Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Er bestaat géén live action + CGI film van Pokémon toch?

Zeker wel

de zachte zoem van de luchtverfrissingsinstallatie

https://www.youtube.com/watch?v=P61Sbaddcs4.

Following (Christopher Nolan, 1998, Mubi)
In mijn hoofd had ik altijd dat Christopher Nolans debuut Following één van zijn betere films is, maar ik had hem sinds de oorspronkelijke bioscooprelease nooit meer gezien en ik wil ook niet die "ik vind alleen de eerste in de garage opgenomen cassettedemo goed"-gast zijn. Dus maar eens opnieuw bekeken. En vastgesteld: Following is inderdaad één van Nolans beste films, waarbij ik wel moet aantekenen dat ik geen echte Nolan-fan ben, met als grote uitzondering Oppenheimer, want die combineert mijn grote liefdes van praterige politieke thrillers en een klassieke tragische held die zichzelf verdoemt.

De eerste indruk is al meteen goed: speelduur 70 minuten. Je kan het dus wel, Chris! Natuurlijk vanwege een beperkt budget ook nog geen grote actiescenes, wat mij betreft de achilleshiel van Nolan. En Hans Zimmer is er ook nog niet om de film te verpesten met zijn lelijke bombast, hoewel ik ook hier de soundtrack soms al iets te nadrukkelijk aanwezig vond, dus dat was al een veeg teken.

Deze film is ook al op zijn Nolans helemaal door elkaar gehusseld qua tijdlijn. Dat viel destijds alleen niet zo op, want na Pulp Fiction was dat erg in de mode. Een ander extreem jarennegentigding aan deze film is dat inbrekers vooral voor de cd's gaan, want die zijn klein, relatief waardevol en snel te verpatsen.

Following is vooral een fijne neo-noir. In zwart-wit, dus helemaal echt qua schaduw-en-licht cinematografie, nota bene van Nolan zelf. Goede locaties in Londen ook. En met een origineel gegeven voor het verhaal. Uiteindelijk wordt het wel wat vergezocht, maar een ingewikkelde plot met vijf lagen van bedrog op bedrog is ook een genreconventie.

Grappig detail met de kennis van nu: de hoofdpersoon heeft een grote Batman-sticker op zijn voordeur.

Een Filmhuis dat Cavia heet

Ik vraag me af of ze een nieuwe programmeur hebben vanaf dit jaar. Ik had de nieuwsbrief, maar het was wel erg veel 'compilatie van illegale homo-erotica uit de DDR op 8mm' en '3 korte avant-garde films van de lichting filmstudenten 2023/2024'. Nu in januari ineens die Jonas, Z en de Sovjet-klassieker Without Fear. Dat is voor Cavia-begrippen wel erg mainstream ineens.

Rose Byrne’s Husband Bobby Cannavale Missed Her Golden Globes Win to Buy a Lizard

Ze had moeten zeggen dat het een hamster was. Maar terechte winst wel. GG heeft die split 'drama' en 'comedy or musical' en Jessie Buckley won in drama voor Hamnet, dus die lijkt me wel voor te liggen voor de Oscar. Dat Hamnet ziet er trouwens uit als een draak in de trailer, Oscar-bait op zijn slechtst, ondanks Jessie Buckley én Paul Mescal, maar het schijnt toch echt heel goed te zijn.

Out 1
En weer een niveau verder als cinefiel. Rivette's compleet geïmproviseerde epos van 743 minuten is in 8 hapklare delen ervaren. Parijs 1970 men is na 1968 zoekende. Twee intens irritante personages (een is natuurlijk Léaud) die cafés afstruinen om geld te scharrelen, raken op hun eigen manier geïntrigeerd door een mogelijk geheim genootschap. Léaud is wat meer van de literaire interesse en vindt een ingang via Balzac, wat onder andere leidt tot een bezoek aan een literatuurprofessor gespeeld door...Éric Rohmer! Het is typisch zo'n film waar je eigenlijk meteen aanvoelt dat er niets gaat worden bereikt. Wat me brengt bij Asterix en De Koperen Ketel en wel deze cruciale scène:
https://ibb.co/QFY73TQj
Asterix heeft eigenlijk de basis van alles uitgelegd: economie, psychologie, massahysterie, politiek, decadentie noem maar op. En zo ook de relatie tussen de avant-garde en de bourgeoisie. Ik moest er tijdens de eindeloze (maar fascinerende) repetities die twee theatergezelschappen in Out 1 ondernemen vaak aan denken. Zo pretentieus, zo zoekende naar betekenis, expressie, grenzen en uiteindelijk zo doelloos. Hoe dan ook, echt goed gefilmd, je zit er als kijker helemaal bovenop en het oude Parijs is vies en fotogeniek. Vaak ook fenomenaal geacteerd, je zit immers naar improvisaties over improvisaties te kijken. Met natuurlijk een groot gevaar: de boog kan nooit gespannen blijven. Soms word je gek van de saaiheid, de herhaling of de nutteloosheid. En toch, begon ik elke aflevering vol goede moed, was ik benieuwd wat er nou weer ging gebeuren. Een uniek experiment, laten we het daar op houden.

Zo dan?
https://photos.fife.usercontent.google.com/pw/AP1GczOvNM0u-ykiJnGOm0lyCWaAJRCOQDXAv91xaUTk6vZ3K16T1fMG4MRrTg=w920-h444-s-no?authuser=0

Laatste poging

https://i.ibb.co/yngmcZPB/koperen-ketel.png

Natuurlijk opgepikt in een recensie over Out 1

"I sometimes think I can spot a cinephile by the intensity of their hatred for their national cinema." En nog veel mooi inzichten, ook in zekere zin over ons in deze lange draad.

Oké, daar ga ik dan verandering in brengen:
Drie dagen vis (Peter Hoogendoorn, 2024, NPO
We hebben namelijk onze eigen polder-Ozu! Of polder-Kaurismäki! Hoe dan ook: steengoede stuggemannenfilm van Peter Hoogendoorn. Veel droogkomische toestanden, maar net onder de oppervlakte zit echte pijn.

En als je een stugge man nodigt heb, met de echte stuggemannennaam Gerrie, dan cast je vanzelf Ton Kas. Met "Opa was geen prater, ik was geen prater, als twee niet praten, wordt er niet gepraat" en "Ja, nee, was gezellig" voegen hij en Hoogendoorn twee nu al klassieke oneliners toe aan de Nederlandse filmgeschiedenis.

En Guido Pollemans als wanhopige contact zoekende, niet helemaal stabiele zoon Dick is gewoon net zo goed. Sterker nog: Dicks vrolijkheid bij het bezoek van het huis van oma is het meest ontroerende wat ik in lange tijd in een film gezien heb; een leven dat gepiekt heeft bij het houtje tegen het klapperende raam.

Klein kritiekpuntje: Nederlandse films moeten stoppen de Vlaamse subsidieruif proberen leeg te pikken door geforceerd ook één Vlaamse acteur in het script te wurmen. Na Kind en Voor de meisjes al de derde film waarbij ineens zonder reden die het verhaal voorschrijft een Vlaming opduikt. En we zien die openingstitels, dus we weten waarom.

Nederlandse films moeten stoppen de Vlaamse subsidieruif proberen leeg te pikken door geforceerd ook één Vlaamse acteur in het script te wurmen.

Hahaha. Dit. Bij Van Warmerdam ook altijd: "Wat doet die Belg hier?"

Zeker wel

How could I have doubted it (Pokémon)

de zachte zoem van de luchtverfrissingsinstallatie

ghehe quelle mec!

Dat Batman-logo viel me ook op. Verder staat me niks bij van Following, maar goed, hear hear wat betreft Zimmer. (En ja als er iemand zich laat hearen is het Zimmer wel)

Van het ene na het andere uiterste die Cavia.

En toch, begon ik elke aflevering vol goede moed, was ik benieuwd wat er nou weer ging gebeuren

de echte cinefiel!

"I sometimes think I can spot a cinephile by the intensity of their hatred for their national cinema."

Interessant. Soort zelfhaat omdat de cinema onherroepelijk de blik in alle opzichten buitenwaarts richt?

Na Kind en Voor de meisjes al de derde film waarbij ineens zonder reden die het verhaal voorschrijft een Vlaming opduikt. En we zien die openingstitels, dus we weten waarom.

ha, en ik denk dat het boven de rivieren ook echt niet klopt, ónder de rivieren daarentegen. In het waterschap kom ik elke maand wel een Belg tegen (om nog te zwijgen over de Binnenstad)

Ben van plan om dit jaar een groot deel van https://www.indiewire.com/gallery/martin-scorsese-favorite-films-movies/ te kijken.

Te beginnen met dit amusante historische epos, vermomd als niemendalletje wat het zeker niet is. Al lukt het me denk ik niet om er 3.5 ster voor te geven.

The Chess Players
'Hoe hulpeloos zijn we zonder bedienden.' Het herfsttij is aangebroken in Oudh, een Indiase stad die halverwege de negentiende eeuw nog níet geregeerd wordt door de Britten. De koning vermaakt zich met poëzie, de plaatselijke adel met het edele schaakspel. ('Dacht je dat ze zouden werken?' spot de voice-over.) Het Indiase schaakspel is langzamer dan de Engelse variant. Te langzaam, volgens de Britten. De symboliek moge duidelijk zijn, en wordt ook door de personages hardop uitgesproken. Zonder zelf te veranderen is de Homo Ludens in veranderende tijden gedoemd. Zo kun je Satyajit Ray's ouderwets onthaaste, soms wat kluchtige film als een milde kritiek lezen. Slome spielerei verpakt in de meest prachtige kleuren, dans en zang, en andere animatie (de waterpijpen!). 'Wie weet wat voor magie er in dat spel schuilt?'

Klute (Alan Pakula, 1971, Lab111)
Topingenieur Tom Gruneman van een bedrijf in Pennsylvania is verdwenen. De politie is erachter gekomen dat hij een obsessie had met een luxe escort in New York, maar is na zes maanden op een dood spoor beland. CEO Peter Cable (Charles Cioffi) laat het er niet bij zitten en laat zijn eigen bedrijfsspeurneus John Klute (Donald Sutherland) naar New York reizen. Hij begint zijn onderzoek bij die escort, die Bree Daniels (Jane Fonda, in alle beste jarenzeventigmode) blijkt te heten. In het begin wil Daniels niets van Klute weten - door het politieonderzoek is ze twee maanden in de gevangenis beland voor prostitutie - maar langzaam bloeit er iets op tussen de twee, terwijl ze samen steeds dichter bij de dader komen.

Klute is een beetje een aparte film. Ten eerste is ondanks die titel John Klute niet de hoofdpersoon, maar Bree Daniels. Dit is helemaal Jane Fonda's film, wel met meer dan solide ondersteuning van Sutherland. Fonda heeft er ook de Oscar voor gewonnen. Ten tweede blijft het vinden van die moordenaar altijd een soort bijzaak voor regisseur Pakula. De beetje oplettende kijker weet al ruim voor de helft van de film wie de dader is.

De kern is de verhouding tussen Bree en Klute. Bree heeft vanuit haar ervaringen geen hoge pet op van mannen - haar klanten zijn nog niet eens het ergst; dat is een vleeskeuring voor een model voor cosmeticareclame - en haalt veel van haar eigenwaarde eruit dat ze ze kan doorzien en manipuleren. Maar John Klute ziet zichzelf als een soort Sherlock Holmes: de koele, rationele speurder, verheven boven het hormonale gekrioel; Donald Sutherland gooit er op een gegeven moment een heel mooie "That's so pathetic" uit. En ook als iemand met een hoge morele standaard. Bree probeert daar constant gaten in te prikken, maar moet steeds meer concluderen dat Klute grotendeels echt zo is, terwijl hij de escort waar hij op neerkijkt steeds meer gaat zien als de intelligente, complexe vrouw die ze is.

Veel van dit wordt verteld expliciet verteld door Bree in therapiesessies die ze heeft. Heel erg jaren zeventig en ook eigenlijk heel erg hoe het niet hoort, immers show, don't tell. Ik sta er een beetje dubbel in: vaak vertelt Fonda wat we al gezien hebben, maar het geeft haar wel de kans los te gaan op wat kwaliteits-teksttoneel. En hoewel Klute bijna nooit echt heel spannend is, heeft de film wel echt goede jarenzeventig thriller cinematografie, soms een beetje giallo-achtig, dus het is zeker geen droog statisch geheel.

fascinerende film! (Denk ook wel een van Fonda's beste acteerprestaties)

50 jaar hiphop in Nederland - Iemand moet het doen
Leuke hiphopserie, werd ook wel eens tijd dat er weer een nieuwe wordt gemaakt. Als eighties/nineties kid genoot ik het meest van de eerste 3 episodes. Dan zie je die 'cultural appropriation', en hoe dat ook iets moois kan zijn. Een stroming komt uit de Bronx overgewaaid en na een gimmickfase – Extince kan er smakelijk om lachen – wordt het langzaamaan iets eigens, iets Hollands. Iets wat niet geposeerd voelde, maar echt. O ironie! Ook de volgende fase van de hiphop in Amerika vloog over. Zoals een talking head dat noemt 'de Puff Daddy'-fase. Daar zitten we misschien nu in, met de Dubaigangers. Da's minder interessant, maar nog niet zo oninteressant als de nietszeggende intermezzi van de 'professor Soortkill'. Geen enkele waardevolle toevoeging. (En hij houdt zich ook al niet aan ons moeders credo: het is óf een zonnebril, óf een pet.) Nee, laat dan Winne en Duvel maar praten.

The Chronology of Water (Kristen Stewart, 2025, The Movies)

Na een hoop klassiekers, de eerste premièrefilm van 2026: het debuut van actrice Kristen Stewart (van het geweldige Love Lies Bleeding). Die kiest niet voor veilige weg en gaat voor een experimentele, impressionistische aanpak van Lidia Yuknavitchs autobiografische boek The Chronology of Water, gefilmd op 16mm.

Lidia en haar zus Claudia (Thora Birch) werden als kinderen jarenlang misbruikt door hun vader Mike (Michael Epp). Lidia ontsnapt eerst te ontsnappen via zwemmen, maar als ze eenmaal een zwembeurs heeft voor de universiteit verliest ze zich in seks, drugs en, uh, folk. Stewarts impressionistische aanpak met flarden beelden en nadruk op details voorkomt dat het dan wel een voyeuristisch geheel wordt of juist een soort cringefest met stiekem onderliggend moralistisch toontje. Het blijft altijd verteld van Lidia's perspectief. Wat dat betreft valt wel een vergelijking te maken met Nickel Boys.

Dat perspectief verklaart waarschijnlijk ook de in eerste instantie wat vreemd lijkende keuze voor Imogen Poots voor de hoofdrol. De kleine en altijd wat fragiel ogende Poots heeft totaal niet de fysiek van een zwemtalent. Zoeken naar een foto laat zien dat Lidia Yuknavitch wel duidelijk de verwachte schoudermassa van een (oud-)topzwemmer heeft en er dus weinig gelijkenis is. Maar Poots heeft wel veel talent voor intensiteit, zeker als die inwaarts gericht is, en dat is voor deze film nog veel belangrijker dan de juiste fysiek. Het is een sterke performance die de film draagt.

Jammer is alleen dat dit zo een film is die te lang op één toon blijft hangen; het gaat gewoon net te lang hetzelfde door. Daardoor is het meer een veelbelovend debuut geworden dan de topfilm die ik tijdens het eerste half uur dacht dat het ging worden.

ErasmusMC 24/7 (Videoland)

Ik heb normaliter niets met reality tv, maar ik heb er gewerkt (als wetenschapper) en heb interesse in medische techniek en ik heb daarom Erasmus MC 24/7 op Videoland gekeken. Dat viel me verrassend goed.

- Ten eerste: veel van de nieuwste medische snufjes, maar ook bv een heel mooi buizenpostsysteem.
- Ten tweede: Het zou natuurlijk ontzettend onethisch zijn om mensen te laten zien die lijden of zelfs doodgaan. En ook om er een soort soap van te maken met mensen die elkaar in de haren vliegen, zoals vaak bij reality tv wordt gedaan. Dus wordt het een goednieuwsshow, maar dat is eigenlijk net wat ik nodig had in deze toch duistere tijden. Echt een mooi ziekenhuis en al die mensen van verschillende achtergronden, die van schoonmaker tot hersenchirurg, allemaal samenwerken om alle mensen te helpen, hoeveel het ook kost: dat is toch Nederland op zijn mooist. Zeker als je het vergelijkt met die toestanden in HBO's The Pitt. (Ik snap trouwens niet waarom allerlei mensen met huisartsproblemen daar uren zitten te wachten op de SEH. Nog iets raars aan het Amerikaanse zorgstelsel.)
- Ten derde: om er toch iets van sappigheid in te krijgen, hebben de makers alle The Office-momenten van lullige kantoorhumor en mensen die zeggen "Zo, nu effe een bakkie" er in gelaten. Ik hou daarvan.

Mozeskriebel wat een activiteit hier tegenwoordig. 😅

If I Had Legs I’d Kick You
Meer post partum drama, iets ingetogener en ook gewoon beter all across the board. The Uncut Gems for mothers😆, inderdaad een stressvolle (om dat lelijke woord maar eens te gebruiken) aangelegenheid, maar ondanks dat ik geen moeder ben toch goed invoelbaar wordt gemaakt.

Avere vent'anni
Sleazy Italianen. De avonturen van twee liftende jongedames van losse zeden, al vinden ze ook niet alles goed, wat soms ongemakkelijke scenes oplevert. De Engelse dub was slecht verstaanbaar maar de subs weken behoorlijk af, weet niet welke van zich al die dichterlijke vrijheden permitteerde maar het maakt e.e.a wel verwarrend.

Het Smelt
Wat er smelt en waarom is vrij snel duidelijk, maar dat maakt die via flashbacks vertelde verkrachtingsdrama niet minder indringend. Het is wel zo gnarly dat je niet echt plezier aan beleeft aan deze sledgehammer.

Caveat
Damian McCarthy is erg goed een spooky sfeer neerzetten, zag ik al in Oddity. Het is niet allemaal even origineel of navolgbaar maar de vibe laat je een oogje toeknijpen.

Castration Movie Anthology i. Traps
Castration Movie Anthology ii. The Best of Both Worlds
Twee keer om en nabij de viereneenhalf uur. Was dat nodig? Volgens mij niet, sommige scenes duren eindeloos en misschien is het omdat het dat moet communiceren, maar wat mij betreft had er wel een film uit gemonteerd mogen worden. Soms zit er een intermission in waarin je drie volledige songs mag afluisteren. Zeker de tweede heeft met de cult wel een potentiële interessante angle te pakken. Wel interessant zo’n inkijkje bij de trans mensen, want hé, dat zijn ook gewoon mensen met humor en twijfels enzo. Maar goed, de „gendercritici” die dat moeten beseffen haal je niet over met dit soort ultra lo-fi marathons. Deel 3 wordt ook al aangekondigd middels een trailer en die lijkt meer meta, waar ik dan toch wel weer benieuwd naar ben.

Matt Damon klapt uit de school bij Joe Rogan: "Meanwhile, Damon says, creators for the streamers are being told that “It wouldn’t be terrible if you reiterated the plot three or four times in the dialogue, because people are on their phones while they’re watching.”"

Wat inderdaad het effect heeft dat gebruiker SadCyclops opmerkt: alles is een soap opera.

Prometheus (Ridley Scott, 2012, HBO Max)

Mijn theorie: deze mensen werden de ruimte in gestuurd omdat ze de meest elementaire, logische veiligheidsregels in het laboratorium niet begrepen en hun collega's continu in gevaar brachten. Ik bedoel: anderhalf uur in de film, nadat ze talloze keren hun helm hadden afgezet, zegt er ineens iemand: "Misschien moeten we onze helmen niet afzetten, want er zouden wel eens ziekteverwekkers in de lucht kunnen zitten?" DAAR IS HET NU EEN BEETJE TE LAAT VOOR, GENIE! Het is in deze film zelfs nog erger dan in de originele Alien, en dat was al een film die net zo goed "Quarantaineregels op buitenaardse planeten zijn voor sukkels" had kunnen heten.

Echt, als je ook maar een beetje van biologie of levenswetenschappen houdt, sla deze dan over. Ze geven in de opening al openlijk toe dat ze 300 jaar darwinisme overboord gooien, om het vervolgens te vervangen door een scheppingsmythe die tegelijkertijd vaag en generiek is. Het is niet iets waar ik me druk om zou maken in een luchtige horror- of sciencefictionfilm, maar Prometheus neemt zichzelf veel te serieus.

Daardoor is de film ook best saai; de eerste leuke monsteractie begint pas na ongeveer een uur en een kwartier. Het gedeelte met die medische capsule was dan wel weer best goed en levert de film een ​​punt extra op.

Uçan Daireler İstanbul’da (Flying Saucers Over Istanbul)
Twee kolderieke journalisten (Şapşal, „gek” en Kaşar, „kaas”) moeten UFO’s verslaan en krijgen van deze buitenaardse dames op zoek naar „echte mannen” met een mannendetector een verjongingselixer in handen, waar de nodige verwikkelingen uit voorvloeien waar die originele missie een beetje uit het oog wordt verloren. Het is geen goede film maar met z’n beperkte speelduur it doesn’t outstay its welcome als Turks curiosum uit 1955.

https://i.postimg.cc/rF2XBLc3/Uc-an-daireler-I-stanbul-da-(1955).gif

Au bain des dames (Margaux Fournier, 2025, Filmhuis Cavia)

Joëlle and the girlz (maar Serge mag ook mee) strijken dagelijks neer op hun favoriete, mottige Marseillaise strandje voor een middagje chillen. Gezien de daar aanwezige "oudjes oprotten!" graffiti hebben ze al een reputatie. Deze hangbejaarden zijn namelijk luid, vals, ongelooflijk hitsig en alle schaamte voorbij. Om het in het Franse te zeggen: ze hebben joie de vivre.

Feelgood korte film van het jaar. Iedereen die het ziet, denkt: "Zo wil ook oud worden, gewoon geen reet meer geven om wat andere mensen er van vinden, maar genieten van het leven." Zeker als je hoort welke ellende ze achter zich hebben gelaten.

Heeft gedraaid op IDFA, was nu in de reprise bij Cavia. Binnenkort hopelijk bij een filmhuis bij jouw in de buurt, want deze film verdient het.

Scoops of Glory (Bob Nichols, 2025, Filmhuis Cavia)

Performance waarbij met houtsnedes en een soundtrack een filmverhaal verteld wordt. Denk La Jetée, maar dan dus met houtsnedes in plaats van foto's. En live; bereid je voor een bombardement van houtsnedes. En heel erg Belgisch absurdistisch, beetje Kamagurka-stijl, in plaats van sci-fi. Bij nader inzien dus eigenlijk dus helemaal niet als La Jetée.

Best leuk, maar het verhaal is wel erg categorie 'studentikoze ongein'. Maar dat vind ik ook vaak van Kamagurka.

Als je dat wat lijkt en je organiseert een cultureel festival (niet te groot, want door het formaat van de houtsnedes moet je er dicht bij zitten), dan kun je een performance inhuren. Bob heeft meerdere keren benadrukt dat hij goedkoop is.

Behind the Green Door
Porno die kunstzinnig doet of gewoon de tijd neemt, dat blijf ik een interessant subgenre vinden. Er zijn moedige pogingen gedaan en vrijwel nooit lukt het helemaal. Deze film uit 1972 was een ware kaskraker. Het komt lekker loom op gang totdat Marlyn Chambers (later door Cronenberg gecast in Rabid) als propere all-American girl in een auto wordt geduwd. In een theater wordt ze door een vriendelijke vrouw gerustgesteld wat ze ook opvallend snel is. De groene deur leidt naar een podium waar gemaskerde mannen in het publiek zitten (de vrouwen hoeven dat blijkbaar niet.) Chambers wordt door een aantal vrouwen uitgekleed, het begin van een uitgebreide verkenning van haar lichaam. Al snel raakt het publiek opgewonden en gaat de orgie los waardoor Chambers een beetje op de achtergrond raakt, in ieder geval tot de psychedelische climax die hypnotiserend goed is (de muziek helpt natuurlijk.) Expliciet maar ergens met mate. En met een interessante focus op het genot van de vrouw. Heel inclusief ook allemaal en bossen schaamhaar, zelfs Chambers die verder bij vlagen androgyn glad is.

Erasmus

De opnamen waren (dus?) niet toevallig toen die afgewezen dokter het vuur opende?

Twee keer om en nabij de viereneenhalf uur. Was dat nodig? 

voelde je je daarna meer of minder moeder :P

Wat een idee: die houtsnedes.

Die Au Bain des Dames is een short? (Minder dan een uur?) Dan krijg ik 'm hier niet 'verkocht', vrees ik.

Ik herinner me Behind the Green Door als een soort doodenge pornothriller. Maar ik was met 25 denk ik net te jong WINK. Verder waarschijnlijk toch wel de beste in dit 'subgenre'.

Ik keek dan weer een film waarvan ik me verbaasde dat er in bijna 20 jaar (wow zo lang bestaat deze draad) nooit iemand een referentie naar heeft gemaakt.

The Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension
'This far inside the head it all looks the same.' Dit moet één van de langste filmtitels ooit zijn, maar gelukkig is de even bomvolle film ultrakort. Een cartooneske jaren tachtig-komedie verdient een hoog tempo. Een noodvaart, liever nog, want Peter Weller betoont zich meteen een bijbelse bergbedwinger. Hij komt niet tot de berg, hij knalt er dóórheen. Het heeft iets van een Beastie Boys-videoclip, maar dat kan ook door Buckaroo's 'Japanse' achtergrond komen, de meesterlijke synth-soundtrack en alle "scratchy" Jamaicaanse aliens. De mannen van Team Banzai vormen trouwens zelf ook een muzikale supergroep, inclusief tourbus. (En ja, ze zingen een fraai liedje). De geflipte wetenschapper Lithgow doet dan weer denken aan Jim Carrey in Batman Forever. En 'cowboy' Jeff Goldblum? Die staat erbij en kijkt ernaar, net zo verbaasd als de kijker. Hij snapt niet eens hoe een geweer werkt! Zulke humor, dus. 'They have opened the window.'

Die Au Bain des Dames is een short? (Minder dan een uur?) Dan krijg ik 'm hier niet 'verkocht', vrees ik.

Ja, 30 minuten. Double bill met Scoops of Glory, die ook nog even op moest bouwen, dus wat langere pauze. Koffie en thee trouwens €1 bij Cavia, flesje Gulpener €2. Je zou een soort package moeten kunnen doen 'Best of IDFA shorts' langs de filmhuizen. Zou de organisatie van IDFA misschien kunnen regelen. Voor Drie Dagen Vis van 80 minuten zou ook nog kunnen, hoewel die nu natuurlijk al op televisie is geweest. Rotterdamse Gerrie en Dick zijn wel precies het tegenovergestelde van de dames uit Marseille. Stug calvinistisch tegen uitbundig mediterraans (beetje cliché, maar dat soort dingen verkoopt wel.)

Deel 3 wordt ook al aangekondigd middels een trailer en die lijkt meer meta, waar ik dan toch wel weer benieuwd naar ben.

Plotsamenvatting op Wikipedia klinkt wel veelbelovend en ook best wel John Waters:

In New York City, protagonist Circle lives in a trans woman separatist cult called the “Polygon Angels,” but is having second thoughts about her commitment to the group. We learn that the cult has constant ketamine-fueled orgies, has an ideological stance influenced by the /lgbt/ board on 4chan, has predatory online recruitment tactics facilitated by an AI chatbot, and that the members live on a diet of only hot dogs.

Volgens mij was er echt zo een soort sekte... Ja, gevonden: de Zizians.

The Adventures of Buckaroo Banzai across the 8th Dimension

Wel ooit overwogen, maar ik was bang dat het nooit zou kunnen voldoen aan zijn cultpotentieel.

Ik heb die film jaren terug op televisie gezien, maar hij heeft blijkbaar geen grote indruk achtergelaten, want ik kan me er werkelijk niets van herinneren.

The Trial (Orson Welles, 1962, De Uitkijk)

https://www.santiniphotography.com/wp-content/uploads/2019/10/6566.jpg

Franz Kafka is een van mijn favoriete schrijvers en The Trial (of liever: Het Proces, ik las hem in het Nederlands) een van mijn favoriete romans. Het kijken naar verfilmingen van favoriete romans is meestal geen goed idee. Wat me nog extra huiverig maakte voor deze film, is dat hij gemaakt is door Orson Welles. Welles is een geweldige filmmaker, maar qua karakter lijkt hij me de tegenpool van Kafka: de neurotische schrijver die zijn eigen romans tijdens zijn leven niet durfde te publiceren, tegenover mr. Bombastic zelf (hoewel de man zeker ook zijn issues had).

Mijn verwachtingen waren dus niet al te hooggespannen, maar het blijkt een meesterwerk te zijn! Ik vind het zelfs een veel betere showcase van Welles' enorme talent dan Citizen Kane. Bij nadere beschouwing zit de connectie denk ik in dat dat Welles door Hollywood de Josef K. behandeling heeft gekregen. Dus wellicht toch meer binding met het materiaal dan je puur op de karakters van de makers zou zeggen.

https://i.pinimg.com/736x/ca/72/44/ca7244187787a04e86af566cfde98b0c.jpg

Het is te lang geleden dat ik de roman heb gelezen om nog iets te kunnen zeggen over hoe trouw Welles aan het boek is gebleven, maar ik weet wel dat hij één ding perfect heeft gedaan: hij heeft de humor opgepakt. In elk Kafka verhaal, hoe duister het ook wordt, is er altijd een sterke onderstroom van absurdistische humor. Als je dat weglaat, wordt het misery porn. Het is ook goed opgebouwd. In de opening zit veel humor en kiest Welles voor snelle, bijna screwball comedy-achtige dialogen. Maar langzaam wordt het verhaal steeds duisterder en absurdistischer.

In Anthony Perkins vond Welles dan ook nog eens de perfecte Josef K.; deze vertolking is van hetzelfde niveau als die in Psycho. Hij toont dezelfde mix van kwetsbaarheid en woede als in die film, maar voegt er een flinke dosis fysieke expressie aan toe. Niet vreemd als ik erover nadenk: de beste slapstick-acteurs moeten ook omgaan met een universum dat om onbekende redenen tegen hen samenspant. Hij houdt zich zelfs staande in de scènes met Welles zelf, die K.'s advocaat speelt, terwijl in het algemeen Welles toch weinig lucht liet voor zijn tegenspelers.

Maar het zijn de visuele aspecten waar deze film echt in uitblinkt. The Trial gooit hoge ogen om cinematografisch gezien mijn favoriete film allertijden te zijn. Welles neemt alle technische virtuositeit van Citizen Kane en gooit er dan wat scheppen bovenop, omdat deze film veel minder gebonden is aan realisme. Alle mogelijke trucs met scherpstelling, camerahoeken en lenzen worden op precies de juiste manier en op precies het juiste moment gebruikt. De locaties zijn ook schitterend. De film is opgenomen in Parijs en Welles combineert (onafgewerkte) modernistische gebouwen met klassieke monumenten en meer fantastische decors in een verlaten industrieel gebouw. ​​Elke scène is een schilderij op zich.

https://www.tasteofcinema.com/wp-content/uploads/2017/02/trial-03.jpg

Koffie en thee trouwens €1 bij Cavia, flesje Gulpener €2.

ongelooflijk!

Wel ooit overwogen, maar ik was bang dat het nooit zou kunnen voldoen aan zijn cultpotentieel.

het is net iets te mainstream qua actors en acting voor cult. Maar stiekem vond ik het toch de leukste film die ik de laatste tijd zag. Het einde leek eerst meh, maar toen was de aftiteling weer tres tres COOL.

Fantastische shots van The Trial inderdaad.

Perkins zag ik laatst vertolkt worden in The Ed Gein Story (een bizarre serie in de Monster-reeks). Perkins zelf heeft ook wel een bizar kafkaesk leven ehh geleden. Dus hi jwas er geknipt voor :-)

After Hours
Geremasterd! Eindelijk in de bioscoop nadat ik hem ooit, zonder enige voorkennis, in de jaren tachtig op tv zag. Was natuurlijk het meeste vergeten van deze Donald Duck in het Oude New York . Nog steeds erg goed in zijn oneindige opgefoktheid al heeft het allemaal een hoog kluchtgehalte, waar ik toevallig wel zin in had. Ook weer een film die ondenkbaar is in 2026, tenzij Paul in een remake zijn smartphone kwijtraakt.

28 Years Later: The Bone Temple (Nia DaCosta, 2025, Lab111)

Eerst maar even dit: je kan dit als losse film zien, maar zowel voor de plot als de thematiek is het veel beter dit te zien als een film in serie vorm (er komt ook nog een derde deel!) Maar als je los kijkt, dan ga je veel missen. Terug naar de tijd van voor televisie, toen series ook in de bioscoop waren.

Na de Brexit-allegorie die 28 Years Later was, trekt 28 Years Later: the Bone Temple die thematiek meer in het algemene door. We moeten empathie hebben, ook voor zombiehordes die niet te redden lijken en altijd met een open, wetenschappelijke blik naar de wereld kijken. Eigenlijk een omkering van de standaard conservatieve horror-tropes dus, waar de Anderen altijd gestopt moeten worden en rommelen met de Natuurlijk Orde altijd wordt afgestraft. Ook wel christelijk, zeker dichter bij de boodschap van Jezus dan al die satanische horrorfilms met agressieve kruisvaarder duiveluitdrijvers. Uiteindelijk is de film (gelukkig) wat te vrolijk creatief met christelijke thema's om het echt een christelijke film te kunnen noemen, maar die soort van Barmhartige Samaritaan-thematiek zit wel in het hart ervan.

The Bone Temple verhoudt zich ook een beetje tot zijn voorganger als een Amerikaanse band ten opzichte van een Engelse: 28 Years Later is avontuurlijker en experimenteler, maar ook rommelig en slaagt niet altijd in de executie, terwijl The Bone Temple hetzelfde veel strakker, maar ook wat meer meat-and-potatoes uitvoert. De Engelsman Danny Boyle is dan ook door voor deze editie vervangen door de Amerikaanse Nia DaCosta. De continuïteit in zowel verhaal als Britsheid ervan worden gegarandeerd omdat Alex Garland weer het script schreef.

Die Britsheid begint al met de slechteriken: een bende van op Jimmy Savile geïnspireerde satanisten in trainingspakken en met blonde pruiken die elkaar allemaal Jimmy noemen en continu: "Howzat?" roepen. Leider Sir Lord Jimmy Crystal (Jack O'Connell) heeft ook nog een heerlijk ouderwets Engels gebit. Ik ga daar echt heel hard op; echt mijn humor. Spike (Alfie Williams) uit de eerste film wordt tegen zijn zin in deze bende opgenomen. Maar vergis je niet: ze zijn echt heel naar, een stuk enger dan de zombies.

Tegenover deze representatie van de duistere kant van Engeland staat natuurlijk het kroonjuweel van Blighty: de NHS, hier in de vorm van uit deel 1 teruggekeerde dokter Ian Kelson (Ralph Fiennes), de persoon waarin ook al in het begin genoemde deugden samenkomen. Goed nieuws: Fiennes heeft een veel grotere rol in deze film dan in het eerste deel. Hij sluit vriendschap met de ook terugkerende alpha-zombie Samson (Chi Lewis-Parry). Nou ja, vriendschap: Kelson moet Samson telkens stoppen met opiaten-pijlen, waardoor die verslaafd raakt en begint terug te komen om expres neergeschoten te worden. (Ook weer echt mijn humor.) Maar vanaf daar wordt het echt een soort van vriendschap en Kelson gebruikt dat om te gaan werken aan een medicijn voor de geïnfecteerden.

Uiteindelijk komt het natuurlijk tot een confrontatie. En dan gaat Iron Maiden op 11 (en dat terwijl Kelson eigenlijk meer een Duran Duran-man is). De altijd zo keurig overkomende Ralph Fiennes die helemaal uit zijn dak gaat op een manier die Nic Cage naar de kroon steekt: nooit verwacht dat te zien. Nu al één van de cinemahoogtepunten van het jaar.

Die satire betekent niet dat het een campfest is, want 28 Years Later: The Bone Temple is zowel qua psychologische horror als gruwelijkheid vaak behoorlijk heftig. De Lord of the Flies-toestanden met de Jimmys hadden zelfs op momenten die echt nare Michael Haneke vibes. De geïnfecteerden zorgen weer dan weer meer voor de schrikmomenten.

Aan het einde is er nog een epiloog, waardoor we weten dat er een derde deel komt, met een hoofdrol voor Cillian Murphy. Helaas wordt is de rol van Murphy hier om heel geforceerd en houterig - het is daadwerkelijk een lesje geschiedenis! - de politieke strekking van de film nog eens te laten benadrukken. Dat had nou ook weer niet gehoeven.

(Weer een half essay geworden, terwijl ik even een paar zinnen wilde typen...)

Taxi Driver (Martin Scorsese, 1976, FilmHallen)

Net als OMC ging ook ik voor het eerst in de bioscoop naar een Scorsese klassieker. Beetje lastig om hier nog iets over te zeggen wat niet al gezegd is, maar wat me opviel:
- In mijn hoofd had deze film echt die typische jarenzeventig Eastman Color look, met van die beetje matte kleuren. Dat klopt wel voor de dagscenes, maar de film speelt zich natuurlijk vooral 's nachts af en dat is het juist allemaal heel verzadigd en contrastrijk.
- Duidelijk ook echt in New York opgenomen, zo te zien tijdens zo een beruchte hete zomer.
- Scorsese overtuigt al acteur. Harvey Keitel dan weer niet.
- In mijn hoofd is dit de ultieme bozewittemannenfilm geworden, maar daar is Travis Bickle ondanks zijn behoefte "de stad schoon te maken" toch net te raar voor. Dat rare wordt heel ver doorgevoerd, tot die voor een alcoholistische oud-marinier heel aparte voorkeur voor perziklikeur als favoriete drank. Maar dat maakt hem dan weer geloofwaardiger als zo een soort lone wolf met heel idiosyncratische ideeën. Ook omdat Scorsese en Schrader heel ruim de tijd nemen het karakter neer te zetten en Robert DeNiro daar natuurlijk ook op zijn methods heel erg in ging duiken. Ik voelde ook wel connectie met echte types. Uiteraard John Hinckley die man die na het zien van Taxi Driver Reagan probeerde te vermoorden om indruk te maken op Jodie Foster, maar ook, meer recent, die man die Charlie Kirk heeft vermoord. Als ik het zo lees, is het een combinatie van de spoken in het hoofd van Paul Schrader, gecombineerd met Arthur Bremer, de man die in 1972 de pro-apartheidspoliticus George Wallace heeft neergeschoten, plus nog wat dingen die DeNiro erin gestopt heeft.

Plotsamenvatting op Wikipedia klinkt wel veelbelovend en ook best wel John Waters:

Klinkt zo idd een stuk interessanter dan de uitwerking, maar er zát potentie in. 🙂

Mother Of Flies
Weer eentje van “The Adams Family” en ik denk een van de betere. Gorey folk horror maar niet zonder substance, ik denk zelfs dat dat deze de beste van het filmgezin tot nu toe maakt. De performance van met name dochter Zelda is ook erg sterk.

Mel Brooks: The 99 Year Old Man
Z’n films mogen soms wat (te) flauw zijn, als mens en fenomeen is hij zeer de moeite waard. Hoewel hij altijd de clown speelt zit er toch ook een diepgang in hem en is de manier waarop hij in het leven staat is erg mooi. Never a dull moment in de ruim drie uur van deze 2-delige docu in ieder geval en een paar films gelijk op de watchlist gezet.

Taxi Driver blijft geven. Na een zoveelste keer viel me die scėne op dat hij wapens gaat kopen en even met een pistool uit raam richt op een soort Dealey Plaza, zo'n mooie achteloze verwijzing.

Vie Privée (Rebecca Zlotowski, 2025, Het Ketelhuis)

Een chique Parijse therapeut (Jodie Foster) raakt ervan overtuigd dat de zelfmoord van een patiënte (Virginie Efira) eigenlijk moord is. Ze betrekt haar ex-man (Daniel Auteuil) erbij. Ondertussen geeft de echtgenoot van het slachtoffer (Mathieu Amalric) haar de schuld van zijn vrouws zelfmoord.

Het zou me niet verbazen als deze film voortkomt uit gedacht 'Psycho Killer' van Talking Heads in een film om te zetten. De film opent er mee en "I can't seem to face up to the facts / I'm tense and nervous, and I can't relax / I can't sleep 'cause my bed's on fire / Don't touch me, I'm a real live wire" geeft heel erg de gemoedstoestand van Fosters karakter weer

Deze film heeft ook sterke Rear Window vibes. Iets beter, zou ik zeggen. Als dat klinkt als een heel sterke aanbeveling, moet ik je teleurstellen, want ik ben blijkbaar de enige ter wereld die Rear Window niet goed vind. Vie Privée bevalt me iets beter, omdat daar waar James Stewart in Rear Window al snel echt heel irritant wappie gaat, Fosters Lilian Steiner (op zijn Frans uit te spreken, dus 'staiNUR') wel heel vervelend is, maar altijd nog enigszins invoelbaar blijft en meer wordt gecorrigeerd door andere karakters.

Je kan Vie Privée kan wel goed vergelijken met een zo een ietwat komische Britse detectiveserie waarin een willekeurig excentriek persoon tegen wil en dank betrokken raakt bij het oplossen van een moordzaak. Denk als iets als Ludwig, inclusief een plot waarbij het puzzelen belangrijker is dan de geloofwaardigheid. Net als die series is het vermakelijk genoeg zolang het duurt, maar het zal geen blijvende indruk achterlaten.

Natuurlijk zijn de acteurs en de productiewaarden wel beter dan in een doorsnee tv-serie. Voor een vervelende man ben je bij Amalric altijd aan het juist adres, terwijl Auteuil zich juist van zijn charmantste kant toont. En Foster is altijd goed. Bovendien: je hebt altijd gehoord dat ze vloeiend Frans spreekt en nu kun je het zelf vaststellen. Ze zegt alleen wel een keer 'computer' in plaats van 'ordinateur', maar misschien is dat om de Amerikaanse wortels van het personage te benadrukken

Castlevania: Nocturne S01 (Netflix)

Vergeet die zestien Oscar-nominaties voor Sinners; dit is de veel leukere vampierenactie met anti-slavernijthema.

Weer eens een even een abo op Netflix genomen en dit tegengekomen. Ik was erg verrast door de originele reeks, nota bene gebaseerd op een Nintendo-klassieker, en deze nieuwe serie zet die sterke reeks voort. Deze nieuwe serie speelt zich af in de Vendée in Frankrijk, ten tijde van de Franse Revolutie. De adel en de vampiers waren altijd al verweven en nu gaan ze samen op voor de contra-revolutie, want iedereen moet wel zijn plek in de rangorde weten. Dat geldt voor de boertjes in Frankrijk zelf, maar al helemaal voor de slaven op Haïti/Saint-Domingue, die tegelijkertijd hun succesvolle opstand hebben ontketend. Dat erbij betrekken heeft als voordeel dan ook nog dat er vodou aan te pas kan komen. Muziek speelt dan ook nog een grote rol, waardoor het thematisch nog meer op het (nieuwere!) Sinners lijkt.

Castlevania: Nocturne heeft twee dingen voor op Sinners: veel meer actie en vooral een veel hoger en sappiger pulpgehalte. Grote, bloederige actiescenes met monsters zijn nu eenmaal als animatie eenvoudiger uit te voeren. En omdat de dwang ook in de bioscoop in, zeg, Oklahoma geld te verdienen mist, kan de blasfemie lekker opgeblazen worden. Waardoor je zoiets als de geniale "Every orifice I possess has teeth" scene krijgt. Ook groot fan van de Izak offer-scene.

Opvallende stemmencast ook. Natassja Kinski doet de stem van één van de hoofdpersonen, terwijl Zahn McClarnon, die die suffe agent was in Reservation Dogs, hier juist een machtige en uiterst flamboyante, Azteekse gay vampier neerzet. Beetje apart is alleen dat good old Erzsebet Bathory de hoofdvampier mag zijn, maar dat die in deze toch verder verrassend historisch accurate show ineens Russisch in plaats van Hongaars is en de stem van de Duitse Franka Potente met een dik nep-Russisch accent krijgt toebedeeld.

All Creatures Great & Small S03 (Omroep Max/NPO Start)

Beetje een guilty pleasure, dit plattelandsdrama over een veeartsenpraktijk in Darrowby, Yorkshire. Het kabbelt vaak wat voort en is ook schaamteloos nostalgisch. Ik zeg altijd gekscherend dat het de favoriete serie van de Brexiteers is. Geen wonder dat Max het uitzend in Nederland.

Maar het ziet er allemaal om door een ringetje te halen uit - vooral Rachel Sheldon, die die echte Hollywood golden age look voor haar en makeup combineert met geloofwaardige boerenoutfits - en het acteerwerk is prima. Bovendien heeft dit derde seizoen als voordeel dat we in 1939 op het rand van het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn beland, zodat het ergste gekabbel is er wel af.

Broers Siegfried (Samuel West) en Tristan (Callum Woodhouse) ruziën over het verlangen van de laatste zich aan te melden voor het leger (veeartsen zijn vrijgesteld, tenzij ze zich aanmelden). Nakomertje Tristan, die na het jong overlijden van zijn ouders is opgevoed door Siegfried, wil zo onder het juk van zijn dominante broer uitkomen. Siegfried, zelf een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog, die bovendien jong weduwnaar is geworden, is mordicus tegen. Huishoudster mrs. Hall (Anna Madely) moet het vuurwerk die dit oplevert vaak oplossen. Dat was vaak haar enige rol, maar in dit seizoen krijg haar karakter gelukkig wat meer verdieping, onder meer dankzij haar zoon, met wie ze slecht contact heeft en die ook in dienst moet.

James Herriot (Nicholas Ralph) zit ondertussen met tbc-testen voor koeien (koeien blijken tbc te kunnen overbrengen via de melk). Dat levert geld op voor de praktijk, maar als er een zieke koe is, moet niet alleen die worden afgemaakt, maar de rest van de kudde een maand in quarantaine. Dus de boeren steigeren en proberen regelmatig te frauderen. De man van het ministerie is ook nog eens niet gemakkelijk als er een foutje in een formulier zit. Verder heeft Siegfried James officieel wel partner in de praktijk gemaakt, maar Siegfried blijft hem, net als Tristan, commanderen.

Hoewel de cast in zijn geheel sterk is, is dit voor mij is dit echt de serie van Samuel West, die ook al sterk was in zijn wat kleinere rol in Slow Horses. Siegfried is een lekker complex karakter. Hij kan heerlijk uit zijn slof schieten, maar is ook een echte binnenvetter, wat West de kans geeft tot meer subtiel werk.

De sentimentaliteit en nostalgie dit seizoen zijn dit seizoen dus een stuk minder, met één grote uitzondering: de laatste aflevering van het seizoen, tevens de kerstaflevering. Hierin wordt een schattig klein meisje in de serie geschreven, dat ook nog een kitten krijgt en dat was me echt iets te gortig qua Omroep Maxheid.

After Hours
Geremasterd! Eindelijk in de bioscoop nadat ik hem ooit, zonder enige voorkennis, in de jaren tachtig op tv zag.

Neeee! Wat goed. Heb 'm 2x gezien (1x download, 1x dvd). En de tweede keer vond ik 'm ietsje te gewelddadig ofzo (voor de humor en slacker-sfeer). Hopelijk snel een dritten mal.

en continu: "Howzat?" roepen

cricket!

(Weer een half essay geworden, terwijl ik even een paar zinnen wilde typen...)

zo rollen we. (Had het hele 'eerste' deel uberhaupt gemist, van die film/serie bedoel ik)

Mel Brooks die de 100 haalt (wil 't niet jinxen), maar damn. :-)

Vie Privee klinkt als een remake, maar kom er niet op van wat.

nota bene gebaseerd op een Nintendo-klassieke

wow!

Over Scorsese gesproken, hij tipte deze, maar het wil voor mij nog niet echt met zijn tips dit jaar.

The Uninvited
'Let's pretend we're buying it.' Broer, zus en hond zijn op vakantie in Ierland, dat verre, mystieke land van mythen en geesten, een comfy plek waar John Ford en Vestdijk ook dol op waren. Het trio vindt een leeg huis, dat uiteraard niet écht leeg blijkt te staan. Bobby de hond had het allang door! In het begin zat ik klaar voor een weelderige horrorfilm. De zwart-wit cinematografie is alvast om door een ringetje te halen. Spannende schaduwen overal. Het hoofdpersonage (Ray Milland) installeert zich op zolder, om als geflopt muziekrecensent eindelijk aan zijn eigen muziek gaan werken – hoe Vestdijk! Helaas, met Milland gaat het mis. Hij speelt zijn rol als een James Stewart. Oubollig en olijk. Zoals de film toch net te huiselijk blijft, ook nadat er mensen in instellingen belanden, en geesten gaan huilen. Vrouwengeesten, uiteraard, want de greep van moeders is groot in freudiaans Hollywood. Gelukkig zijn er fraaie special effects. Het gematerialiseerde verleden zweeft als een glinsterend panster langs de trap naar beneden. 'Now don't go getting imaginative.'

En de tweede keer vond ik 'm ietsje te gewelddadig ofzo (voor de humor en slacker-sfeer). Hopelijk snel een dritten mal.

In mijn herinnering was hij ook lomer en meer Slacker, nu was hij veel nerveuzer. Wel grappig dat Ferrara regular en echte New Yorker Victor Argo hier ook zijn opwachting maakte.

Vie Privee klinkt als een remake, maar kom er niet op van wat.

Het is een origineel script, maar het gebruikt veel standaard fish out of water detective elementen, dus veel komt bekend voor.

nota bene gebaseerd op een Nintendo-klassieker

wow!

Bij de eerste serie in de Middeleeuwen deden ze nog wel iets van moeite aan het spel te refereren, maar volgens mij is het hier beperkt tot "vampierjager met zweep". Ook wel een voordeel van 8-bit spellen: weinig verhaal, dus je kunt lekker vrij interpreteren.

Hij speelt zijn rol als een James Stewart.

James Stewart-type en horror, dat lijkt me inderdaad een rare combinatie. Maar goed, dat had ik tot voor kort ook over Ralph Fiennes gezegd. Las trouwens ergens dat George Clooney een imitatie-Stewart is en dat klopt eigenlijk perfect.

Meer klassieke Hollywood-referenties:

Play It Again, Sam (Herbert Ross, 1972, FilmHallen)

Allan (Woody Allen) is net verlaten door zijn vrouw (Susan Anspach), want die vindt hem een saaie loser die alleen maar naar oude films kijkt. Zijn favoriet: Casablanca. "She wants a laugh; she doesn't laugh enough. Insufficient laughter; that's grounds for divorce. Oh, and skiing! She wants to go skiing. She wants to ski down a mountain laughing like an idiot." Maar goed, de kritiek van zijn ex is fataal voor zijn toch al broze zelfvertrouwen. Dus wordt hij nog neurotischer (want Woody Allen-film), maar zijn goede vrienden Linda (Diane Keaton) en haar man Dick (Tony Christie) gaan hem helpen een nieuwe vrouw te vinden. Allan krijgt in zijn hoofd ook advies van Humphrey Bogart (Jerry Lacy). Soms goed, maar vaak ook: "I never saw a dame yet that didn't understand a good slap in the mouth or a slug from a .45" en "Gewoon meer bourbon drinken." Tijdens de zoektocht groeit de affectie tussen Linda en Allan steeds meer. Misschien past Allan wel beter bij haar dan zakenman Dick, die meer met zijn werk dan zijn vrouw bezig is?

Geschreven door en met Woody Allen en ook Diane Keaton, maar geregisseerd door Herbert Ross, vooral bekend van Footloose en Steel Magnolias. Misschien daarom dat de film zich afspeelt in San Francisco in plaats van NYC. Duidelijk nog voor de techboom, want Allens karakter kan zich op zijn enkele salaris als filmjournalist een werkelijk enorm appartement in de stad veroorloven.

Verder is het Woody Allen - ik zie weinig Herbert Ross in deze film - en dan weet je wat je krijgt. Het leuke aan deze film is dat hij duidelijk tussen de slapstick van Take the Money and Run en Bananas en de latere meer filosofisch-praterige films inhangt. Allen is eigenlijk ook gewoon erg goed in slapstick. Hij snapt dat de truc is om vooral geen gekke bekken te trekken, maar zo deadpan mogelijk over 5 dingen achter elkaar te struikelen en dan op te staan alsof er niets gebeurd is. Maar ook veel goede tekstuele grappen, van one-line zingers tot absurdisme. Mijn favorieten in de laatste categorie zijn de running gag met de telefoonnummers en het plastic stinkdier als verjaardagscadeau.

Mondria(a)n, en route to New York (Pim Zwier, 2026, Eye Filmmuseum)

Naar mijn idee was er hier gewoon niet genoeg materiaal om een documentaire te maken.

Het is gebaseerd op de brieven die Mondriaan vanuit eerst Parijs en later Londen aan zijn Amerikaanse vriend Harry Holtzman schrijft. Het zijn typisch brieven die je aan een verre vriend schrijft: vriendelijk en niet onpersoonlijk, maar niet echt diepgravend over de artistieke visie of het proces van Mondriaan of inzage gevend in zijn diepe zielenroerselen. Ze zijn in een specifiek soort Neder-Engels, met wel een grote woordenschat, maar ook erg Nederlandse zinsbouw.

Bovendien lijken het er niet echt veel te zijn geweest te zijn en beeldmateriaal van Mondriaans Londense leven lijkt er al helemaal niet te zijn. Dus krijg je telkens een stukje voordracht van een brief door een voice-over met als begeleiding archiefmateriaal dat nog enigszins aan de brief te koppelen is. Om de tijd te rekken gaat dat archiefmateriaal dan nog flinke tijd door als het brieffragment is afgelopen. En dan nog is het geheel maar 72 minuten lang.

Late Night with the Devil (Cameron & Colin Cairnes, 2023, Netflix)

Ik herinner me dat deze film in de VS behoorlijk wat aandacht kreeg, maar hier in Nederland nooit in de bioscoop is uitgebracht. Daar baalde ik behoorlijk van, want het leek me echt iets voor mij. Het was dan ook een aangename verrassing om hem op Netflix te vinden toen ik op dat moment een abonnement bij die streamingdienst aan de beurt was.

Na hem gezien te hebben, kan ik concluderen dat het inderdaad helemaal mijn ding is.

Wat ik leuk vind:
- Antihumor, gebaseerd op slechte stand-upcomedy van talkshowhosts en gesprekken die volledig uit de hand lopen. "Laten we naar de reclame gaan."
- Veel verwijzingen naar de meer bizarre aspecten van de Satanic Panic en idiote geheime genootschappen. In dit geval die met de uil, die ook in Reservation Dogs voorkwam. (Sterker nog, tot ik deze film zag, dacht ik dat dat genootschap voor die sitcom was bedacht.)
- Als lid van Skepsis was ik erg blij dat deze film niet alleen een personage heeft dat is gebaseerd op James Randi, maar dan met het ego van jaren-70-talkshowfavoriet Norman Mailer, maar ook de spot drijft met mediums die slechte cold readings doen. Johnny Carsons legendarische ontmaskering van Uri Geller is duidelijk een inspiratiebron voor deze film.
- Een grote bijrol voor een theremin.
- Veel leuke, kneuterige Halloween-decoraties in de art direction.
- Een demon genaamd Mr. Wriggles.
- Pentagrams geweldige 'Forever Queen' op de soundtrack.
- De film duurt 93 minuten.

Helaas is het einde een beetje slapjes. Niet vreselijk, maar het had beter gekund.

Brain Damage (Frank Henenlotter, 1988, Lab111)

Ik ben in de loop der jaren een beetje uitgekeken geraakt op die cultklassiekers uit de horrorfilms van de jaren 70 en 80. De meeste zijn gewoon saaie rommel met één of twee goede ideeën. Maar Brain Damage werd me door veel Letterboxd-vrienden aangeraden en ja, deze is echt goed. Een enorme aanrader voor wie houdt van Sam Raimi of het vroege werk van Peter Jackson. Bedankt, Letterboxd!

Het is dan weer niet zo dat iemand in deze film echt kan acteren, met één opmerkelijke uitzondering. Maar dat maakt niet uit. Henelotter schreeuwde waarschijnlijk constant tegen zijn acteurs: "Geef alles wat je hebt! Doe het nog een keer, maar dan groter!", dus je krijgt acteerprestaties die variëren van de Kyle MacLachlan-school van goede slecht acteren van hoofdrolspeler Rick Hearst tot ronduit maniakale performances (de buren).

De uitzondering hier is John Zacherle als de stem van Elmer/Aylmer, die absoluut briljant is en een groot deel uitmaakt van wat deze film zo goed maakt. Het special effects-team, dat met weinig geld en veel creativiteit fantastisch werk levert, draagt daar ook aan bij.

De film deed me een beetje denken aan een exploitatieversie van Little Shop of Horrors (1986) met alles op standje 11. Brain Damage is geen echte musical, maar een muzikaal optreden is absoluut het hoogtepunt van de film. En dan heb ik het niet over 'Corruption' van The Swimming Pool Q's in de voor een jaren 80-film schijnbaar verplichte punkdisco-scène, hoewel dat ook best goed is.

Leuk detail: op de een of andere manier heeft in deze zich in NYC afspelende film een poster van een Suicide-concert in de Vooruit in Gent een prominente plek gekregen aan de muur van de slaapkamer van de hoofdpersoon.

The Innocents (Jack Clayton, 1961, De Uitkijk)

Een playboy is door een overlijden tegen zijn zin voogd geworden van zijn neefje Miles (Martin Stephens) en nichtje Flora (Pamela Franklin). Hij heeft ze geparkeerd op zijn buitenhuis in het plaatsje Bly, terwijl hij zelf zijn jetsetleven in Londen en andere steden blijft leven. Hij huurt miss Giddens (Deborah Kerr) in als gouvernante, met als opdracht hem vooral nooit te storen. Er was ook iets met de vorige gouvernante, maar dat vindt ze wel uit. Dat buitenhuis blijkt een enorm landhuis en waar behalve de kinderen en miss Giddens alleen wat ander personeel is, waaronder huishoudster mrs. Grose (Megs Jenkins), het enige andere personeelslid dat we in de film te zien krijgen. Al bij aankomst blijkt er een erg raar sfeertje te hangen. Die vorige gouvernante blijkt een onstuimige relatie (misbruik of sadomasochisme?) met een ander personeelslid, Quint, te hebben gehad en beiden zijn op mysterieuze wijze overleden. Miss Giddens denkt dat ze nog rondspoken in Bly, maar misschien zijn het wel de onderdrukte verlangens van deze domineesdochter, opgegroeid in "a house too small for secrets", die naar boven komen bij de verhalen over het onstuimige liefdesleven van haar voorganger. Of, dat is de meest duistere interpretatie, houdt ze te veel van kinderen? Een verklaring die wordt gevoed door dat moment, maar ook haar openingszinnen:

All I want to do is save the children, not destroy them. More than anything, I love children. More than anything. They need affection. Love. Someone who will belong to them, and to whom they will belong.

The Innocents is een vaste bewoner van lijstjes van beste horrorfilms allertijden, maar om de een of andere reden ook een vaste bewoner van "not available on any services", terwijl het gewoon een 20th Century Fox film is. Dus een buitenkansje dat De Uitkijk de film nu vertoont, waarschijnlijk gewoon vanaf https://www.criterion.com/films/28569-the-innocents"">de Criterion release. En de nieuwe stoelen zijn eindelijk gearriveerd in De Uitkijk, dus je kunt weer overal zitten. Er zijn nu zelfs bekerhouders!

De film is gebaseerd op de klassieke gothic horrornovelle The Turning of the Screw van Henry James. Daar werd een succesvol toneelstuk van gemaakt onder de titel The Innocents, waar deze film een adaptatie van zou zijn. Alleen ging dat toneelstuk recht vooruit voor de film als spookverhaal, terwijl regisseur Jack Clayton juist zo mooi vond dat het verhaal ook kan worden geïnterpreteerd als een verhaal over gek worden van onderdrukte seksuele verlangens in Victoriaans Engeland. Nou kende Clayton Truman Capote van een eerder project en die heeft even drie weken pauze genomen van het schrijven van niets minder dan In Cold Blood om alles even zo dubbelzinnig mogelijk te maken. Dus is de in topvorm verkerende Capote eens helemaal los gegaan, met als resultaat een meesterwerk van Freudiaanse psychoseksuele horror.

Mrs. Grose: A person ought to keep quiet about it.
Miss Giddens: You must tell me.
Mrs. Grose: Oh, miss, there's things I've seen I... I'm ashamed to say.
Miss Giddens: Go on.
Mrs. Grose: Rooms... used by daylight... as though they were dark woods.
Miss Giddens: They didn't care that you saw them? And the children?
Mrs. Grose: I can't say, miss. I... I don't know what the children saw. But they used to follow Quint and Miss Jessel, trailing along behind, hand in hand, whispering. There was too much whispering in this house, miss.
Miss Giddens: Oh, yes, I can imagine. Yes, I can imagine what sort of things they whispered about. Quint, Miles. I can hear them together.

Een nogal literaire film dus. Meestal is het een kleine ergernis al een film zonder ondertitels wordt vertoond, maar hier was het eigenlijk wel goed. Zo een zinnetje als "A person ought to keep quiet about it" alleen al, probeer de lading daarvan maar eens goed te vangen in een ondertitel ("Van zulke dingen spreekt men niet"?)

Maar The Innocents is visueel ook gewoon een feest. Clayton en 2-voudige Oscar-winnende DP Freddie Francis gebruiken zwart-wit cinematografie precies zoals je dat wilt in een spookhuisfilm: veel flikkerende kaarsen, schaduwen die over gezichten vallen en ramen waarachter schaduwen bewegen. Ook is er heel vet gebruik van dingen als deep focus en aparte composities, zoals hier:

https://2.bp.blogspot.com/-DFDUN5XLHgg/WYTlyZ8o7pI/AAAAAAAAXXE/xw21XesVjaALQuoDGci0msxTHsE3oG2gwCLcBGAs/s1600/Deborah-Kerr-Pamela-Franklin-Innocents-1961%2B.JPG

De film was ook één van de eerste die elektronische geluiden op de soundtrack gebruikte, van pionier Daphne Oram. Over haar vond ik dit filmpje, wat niet echt heel veel met de film te maken heeft, maar te leuk is om niet te gebruiken:

https://www.youtube.com/watch?v=RTHXwgTpy90

En dan maken de acteurs het af. Stephens en Franklin zijn allebei doodeng. Franklin kan dan ook nog gillen dat het door merg en been gaat, terwijl Stephens uitblinkt in sinistere dubbelzinnigheid. Maar dit is toch echt de film van Deborah Kerr. 14 jaar nadat ze de hoofdrol speelde in dat andere meesterwerk van onderdrukte seksuele verlangens, Black Narcissus, laat Kerr hier weer eens zien waarom ze zes keer werd genomineerd voor de Oscar (en nooit won, boe!). Ze straalt zowel kwetsbaarheid als intelligentie en determinatie uit. En ze zit in bijna elke scene.

Deze film, met zijn literaire script en waarin geen druppel bloed vloeit, is ongeveer het tegenovergestelde van de tieten-en-goor-slasher die toch een beetje het idee van horror is geworden. Maar hij is er zeker niet minder eng om - ook nu nog - en de seksuele spanning is 100x zo hoog als in die films.

Kraven the Hunter (J.C. Chandor, 2024, Netflix)

Oké, ik wist van te voren dat dit een slechte film is. Ik was alleen benieuwd naar hoe en waarom, omdat J.C. Chandor een regisseur is die ik erg hoog heb zitten. Hij maakt immers het geweldige Margin Call en All Is Lost, met misschien wel Robert Redfords beste rol. En met Triple Frontier leverde hij ook een bovengemiddelde actie b-film af, wat hier toch het dichtst bij moet komen.

Allereerst wordt Chandor hier opgezadeld met een werkelijk waardeloos script. De schrijvers lijken wel te beseffen dat het allemaal totale onzin is, maar gaan toch voor pathos.

Dan heb je Aaron Taylor-Johnson in de hoofdrol. Knappe man, maar ook een enorm stijve hark. Hij was ook al de zwakste schakel in Nosferatu en hoewel ik 28 Years Later prima vond, kan ik me weinig van zijn bijdrage herinneren. Hij heeft ook nul chemie met love interest Ariana DeBose, die ook niet bepaald een spetterende performance geeft.

En dan is er Russell Crowe, die de film wel lijkt te willen saboteren. Hij heeft zichzelf een belachelijk Russisch accent aangemeten, maar desondanks zit zijn performance meer op niveau 'slaapwandelen' dan 'hysterische camp'.

De enige acteur die wel de juiste toon weet te vinden, is Alessandro Nivola, die een karakter met de naam The Rhino speelt zoals je een karakter met de naam The Rhino dient te spelen.

Een aantal van de meer realistische actiescenes zijn wel aardig - de scene met het busje was een beetje M:I-achtig - en laten zien dat Chandor best iets kan, maar zodra de superkrachten erbij komen, kan ineens alles en daardoor valt alle spanning weg. De cgi houdt ook niet altijd over, zeker niet bij de dieren.

Maar ik denk toch vooral dat Chandor gewoon niet de juiste regisseur was. Margin Call en All Is Lost zijn erg verschillend, maar wat ze gemeen hebben, is dat ze bloedserieus zijn. Hetzelfde geldt voor Triple Frontier en A Most Violent Year. En wat je nou niet moet hebben voor een film die Kraven the Hunter met een neushoorman met een rugzakje als karakter, is iemand die bloedserieus is. Niet voor niets is het beste deel van de Mission: Impossible-reeks gemaakt door de regisseur van Ratatouille.

Bij de eerste serie in de Middeleeuwen deden ze nog wel iets van moeite aan het spel te refereren, maar volgens mij is het hier beperkt tot "vampierjager met zweep". Ook wel een voordeel van 8-bit spellen: weinig verhaal, dus je kunt lekker vrij interpreteren.

ha!

Ik wil wel een Metal Gear Solid-serie. (Al was de Playstation game al een film op zich)

Play It Again, Sam: misschien wel een van de leukste Woody-films. Had ie eigenlijk vaker moeten doen, een andere regisseur aantrekken (whatever the guy did, he did something right)

want Allens karakter kan zich op zijn enkele salaris als filmjournalist een werkelijk enorm appartement in de stad veroorloven.

doet me weer aan Simon Kuper denken, die in zijn nieuwe WK boek smakelijk vertelt hoe goed het leven was als voetbaljournalist vóór het internet. (En bij de Financial Times nog wat langer, want daar deed men niet aan een website)

Die Mondria(an) film klinkt best tragisch. Had niemand a la Van Gogh een moordplot kunnen verzinnen ;-)

Brieven uit (en naar) Amerika: https://en.wikipedia.org/wiki/News_from_Home Zo mooi.

Leuk detail: op de een of andere manier heeft in deze zich in NYC afspelende film een poster van een Suicide-concert in de Vooruit in Gent een prominente plek gekregen aan de muur van de slaapkamer van de hoofdpersoon.

Suicide en Belgie hadden iets. Na die Bruce Springsteen-film (met een prominente rol voor een nummer van Suicide op het, ja, meest suicidale, moment) luister ik hun plaat Suicide (met Frankie Teardrop) en in de reissue version besluit dat met 23 minutes over Brussel, een korte gig dus. (Met een Frans-Nederlandse aankondiger die ook meteen maar even vermeldt dat Mink Deville binnenort komt)

zeer Frans, dat The Innocents.

Hoop dat J.C. Chandor herstelt van die faux pas, je weet het nooit in Hollywood.

Universal Language
'Cette fleur est tres belle.' Een film die doet wat ie belooft. Laten zien dat film een universale taal is, een sprookjesachtige wereld van mogelijkheden. Om te beginnen kan een fictief Perzie in Quebec liggen! Een plek die zowel grauw beige als prachtig van kleur is. Kunnen kleuren humor hebben, is een van de absurde vragen die deze film in het hoofd van deze kijker plant. De kleurstellingen zijn hoe dan ook nog cooler dan het winterweer buiten, het bevroren bankbiljet, of de kalkoen met een buskaartje. 'Je hebt geluk om naast zo'n magnifiek creatuur te mogen zitten.' En wanneeer de invloeden van regisseur Rankin wat al te opzichtig worden (Kaurismaki, Andersson en Anderson) neemt de film een muzikale afslag naar melancholie. Het vermoeden daagt dat de ogenschijnlijk lukrake ingevingen op een diepere, onbewuste laag heel persoonlijk zijn voor de filmmaker. Het idee dat een thuis nergens én overal kan zijn. In filmland kan niets over alles gaan. 'Mijn voeten weten de weg.'

Ik wil wel een Metal Gear Solid-serie.

Probleem daar is dat creatief brein Hideo Kojima een vechtscheiding heeft gehad met Konami, dat de rechten nog heeft. Maar Kojima heeft wel filmambities. A24 is bezig met een adaptatie van zijn recente spel Death Stranding. Dat spel had trouwens ook gewoon al Mads Mikkelsen, Léa Seydoux en Guillermo del Toro in de cast.

Oh ja, Universal Language leek me tof, maar die was weer eens in twee weken de bioscoop uit. Lijkt me een typische Mubi-film, maar daar is hij nog niet opgedoken.

Na die Bruce Springsteen-film (met een prominente rol voor een nummer van Suicide op het, ja, meest suicidale, moment)

Bruce Springsteen en Suicide, die connectie had ik nou nooit gelegd. Maar goed, Suicide en Donald Trump ook niet en 'Ghost Rider' zit prominent in The Apprentice. Past natuurlijk wel goed bij New York eind 70/begin 80.

Probleem daar is dat creatief brein Hideo Kojima een vechtscheiding heeft gehad met Konami, dat de rechten nog heeft.

ack!

Universal Language is ultiem arthousy. Dus inderdaad MUBI waar blijf je.

Schijnbaar heeft The Boss Dream Baby Dream van Suicide zelfs behoorlijk gecoverd: https://www.coveredbybrucespringsteen.com/viewcover.aspx?recordID=732#:~:text=Springsteen%20And%20Suicide:,Nebraska%20in%20a%20roundabout%20way.%22

Fijne soundtrack ook, آواز بوقامون (Universal Language).

It's Never Over, Jeff Buckley
Het was een bijzondere jongen, Jeff. Tragisch verhaal en goed voor een onderhoudende docu met mooie footage van hemzelf en wat animatie voor de vibes.

Father Of Flies
Niks te maken met Mother of Flies en een stuk minder. Soms erg fraai in form maar laat qua substance te wensen over.

Il falsario (The Big Fake)
Hedendaagse Italiaanse film over dorpsjongen die zich in Rome genoodzaakt zit, the bag needs to be secured, met louche types in zee te gaan. Aldo Moro komt nog langs, want het speelt zich dus af in de Anni di piombo. Veel concurrentie van classic Italiaanse cinema Italië met vergelijkbaar thema's maar die hadden wel echt veel meer stijl en voelde niet zo eh, Netflix-y. Heeft hoegenaamd niks op pak ’m beet Elio Petri's Todo Modo.

Mauvaise Graine (Billy Wilder, 1934, Mubi)

Billy Wilders in Frankrijk gemaakte regiedebuut - in Duitsland was hij alleen nog scenarioschrijver - wordt door hemzelf niet al te hoog aangeslagen. En het is zeker geen The Apartment of Sunset Boulevard, maar ik heb me desondanks goed vermaakt met deze komedie over een bende Parijse autodieven. Je ziet Wilders eigen stijl nog niet heel erg, maar wel dat het een getalenteerde regisseur is met een erg goed gevoel voor timing en ritme en natuurlijk humor.

Wat interessant is, is dat voor deze film veel daadwerkelijk vanuit de auto's gefilmd is. Vanwege het lage budget was geen studio beschikbaar, dus alles is op locatie gefilmd. Dat maakt alles veel dynamischer dan wanneer auto's met achtergrondprojectie waren gebruikt. De actiescenes zijn gewoon nog best goed naar moderne maatstaven. De film lijkt daardoor soms ook wel een soort voorloper van de Nouvelle Vague, qua stijl, iets wat Wilder zelf ook is opgevallen. En je krijgt dus een mooi beeld van Parijs in de jaren dertig (leeg en schoon.)

Aan de andere kant is dit duidelijk een vroege geluidsfilm, die nog met één voet in het stillefilmtijdperk staat. Aan het begin van de film krijg je bijvoorbeeld een korte introductie van de karakters en veel van de grappen zijn echt typische stille film beeldhumor.

Manhattan (Woody Allen, 1979, FilmHallen)

"He was given to fits of rage, Jewish liberal paranoia, male chauvinism, self-righteous misanthropy, and nihilistic moods of despair. He had complaints about life but never any solutions. He longed to be an artist but balked at the necessary sacrifices. In his most private moments, he spoke of his fear of death, which he elevated to tragic heights when in fact it was mere narcissism."

Dit schrijft Jill (Meryl Streep) over haar ex-man Isaac (Woody Allen) in haar "tell all"-memoires en het klopt perfect. Dat boek is kinderachtig, maar Isaac heeft het er wel naar gemaakt en komt er eigenlijk nog genadig vanaf, want hij heeft Jills nieuwe, vrouwelijke partner Connie in een vlaag van woede over de scheiding proberen te overrijden. Niet alleen is hij daarvoor niet gearresteerd; hij heeft zelfs geen contactverbod en kan gewoon zijn zoon ophalen. (Dat dat boek er überhaupt is, is een rare kronkel in het plot, want Isaac is een succesvolle tv-schrijver, maar lijkt niet bekend bij een groot publiek.)

Na de scheiding is Isaac, die 42 is, een relatie begonnen met de 17-jarige Tracy (Mariel Hemingway), die ondanks haar vreemde smaak in mannen, verder een rustige, stabiele vrouw lijkt. Alleen vindt Isaac dat zelf ook niet helemaal geslaagd, dus probeert hij haar al heel snel te dumpen voor Mary (Diane Keaton), die zijn vrouwelijke, christelijke tegenhanger is. Mary is dan weer de recente vriendin van zijn getrouwde vriend Yale (Michael Murphy). Lekker bezig allemaal.

Ik denk dat het idee achter dit plot was dat de zogenaamd intelligente volwassen zich allemaal gedragen als verwende kleuters zonder impulsbeheersing en hun leven totaal verwoesten, terwijl de 17-jarige de volwassene is. Het hele midlifecrisisthema wordt nog extra aangezet doordat Yale op een gegeven moment daadwerkelijk een Porsche cabrio koopt.

Probleem is dan dus wel dat je dus wel de hele tijd opgescheept zit met heel irritante mensen. Wat is er ergerlijker dan elitaire bourgeoisie types die zichzelf héél interessant vinden? Zelfs, of misschien: juist als ze continu komisch metacommentaar geven op hoe irritant ze wel niet zijn, gaat dat op de zenuwen werken.

Manhattan is dus verre van Allens beste film qua verhaal. Maar wat betreft de oneliners zit het wel gewoon helemaal goed. En normaal ga je niet naar een Woody Allen film voor de cinematografie, maar deze, met The Godfather-cinematograaf Gordon Willis achter de camera, geldt niet voor niets als één van de beste filmische weergaves van New York. En het eindigt ook precies het einde zoals Isaac het verdient: hij verliest achtereenvolgens door zijn eigen toedoen zijn mooie appartement, zijn baan, zijn vriendschap en uiteindelijk zijn kans op liefde. Het beste vermaak blijft leedvermaak.

Blue Moon (Richard Linklater, 2025, Eye Filmmuseum)

Al snel na Nouvelle Vague (nog niet gezien) alweer een nieuwe film van Richard Linklater, net als die film en Hit Man weer fictie gebaseerd op ware gebeurtenissen.

In Blue Moon zien we de ondergang van Lorenz Hart. Hij was de tekstschrijver voor componist Richard Rodgers en samen hebben ze klassiekers als 'My Funny Valentine', 'The Lady Is a Tramp' en dus 'Blue Moon' geschreven. Maar vanwege Harts alcoholisme en zijn algemene instabiliteit, is Rodgers voor een keer gaan samenwerken met Oscar Hammerstein. De film speelt zich grotendeels af op de nacht van de officiële première van het eerste resultaat van die samenwerking, Oklahoma! Het is een daverend succes en Hart ziet de bui al hangen. Hij verlaat de voorstelling vroeg en gaat naar al restaurant Sardi's, waar het openingsfeestje zal worden gehouden, om zich te bezatten en "rage, rage against the dying of the light".

Dit is een heel erg toneelachtige film, wat verklaart hoe Linklater hem zo snel kon maken. Hij speelt zich bijna geheel af in de bar van Sardi's en bestaat vooral uit een eindeloze woordenstroom van Ethan Hawke als Hart, de man die alles dreigt te verliezen. Ik houd daar wel van, vooral als er veel vileine opmerkingen en scherpe observeringen worden geplaatst. (De arme ondertitelaar van dienst moet regelmatig zijn of haar meerdere erkennen in het enorme talige script vol discussies over rijmschema's in klassieke Broadway songs en woordgrappen.) Ook wel echt een showcase voor Hawke, die dan ook werd genomineerd voor een Oscar voor beste acteur, terwijl er ook een nominatie is voor beste script.

Zelf vond ik Hawke ook wel heel erg goed, maar Andrew Scott (sowieso wel mijn favoriete acteur van het moment) als Richard Rodgers nog net iets beter. Die won dan ook de Zilveren Beer voor beste bijrol in Berlijn, maar is merkwaardig genoeg dan weer niet genomineerd voor een Oscar. Verder sterke ondersteuning van Bobby Cannavale, dé acteur als je een rasechte New Yorkse barman nodig hebt, Margaret Qualley en Jonah Lees.

Echt ouderwets vakwerk dus. Net een tikje te ambachtelijk om echt te spetteren naar mijn smaak, maar zeker wel een aanrader. En ik denk dat daar nog ruim de tijd voor is, want gezien de opkomst in Eye dit is weer eens een rasechte boomerbuster. Dat betekent dat deze film waarschijnlijk nog heel lang gaat draaien in de matinees in kleine zaaltjes, die dan wel goed gevuld zijn met 70-plussers.