Schrijverskwesties

Maar van te voren weten wat je wil gaan zeggen is natuurlijk wel handig. :)

- wat voor zwaar stuk ga je schrijven?
- hoe diep zit je zelf in de materie?
- over welke informatie beschik je?

overigens kun je associatieve proces ook volledig doorlopen zonder een letter op papier te zetten. dat hangt meer af van de manier waarop je woorden gebruikt. bij mijn zijn woorden middelen, bij anderen zijn ze veel meer het doel. in dat geval is het schrijven zelf natuurlijk veel meer een proces waar de strekking van iets sterk kan veranderen.

voor mij persoonlijk is schrijven overigens het gebruik van het middel tekst om wat ik wil zeggen over te brengen. wanneer ik eenmaal een thema of onderwerp heb en ik weet wat ik wil zeggen dan zijn de veranderingen tijdens het schrijven zelf nooit dermate groot dat mijn tekst een totaal andere thematische invulling krijgt.

Qua thema, nee, het thema verandert bij mij ook niet. Dat staat redelijk vast aan het begin. De invulling ervan lijkt soms wel heel dynamisch. Misschien heeft dat soms idd te maken met nog niet genoeg nagedacht hebben over het thema. Aan de andere kant, wat is niet genoeg? Het is ook wat Omar zegt, tijdens schrijven blijf je denken, sterker nog, voor mij geld dat ik veel gefocuster denk. Ik vind het overigens best moeilijk om in die gefocuste toestand te geraken. Dat vraagt veel tijd en concentratie.

De toon die ik gebruik is een vreemd iets. Ik probeer deze te doen aansluiten bij de materie maar een helder beeld van welke toon, vorm er precies bij past heb ik maar zelden vooraf. Net als cs dus. Voortschrijdend inzicht betreffende de benodigde toon is er wel maar ik schrijf er uiteindelijk niet echt anders door. De toon lijkt te ontstaan uit de inhoud. Misschien schrijf ik wel mono-toon ;-)

Volgens mij zijn woorden altijd een middel toch? Is het niet een prachtige uitdaging om woorden als middel en woorden als doel te verenigen?

Theo, over geen literatuur of poëzie uit mijn pen. Ik begrijp dat niet goed. Het is toch helemaal niet zo dat de eenwording van woord als middel en woord als doel direct poëzie of literatuur is? Volgens mij kan dat ook heel goed 'gewoon' beschouwend zijn. Of kritisch. Of journalistiek.
Geschreven beschouwing, journalistiek is ook een doel op zich. Dat mag, mi, naast haar informatieve functie, ook 'mooi zijn' nastreven (lees 'mooi' als 'duidelijk' of 'zwaar aangezet' of 'moeilijk' of 'prachtig' of 'benevelend' of 'troebel' of 'minimaal' of 'xxx').
Ik denk dat de vorm de functie van artikel of tekst niet in de weg mag gaan zitten. Je kan erover twisten wanneer dat gebeurt.

Overigens laten veranderende inzichten zich gelukkig niet leiden door 'mooi'heidsdrang. Wel laten mooie zinnen zich moeilijker weghalen dan lelijke. Dat lijkt me dan wel weer normaal.

Wat Pacino betreft, hij stak gewoon erg af bij de rest.

Pacino doet vrijwel altijd Pacino (een goede uitzondering is Donnie Brasco, daar was ik echt verbaasd over.)

en ook Dog Day Afternoon. Het is echt pas later in "kijk ik ben Pacino" mode gegaan, zie ook De Niro en zijn "kijk, ik doe mijn grijns" trouwens. Eigenlijk die hele generatie.

Ik vind het zelf leuker om al schrijvende een stelling te toetsen of een kwestie te beantwoorden. Je denkt na, stelt je mening constant bij, gaat schaven en zorgt er uiteindelijk voor dat alle posten sluiten. Het eindresultaat is een stuk rechtlijniger, maar dat komt omdat je alle twijfels en vragen hebt 'weggegumd' en een overtuigend, sluitend verhaal ervan hebt gemaakt. Maar het leukst - echt - is de hele chaos op weg daar naartoe. Schrijven is vooral dingen keihard wegstrepen.

Ariën, ja, die chaos naar het einde van het stuk kan inderdaad heel leuk zijn. Maar ook lastig wanneer inzichten veranderen. Dat heeft met tijdsdruk te maken. Als je het ene inzicht eenmaal op papier hebt, lijkt het andere zich ineens aan te dienen. Kan je weer opnieuw beginnen, althans, met dat inzicht dan.
Het allerleukst, ervaar ik haast als een kik, wanneer het stuk er qua lijn aardig staat, je daarover tevreden bent en dan inderdaad woorden kan gaan wegkikken en strepen en alles aanscherpen. In die fase valt vaak veel te lachen. Lachen om hoe ik er in godsnaam toe ben gekomen dingen zo wanstaltig neer te schrijven.

Volgens mij, als je alle fasen, onderzoek, denken over, inzichten, nieuwe inzichten, ze verwoorden, ze schrappen, lijn klaar, het stuk aanscherpen, kan doorlopen kan er weinig mis gaan met het stuk.

Maar jeetje, dat kost me een partij tijd en discipline..

Hoeveel tijd kost dat jullie? Hangt van het stuk af, maar vooruit, een voorbeeld: een stuk over termen en muziek en grime, 1500 woorden. Hoelang zijn jullie daarmee bezig?

x met cs, deze som is dan incluis denkproces

Alleen dat romantische beeld van het schrijfproces deel ik niet meer zo.

Echt niet? Als het loopt, het schrijven, natte vingerwerk zo'n slordige 10 tot 15 procent van het proces dat het ook zo aanvoelt, is het great. Je weet dat je goed zit, wat je schrijft leest lekker weg, en je voelt de kracht van je stuk letterlijk toenemen. Prachtig is dat.
Met zo'n proefschrift kan ik me voorstellen dat het erg heftig is, vier jaar is lang, lijkt natuurlijk geen einde aan te komen. De charmes van zoiets schrijven zullen denk ik ergens anders liggen dan de in vergelijking kortstondige charmes en inspanningen met een artikel. Waar gaat het over Monique? Iets sociologisch toch?

Als iets af is hè, oef, wat een bevrijding. Opsturen en even schrijven vergeten. Totdat het weer begint te kriebelen.. Of totdat er een reactie is.. Ik kan me nog wel van vorig jaar herinneren dat ik bij complimentjes of in tranen uitbarstte of duizend gaten in zeven hemelen sprong en/of een zeer goed gearticuleerd doch keihard JOEHOE! door mijn huis schreeuwde. Je reinste romantiek. Maar goed, die afhankelijkheid van andermans mening begint wel wat te slijten, geloof ik. Daar ben ik (denk ik) blij om.

In mijn geval pakt de combinatie van tegelijkertijd wetenschappelijke en journalistieke teksten willen schrijven niet bijster goed uit. De toon van beide type teksten is/was fout. Op een gegeven moment zat ik tegenover vier geleerde heren die me vertelde dat ze in mijn werk proefden dat ik de Nederlandse overheid maar een stelletje prutsers vind zonder het expliciet op te schrijven. Ik vond dat best knap van mezelf (juiste toon gevonden enzo), maar dat was niet-wetenschappelijk. Gek werd ik ervan. Nu willen ze ineens passie voelen in mijn werk en gelukkig maar. Passie dat begrijpen we.:-)

Verder heb ik last van altijd teveel woorden, nooit perfect maar vermoed ik een stijgende lijn (dat kan natuurlijk de psychische strohalm voor naïeve volharding zijn maar die optie neem ik maar niet serieus) en haat ik schrijven af en toe ook grondig.
Een ongelooflijke dooddoener, maar haat enzo, je weet wel... Oftewel, schrijven haten is van schrijven houden.

Woede kan ook mooie stukken opleveren.