lifted or the story is in the soil, keep your ear to the ground

ik ga lekker een mening geven op basis van 1 nummer 2 keer gehoord.
ik ben namelijk gek op meningen herzien.

bright eyes = overschat en waarschijnlijk gewoon slecht.

;)

Ja, overschat zou altijd kunnen.
Grappig is dat de hoes en de hele air van de plaat er eentje van bijzonderheid is. Toen ik de cd enkele weken terug in handen krijg (inclusief 'bijbehorende' There Is No Beginning To The Story EP), viel die qua alles op. Kan dan zijn dat je daarom direct denkt te horen dat de plaat apart is. Kan echter ook juist tegenvallen daardoor. Dat laatste doet ie voor mij niet. De plaat is al eerder op het forum naar voren gekomen. Toen zei ik: 'groeiplaat ja, meesterwerk valt nog te bezien.' Groeien doet de plaat nog iedere dag, waarmee ook mindere dingen naar boven komen. Te lang, teveel pathos, te eentonig, etc. De plaat doet mij erg denken aan een kindje van Firewater's Get Of The Cross, We Need The Wood For The Fire en de platen van Lullaby For The Working Class. Dit kindje moet nog het nodige leren, maar een mooi koppie heeft het zeker...

(geldt eigenlijk voor alle muziek): in laten werken en dan pas oordelen. pas na meerdere keren draaien begint de plaat vorm te krijgen en daarop dient-ie beoordeelt te worden. en dat kan negatieve kanten opleveren (Roger), maar bij mij's dat tot nu toe nog niet gebeurt... ok, hij is te lang, maar dat vond ik bij de eerste luisterbeurt ook al

Ikzelf moest even slikken bij het eerste nummer, vooral het einde daarvan (waar Conor in geschreeuw uitbarst). Maar met Method Acting, en de rest die daarna volgt, maakte hij weer alles goed.

ze zullen hem binnenkort wel bij de lokale bieb hebben.. dus dan kan ik echt oordelen..

maar eerst moet ik de Flaming Lips nog hebben!
:)

Toch gaan beluisteren dat Bright Eyes. Ik had van de vorige, Fevers & Mirrors, destijds een promo-exemplaar en daarop was al te horen dat hij veel in z'n mars had. Lifted is een completere en betere plaat en wordt per draaibeurt interessanter. Zoiets als het eerste nummer kan je wel het beste overslaan (wat ik Guuz ook zag aanbevelen) en beginnen met Method Acting. Als je dan na Lover I Don't Have To Love en Bowl Of Oranges nog niet overtuigd bent....

Heb de plaat vandaag toch maar gekocht, hij was ook behoorlijk goedkoop (15,5 euro, niet zo lang geleden was dat een normale prijs...). Net een keer beluisterd, het is best een leuke plaat inderdaad. Ik vind het erg op Simon Joyner lijken (al "rockt" Bright Eyes wat meer), die komt ook uit Omaha en Conor debuteerde op diens label, dus enige invloed is logisch.