Week 24

Het bruggetje naar de nieuwe Thom Yorke is met Leafcutter John snel gelegd, want The Forest and The Sea is hoe je een solo-plaat van Yorke hoopt te mogen ontvangen (de gelijkenis qua stem is er al). Helaas, helaas: van Yorke's plaat mag enkel 'The Eraser' mag er zijn, en dan alleen omdat het het beste van Kid A naar boven haalt. Voor de rest weinig bijzonder en monotoon. Beck's 'Godrich-plaat', Sea Change, was - haters wacht Toorn! - vele malen beter.

Niet gelijkend Yorke - en maar goed ook - doet Roy Santiago het een stuk beter en gevoeliger. Zijn Broca is een fragiele, 'spaarzame' (ik zou ook 'lo-fi' kunnen zeggen, maar doe het niet) liedjesplaat die buitengewoon ontroert. Perfecte balans tussen getormenteerd gebroken-hart (denk: Hood) en stoere-jongens-bravoure (denk: Guided by Voices). Heerlijk.

Dan nog een wederopstanding. Uit de hele Hood/Crescent/Movietone/Amp/Flying Saucer Attack/Third Eye Foundation-scene, die me na aan het hart gaat, leken me enkel Hood en Matt Elliott succesvol te hebben overleefd. Tot ik deze week 'ons' Machinefabriek's Marijn hoorde: Flying Saucer Attack's geluid leeft! Waaierende gitaren in Niemandsland die constant door Angst achterna gezeten worden. Wonderlijke, duistere plaat, dat Marijn.

Verder lijkt tot mijn vreugd het ambientschip van dit jaar eindelijk breuk te hebben geleden, met Helios, de nieuwe Marsen Jules, Manyfingers en meer. Nu enkel nog zaak daar langs de lijn tijd voor te vinden...

2. The Road To Guantanamo
Godverdegloeiendegodver, wat een film. Niets wat je niet al weet van Guantanamo Bay, en toch een dreun voor je kop. Heavy.

3. Fred de Vries: Club Risiko (de jaren '80 toen en nu)
Boek van Volkskrant-correspondent over de do-it-yourselvers van de jaren '80: Crass, The Ex, Neubauten. Heb net de inleiding gelezen; die is alvast veelbelovend. Met bijgesloten cd "Long Lost Koos Tapes", opnames van de band Koos uit Johannesburg, die (afgezien van de teksten) net zo goed van een Amsterdamse ultra-band hadden kunnen zijn. Dat wave-geluid was dus heel wat universeler dan we toen dachten/wilden weten.

en nog een keer
an albatross

Digitaliseren van m'n cd-collectie.
Ivm met wondroos zat ik twee weken thuis en ben inmiddels bijna over de helft. Voorlopig staat alles op soulseek, later maak ik een selectie.

Islands
Komen binnenkort naar Rotown en Jim Guthrie is mee als gitarist? Jim komt uit Royal City en maakt ook verdomd mooie solo platen. (bv Now More Than Ever)... heb ik al vaker geroepen in deze woestijn.

Ja. :-) We waren op dat moment even een broodnodige frisse neus aan het halen aan de Spuistraat.

The Blood Arm @ White Heat (Madame JoJos)
hallelujah!

The Rakes @ Hoxton Square Bar
het was gelukkig net niet TE druk tijdens dit geheime optreden van The Rakes. wat een feest (incl stage invasion).

Klaxons - Atlantis To Interzone
ik kan geen genoeg krijgen van deze jongens. zaterdag m'n neon whistle weer eens uit de kast halen voor een (klaxons) rave party.

Riton meets Erol Alkan 'squauqe eyes'
gekocht om m'n Erol collectie compleet te houden. :)

In Den Haag speelde ze zonder Beckie (Foon) of Thierry (Amar). Hoewel aangekondigd was zelfs violiste Anni Rossi niet aanwezig (paspoortproblemen) en werd de band tijdens Pissing begeleid door een lokale drummer. Desalniettemin een indrukwekkend optreden op een schitterende (en koele) lokatie.

Manyfingers
hee, wist niet dat er een nieuwe Manyfingers is.. Die ga ik eens opsnorren.

http://www.youtube.com/watch?v=qrLuSUmYJW8&search=gnarls%20mtv

Sleutelwoorden: tiran met ooglapje, watermolen, kraaien en ronddraaiend mes? Of waren al die Tsjechoslowaakse series zo creepy? :) En zijn we daardoor Scott Walker fans geworden?

Nee hoor, uiteindelijk duurde het tot een uur of negen voordat er gespeeld werd ...

Red Hot Chili Peppers @ Wuhlheide, Berlijn.
Wéér Dizzee Rascal als voorprogramma. De paar songs van Showtime komen nu een stuk beter uit de verf. Maar de presentatie blijft erg goedkoop. De Red Hot Chili Peppers zijn vanavond misschien nog wel beter in vorm dan in Dortmund. Ze hebben er erg veel plezier in en spelen onverwacht Hump De Bump, What Is Soul (Funkadelic) en zelfs een stukje van Magic Johnson dat ze in geen jaren meer gespeeld hebben. Under The Bridge ontbreekt godzijdank wederom op de setlist. Dit keer mag Soul To Squeeze dienen als meezinger. Het publiek in Berlijn is het meest enthousiaste dat ik ooit zag. Helaas was er geen voorste vak, waardoor er 17000 mensen richting podium aan het duwen waren. Hierdoor heb ik nu flinke blauwe plekken op mijn heupen doordat ik tegen het voorste hek aangeduwd werd. Bij de eindjam werd de band dit keer bijgestaan door Ekkehard Ehelers. Uiteindelijk was dit het langste concert van de tour tot nu toe. Tijdens de eindjam werd ik met een brancard en een ambulance afgevoerd naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Mijn voet is gekneusd, maar uiteindelijk blijkt het allemaal mee te vallen. Ik kan al bijna weer lopen. Kritiek op de RHCP is soms terecht, maar bij deze twee Duitse concerten hebben ze bewezen dat ze er nog altijd toe doen. John Frusciante is een genie!

"Vandaag is de nieuwe lichting Essent Award winnaars bekendgemaakt. De winnaars zijn a balladeer (foto), Wudstik, Charlie Dée, Ziggi en Seven. In het jaar dat de Essent Awards vijf jaar bestaan is dit alweer de tiende lichting. De winnaars worden gepresenteerd op Lowlands 2006 waar ze uiteraard ook zullen spelen."

Sleutelwoorden: tiran met ooglapje, watermolen, kraaien en ronddraaiend mes? Of waren al die Tsjechoslowaakse series zo creepy? :) En zijn we daardoor Scott Walker fans geworden?

Brrr... of dit nu dezelfde serie is of niet, je weet in een paar woorden wel perfect de duisternis van VPRO-kinderseries tijdens de Kerstvakantie op te roepen. Meest duidelijke beeld dat ik nog heb: bebaarde man in een rostoel, met een geruite deken over zijn lamme benen. Het ooglapje en de watermolen (!) passen naadloos. Als de aflevering weer eens in complete verwarring en gespeend van elk 'happy end' eindigde, en ik bij de aftiteling, zwetend, al die gekke Tsjechoslowaakse Ç's waarnam (wetende dat - hoe eng ook - mijn donkere maar Westerse slaapkamer toch een veilig onderkomen was), voelde ik de Oost-Europese duisternis in de zielen die deze serie hadden gemaakt, in de zielen van mijn leeftijdsgenootjes aan de andere kant van de Berlijnse muur die er vast ook naar keken, maar aan wie het als bittere ernst werd opgedrongen.
Met zó'n beeld is Scott Walker inderdaad niet ver weg. Er moet ooit - zeker in je jeugd - íets je eigen mankementen en angst hebben aangemaakt danwel hebben ontbloot om Tilt en The Drift waarlijk te voelen...