mij kwamen ze uit Engeland. Ze wisselden per nummer van instrument. Het publiek was eerst verbaasd, maar naarmate het korte optreden vorderde werden de meiden de heldinnen van de avond. Het zwarte meisjes nam tijdens het liedje Vomit In My Knickers de vocalen voor haar rekening. Uit haar brede, ondeugende glimlach straalde een gevoel van overwinning. Wat zou er van ze zijn geworden?

9) De Kift tijdens de presentatie van de eerste cd Krankenhaus in Krommenie – een van de omwonende danste op klompen, want het kraakpand bevond zich in een landelijke omgeving. Het publiek wist het voor elkaar te krijgen dat tijdens de toegift het volledige repertoire opnieuw werd gespeeld.

10) al die andere bijzondere momenten zoals Bästard in PH31, een dronken Cop Shoot Cop in Arnhem (en de bizarre nachtwandeling die er op volgde), You Made Me Realise van My Bloody Valentine in Paradiso, The Fall in Paradiso (1985, mijn eerste keer in Paradiso), American Music Club in de oude zaal van de Melkweg, het tweede optreden van Mercury Rev in de oude zaal, Low in de kleine zaal van Paradiso, Von Magnet op het ADM-terrein, Victims Family in Parkhof, Slash Orchestra op Tegentonen, Gone Bald (op diverse Amsterdamse locaties) en de vele hoogtepunten van 2002, maar die bewaren we wel voor een nieuwe thread tegen het einde van dit jaar.

Masters of Reality in 013. Hard, droog en geweldig. Het prikkelde in mijn benen.

Head First in Eureka in Zwolle. Ben niet zo'n dancefan, maar dit was te gek. Twee mannetjes achter een hoop apparatuur. Een naar bier, zweet en wiet stinkend zaaltje met zo'n honderd man erin. En dansen maar. Ging er met een beste griep naar toe. Kwam genezen terug.

Obituary Zaal Struik. Geweldig, een gigantische zooi hardcore Obituary fans en bijna m'n nek gebroken met stagediven. Tijdens Slowly we Rot de (relatief) grootste pit die ik ooit heb gezien.

Tragically Hip in Vera in Groningen. Eind '91. Met een groot stel vrienden in de bus ernaar toe. Schandalig dronken geworden. De meeste van mijn companen kunnen zich het optreden helemaal niet meer herinneren. Ik wel. Geweldig. Een zwetende band in een afgeladen zaal. Ben sindsdien fan.

Ween Lowlands. Na een stonede kennismaking met de muziek van Ween tijdens een avondje stappen, moest ik die band zien. De band speelde goed en het publiek vrat het. Tijdens het laatste nummer trapte de drummer zijn kit omver. Maar het publiek schreeuwde zo hard om een toegift dat de band terugkwam. Nog nooit heb ik roadies zo zien zweten. Claude was net op tijd klaar en kon invallen in Buenos Tardes (of zoiets)

Slobberbone Lowlands. Als je het over een goede band op de goede plek op het goede moment hebt. Slobberbone sloot Charlie af op de zondagavond. Met dronkenmans poezie en naar alcohol en nicotine ruikende country/rock'n roll/punk. Voor het laatste nummer begon Brent met een uitgebreide aankondiging. 'Next song is an old traditional American spiritual song. A gospel. So everybody throw your hands in the air and praise the Lord. The next song is called 'Breaking The Law', waarna het nummer van Judas Priest werd ingezet. Ik heb nog nooit in mijn leven zoveel 30-plussers zien pogoën.

Painting Over Picasso: eervolle vermelding voor deze geweldige live band. Kan geen specifiek optreden opnoemen, maar kwam altijd lachend terug.

Ministry Waldrock: Hard, massief en intens. De mensen waarmee ik was, vonden er geen zak aan. Slayer was geweest en zij wilden naar huis. Heb daarom maar zo'n 40 minuten kunnen ondergaan. Toen ik wegliep zetten ze net mijn favoriet 'Scarecrow' in. Snotter.

De Boegies. Veertien jaar oud. Speelden met carnaval in mijn woonplaats (een niet carnaval vierend gehucht). Mijn oudere broer kwam terug en vertelde dat ik daar heen móest. Mijn ouders lief aangekeken en daar ging ik heen. Heb nog net twintig minuten kunnen zien/horen. Maakte een geweldige indruk. De zaal ging uit zijn dak.

Eervolle vermelding trouwens voor Mucky Pup (verschillende keren, Paw, Therapy?, Radiohead, Jayhawks, Metallica (jeugdsentiment), Faith No More, 7 Zuma 7, Celestial Season en Peter Pan Speedrock.

Barkmarket: we gingen naar Amsterdam (Carré) om Dead Can Dance te zien, hadden onze spullen al in een pensionnetje neergekwakt, lopen naar Carré en komen er daar achter dat Lisa Gerrard ziek is en het concert dus is afgelast. Kut. Uit Limburg gekomen weetjewel. Gelukkig wist ik me te herrinneren dat Barkmarket in de Effenaar zou spelen die avond, en na wat geonderhandel met de pensionbaas en daarna gehaast richting Eindhoven, kwamen we net op tijd aan: ze waren met hun eerste nummer bezig. Om daarna een uur helemaal omver te worden geblazen.

Motorpsycho: Welk concert het was weet ik niet meer, ik geloof in Tivoli, maar zo'n natural high als tijdens hun lange space-exploraties die avond had ik nog nooit en heb ik nooit meer meegemaakt. Of die andere keer dat er werkelijk tranen over mijn wangen stroomden tijdens The Golden Core. Of weer een andere keer toen...

Collective Trio: In Hasselt, België speelden Susie Ibarra, Joelle Leandre en Sylvie Courvousier als The Collective Trio hun eigen mengelmoes van freejazz en vrije improvisatie. Verbijsterend hoe een gelegenheidstrio zo natuurlijk en vloeiend kan spelen.

Death Angel: Afgelopen juli in de Effenaar. Ouderwetse metal met hernieuwde energie gebracht. Een geweldige sfeer vol positieve gedachten. Meezingen met oude klassiekers, de microfoon in je gezicht krijgen geduwd. En tot mijn eigen verbazing de teksten nog moeiteloos reproducerend. Metal!

Sigur Ros: Op plaat niet altijd even interessant, maar iedere band die me tijdens een bloedhete dag in een tent op Pukkelpop koude rillingen bezorgd verdient een eervolle vermelding.

Jaga Jazzist: Dat Pukkelpop optreden van een paar weken terug laat me maar niet los. Iedereen onderging het helemaal anders, en ik kon maar niet begrijpen dat niet iedereen zich helemaal murw stond te swingen. En tegelijkertijd dat kwijl uit de mondhoeken wrijvend.

Karma To Burn: Hadden in hun demostadium ex-Kyuss zanger John Garcia als zanger. Gingen daarna maar verder als instrumentaal trio. Tijdens Dynamo '97 ofzo speelden zowel Garcia's nieuwe band Slo Burn als Karma To Burn. Een onaangekondigde jamsessie op het skate-podium was het gevolg" Karma To Burn speelden onder invloed van heel veel drugs hun geweldige instrumentale nummers, waarover een evenzeer gedrogeerde Garcia teksten en zanglijnen ging imrpoviseren, en steeds weer terugkwam op "I'm in over my head..."

Stars of the Lid: Psychedelische drones + hard volume + hypnotiserende beelden + intense vermoeidheid = surrealistisch.

Trouble: In Roermond speelde de enige echte peace'n'love'n'stonerdoem band. Waren heerlijk op dreef totdat de microfoon begon te haperen en zanger Eric Wagner compleet begon te flippen uit woede en de luid scheldend en schreeuwend de microfoon op de grond gooide en wegliep. De band speelde door en 5 minuten later kwam hij al vredessymbolen gebarend terug het podium op, en maakte het concert toch nog af met een smile.

Na het optreden, onder stevige drang van mijn vriendinnetje naar hem toegestapt om hem een hand te geven. Even gepraat over o.a. de rottige verkrijgbaarheid van zijn singletjes. I Am Drinking Again bijvoorbeeld, uitgegeven op een piepklein Italiaans label.
"Will I send it to you?" vroeg hij, mij geen seconde aankijkend, maar wel een notitieblokje uit zijn binnenzak halend. Heb snel mijn naam en adres genoteerd, wetend dat hij van zo'n lastige fan afwilde.

Drie weken later kreeg ik een met onduidelijke woorden, zinnetjes en notities volgekrabbelde envelop in de bus. I Am Drinking Again b/w Dreaming My Dreams, verdomd.
Leuker werd het nog toen een paar maand later de LP "I See A Darkness" uitkwam. Fragmenten van die teksten had ik eerder gelezen, inderdaad, op die gele envelop.

Mercury Rev (voorprogamma Hole, Melkweg 1992). Voor 10 man. Maakt niet uit band gaat gewoon uit zijn pan.

Mercury Rev (Paradiso circa 1995?) Een uur lang strobo's aan, een wervelwind van gitaar. Ontroerend ook.

Panasonic (Paradiso, circa 1997) Een revolutie. Wat een heerlijke muur van gruis en wat zitten daar toch veel details in.

Spritualized (Melkweg 1992). Schitterend, kleine symfonietjes voor mooie stonede jongens en meisjes, met toegevoegde treinen, vliegtuigen die door de mix denderen.

Jane's Addiction (Melkweg 1990/Paradiso 1991) Gewoon de echte Jane's op de top van hun kunnen.

Dit zijn de echte beste. De rest raffel ik effe af zoals alle Primal Scream concerten in Paradiso, Royal Trux in de Melkweg, Roxy Music in Ah*y en vast iets belangrijks dat ik ben vergeten. Oh ja: het aller aller beste Saschiko M in Paradiso en nu weet ik zeker dat we het hier eerder over hebben gehad op ons eerste groenige forum. :)

Ja, ja. Echt wel, want ik kan me jouw lijstje en dan met name het Mercury Rev-voorprogramma nog goed herinneren. Volgens mij heb ik daar ook op gereageerd. Ik was er eveneens bij in de Melkweg en weet nog dat het heeeeeeeel erg hard was en dat Emma van Lush in het publiek stond. Quizvraagje: welke band speelde toen tussen Mercury Rev en Hole?

Gail Of God, Sheltur te Brunsssum (1988), de ware vandeldragers van verzergende noise. Swans en Godflesh zijn er niets bij. zo intens hard dat je denkt dat je het niet overleeft.

Meat Beat Manifesto / Consolidated, Effenaar te Eindhoven (1990?). MBM was hard, hectisch maar toch introvert. Consolidated ook hard maar juist heel strak en heel extravert. een betere combinatie was onmogelijk.

Monster Magnet, Effenaar te Eindhoven (1990?), de mannen hadden net Spin Of God uit, de Effenaar werd voor even het decor voor een halucinerende psychedelische droom.

Front242, Westfallenhalle te Dortmund (1991), energieke electronic body die haar weerga niet kent. zowel voor de band als voor het publiek een fysieke uitputtingsslag.

God Machine, Paard te Den Haag (1991), weinig bezoekers in het Paard voor een van de beste bands van dat moment. harde gitaarmuren en verstilde momenten afgewisseld. erg mooi.

Unit Moebius, Tivoli te Utrecht (1995), spijkerharde electro acid met stroboscopen jagen alle bezoekers naar buiten, behalve een paar gekken. waaronder ik.

God, Tegentonen/Paradiso (1997), zo intens dat je alleen maar met open mond naar het podium kunt gapen. gelukkig had ik in 1988 al Gail Of God meegemaakt.

Scorn Tegentonen/Paradiso bovenzaal te amsterdam (1997), alsof je gek wordt.

Red Red Meat, Lowlands (1997?), pakkende grotestads rock vol passie gespeeld voor een handjevol mensen.

Gene, The Cave te Brighton (1998), voorprogramma van de Dandy Warhols spelen de zaal plat met geweldige aan bowie en suede refererende gitaarpop. later op cd klonk het stukken minder mooi.

BMCR, Pukkelpop (2002), ik verdenk ze ervan gewoon de Jezus & Mary Chain te zijn. overigens weet ik zeker dat ik Kevin Shield even links op het podium zeg, toen ik wilde gaan kijken was ie weg. vreemd.

* Mogwai, Paradiso, ergens 98/99, op zo'n tombolo-avond van de konkurrent. ik weet het, het is een simpel truukje, maar ooh mijn hemel wat een verschrikkelijk fijn truukje en wat kan Mogwai dit toch goed.

* Therapy?, Lowlands, 98. Twee nummers van hun nieuwe album (die, in tegenstelling tot wat de sindsdien hebben uitgebracht, nog redelijk te pruimen waren) en voor de rest niets dan 'hits'. Teethgrinder, Screamager, die ene die gaat van "James Joyce Is Fucking My Sister".

1) Fugazi (Paradiso '99): Nog nooit zo geinspireerd geraakt door een optreden. Ik ben niet eens zo'n diehard Fugazi-fan, laat staan dat ik hun platen goed ken, maar dat maakte deze avond helemaal niks uit. Onbeschrijfelijk goed!

2) Blonde Redhead + Feverdream (Vera '99): Beide bands daarvoor al een paar keer gezien, maar nooit in een dergelijke, magische ambiance. Alles klopte. Twee dagen daarna voelde ik nog een gelukzalig gevoel door mij heen pompen.

3) Girls Against Boys (Lowlands '96): Eerste kennismaking met de band en dat in de periode dat 'House of GvsB' net uit was. Geweldige plaat, geweldige sound... Yep, I was hooked!

4) Elliott Smith (Lowlands '??): Het was in die kleine Higher Ground-tent, waar de man in z'n eentje wat liedjes zat te spelen. Zo ontwapenend, zo inspiratievol... Terug in Groningen gelijk een acoustische gitaar gekocht en ook geprobeerd om mooie liedjes te schrijven... Zonder enig resultaat natuurlijk.

5) At The Drive-In (Vera '00): Daarvoor nog nooit 1 noot van de jongens gehoord, maar dat was ook deze avond blijkbaar geen probleem. Totaal verrast door de energie, het enthousiasme en de dynamiek. Later hebben ze deze show trouwens nooit meer weten te overtreffen.

6) Les Savy Fav (Vera '01): Beetje hetzelfde verhaal als met At The Drive-In, waarbij frontman Tim natuurlijk de show steelde... Sofa werd uit de kleedkamer gesleept, hoogwerker voor het licht werd uit de coullisen gehaald... Absurde chaos! Iedere show daarna was overigens ook geweldig, maar die eerste blijft me toch het meest bij. Poeh!

7) Dillenger Escape Plan (Doornroosje '01): Alleen al door het begin van de show, een uiterst memorabele avond... Nietsvermoedend aan m'n cola drinkend, kwam er uit het niets een enorme vuurzee over mee heen denderen. M'n haar stond rechtovereind... Van schrik, van de luchtverplaatsing, nee... Van de band!

8) The Hives (Padvindersgebouw, Groningen '01): Samen met wat vrienden hield ik een feestje op dezelfde avond dat The Hives in een uitverkocht Vera speelden. Het feestje was in een piepklein gebouwtje in het Stadspark, dat doorgaans gebruikt wordt als clubgebouw van de jonge woudlopers (ofzoiets). Tegen een uur of 3 's nachts kwam opeens Peter Weening binnen met The Hives in zijn gevolg. Na wat biertjes werd de backline uit de nightliner gesleept en begonnen de Zweden een handje vol soulklassiekers te spelen. Om de chaos te complenteren werd DE HIT ingezet en bleek het gebouw toch echt te klein. De helft van de backline was volledig onbruikbaar, beste vriend met arm uit de kom en vage herinneringen van wat daarna is gebeurd. Dit blijft je een leven lang bij!

9)Soda P (Vera Kelderbar '01): De tweede keer dat ze in de Kelderbar speelden...Mijn favoriete band uit de Lage Landen! Ik weet niet... Ik heb gewoon een zwak voor de band. Intiem, beheerst, maar zo intens. Helaas voelde ik me de dag daarna zo ontiegelijk leeg en verlaten. Ik moet ze gewoon weer zien, die leegte moest gevuld worden!

10) Machine Head (Oosterpoort '94): Tja, m'n eerste concert ooit... Makkelijk zat!

nog eentje dan: Technical Itch in Ekko Utrecht en Asian Dubfoundation in de Gashouder op een oude Drum Rhythm..

Ha, dus we hebben 3 van de 10 mensen geidentificeerd die erbij waren. Goh Emma van Lush. Dat bandje ben ik vergeten toen had ik last van een post-Ik-heb-God-gezien-black-out.

Jaah! Wat een show - en zowiezo - wat een ultiem jaren tachtig-festival was dat. The Ramones zouden headlinen, maar kwamen niet. Tot onze grote teleurstelling en woede werd dat pas bekend gemaakt via een groot bord bij de ingang. Verder herinner ik me nog LUL, Toy Dolls, Shock-Headed Peters, Soupdragons, Claw Boys Claw en uiteraard de pissende en met sinaasappels smijtende Gibby Haynes.
Ik geloof dat het mijn eerste festival was.

Oef, toch nog iets waar ik ook bij was. Het was een goed optreden idd, veel en veel beter dan Sonic Youth die vlak daarna speelden. Veel kan ik me echter niet meer herinneren. Alleen dat een of andere punk erg graag wilde pogo-en en daar gemakshalve de rest van het publiek bij betrok. Irritant.

dead moon - 1ste keer of 2de keer lowlands 92/93 > fantastisch
underworld - 1ste keer lowlands 92 > intro in techno
pixies - jaap edenhal in amsterdam 92? > ontroerend
jane's addiction - paradiso 91 > nog net kunnen zien
red snapper - gratis in nighttown op studentenavond 95/96 > wat een band
sonic youth + pavement in voorprog.- frits philipshal eindhovuhhh 92 > perfecte combinatie
carl craig in nighttown rotterdam 95? > meesterlijk
andreas vollenweider - congresgebouw den haag 93 > indrukwekkend en verrassend
green velvet in nighttown rotterdam 95/96? > waanzin
AIR - paradiso amsterdam 98? > fantastische cover van maggot brain
george clinton - paradiso amsterdam 94 > party on 4 uur lang
lee perry - paradiso amsterdam 93 > te grappig :)

0) Bettie Serveert, Pacific, voorjaar '93 (mooi, mooi, mooi)
1) Urban Dance Squad, Pacific, Antwerpen, 30/06/93 (desondanks het vertrek van DNA een paar dagen ervoor)
2) dEUS, Pacific, Antwerpen, 12/05/94 (magische debuutalbum-tour)
3) God, Mind the Gap festival Kelchterhof, 1/10/94 (pijngrens-overschrijdend)
4) Locust, Mind the Gap festival, 1/10/94 (my first weird electronics gig)
5) Dreadzone, Pacific, 20/11/94 (zondagse dubmatinees in Pacific mmmm)
6) Kiss My Jazz, Kaddish Schoten, 20/1/95 (eerste concert met Stef K. Carlens en Mauro Pawlowski, avond na laatste nacht opnames debuutalbum, mooie herinnering wegens zelf georganiseerd)
7) µ-ziq (mu-ziq voor als de µ niet doorkomt), Fuse, 4/3/95 (eerste bezoekje aan Fuse, schitterende live gevolgd door geniale geschiftheid achter de decks van Richard D. James, many nights there have followed since)
7 bis) Osdorp Posse, Kaddish, 1/4/95 (omdat na 6 uren belgenmoppen door Def P ondergaan de sfeer niet meer stuk kon bij de medewerkers)
8) The Orb, Fuse, 22/9/95 (na de festivals terug in de intimiteit van een donkere club)
9) Autechre, Mind the Gap Jr., Vooruit, 30/11/95 (amaaai)
10) Sonic Youth, Vooruit, 19-20/3/96 (het heeft te lang geduurd voor ik ze uiteindelijk in een zaal zag, dus maar direct twee dagen gegaan, het was de moeite!)

shit moet ik nu al beginnen schiften,
geen zin om getypte zaken te deleten

11) De Kakkewieten, Kaddish, 30/3/96 (wat een show, wat een show, met muzikanten uit de antwerpse scene & blinde bocellis die van het podium vallen, hilarisch)
12) The Mr. T Experience, Kaddish, 19/10/96 (omdat ze de sympathiekste punkrockers ooit waren)
13) Gore Slut, Double Trouble A'pen, 27/4/97 (voorstelling debuutalbum met El Grande Rudy Trouvé goed op dreef as usual)
14) Bar Eight, Cartoon's Cafe Ape city, 3/5/97 (debuutoptreden van antwerps antwoor op tom waits meets nyman soundtrack sounds)
15) Carl Craig's Innerzone Orchestra, Ten days of techno, Gent, 28/7/97 (The Man and his orchestra)
16) Reprazent, Pukkelpop, 23/8/97 (een bom, spijtig genoeg bleek een jaar later de bom nog steeds dezelfde te zijn)
17) Einsturzende Neubauten, AB, 3/9/97 (amaai)
18) U2, popmart tour, haven Thessaloniki (vanwege de vibe in de stad drie dagen ervoor en de dag zelf, eerste concert van U2 in een U2-gek land en 2 belgen die zot staan te doen op een set van Howie B ervoor, grootste concert ooit in Hellas)
19) dead man ray, hof ter lo, 8/4/98 (a new antwerp star is born)
20) tommy flanagan, de singel, 11/5/98 (ella's pianist, rip)
21) Portishead, pukkelpop, 29/8/98

concert book gets blurry now...

22) Massive attack, statenhal den haag, 28/11/98
23) Daan, monty, 14/5/99
24) Radiohead, Earth theatre Thessaloniki, 25/6/00 (openluchttheater met heuvels en bossen als decor en een eerste kennismaking met de Kid A sounds)
25) Biosphere, cc luchtbal, 27/10/00
26) John Cale, de singel, 27/5/00 (blijkbaar steeds hetzelfde, maar je moet hem minstens eenmaal gezien hebben vind ik)
27) Breakbeat Era, 14/11/99 (what happened to them?)

..korte termijn memory loss...

28) plaid, tendaysoff 2002
29) Jagga Jazzist, pukkelpop 2002 (ga volledig akkoord met Bas)