Blame it on the Bossa Nova

Een bossanova collectie zónder Antonio Carlos (Tom) Jobim en Joao Gilberto (onlangs 75 geworden) is als Sonic Youth zonder fuzz, als een auto zonder wielen, als Connie Breukhoven zonder botox, als...nou ja, u begrijpt 'm. Zowel Jobim als Joao zijn ettelijke malen gecompileerd, wat bijzonder handig is. Wat Tom betreft zijn must-haves Elis & Tom (met Elis Regina, de Edith Piaf van de bossa), Wave, Tide en Stone Flower. Tom en Joao hebben geregeld samen gewerkt, onder meer als back-up voor Stan Getz. Jazz Samba (met Charlie Byrd), Jazz Samba Encore (met Luiz Bonfa) en Big Band Bossanova, kunnen blind worden gekocht, maar de mooiste Getz en Brasil vinnik zijn plaat met gitarist Laurindo Almeida.

Recent verscheen onder auspiciën van Jazzanova trouwens een bijzonder geinige compi met oude en nieuwe bossa's (en wat samba's) getiteld Paz é Futbol. Mt Bongo re-releasde onlangs haar Futbol compi, met een zingende Pele.
Datzelfde Mr Bongo label heeft een onmisbare serie wat oude en nieuwe Braziliaanse muziek betreft die Brazilian Beats (t/m 6) heet, waar klassieke bossa's, fijne samba's en moderne brazilhousers op staan.

Nicola Conte's pupil Rosali de Souza heeft ook mooie Bossa Nova plaatjes volgezongen.

De knoppendraaiende belg Buscemi doet soms ook leuke dingen met Bossa Nova, 'Our Girl in Havanna' is persoonlijk favoriet

Wellicht ten overvloede noem ik nog Zuco 103

Vergeet ik bijna Orfeu Negro (Black Orpheus) de filmsoundtrack die dé springplank van de bossa naar de rest van de wereld bleek. Ook niet te missen

X-post: Rosalie de Souza heeft twee albums gemaakt, waar inmiddels ook geremixte versies van zijn. Is op Schema Records. Dus goed.
Suba en Buscemi zitten meer in de house/brokenbeat-hoek. Wel goed, maar geen bossa. Cibelle, Bebel en Celso Fonseca staan dichter bij de bron.
Choro is de moeder van de bossa (en de oma van de samba), zie op de binnenkort te verschijnen dvd Brasileirinho (incl. cd) hoe, wat en waarom. Skitterende beelden, rijke muziek, geile dansjes. Van dezelfde regisseur Mika Kaurismaki is Moro No Brasil, waar ook een cd van is die een overzicht probeert te bieden van wat Brazilie aan muziekgeschiedenis heeft.

Strijker Jacques Morelenbaum heeft samen met Ryuichi Sakamoto en Paula Morelenbaum twee bijzonder fraaie Jobim-tribute platen gemaakt (een studio, een live), en is binnenkort in het Bimhuis.

De ultieme Brasil bossa/samba film is en blijft Orfeu Negro (Marcel Camus, 1959), op dvd verkrijgbaar. Meesterlijke film, die door overcultureelcorrecte Brazilianen (zoals Caetano V.) wel eens werd gedist als zou het niet meer dan een exotiserende idealisering van Brasil door een dromerige Fransoos geweest zijn. Grote onzin natuurlijk: juist een outsider wist dit liefdevolle portret van een krankzinnig muzikale cultuur zo onvergetelijk te maken (vergeet de remake met/door o.a. Caetano: een draak van een film).
Orfeu Negro was de eerste film met een "all black cast", voor die tijd toch een enorme provocatie. Mijn moeder ging destijds spijbelen om hem in Tuschinksi nog eens (en nog eens) te zien. Bijna onvoorstelbaar, want de film is in alle Technicolorrijkdom, sensualiteit en muzikaliteit nog steeds overweldigend - dat moet een aardschok zijn geweest in het polderlandje van 1959!
Een vriendin vertelde me dat hij in die tijd in Spanje verboden was en alleen klandestien tijdens geheime samenscholingen was te genieten. Want dansende negers, dat is wel heel erg subversief natuurlijk.

(tip: koop het boek Footprints over Shorter bij de ramsj bij Fame voor een paar Euro, staan mooie tips in).

hier past slechts een universeel mededogen.

Welk een onverwacht antwoord!