Week 27

Ik kan mij daar wel iets bij voorstellen (al vind ik het nog steeds een heel mooie track) maar de gewone cd-koper die de mix van DJ T. best wel eens heel fijn zou kunnen vinden, kent die hele Gui Boratto waarschijnlijk niet eens. Dus ja, dat heb ik wel in mijn achterhoofd als ik een recensie schrijf.

Nou ja, en véééél meer dus...

-- JoB (jobdewi...), July 5th, 2006.

De gewone cd-koper had em ook al op Steve Bugs Bugnology 2 en binnenkort op Total 7 kunnen vinden.
Arquipelago = de nieuwe Mandarin Girl.

>Lo-Fi-Fnk - Boylife
Uit Zweden. Denk Junior Boys, Kelley Polar (maar dan opgeruimder, en uiteraard véél beter dan die laatste).
MijnSpatie

TodoSantos - Aeropuerto
Uit Venezuela. Denk Broadcast, Four Tet, Broken Social Scene, Joy Zipper, Lali Puna en dan nog wat.
MijnSpatie

Je zal 't snel genoeg leren jong ;-). Nog lang op de borrel blijven hangen?

Trouwens geen lijstje ingeleverd, net terug van Sicilie, maar merk dat The Eraser van Thom Yorke een interessante groeier is en dat die nieuwe The Thermals weinig aan is.

Das jammer. Ik wou ze nog gaan kijken in de Patronaat. Hopelijk is 't nieuwe werk live beter.

Deze week vooral de nieuwe The Revs plaat.

Mijn weekje:
Metronomy: live + album 'Pig Pains (pay the £5000 you owe)'
Klaxons - Gravity's Rainbow (het gitaar stuk aan het einde is geweldig.)
Peaches - Downtown (simian mobile disco mxxx)
Long Blondes - Fulwood Babylon (geweldige b-kant)
The Rapture - Gotta Get Myself Into It
Holy Fuck

the cult, wat een totale aanfluiting. goed bij stem? was je heel zat of heel doof, die kerel probeeeerde het niet eens meer! verder 2 valse solos, 2 keer opnieuw beginnen met een nummer, een uur en een kwartier te laat beginnen en een volslagen ongeinteresseerdheid waar mijn vriend Liam nog iets van kan leren. kortom, een totaal kutconcert. als ik ervoor betaald zou hebben zou ik mijn geld terugwillen.

Dat was wegens gitaarpech. Los contactje in de gitaar. Niet super professioneel, maar kan gebeuren.

een uur en een kwartier te laat beginnen

Precies op tijd, want mijn trein had drie kwartier vertraging.

Ik ben vrij snel vertrokken om te bezatten bij dat andere feestje, om vervolgens met drie uur slaap op de redactie te verschijnen. Volgens mij heb ik het kunnen verbergen. Als Guuz maar niet meeleest...

die bloedeloze troep? met zo'n naam verwacht ik ronkende zweetgaragerock uit een verloren tijdperk. blijkt dus afgekolfde U2 rock zonder hooks te zijn.

"We hebben twéé cd's meegenomen en de verkoper zij dat dit Britse indie is."
"Ah, mooi. Welke zijn het?"
"De namen weet ik niet, maar eentje heeft een man met een cigaret op de voorkant."
"...Arctic Monkeys?"
"Zou goed kunnen, weet ik niet. Ik ben zo thuis dus dan laat ik het wel even weten."
"En die anderrrrr.... laat me raden.... The Kooks?"
"Ook dat weet ik niet."

Tien minuten later. Mams belt.

"En?"
"Zo is de lol er wel een beetje van af, hè?"

:)

Ik heb ondertussen The Aluminum Group ontdekt, die met weemoed doen terugdenken aan 'ons Jarvis.

Zie reactie van Bas. :)

So This Is Goodbye haalt het voor mij in zijn geheel bij lange na niet bij Last Exit. Ik mis nummers als Teach me how to fight of Under the sun. Plus de productie zonder Johnny Dark vind ik wat te rechtlijnig.

De nummers die jij mist zijn juist de nummers die gemaakt zijn nadat Johnny Dark al vertrokken was. Dat van die rechtlijnige productie kan ik me wel iets bij voorstellen (Last Exit was dan ook het werk van 2 duo's) maar aan de andere kant voelt het album daardoor ook zeer coherent/compleet aan.

En tja coherent, ik vind Last Exit eigenlijk nog coherenter als het om kwaliteit gaat. Na Like a child kakt het album enorm in, met als dieptepunt When no one cares.

Ik was in eerste ook niet zo heel erg weg van "When No One Cares" maar begin m'n weg inmiddels te vinden in het spartaanse frame. Maar vindt jij niets van "Under the Sun" en "Teach me..." terug in bv. "Count Souvenirs"? Dat ligt qua gevoel toch aardig bij die tracks in de buurt?

Persoonlijke (nostalgische) associaties is natuurlijk niet tegenop te boksen, maar ik vind ook dat de aantrekkingskracht van de nieuwe Junior Boys 'm in de continuïteit zit. Het ís geen Last Exit, maar de coherentie van So this is Goodbye maakt het een even volwaardige plaat, vind ik zo onderhand. De nostalgie in stem en muziek, de verstildheid, is meer teder en fijnbesnaard dan op Last Exit. De hele plaat is de gevoelige, katerige stemming na dé avond ervoor (ook wel 'het moeilijke tweede album' genoemd, waaruit in dit geval niets van moeilijkheid blijkt). Nee, laat ik eens optimistisch zijn: deze nieuwe plaat is de groeistuip die volwasdom belooft, of nog meer grootse muziekmakerij-uit-ervaring-en-hoop in het verschiet brengt.

En verder is het te heet, dus draai ik gouweouwe.

Hoe kan dat toch, dat hitte je dwingt tot ouwe platen? (Of zeg ik iets heel raars?)

Maar zijn Innervisions en Songs In The Key Of Life zijn simpelweg wel klassiekers!

Bepaald geen eenvoudige muziek inderdaad, er zit stiekem enorm veel (latin) jazz in. Maar wel makkelijk in het gehoor, wat extra knap is. Another Star is 1 van mijn ultieme zomerliedjes. Volgens de hoes speelt George Benson daarop mee. U weleens een jazzgitaar gehoord op dat nr? Misschien is mijn vinyl gewoon versleten en moet ik eens een cd-reissue aanschaffen. Nooit zo leuk als dubbel LP met boek en extra singletje. We hebben het over Songs In The Key Of Life trouwens.

In 1971 werd hij 21 en liep z'n contract met Motown af. Hij onderhandelde een nieuw contract dat hem de vrijheid gaf om alles zelf te schrijven, produceren en alle instrumenten te spelen in zijn eigen studio met behoud van alle royalties. Daarna brak de bovengenoemde gouden periode aan, met echt doordachte, samenhangende albums.
Maar voor eerdere hits als Uptight en Signed Sealed Delivered mag u mij ook gerust wakker maken 's nachts.

Maar SSD is dus een album, dat is interessante info. :)

Ik ook dankzij la iPop, niet zijn beste maar wel goed, erg droog machinaal brommend.

Net Inner Visions en Music Of My Mind opgepikt (en Stand! van Sly).

Zo op het eerste gehoor vind ik hem iets te droog. Maar ik vermoed dat het een groeibriljantje is.

Ik ben helemaal om.
Gisteren een fenomenaal optreden van Pete Doherty bij Jonathan Ross gezien.
Hij zag er monter uit, had zijn tanden gepoetst, was goed bij stem en speelde virtuoos gitaar!
Bovendien was het een fijne gesprekspartner, scherp en adrem en wist hij zijn gitaar zo leuk te dragen.

Ik was het helemaal met die "Lost" acteur eens die Doherty naderhand nog een compliment gaf, want wat was ie goed zeg die Pete Doherty.

Plaatsvervangende schaamte?
Tenenkrommende televisie?
Ach welnee, hoe kom je erbij.

http://www.youtube.com/results?search=pete+doherty+ross&search_type=search_videos

boek van de week: Zizek - Looking Awry

film van de week: Jarhead

hobby van de week (en langer?): breien ('k ben tien jaar te laat om hip te zijn natuurlijk)

Ik had die Hitsville in mp3, gebakken op cdr, en op m'n werk liggen, dus geen info bijdehand.

Nou ja, Sensation, Rob Gee, Biohazard én Slipknot, geen van alle dingen waar ik een erg hoge spreekwoordelijke pet van op had.

Verder ben ik zeker bang dat dit de tekenen des tijds zijn, CS. Mensen willen acuut bevredigd worden en als dat niet gebeurt ram je erop want jíj verdient dat want jíj bent het centrum van het fucken universum.

Tijd voor weer eens oorlog, me dunkt. :D