Week 20

Zappa plays Zappa @ HMH
Frank's zoon Dweezil zorgt ervoor dat ik toch nog eens Zappa zie spelen. Ik had Z wel gezien, jaren geleden, maar toen probeerde Dweezil toch een beetje onder dat 'de zoon van' syndroom uit te komen. Nu was hij echter duidelijk trots 'de zoon van' Frank te zijn, blijkens die buitengewoon respectvolle eerbetoon. De videovoorstelling vooraf had voor mij niet zo gehoeven, maar misschien heeft niet iedereen zoveel video gezien van Frank. Een jonge band waarin enkel Napoleon Murphy Brock de oude garde vertegenwoordigde (en dat op de enthousiaste en aanstekelijke wijze die we nog van hem kennen) speelde een uitstekende selectie van vooral werk uit de jaren zeventig. Het was de allereerste show, en het was duidelijk dat men even op gang moest komen. The Idiot Bastard Son en Let's Make The Water Turn Black worden netjes maar nog wat tam gespeeld. Later komt men al wat meer via Florentine Pogen en (yes!) Inca Roads. Als na een korte pauze Terry Bozzio er bij komt voor twee hysterische rockers slaat de vlam definitief in de pan. Punky's Whips is de eerste echte humorsong waarin Dweezil opvallend terughoudend is, hij probeert wat dat betreft niet z'n vader naar de kroon te steken. Op gitaar wel. Zowel de gitaar zelf, die al te zien was op de video die vooraf ging, maar ook in z'n spel klonk pa door. Na The Black Page #1 voor de drie percussionisten kwam voor #2 Steve Vai erbij. Ook die was er duidelijk niet om de show te stelen. Geweldig ook om Peaches And Regalia live te horen, zoals het voor veel songs heerlijk was om het eens live gespeeld te horen. Jammer genoeg moest ik toen gaan, tijdens Village Of The Sun, wat heb ik gemist? Het geluid was overigens prima, maar HMH en ik? Dat zal nooit wat worden, weet ik al na dit eerste bezoek.

>>Afgelopen zondag: de CD-presentatie van We vs. Death in Theater Kikker. Mooie show, prachtig geluid(op een prachtige locatie), en tja, leuk publiek. Mooie dag om een kater te doen vergeten...

en op het randje van de volgende week..
*Loose Fur - Born Again in the USA
(goeehoeed!) voorlopig althans.

hahaha...precies wat ik ook gedaan heb. (wel geinige plaat zo in eerste instantie)

Heb je A Chance to Cut Is a Chance to Cure gehoord? Zeer makkelijk te behapstukken, lijkt wel een beetje op The Soft Pink Truth met wat electro spetters en zelfs wat schminimal trekjes. Ik mis bij The Rose.. het instant appeal van dat album.

Ja, vond ik geen hol aan. :) Ik vind The Rose... juist erg instant, leuk allegaartje van stijlen.

Zodra de financiën het toelaten...

Meer nog dan dat. Variërend van supergladde palingdisco tot fragmentarisch Merzbow, tot vunzige galmende rockklanken, tot Bjork die Wittgenstein aanhaalt. En dat allemaal gesmeed tot een goed en uitgebalanceerd geheel. Microscopische kliks en quarks zitten precies op de juiste plek. Mooie plaat vanaf het begin, die nieuwe van Matmos. En na het begin kun je er alleen maar dieper induiken. Wilde er nog wat over schrijven ook, maar lukte niet tijdig.

Also floating around the internet are rumors that Coppola is pregnant with Phoenix frontman Thomas Mars' baby. Hot gossip!

http://helloroysantiago.blogspot.com/2006/05/verliefd-op-een-liedje.html

http://frenchtouch.forumactif.com/ftopic886-0-asc-200.htm

Sophia live @ Vera
Ober Robin Propper-Sheppard neemt voor aanvang van het akoestische optreden de songbestellingen op. Er volgt een zeer meeslepende set van ongeveer drie kwartier, waarin alle 'hits' voorbij komen. Jammer van het geouwehoer van een deel van het publiek op een gegeven moment. Als afsluiter komt voorprogramma Vito Sheppard nog versterkt bijstaan, waarbij Sophia-songs in een postrockjasje de zaal in worden geblazen.

Neko Case @ Paradiso
Neko Case kan geen hooks schrijven.

Desalniettemin allebei erg leuk (Pornos winnen want liedjesliedjesliedjes!) maar goed, schoenmaker, leest, volgende keer gewoon saampjes, OK?