A Case Against Sufjan Stevens

De domste vraag ooit gesteld over muziek.

Kijk nou, da's precies het gevoel dat IK dan weer bij Sufjan krijg...

;-)

Zoals je een product wel mooi kunt vinden maar niet snapt waar het toe dient, zo kun je bepaalde muziek wel van een afstandje bewonderen, maar er geen moment iets bij voelen. Dan heb je dus ook zo'n "BUT WHAT IS IT FOR?"-moment (maar dan anders).

(Als het overigens echt een vraag "over muziek" zou zijn, was het natuurlijk juist de béste vraag ooit gesteld)

Vervolgens trekt hij zonder echte argumenten de integriteit van SS in twijfel: "Conor gives the impression that he really means it, man, which isn't something that is easy to say about Sufjan."
Ten eerste: ROCKIST!, en ten tweede, ik heb niet het gevoel dat Sufjan ongemeend is en wat dan nog als dat niet zo is?

Verder wordt hem verweten, dat hij De 'states'-farce (want dat is het duidelijk, now way dat hij het afmaakt) gebruikt als truc voor inspiratie... wat is daar mis mee dan? De truc werkt toch?

"Stevens never taps into the musical history of a state -- never touching Chicago blues or jazz, or Michigan soul or rock. He simply uses the concept of songs about a state as a vehicle to deliver his baroque folk-pop."
Wat hij wil toch? Ik denk niet dat het album beter geworden was als de locale harmonie ook een nootje had meegespeeld. Hij heeft helemaal niet de verplichting om dat te doen.

Dus aan de ene kant wordt Sufjan verweten dat het niet authentiek en integer genoeg is, van de andere kant had hij zijn eigen belevingswereld (hij studeerde nu eenmaal 'writing' en promoveerde) moeten downgraden om minder intellectueel over te komen?

@naranjito,
ik ben eigenlijk nog dommer dan dat, want je uitleg maakt het niet veel beter.
Heb je misschien een voorbeeld van "een product dat je wel mooi kunt vinden maar niet snapt waar het toe dient (maar dan anders)."

Sufjan moet van mij helemaal niks.
Net zoals ik ook helemaal niks van Sufjan moet.
Mooi toch?

Dat gezegd: authenticiteit en integerheid heeft toch niks met intellectialisme te maken?

Vervolgens trekt hij zonder echte argumenten de integriteit van SS in twijfel: "Conor gives the impression that he really means it, man, which isn't something that is easy to say about Sufjan."
Ten eerste: ROCKIST!

Eh, ja. Behalve dan dat "man", waarmee Erlewine er de ironische knipoog bijgeeft. Hij geeft ook duidelijk aan dat hij een veel grotere hekel aan Oberst heeft. Ook hier weer: als je niet kunt aanvoelen dat Conor Oberst een "grote liefde OF vette haat"-artiest is, en Sufjan een "schouders ophaal"-artiest, dan gaat het ook gewoon niet lukken met dat artikeltje en jou.

en ten tweede, ik heb niet het gevoel dat Sufjan ongemeend is

Vandaar waarcshijnlijk dat er 'Stephen Thomas Erlewine' bij het stuk staat, en niet 'Camiel in Japan'.

en wat dan nog als dat niet zo is?

Even de driedubbele negatie omzeilend: dan heeft hij dus gelijk?

Vinden jullie het artikel niet op zijn minst slecht geschreven? Ik vind de strekking 'geen "grote liefde OF vette haat"-artiest maar een "schouders ophaal"-artiest' helemaal niet duidelijk uit het artikel komen, ik vind de zinnen slecht geconstrueerd (al die bijzinnen, en tussenwerpingen) en de ironie van een woordje 'man' ontgaat me volledig als ik de intonatie er niet bij hoor.

Zoals ik in mijn eerste post al wilde zeggen, "nou, ik vind het wel mooi en verder wil ik er helemaal niet anderhalf kantje over lullen". En vervolgens laat ik me er toch toe verleiden, daar heb ik dan weer spijt van.

@andre, in een 'ik moet niets van SS en SS niets van mij' kan ik me heel goed vinden.
Maar het artikel zegt dat SS overgewaardeerd is vanwege trucjes lange songtitels, niet ter zake doende conceptpretenties en overdreven en ondoeltreffende arrangementen.
Het zegt dus SS-beluisteraars laten zich foppen, en dan voel ik me aangesproken en ga ik me verdedigen.

Hmm...dat heb ik nou nog nooit iemand over Nick Drake of Elliot Smith horen vragen.

Maar verder is het artikel ook een typisch geval van "hey een hoge boom, zet je Calimero ei op je kop en schieten maar".

Toch is het wel zo dat de meest mensen die Sufjan niet goed vinden, hem vooral sááái vinden. Uiteindelijk is het toch een soort gecastreerde progrock: wel ingewikkeld gearrangeerd en met concepten, maar het viriele gesoleer is er helemaal uit. Maar niemand zal naar de radio rennen en er een flinke schop tegen te geven mocht Suffe Jan voorbij komen, wat ik me dan bij Oberst wel weer kan voorstellen (en ik ben fan, hij heeft de rauwe intensiteit en prijzenswaardige naïviteit van de beste punk; he really means it, man)

* En als je dan toch iemand gaat afkraken, doe het dan tenminste met een beetje humor, niet met een toon alsof je zojuist een levensgevaarlijke samenzwering om de muziekbeleving van de wereldbevolking voor altijd te verpesten hebt blootgelegd!

Daarom vind ik Kane ook zoveel beter dan bijvoorbeeld Belle en Sebastian. Waar laatstgenoemden gewoon voorbijglijden zonder dat ze me raken slaagt Dinand telkens weer in om een diepe kippeveltrekkende haat te veroorzaken ;-)