NME in a coma I know I know it's really funny

In een ideale wereld overleven popbladen met bevlogen en goed schrijvende journalisten die zich onthouden van marktgericht denken en ook schrijven over muziek die ze niet gratis thuisbezorgd krijgen.

Aangezien we niet in een ideale wereld leven zullen alleen de Ooren van de aardbol overleven door voorspelbaar en fantasieloos (de enkele uitzonderingen daargelaten) te volgen wat op dienbladen wordt aangeleverd. Hun kudde is groot genoeg en zal gedwee volgen.

Kleine initiatieven zullen het papier gaan verruilen voor de world wide web aangezien hun doelgroep daar het heil al zoekt en vindt.

*orkest zwelt aan bij Vido's betoog*...en zo werden De Subjectivisten uit de koude klei getrokken...12 brave zielen, de Dirty Dozen van den Nederlandsche Popjournaille...

Naaah...:-)

Het beste waar we op kunnen hopen is dat er vanuit "ons" circuit (dwz de liefhebbers, de bloggers, noem maar op) meer initiatieven komen zoals de onze (kijk naar bijvoorbeeld Think Small), zodat de betaalde pers de noodzaak zal voelen om ook in kwalitatieve zin competitief te worden. Ze kunnen nu toch al niet om ons heen, qua snelheid kunnen zij niet met het internet concurreren (waarom denk je dat de OOR geen website-column meer heeft? Ze schamen zich dood:-).

Maar wie weet gaan zij opeens de peper in hun luie reet voelen. Of wat ook leuk zou zijn: betaalde popjourno's die opeens (uit liefde of frustratie) zelf een weblog beginnen! Hoe dan ook, het zal de consument zijn die uiteindelijk wint...

Goed, de Oor moet niet het internet opgaan. Maar stel je de meeste blogs eens op papier voor! Domme uitroep? Misschien, maar ik lees de Ooren met plezier, vindt het niet fantasieloos en dergelijke. Als de papierenmedia of de journalisten meer persoonlijkheid gaan uitstralen, worden de lezersaantallen juist kleiner, ieder in zijn eigen niche. Voor persoonlijkheid en nicheverdieping zoek ik mijn heil wel op internet. Voor popjournalistiek en generale lees ik papier.

Dus als Lester Bangs nog leefde, dan vermeed je hem opmdat hij z'n persoonlijk enkel op papier uitte? ;-) (Nuja, misschien was hij een weblogje begonnen maar ik betwijfel het.) Ik hou niet van zwart-wit situaties. Alsof je moet kiezen. Het is niet het formaat maar de inhoud die telt. Ten tweede Erik, HET IS FOUT wanneer je zegt dat persoonlijkheid het lezersaantal zou verkleinen. De jaren 70 waren VOL persoonlijkheden die hun mening over rock op papier zetten. Dat waren de hoogtij dagen van de rock journalistiek. TOEN verkocht men waanzinnig veel meer tijdschriften. Heden ten dage, nu er zoveel slappe kost als *mening* wordt verkocht, gaat het lezersaantal drastisch naar beneden. Ten laatste weblogs op papier zou niet gaan? Zines anyone? Het internet is een zwaard dat aan twee kanten snijdt: Het is NU en GOEDKOOP maar dat zorgt ervoor dat veel *shit* verschijnt op je scherm. Nu, no problem for me, click en ik ben weg naar een andere site. :-)

Lester Bangs is toch de Blogfather? :) (tenminste zo heeft iemand hem ooit n.a.v. dat Astral Weeks/White Light.White Heat artikel genoemd).

Omar, Omar, kijk naar wat er van Richard Meltzer geworden is. Misschien beter dat Lester de *pijp aan Hendrix* heeft gegeven. Heh? Juist.;-)

Bedankt dat je met kapitalen mij het licht wil laten zien, Helen ;-) Maar ik denk dat 2002 toch aardig verschilt met de 70s. Ik heb de wijsheid niet in pacht, maar twijfel er sterk aan of de gedrukte media een betere concurrentiepositie ten op zichte van het internet zou krijgen door weer terug te gaan naar de "personalities". Ik zal de eerste zijn om te erkennen dat mensen die de Subjectivisten vormen en/of volgen tot de uber-elite van de popkenners behoren, maar ik denk niet dat die een blad dat schrijft over onze interesse bij de bedelstaf vandaan kunnen houden. Op internet kunnen wij lezen en schrijven wat we willen. De vluchtigheid is inderdaad jammer... maar de voorgestelde veranderingen zullen de bladen weinig goeds doen.