Europese jazz vs. Amerikaanse jazz

Ja maar, wat doet Branford dan met vroeg-twintigste-eeuwse componisten (wat Mantel net loop te vertellen op tv).. en nu met een Schotse componiste en Jurjen Hempel? Moet ie ook met z'n Afro-Amerikaanse fikken van de Europese traditie afblijven.

Op North Sea Jazz verkochten ze een box met Dutch Jazz, dus je zou denken van wel.

Goh, ik dacht altijd dat Branford vrij open-minded was voor een Marsalis, maar blijkbaar verkoopt hij tegenwoordig dezelfde neo-traditionalistische lulpraatjes als broerlief. Hij heeft 't trouwens niet specifiek over bop, maar over "Amerikaanse blues, kerkmuziek en dansmuziek" en jazz in het algemeen. Misschien is een onderscheid tussen Amerikaanse 'jazz' en Europese 'geïmproviseerde muziek' op zijn plaats (retrofiel als ik ben luister ik eerlijk gezegd bijna alleen naar Oud & Amerikaans).

Pikte toevallig nog een stukje Randy Newman mee gisteren op TV, mooimooimooi ("Let's Burn Down The Cornfield"!).

Zag net wel Bilal bij de NPS. Met als achtergrondzangeres Cadice Anderson. Cadice zong prachtig hees en ze zag er ook nog ontzettend mooi uit. Wauw.

Randy Newman op NSJ was schitterend! Jammer dat er zonodig een stel analfabeten drie nummers later binnen kwam en niet begreep dat ze op tribune moesten zitten!

Branford mag tevreden zijn: de coverage van het NSJ door NPS is buitengewoon op safe, panisch voor zapmomenten het ene item nog gezapiger and het andere.

Tower Of Power vond ik nog wel leuk trouwens, daar niet van. Maar waarom niet ook gewoon eens, pak 'm beet, Tin Hat Quartet? Kan toch best eens, gesandwicht (of toch een d, kofschip toch?) tussen die al die belegen stuff?

Ga er vanzelf zo van schrijven als die Mantel praat (als ie niet oppast, hij houdt zich in volgens mij).

Wat losse gedachten hierover:
- op de rand van jazz en dance hebben de Europeanen de voorsprong. Dat Blue Note nog een beetje hip is heeft veel te maken met Britten als US en Ronny Jordan,(destijds dan) het Franse Saint Germain, de Duitsers van Jazzanova etc. Amerikaanse jazzers willen er af en toe een hiphopproducer bijhalen en dan ben je er wel.
- De Nederlandse jazzscene is zo mogelijk nog conservatiever dan de Amerikaanse. Als Anton Goudsmit zijn distortion op 1,5 zet en af en toe een blueslickje speelt, heet dat een gloednieuwe, vooruitstrevende sound. Dat is grotendeels te wijten aan de conservatoria. Dat woord heeft niet voor niets dezelfde basis als conservatief. Het resultaat: een legioen muzikanten dat speelt alsof ze hopen een goed cijfer te krijgen voor het vak "correct gebruik van de zevende modus van de melodisch mineurladder over een gealtereerd dominant septiem akkoord." Die blij op een website zetten dat ze cum laude zijn afgestudeerd en een onderscheiding hebben gekregen van een jury op een jazfestival in Woerden-zuid. Ja, dan ben je een echte jazzmuzikant. Dat de bezetenheid van een Coltrane, de sinistere coolheid van een Miles, het relaxte optimisme van een Wes Montgomery, kortom: alles wat jazz jazz maakt volstrekt ontbreekt in hun spel, dondert niet. Daar kun je blijkbaar niet op zakken.
- En dan de oude koe dat mensen die niet in de Amerikaanse zwarte traditie staan, die muziek niet kunnen/mogen spelen. Miles Davis werkte met Gil en Bill Evans, had een vrijwel blank nonet op Birth of the Cool en haalde zelfs een Engelse gitarist en een Oostenrijkse toetsenist in zijn band voor in a Silent Way. Maar goed, wat wist Miles nou van jazz?

over die laatste koe zeg ik maar een ding...John Engels

En dan nog: noem je het toch gewoon géén jazz. Dat labeltje komt voor mij pas na het daadwerkelijke geluid. En ja, zo'n Molvær heeft duidelijk naar Amerikaanse jazz geluisterd, zoals je in Europa sowieso in een behoorlijk isolement moet hebben gezeten wil je die Afro-Amerikaanse invloed (in de breedste zin) hebben gemist, dus logischerwijs klinkt dat dan door in z'n muziek (waar ik niet kapot van ben, maar dit terzijde). En dan noem je het jazz, omdat het een aantal kenmerken deelt. Net zoals je Miles Davis en Charlie Parker gewoon allemaal jazz noemt terwijl er toch ook behoorlijke verschillen zijn (die de purist nu ook gelijk zou gaan noemen, want Parker is bebop etc). Het is maar net hoe eng je de term wil bezigen.

En die zelfde puristen verkondigen daarbij nog rustig dat zwarte (want Afrikaanse) muziek aan de basis van alle muziek ligt! Dat mag misschien door de algemeen wijdverbreide pentatoniek zo lijken, maar dat daarmee alles aan de blues verwant is mij wat al te kort door de bocht.

Ja, puristen... ik mag ze niet zo. :D

Even tussendoor, Branford Marsalis geeft in het VK-interview expliciet aan dat het niets van doen heeft met blank of zwart.

Nee, daar verdacht ik 'm ook niet zo van. Maar strict Europees vs. Amerikaans blijft het ook geen sterk verhaal.

Eens met Martijn over die pentatoniek. Denk toch niet dat de Ieren en de Chinezen dat uit Afrika hebben.

En al was het zo, het maakt de Afrikanen geen 'übermenschen'. :)

Ben de afgelopen maand op m'n gitaar trouwens enorm in de jazzpentatoniek gedoken en het duizelt me een beetje maar de mogelijkheden van dat stomme laddertje van 5 noten zijn echt ongelooflijk. (sorry, muzikantengeneuzel)