North Sea

Zaterdag: The Bad Plus zou ik wel gaan kijken. Als ik er was. Verder niks, dus weinig kans. Zelfde met Scofield.

Zondag: Kanye West? Is dat jazz?

Enne, geen Masada!? Zou Zorn dan toch eens daad bij 't woord voegen en NSJ gewoon overslaan en enkel dat Lantaren ding doen?

Nee, 's hiphop. Je weet wel, die dansbare, ritmische, op beat en bas gerichte muziekstijl waar veel soul en jazz-elementen in voorkomen. Valt me tegen van je Martijn, dat je dat niet weet. Tsss.

Toch?

http://www.lantaren-venster.nl/archief/muziek/j/johnzornacousticmasada.htm

Of rookt ie pijp?

Omdat de boom zo leuk was het jaar ervoor hadden ze wat extra bomen geplant. Jammer alleen dat je dan het podium niet meer zo goed zag.

Was erg druk en voor de soundcheck van Electric Masada moest iedereen de tent uit. De usance is dan om jassen neer te leggen om je plek bezet te houden, wat ik onzinnig vind: vrije plaatskeus is vrije plaatskeus en als je gehecht ben aan je plek moet je zelf blijven zitten. De organisatie was ook die mening toegedaan en had alle jassen dus van de stoelen gehaald. Da's dan wel weer wat cru en dat gaf wel een wat vreemde sfeer bij terugkomst.

Maar kleiner en dus leuker dan NSJ, hoewel je wel meer van weer afhankelijk bent.

M'n beste jazzfestival ervaring is Warsaw Summer Jazzdays, dat kan ik je echt aanraden als er dingen spelen van je gading. Vindt plaats in een prachtig Stalinistisch bolwerk, met hele gezinnen die braaf naar avantgardistische piepkrak kijken (en om toegiften vragen!).

Ik heb er John Zorn dag (Masada, Masada String Trio en Bar Kokhbra), gtr oblq (Reid, Torn, Sharpe), Elliot Sharpe Trio, Critter's Buggin', Medeski Martin & Wood en Pharoah Sanders met Trilok Gurtu gezien.

Mijn dieptepunt: Jamiroquai. Moest denken aan Simply Red, INXS en Level 42 en dat is geen goed teken. Funk die nergens vuig wordt en disco die niets upliftings in zich heeft, wat heb je eraan? Toen we na afloop Fourplay nog even uitcheckten klonken deze oude fusion lite-mannen opeens enorm gedreven en energiek in onze oren. De vergelijking, of waren ze gewoon enorm op dreef?

Mijn hoogtepunt: Pat Martino. Ik had me er heel veel van voorgesteld en het kwam allemaal uit. Wat een prachtig spel, dan weer vurig, dan weer ingetogen, wat een perfecte begeleiding en die versie van Blue in Green: pure schoonheid. Gaat in mijn rijtje tien onvergetelijke concerten.

Ook mooi: Hancock (met droomvioolmeisje Lili Haydn) en verrassend genoeg Buddy Guy, die al jaren steeds meer een parodie op zichzelf was geworden maar nu opeens weer compleet overtuigde.

En wat vond u?

1. Wayne Shorter (pure magie, hoorde ik iemand achter me zeggen en dat was het absoluut)
2. Buddy Guy
3. Van Morrisson
4. Randy Newman
5. Bettye Lavette
6. Brad Mehldau Trio
7. Till Bronner
8. Sergio Mendes
9. Tracy Chapman
10. Dr. John

Het dieptepunt was toch wel Candi Staton, wat een aanfluiting zeg.

Bij Sergio Mendes dacht ik vooral: waarom nou toch weer zo'n dikke rappert erbij (al zou ik al blij moet zijn dat die Will.I.Am d'r niet bij was)?

Hancock/Haydn vond ik tegenvallen, maar ja, tv. Duke/Clarke ook, helemaal omdat m'n broer net een filmpje op Youtube had gemaild, electrisch en hysterisch, wat ik toch leuker vind.

Enne Level 42 is (was!) wel van een andere orde dan die andere wacke shit in dat rijtje, Euro. ;)

Ze spelen volgens mij in oktober in de De Lantaarn in Hellendoorn... moet zeggen dat ik toch een heeeeeel klein beetje nieuwsgierig ben.

Hoewel het zonder de Gould-broertjes nooit echt zo goed zal worden als vroegâh.

Deze?

Jaja.
Afgelopen zaterdagavond twee keer dwars de stad doorgekruist en niet 1 jazznootje gehoord, nergens...

Jazz?

overigens niet naar north sea geweest. te massaal voor een introverte jongen als ik.

Ik herhaal: niet 1 nootje jazz. En dat had qua horecadichtheid best gekund. Niet trouwens, dat ik op zoek was. Maar ik had zo'n idee dat het om de haverklap uit de cafe's zou schetteren en tetteren.

gelukkig dan voor je dat het dit jaar heel rustig was op Dance Valley.

Oh ja, dat bewijst inderdaad dat er in Den Haag buiten het festival zelf weinig te doen was.

vooral die volkskrantrecensie van vandaag...beetje jammer.

woensdag
Masada: perfect concert, dermate goed dat je weinig anders kunt doen dan de zaal onthutst verlaten, al peinzend: met muziek die zo perfect wordt uitgevoerd is het bijna onmogelijk om nog te genieten van andere concerten. Ik bedoel: de muzikaliteit van Joey Baron (perfecte solo's zonder een moment tot karakterloze Horacio-perfectie te vervallen; altijd smaakvol; altijd een rond verhaal; altijd raak; altijd met humor, kracht, souplesse, geldingsdrang, geilheid, kortom: léven), van Greg Cohen (niet eerder hoorde ik zo'n vitaal gepluk aan een contrabas; ondersteunend waar gewenst, sterrenreikend waar het kan), van Dave Douglas (fuck die doorgesnoven, vleesgeworden trompetgod RH, dit is de bom! zo verfijnd, zo raak, perfecte figuren, geciseleerd uit zuivere lucht, met een van persoonlijkheid zinderende handtekening die generaties van grafologen aan het werk zal houden).
John Zorn zelf was ook wel aardig als aangever, maar zijn toon is wel erg plat vergeleken met de robuuste karakters van zijn sidemen. Ik bedoel: hij staat aan. Of hij staat uit. Af en toe flubbelt-ie wat daartussenin, maar hij haalt het niet bij de echte mensen Baron, Cohen en vooral Douglas.

vrijdag
Gabriel Rios - hahaha. snik. why?
Issac Delgado - goed uitgevoerde Cubaanse salsa. Zeer dansbaar. Helaas is dat onder NL critici een verdacht of onbekend criterium.
Eddie Palmieri - Godezijdank zonder Jazzorchestra of the Concertgebouw, maar gewoon met zijn eigen band, waarin vooral trompettist Bryan Lynch, uitgedost als Herr Inspektor uit een Krimi, de ene na de andere briljante, gevoelvolle solo uit zijn instrument blies. cut 'n' past typering van Douglas rondom Lynch, een genot. Otra cosa.

zaterdag
Sergio Mendes - platte toeristenshow door een halflauw opgewarmde has been; ordinaire introductie tot de Braziliaanse muziek middels cliché's ("let op mensen, dit is de cuica, dit is de pandeiro, dit is de cavaquinho, dit is de berimbau" - kortom boring as hell). En, o gotspe, de enige twee publieksfavorieten jatten van het échte genie Jorge Ben Jor.
Kenia-North Sea Jazz connectie: zo oudbollig en saai dat steller dezes Ahoy ontvluchtte (new cool dus helaas wel gemist), om zijn heil te zoeken in Nighttown. Immers: aankondiging: Soul Afro World vibes, feat. Bilal. Ruim twee en een half uur heb ik naar de meest verschrikkelijke, zouteloze arrenbie staan luisteren. My god, wat een vreselijke, afschuwelijke, emotieloze muziek. Hilarisch tafereel: de mooiste vrouwen van de dansvloer staan de deejay luidkeels in zijn gezicht te gapen en die blijft !onverstoorbaar! de ene na de ander nonmuzikale shitplaat opzetten. Hoeveel cues kun je menselijkerwijs als deejay missen?! Een levenslange haat jegens arrenbie zette zich definitief vast in het gemoed. Om 2 uur nog geen Bilal, waarna ten einde raad maar naar hotel.

zondag
paul weller - ? dit is toch een jazzfestival?
Cachao-Een vreselijk goeie band, heil jimmy bosch, saviour of Mankind, maar Cachao zélf, de Obi-Wan Kenobi van de Cubaanse bassisten, blijkt helaas mentaal al decennialang niet meer among us. Waardoor het toch weer een o zo bekende freakshow wordt: kijk deze vitale senior nog eens plukken, poe poe nou nou! Het is dat zijn band zo goed is, maar die solo's met strijkstok sloegen helemaal nergens op. A clearcutcase of JAMMER. Of: had ik maar de jaren vijftig in Nu Yorica/Havana meegemaakt.
Marcelo D2 - revanche voor zijn eerste toernee van vorig jaar (dat was knalharde hiphop): zijn nieuwe band maakt de meest geniale kruisbestuiving van hiphop met live muziek sinds de beastie boys (of beter gezegd: met, want geproduceerd door mario caldato). Check dvd Marcelo D2 MTV Acustico...... a procura da batida perfeita! Lege tent bij aanvang werd smeulende, tjokvol dansende tent bij laatste nummer.

Verder louter superlatieven rondom zangeres Maria Rita. Nooit eerder hoorde ik zo'n zuivere stem uit zo'n verlegen zangeres tot leven komen. Adembenemende perfectie van Maria, rondom een band die veel knapperiger dan op de cd's het decor timmerde waarin zij kon flonkeren, verleiden, deprimeren, ten hemel kon reiken, wist te verwarren, ontroeren, ontregelen, innerlijk gejuich wist te veroorzaken. Toen zij vol schoot door de overweldigende respons, schoten naast mij diverse Braziliaanse vrouwen vol, waarna ik, tja, ook ik - het was té mooi. Dan ga je allemaal om.

Besluit ik nsj editie 2006 met twee woorden:

Maria Rita.

of:

viva Rotterdam.