Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Oh ja die! De draad gaat lang mee, maar deze heb ik nog op video gezien. 😉

pun or no pun that's the question.

Denk niet dat dat werkt in het Tsjechisch of Slowaaks.

John Water, heeft ie die snor nou opgettatoeerd?

Nee, Maybelline oogpotlood, geloof ik geleerd van de zus van Mink Stole. 😉 Ik ben na Pink Flamingos ook in een John Waters-konijnhol gegeven, maar dat komt ook omdat elk interview van die man een feest is.

Screamers op de kijklijst. Gisteren naar The Odyssey geweest. Ben er nog mee bezig, maar 7'tje. Typisch Nolan zwakheden, maar ook veel van zijn sterke punten. Wel buitengewoon irritant gedoe in Eye. Dat is ongeplaceerd en de ongewassen meute - ik begin me steeds meer een snob te voelen - ging daar gebruik van maken door stoelen bezet houden met jassen en dan vervolgens met iedereen drinken halen. Natuurlijk was er toen iemand gaan zitten omdat een jas net niet net wel een stoel aanraakte en dikke ruzie. Vanavond gewoon naar Omaha in Het Ketelhuis met 10 andere mensen. Kan een keer voorkomen dat iemand wat later is, maar dan houd je altijd de stoelen bezet door een persoon die zegt: "Sorry, deze stoel is bezet, door iemand die vertraging heeft/even naar de wc is/etc". Niet van dat all-in resort gedoe.

Eerst nog maar even:
Omaha (Cole Webley, 2025, Het Ketelhuis)

Tijdens de hypotheekcrisis van 2008, zet op de ochtend dat ze hun huis uitgezet zouden worden een recent weduwnaar geworden vader (John Magaro) zijn kinderen Ella (Molly Belle Wright) en Charlie (Wyatt Solis) en hond Rex in de oude rammelbak. Ze vertrekken uit Nevada naar Nebraska. Waarom Nebraska? Dat wordt pas helemaal aan het einde van de film duidelijk. Pa is sowieso geen prater en hulp vragen gaat hem al helemaal niet gemakkelijk af. Charlie is nog te jong om door te hebben wat er aan de hand is en houdt zich bezig met de grote vragen des levens, zoals of je liever een vieze wc schoon wilt likken of vijf plakken bedorven kaas wilt eten, maar Ella merkt steeds meer dat er iets helemaal mis is.

Sterke tranentrekkende roadmovie, ongeveer driekwart Aftersun en een kwart Hit the Road. Ook de grote hoofdrol voor John Magaro die hij al een tijdje verdiende en hij maakt het helemaal waar. Sterke support van Wright (die blijkt Engels!) en Wyatt Solis als zijn kinderen. Ook erg mooie cinematografie. De muziek was me soms net té.

Oh ja die! De draad gaat lang mee, maar deze heb ik nog op video gezien. ?

OG

Denk niet dat dat werkt in het Tsjechisch of Slowaaks.

;_;

Nee, Maybelline oogpotlood, geloof ik geleerd van de zus van Mink Stole. 

haha weer wat geleerd.

The Odyssey staat ook op de planning de komende maand met de date (ik maak er zo maar een on going verslag van)

Ze kan niet zingen zover ik weet.

Mooie rant verder, naar de bioscoop gaan is een homerische beproeving, everybody knows that.

Cassette: A Documentary Mixtape
'I also, am a fool.' Leuk om Lou Ottens te zien rondscharrelen in zijn villa, ergens in de omgeving van Eindhoven. Een echte Philips-man. Hij houdt niet van terugkijken – zelfs niet als er een Amerikaanse filmmaker speciaal op bezoek komt – maar op de afdeling 'historische objecten' van Philips én met zijn levende historische kameraden, zie je 'm toch genieten. Dit alles uiteraard ter ere van de cassette. De geluidskwaliteit mag dan zo zo zijn, als handzaam object blijft het een fraai staaltje techniek. Open, transparant, eerlijk, punk. En ja, dat laatste punt wordt door Henry Rollins (een van de vele talking heads) moeiteloos ingekopt. 'A mix CD is like dry humping a couch.'

https://www.youtube.com/watch?v=dmClZ7SMfBo

The Odyssey (Christopher Nolan, 2026, Eye Filmmuseum)

Met Christopher Nolan weet ik het nooit. Hij maakt één van mijn meest gehate films van de afgelopen jaren, de onlogische sentimentele draak Interstellar, één van mijn meest geliefde, het intelligente politieke drama Oppenheimer, en alles er tussenin, zoals die Batman-films: vermakelijk, maar vraag me niet er iets over na te vertellen. Nu waagt hij zich aan The Odyssee. Daarbij verwachtte ik eerlijk gezegd een film aan de wat mindere kant van het Nolan-spectrum, want wat ik inmiddels wel weet is dat de man *totaal* geen gevoel voor romantiek heeft en dat bij al zijn technisch meesterschap het filmen van grote gevechtsscenes zijn Achilleshiel (no pun intended) is. En laat de Odyssee nou net één van de grote liefdesverhalen uit de wereldliteratuur zijn, waarin ook nog eens flink gestreden wordt.

Het blijkt dat aan de ene kant mijn twijfels vooraf terecht waren, maar dat aan de andere kant dat minder uitmaakt dan ik gedacht had voor het resultaat, omdat voor mij onverwacht Nolan het verhaal veel meer in de richting van mijn favoriet Oppenheimer stuurt. Maar met het romantische deel gaat de film wel behoorlijk de mist in.

Maar laat ik beginnen met die gevechtsscenes: die zijn inderdaad niet zo goed, maar er zitten er veel minder in dan verwacht. Je hebt wat flashbacks naar de val van Troje die een beetje rommelig zijn, net als de ontmoeting met de Laistrygonen (dat deel van de Odyssee was ik trouwens helemaal vergeten). Maar alleen bij het het grote gevecht op het einde van Odysseus met de vrijers was het echt storend. Eén supervechter tegen de meute is een standaardsituatie in kungfu- en samuraifilms en elke specialist in één van die genres had het beter gedaan dan het staaltje onderbelichte chaoscinema dat Nolan hier aflevert.

Maar het is dus toch vooral de legendarische liefde van Odyseus (Matt Damon) en Penelope (Anne Hathaway) waar de film mijns inziens de mist in gaat. Het deel voor het vertrek is best oké. Het is een beetje stijf en hoogdravend, maar dat hoort ook bij het genre, en Matt Damon is sowieso niet de ideale acteur voor romantiek en intimiteit; Hathway komt beter voor de dag. Maar als Odyseus dan eindelijk terugkeert, gaat Nolan klooien met het einde. Om onverklaarbare reden gooit hij het hele stuk met het onverplaatsbare huwelijksbed uit de olijfboom - dé metafoor voor de band tussen Odyseus en Penelope - uit het verhaal. In plaats daarvan zeilen ze naar het westen. Dat had een perfecte moment geweest voor de herintroductie van de klassieke Hollywood eindzoen, maar zelfs dat kan er niet af; Odysseus en Penelope staan maar een beetje te staan op die boot.

En ook bij wat tussendoor gebeurt op relatiegebied, gaat Nolan ook weer raar rommelen met het verhaal. Eerst is er Kirke (Samantha Morton), die in Nolans versie een soort heks uit de sprookjes van Grimm wordt, in plaats van een verleidster, die Odyseus bijna zover krijgt bij haar te blijven. Dat introduceert ook een asymmetrie in het verhaal: Penelope die braaf zit te wachten, terwijl haar man een affaire van een jaar heeft met een onsterfelijke tovenares. Dat geeft een belangrijke en mijns inziens ook interessante spanning, maar Nolan denkt daar blijkbaar anders over.

Bij Kalypso (Charlize Theron), iets soortgelijks. Nolan combineert haar plot met dat over de lotuseters, waardoor ze een soort drugdealer wordt. Helemaal niets blijft over van de obsessief verliefde godin die Odyseus zeven jaar tot een soort seksslaaf maakt. Ook hoe ze er uit ziet is heel raar: Theron heeft een soort visnetoutfit aan en woont in een armoedig hutje op een verlaten strand. Ook weet iets dat implicaties heeft voor Odyseus' verhouding tot Penelope.

En omdat Nolan blijkbaar alle vrouwelijke hoofdpersonen op Penelope na wilde aanpassen, moet Athena (Zendaya) er ook aan geloven. Athena is altijd mijn favoriete Griekse god geweest: de godin van de wijsheid, maar tegelijkertijd een oorlogsgodin en een enorme badass met haar grote schild met het hoofd van Medusa er op, de helm, de speer en eventuele uil (uilen zijn cool). Maar niets van dit alles hier; in The Odyssey verschijnt Athena aan Odyseus als een soort frêle middeleeuwse Maria in een toga, op een gegeven moment zelfs huilend.

Nog een laatste kritiekpunt voor ik bij het positieve kom: het eerste half uur is expositie, expositie en nog eens expositie. De meeste daarvan wordt geleverd door Telemachos. Die wordt gespeeld door Tom Holland. Daar heb ik volgens Letterboxd nog nooit eerder iets mee gezien. Misschien is hij in andere films prima, maar hier is hij een ontzettend stijve hark en verreweg de zwakste schakel qua acteren. Dat ligt ook een beetje het "stond erbij en keek ernaar"-gehalte van het karakter, maar het had echt veel eleganter en beter gekund.

Wat goed is, zijn de set piece actiescenes, sowieso altijd Nolans sterkste punt. Hij is zelfs de eerste persoon ooit die de list met het paard zo weet te vertellen, dat ik geloof dat de Trojanen er in zouden trappen. Al een prestatie op zich. Ook heel goed zijn de hele scene met de cycloop en de scene waarin Kirke de mannen in varkens verandert. Cinema! Echt scenes waarvoor je naar een 70mm projectie gaat. Ook is heel veel praktisch gedaan en bijna alles zo te zien op lokatie gefilmd; nooit heb je het idee naar een soort computerspel te zitten kijken.

Maar wat voor mij het kloppende hart van de film, is wat ook Oppenheimer zo goed maakte. Wat Hiroshima en Nagasaki zijn voor Oppenheimer, is Troje voor Odyseus: dood en verwoesting op ongekende schaal, veroorzaakt door jouw vernuft en daar moet je vervolgens dan mee leven. Daar komt dan nog de steeds toenemende wanhoop bij van zowel Odyseus als de bemanning bij over of ze ooit nog thuis zullen komen en het verdriet en de wroeging over al die mannen die ze hebben zien sneuvelen en moeten achterlaten. Ook de spanningen die dat oplevert dus bemanning en Odyseus, de man die het altijd allemaal zo goed weet, worden door Nolan heel goed weergegeven. Des te vreemder voor mij dat dat jaar met Kirke is weggelaten, want dat is nog iets dat aan Odyseus zou vreten en er dus thematisch perfect in zou passen. Dat alles culmineert in het bezoek aan de onderwereld, waarin alles heel expliciet wordt gemaakt, want Nolan is van de Garth Marenghi-school van filmmaken. (En dan krijg ik meteen dit Garth Marengi-citaat als suggestie van YouTube. Gezien wat ik hierboven geschreven heb, wellicht ook toepasbaar?) Want zo slecht als Nolan is in romantiek, zo goed is hij in existentiële wanhoop. Dat liet Oppenheimer al zien en nu The Odyssey weer.

Maar niets van dit alles hier; in The Odyssey verschijnt Athena aan Odyseus als een soort frêle middeleeuwse Maria in een toga, op een gegeven moment zelfs huilend.

Fuck deze shit.

The Swimmer (Frank Perry, 1968, Lab111)

Normaal vind ik spoilers niet zo belangrijk - het gaat me er veel meer om hoe het verhaal verteld wordt, dan wat het plot is - maar The Swimmer is een zeldzaam geval waar ik ten zeerste aanraad om de film te gaan kijken met zo min mogelijk informatie vooraf. Oh, en ook blijven kijken als je in het begin denkt dat je het helemaal niets vindt.

Laat ik het zo zeggen: het is alle seizoenen Mad Men samengevat in één handzame film van 95 minuten. Een meedogenloze satire over het einde van het tijdperk van handtastelijke playboys in het kapitalistische wonderland van Amerika tussen 1945 en 1968. Als alle met drank overgoten tuinfeestjes zijn geëindigd met een kater, alle buitenechtelijke affaires zijn geëindigd met een schreeuwpartij in een restaurant en alle zwembaden zijn leeggepompt, dan volgt het zwarte gat. Erg goed geschreven, met een glansrol van Burt Lancaster. Af en toe misschien iets te dik aangezet, hoewel dat dik aanzetten ook de grappigste momenten oplevert.

Westchester, Connecticut is trouwens wel wonderschoon.

An American Werewolf in London (John Landis, 1981, FilmHallen)

David (David Naughton) en John (Griffin Dunne) worden, na eerst een vreemde ontmoeting te hebben gehad met een nogal vijandige lokale bevolking (maar die mop over de Amerikaan in het te zware vliegtuig is wel goed) tijdens het backpacken op de Engelse hei aangevallen door een monster. John overleeft het niet en David belandt in het ziekenhuis in Londen. Daar wordt hij verliefd op zuster Alex (Jenny Agutter), maar hij heeft ook rare nachtmerries. Binnenkort is het weer volle maan...

An American Werewolf in London is tegenwoordig vooral nog bekend van de praktische weerwolfeffecten van Rick Baker, die inderdaad nog steeds prima zijn. Ook de hoofdrolspelers zijn allemaal goed. Zowel Naughton, die uit de Kevin Bacon/Emma Stone school van "Naakt acteren? Ja, graag!" lijkt te komen, als de van tientallen Britse series en films bekende Agutter zijn charmant en losjes, maar Griffin Dunne steelt toch de show als steeds verder wegrottende verdoemde ziel.

Verder is het typisch, vaak nogal melig 80's tienervertier. Dat melige had ik trouwens kunnen zien aankomen, aangezien Landis ook de regisseur van Kentucky Fried Movie en Coming to America is. De kwaliteit van de grappen varieert ook nogal, maar er zitten wel een stel goed tussen. Het plot vertrouwt is verder een enorme stapel clichés, inclusief een paar enorme cringe-momenten in de romance tussen David en Alex, zoals je verwacht in een film uit die periode.

Fuck deze shit.

haha, ik skip de recensie van Marty nog even voor de zekerheid.

Zo godsgruwelijk mooi, The Swimmer. En de poster: 'when you talk about the swimmer, will you talk about yourself'

Op zich aardig bruggetje naar:

Strappare Lungo i Bordi
'Jij verdient een zwarte band in levensvermijding. Vijfde dan.' Vrolijk-venijnige animatie. Héél Italiaans, er zit een pak aan lokale referenties in. (De Capaci bomaanslag bijvoorbeeld.) Zes ultrakorte afleveringen – opnieuw denk ik: had het geen autobiopic van 90 minuten kunnen zijn? - waarvan de tweede helft me het meest beviel. Eerst was het ergeren en wennen aan de eindeloze Lebbis-achtige rants van het hoofdpersonage. De angstige, tv-kijkende slacker heeft weinig van zijn leven gebakken, en kan grappig doch ook vermoeiend Italiaans schelden. Hij doet ook gewoon álle stemmetjes, want ja, dit is ook het Moderne Navelstaren. In aflevering vier piekt die stijl met het onderzoek van zijn huis. (Een extra kamer waar een 'studio' had moeten komen...). Daarna gaat de wereld open, komt de trein naar emozione, en zingt Band of Horses The Funeral. 'To know you all wrong, we won.'

Zo godsgruwelijk mooi, The Swimmer. En de poster: 'when you talk about the swimmer, will you talk about yourself'

Een vraag die recent bij me is opgekomen: is The Swimmer de eerste film met een echt heel bewust cringe-hoofdpersoon, zoals dat later populair zou worden met The Office en Alan Partridge? In ieder geval één van de eerste.

Jerry Lewis? Wat me meteen doet denken aan een film tussen beide periodes: King of Comedy.

Oh ja, dat is ook een belangrijk ijkpunt. Maar dat is jaren 80 en The Swimmer is uit 1968.

Maar die Jerry Lewis films zijn ervoor. Al vraag ik me af hoe bewust "cringe" die eigenlijk zijn.

Beste vrienden van De Subjectivisten, ik wil jullie even laten weten dat we ILX in de loop van de komende maanden gaan upgraden naar iets heel anders – en hopelijk beters. Ik wilde jullie hier gewoon even van op de hoogte stellen. We zijn van plan dit hopelijk binnen enkele weken met de 'Sandbox' te doen; als je daarmee wilt experimenteren, is het misschien slim om je daar alvast te registreren voordat we de upgrade doorvoeren (voor zover je dat nog niet hebt gedaan). Excuses voor de AI-vertaling; ik spreek geen woord Nederlands. Ik vond het gewoon een leuk en grappig idee om jullie dit te vertellen op een manier die ervoor zorgt dat 99% van de ILX-lezers het niet kan lezen!

Backrooms Kane Parsons, 2026, Kriterion)

Clark (Chiwetel Ejiofor), een in in het leven teleurgestelde architect die onsuccesvol manager van een meubelzaak met alleen maar heel lelijke meubels is geworden, vindt een oneindig labyrinth in de kelder van zijn zaak. Hij vertelt zijn therapeut Mary (Renate Reinsve), die zelf de nodige bagage heeft, erover. Als Clark verdwijnt, gaat ze naar hem op zoek.

Er zaten behoorlijk wat dingen in Backrooms die ik goed vond. Ejiofor is goed in de hoofdrol, de praktische effecten, die af en toe een beetje houtje-touwtje zijn (waar ik van houd), de bewuste lelijkheid van alles.

Maar als geheel werkt het allemaal net niet. Het is allemaal een beetje halfbakken. Je kunt dingen open laten zodat het surrealistisch en raadselachtig blijft, maar ook omdat het niet goed is uitgewerkt. En hoewel Backrooms duidelijk in de categorie van films zit die voor het eerste gaat, had ik toch vaak meer het gevoel dat het het tweede was. Of je legt iets uit of je legt het niet uit, zodat het raadselachtig en droomachtig wordt. Backrooms eindigt voor mijn vaak in een niemandsland ergens halverwege. Dit is ook zo een horrorfilm waarin iedereen kiest voor de meest impulsieve, stupide manier van handelen.

De film wint ook niet echt de originaliteitsprijs. De hele esthetiek was me als liefhebber van een bepaald type computergame ook overbekend: stukje found footage met schuddende camera, eindeloze gangen die telkens veranderen met daarin lukraak geplaatste stapels identieke voorwerpen die soms door muren heen clippen. Oh, en er is ook een monster dat op geluid afkomt. En daar dan een existentieel verhaal waarbij de vorm van de horror wordt bepaald door trauma's. The Stanley Parable en vooral opvolger The Beginner's Guide kwamen bij me op als duidelijke inspiratiebronnen, maar ook meer standaard horror als Layers of Fear en zelfs Little Nightmares. Ook denk ook aan de romans House of Leaves en zelfs Alice in Wonderland.

De film had ook veel last van opvulling. Er zijn veel lang aanhouden overgangsshots van het Californische stadje waar het zich afspeelt en dat dwalen door het doolhof ging soms wel erg lang door. Dat was nog tot daar aan toe geweest als de film 80 of 90 minuten was geweest, maar hij is 111 minuten lang. Daar hadden voor mijn gevoel zo 20 minuten vanaf gekund.

Beste vrienden van De Subjectivisten, ik wil jullie even laten weten dat we ILX in de loop van de komende maanden gaan upgraden naar iets heel anders – en hopelijk beters.

dank Keith, en woah doodeng. ;-)

De hele esthetiek was me als liefhebber van een bepaald type computergame ook overbekend

welk type, we need to konow more.

Ik nam mijn vader - bewuste grap - mee naar de bios en we zagen:

Omaha
'Yeah, I'm fine.' Esthetisch piekfijne, maar inhoudelijk wel érg makkelijke, zelfs wat luie film. Het is een kwestie van een paar kleine kinderen, een hele grote schattige hond en een radeloze vader, aan het eind van zijn latijn. Gooi er wat indieschmindie-tokkeltjes bij (en The Hives!) en je hebt een soort tearjerker-mixtape. Eigenlijk begint de film pas écht als ie eindigt, weg van de heerlijke landschappen, in de bedomptheid van het ziekenhuis. Wat nu met de vader? Wat nu met de kinderen? Pas dan kruipt de film dickensiaans onder de huid en wordt heel even het niveau van een Keane of Aftersun benadert. Even heerst stilte, zodat we de schurende spanning van onmogelijke keuzes voelen.

(ik ben alleen naar huis gegaan)

Misschien krijgen we wel een edit-knop? ✌️

Ja, je kunt je berichten nog vijf minuten na publicatie bewerken in een professionele editor.

Mijn excuses dat ik Filmforum een ​​beetje heb gekaapt – dit was gewoon het hoofdtopic waar ik op reageerde!

🙌

Jason and the Argonauts (Don Chaffey, 1963, Eye Filmmuseum)

Vanwege The Odyssey had Eye deze klassieker ook maar weer eens uit de kast getrokken. De film is vooral beroemd wegens de stop motion special effects van grootmeester Ray Harryhausen. Volkomen terecht, want zeker et gevecht met de skeletten hoort in de canon van beste specialeffectsscenes ooit.

https://www.youtube.com/watch?v=dqRjDGAJ5dc

Ook wel leuk hoe in vergelijking met The Odyssey het scenario hier veel meer vasthoudt aan hoe zo een Griekse mythe werkt, met goden die continu actief in het verhaal ingrijpen om te helpen of tegen te werken.

Verder is het heel erg typisch een avonturenfilm uit deze tijd. Dat heeft zijn voordelen, zoals het gebruik van kleur, iets wat tegenwoordig niet meer schijnt te mogen. Het is niet eens Technicolor, maar het knalt echt van het scherm af in vergelijking met wat ze tegenwoordig doen, ook bij de geweldige semi-psychedelische look van Medea. Er zijn ook wat Engelse karakteracteurs die alle remmen los gooien. Jack Gwillim als Aietes zie je even heerlijk schmieren aan het begin van de skelettenscene en ook Douglas Wilmer als Pelias is prima, maar Nigel Green als Hercules is mijn favoriet. Tenslotte is er ook de lekker tetterende score van de legendarische Bernard Herrmann. En de hele trip wordt afgewikkeld in 104 minuten. "Oude films zijn zo traag" hoor je dan vaak in deze tijd, waar de meest pretentieloze horrorfilms al 2,5 uur duren.

https://m.media-amazon.com/images/M/MV5BM2Y2YTQyMjMtN2U5Yy00NDcwLWJmMjgtNTE1N2YyNDNlMzE5XkEyXkFqcGc@._V1_.jpg

Daar staat tegenover dat het net zo vaak behoorlijk knullig en/of houterig is. Man-tot-man zwaargevechten konden ze ook toen al veel beter (denk de klassieke Robin Hood uit 1938). De bleke Amerikaan Todd Armstrong als Jason is wel echt de zwakste schakel, zeker als de Engelse veteranen om hem heen flink los gaan.

Pamyat' (Vladlena Sandu, 2025, Eye Filmmuseum)

Na Kabul, between Prayers weer een absolute topdocumentaire van een naar Nederland gevluchte filmmaker die terugging. Dat 'documentaire' wekt waarschijnlijk wel andere andere verwachtingen dan de film die je te zien krijgt. Pamyat' zijn de verfilmde jeugdherinneringen van Vladlena Sandu over opgroeien in Grozny als kind van Russische afkomst tijdens de Tsjetsjeense oorlog. Die vertelt ze in voiceover en daar zitten dan poëtische beelden bij. Amina Taisumova en Selima Agamirzaeva spelen de jonge Vladlena, maar veel scenes zijn ook gemaakt met kinderspeelgoed. De beeldtaal is nogal geïnspireerd zijn door filmmakers als Tarkovsky en Parajanov. Nou vind ik die twee vaak visueel indrukwekkend, maar te zweverig in hun vertelstijl, maar Sandu's verteller blijft dicht bij de gruwelijke waarheid, wat juist goed werkt in contrast met de wat meer abstracte beelden. Wat dat betreft zit ze eigenlijk dichter bij Idi i Smotri of Bergman, die, hoewel minder gruwelijk, ook heel concrete verhalen met meer abstracte beeldtaal mengde. Af en toe een goede 90s europopbanger op de soundtrack helpt ook om het verhaal in de tijd te gronden; de film opent met Dr. Albans 'It's My Life'. Het einde was me dan weer net iets te Socutera; dat had abstracter kunnen blijven.

De film is trouwens echt opgenomen in Tsjetsjenië. Daarvoor was wel een list nodig: Sandu zei dat ze een film ging maken over haar grootvader, een veteraan uit Tweede Wereldoorlog, en maakte een nepscript. Om controle te voorkomen, filmde ze op 16mm film, dat niet ontwikkeld kan worden in Tsjetsjenië. (via Het Parool)

Wat nog het vermelden waard is: Sandu's liefde voor oude films en dan specifiek King Kong speelt een rol in de documentaire. Ze kiest er ook voor om de film ouderwets te openen met alle credits en te eindigen met groot 'Fin' op het scherm, iets waarvan ik al tijden roep dat het terug moet komen, dus bonuspunten daarvoor.

En de hele trip wordt afgewikkeld in 104 minuten. "Oude films zijn zo traag" hoor je dan vaak in deze tijd, waar de meest pretentieloze horrorfilms al 2,5 uur duren.

hear hear.

Ik keek een 2.5 uur epos met pretenties:

In de archieven mooi punt van Marty over het Nederlandse geld en Recife :-) En ook eens met de Tarantino vergelijking, verwacht je helemaal niet bij KMF. (Daarom misschien toch zijn minste film, nochtans nog steeds tof, met een brute finale grandsje, men wil ook meteen Braziliaans Portugees leren spreken na zo'n film.)

O Agente Secreto
'Je zult nachtmerries krijgen.' 'Die heb ik al, opa.' De grootste film van Kleber Mendonça Filho tot nu toe. Veel budget, veel wendingen, en veel muziek. Het is een melodrama zoals je dat in Brazilie hoort te maken, dus tijdens het carnaval van dreigend dreinende sambasongs. Met dat feest zijn katholieke ondertonen nooit ver weg – in een van de vele gedenkwaardige scenes verschijnt er een been uít een haai, als een verknipte versie van Noah in de Walvis. Het is haast niet te geloven, maar van al Klebers films is O Agente Secreto ook de prent die het meest naar Tarantino afbuigt. Het moordlustige plot speelt in de seventies en de schurken zijn besnord en 'cool'. De held is dat overigens ook, universiteitsman Marcello heeft een prijs op zijn hoofd staan en schuilt bij een overheidsarchief. Dáár belanden we op Klebers terrein. Het gepuzzel met stukjes verleden tijd. Het besef dat elke overgeleverde historie vol gaten en invalshoeken zit. Dat geldt nog sterker in een land waar de lange arm der wet gestut wordt door het harige been der corruptie. 'Mijn tijd in Recife is op.'

Nostos: il ritorno
Ja, dit is mijn shit. Een Italiaanse interpretatie uit 1989 van de Odyssee. Piavoli gaat hardcore Malick: verhaal, weg ermee! Cyclopen? Bestaan niet! Goden, onzin! Odysseus is hier echt flink verdwaald, letterlijk natuurlijk, maar ook in herinneringen en taal. Want er wordt nauwelijks gesproken: een paar zinnen in een archaïsch mediterraans mengsel. Wel veel natuur, rustgevend en gevaarlijk. De vrouwen zijn gelukkig wel gebleven, vooral de naaktzwemmende Circe (denk ik) is helemaal pastoraal zoals het hoort (denk Walkabout). Er is zoiets als een thuiskomst, zonder moordpartij, met daarvoor in de plaats een welhaast mystieke bespiegeling over de rust van thuiskomen. Geweldige muziek maakt het helemaal af. Vanzelfsprekend traag maar...88 minuten! Wel jammer dat Eye deze niet heeft opgegraven.

Satyricon (Federico Fellini, 1969, De Uitkijk)

Fellini in zijn decadente fase maakt tijdens de decadente fase van het hippiedom een film over de decadente fase van het Romeinse Rijk. Het resultaat is een puinhoop. Een fascinerende puinhoop, maar toch: een puinhoop. Karakters die slaande ruzie hebben, zijn de volgende scene ineens dikke vrienden (en geliefden) en vice versa, karakters die belangrijk lijken verdwijnen in het niets, karakters die er totaal niet toe doen krijgen uitgebreide introducties. Dan zijn we hier, de volgende scene zijn we daar en wat er tussen gebeurd is: weggeknipt? geen budget meer voor? Andere scenes gaan maar door en door en door... Oh, en Fellini mag een geweldige filmmaker zijn, vechtscenes zijn duidelijk niet zijn kracht. Uiteraard ook een echte Italiaanse dub om alles nog net iets afstandelijker te maken.

Maar net als bij Jodorowsky is het veel irritant gedoe, totdat het klikt en het ineens briljant visueel spektakel wordt. Omdat Fellini de geniale filmmaker Fellini was, gebeurt dat net wat vaker dan bij Jodorowsky, die meer een rommelaar met megalomane ideeën was. Meer budget ook.

Naar mijn idee is dit vreemd genoeg in al zijn psychedelische decadentie wel één van de meer accurate films over het Romeinse Rijk. Er is een eindeloos banket waar geldt: hoe raarder het gerecht, hoe meer status (beer!) Vrije seksuele moraal. En een echte man gaat voor jonge jongetjes, want die zijn beter dan vrouwen. Instortende woonkazernes. Constante staatsgrepen en grof geweld. Veel waarzeggerij en orakels. De boodschap over vulgaire ultrarijken die ineens rare fascinaties met de dood ontwikkelen en artistieke pretenties gaan hebben, kan je ook zo op het heden plakken.

Maar zelfs op zijn best - 8½, La Dolce Vita - is een Fellini film véél film en hier is het gewoon te veel, ondanks de redelijke speelduur van net over twee uur.

Perfecte combinatie met Nostos.

Stalker (Andrei Tarkovsky, 1979, Lab111)

Tarkovsky maar weer eens een kans gegeven, voor de derde keer. De eerste keer was rampzalig met Mirror. Maar goed, daar had ik nog het idee dat je een grote kennis van Sovjet/Russische geschiedenis en cultuur moest hebben en misschien zelfs wel op een hoog niveau Russisch spreken om de film echt te kunnen waarderen (er zitten meerdere gedichten in.)

Toen Solaris. Al wat beter, maar een flinke hap van die film bestaat uit een videovergadering (wat dat betreft wel goed voorspellende scifi). En ook rare dingen, zoals die autorit door Japan. En het paard. En veel gepraat dat voelt als een paar filosofiestudenten op vrijdagmiddag in een bar met een paar borrels op. De film voelde voor mij een beetje als het overambitieuze debuut van een erg intelligente, maar zichzelf daarvan iets te bewuste man die zowel filosofie als film heeft gestudeerd.

Stalker blijkt meer van dat zelfde, maar dan theologie en film. Het is namelijk behoorlijk expliciet een film over geloof. Ik ben atheist, maar op zich heb ik daar geen probleem mee; de Bergman-klassiekers die daar over handelen horen bij mijn favorieten. Maar Tarkovsky gaat meer voor een soort mystieke inslag en mystiek en spiritualiteit, daar kan ik dus echt helemaal niets mee. Bovendien: grote citaten uit Openbaringen in een droom, dat kan echt, Andrei. Dat laten we aan goedkope horrorfilms. Die Emmaüsgangers waren dan wel weer goed gevonden.

Goed, gewoon niet mijn regisseur. Tarkovsky en ik kijken heel anders naar de wereld. Dat kan.

Maar de film krijgt ook veel lof voor de vormgeving. Die vond ik ook niet meer dan wel aardig. Wel invloedrijk, maar bijvoorbeeld Il Deserto Rosso deed dat industriële al veel beter. Verder snap ik dat Tarkovsky waarschijnlijk effectbejag onder zijn stand vond en het budget beperkt was, maar het is wel echt armoede als de hoofdpersonen telkens moeten uitleggen wat er aan de hand is. Wat low-budget creativiteit met film en camera's en zo had daar een hoop kunnen helpen. De heel enge tunnel was ook minder eng dan menig matig verlicht fietstunneltje hier in Nederland. Ook iets dat gemakkelijk beter had gekund.

Wat Stalker voor heeft op de andere twee Tarkovsky films die ik heb gezien, zien de af en toe lekker scherpe dialogen. Vooral De Schrijver (Anatoliy Solonitsyn) heeft een stel mooie rants. Mykola Hrynko geeft de Professor dan weer een mooie droogkomische touch. Zelfs wat fysieke humor met de bom.

Verder heeft Stalker de Helena van Troje onder de filmhonden, een herder met een vacht zo glanzend zwart dat dat vast alleen bereikt kon worden met Sovjet-middeltje dat nu op een zwarte lijst van chemicaliën staat. Ook wat waard.

Het budget was inderdaad beperkt want een deel van de gedraaide film met de speciale effecten ging verloren bij het ontwikkelen. Moest allemaal opnieuw.

Pociąg
Je coole Oostblok-shit deel 523: Night Train is uit 1959 en je voelt de dooi en opkomende creativiteit. Een man met zonnebril stapt wat nerveus in een trein, en aangezien ik iets van een thriller verwachtte, dacht ik meteen: "de moordenaar, maar waarom?" Het is druk in de trein en de man komt na geharrewar met een blonde vrouw in de coupé. En zo ontstaat, heel traag, een heel netwerk van personages, je zou kunnen zeggen een dwarsdoorsnee van de Poolse samenleving in transitie. Heel apart verteld, eigenlijk nog nooit een film gezien die hierop lijkt met vibrafoon-jazz en een fijne sensualiteit. En veel om na de film over na te denken.

Pizza Movie
Drugscomedy, misschien heb ik niet genoeg gebruikt maar ik hoewel ik de fantasie van de makers kan waarderen was het uitgewerkt toch niet zo best.

Backrooms
Liminal spaces zijn natuurlijk een ding en we hadden Severance al en Backrooms kon me ook zeer bekoren. Open eindjes of onuitgewerkt, ik zit er niet zo mee, ik ging gewoon lekker op deze spooky gekte.

The Intern
Romcommetje doen: succesvolle startup Anne Hathaway loopt zichzelf voorbij en bejaarde stagiair Robert de Niro brengt haar met levenswijsheid tot bedaren. Sentimenteel en voorspelbaar – al zorgt de vrouwelijke regie voor een knipoog waar het de seksen betreft – maar ook niet vervelend.

Kdo chce zabít Jessii? Who Wants to Kill Jessie?
De Tsjechische film is een gift that keeps on givin’ en ook met een hoop verschillende types film. Hier een soort tot leven gewekte cartoon met een superheldin op kekke hakjes. Soms heb je het gevoel dat je eerst Tsjechoslowaakse geschiedenis moet bijspijkeren maar bij deze niet.

Chasing Trane
Loftrompet op legendarische saxofonist Coltrane, hier en daar misschien wat over the top maar de backstory kende ik niet zo. Maar geeft ook het gevoel dat ik echt eens wat meer tijd moet besteden aan die klassiekers (van meer van die jazzcats tws, Mingus, Cherry etc.).

Fly Now Pay Later
Grindhouse, dus we mogen bijvoorbeeld eerst genieten van een trippy sequence van een blote dame in nepsneeuw op Arabische muziek. Daarna ontvouwt zich een orientalistisch verhaal over een stewardes die e.e.a. koeriert voor ene „Uncle”. Een kordaat agent gaat op onderzoek en legt een perverse realiteit bloot.

Uncle Meat
Frank Zappa – Summer ’82: When Zappa Came to Sicily
Uncle Meat heb ik volgens mij gezien op een Zappa-dag in Zeist ofzo. Typische, onnavolgbare, Zappa-capriolen in de vorm van een documentair over het maken van een sci-fi film met toetsenist Don Preston als tovenaar. Ik herinnerde me weinig behalve Tengo na minchia tanta („I have a bunch of dick, I’m using a chicken to measure it”). De zanger hiervan, Massimo Bassoli werd een van Zappa’s beste vrienden en die gaat jaren naar Franks overlijden met de familie (Moon Unit, Dweezil, Diva en moeder Gail) naar Sicilië om kennis te maken met de Zappa’s aldaar. Op zich geinig maar vooral leuk voor de betrokkenen denk ik. Wel beelden van een bizarre show waar rellen met de politie uitbraken, waar de band stug doorspeelt terwijl er pistoolschoten klinken en het traangas uiteindelijk toch ook het podium bereikt.

Disclosure Day
Ik heb Close Encounters vrij laat gezien maar it’s been a minute evengoed. Toch begon ik me naar het einde van deze film wel vaag wat vibes te herinneren. Verder degelijk werk, ondanks cliché’s als graancirkels en die mennekes met die grote ogen gewoon prima verhaal om even in mee te gaan.

Dreamers
Beetje standaarddrama in een asielzoekerscentrum waar twee dames op elkaar vallen en met een ontsnappingspoging die net niet spannend genoeg wordt uitgewerkt maar ook een pijnlijke realisatie dat zo’n centrum toch als een gevangenis voor onschuldigen is. Het menselijke aspect maakt wel wat goed en dus ontstijgt het mid wel weer een beetje.

Who’s the Man?
Ik ken Ed Lover en Doctor Dré natuurlijk als presentatieduo van Yo! MTV Raps. Als acteurs in een film is het wel precies wat je verwacht. Soms erg flauw maar net lollig genoeg om je niet te vervelen en de vele cameo’s van de zowat de hele rap game van die tijd zijn een leuke bonus.

Perdita Durango

Oh ja, Dance With The Devil. Een B-film met wel wat bekendere gezichten dan normaal zoals Javier Bardem met een rare mullet en Rosie Perez als de stoere Perdita. Verder doet het nogal denken aan Natural Born Killers, dus veel geweld, maar dan met een santería-sausje ipv hippe editing en dito soundtrack (moet NBK weer eens kijken, wat ik daar anno 2026 van vind).

We hebben de sandbox (te vinden op sandbox.ilxor.com) een upgrade gegeven. Voel je vrij om er wat mee te experimenteren, als je daar zin in hebt. Nogmaals excuses voor de onderbreking van FilmForum.

Ik hoop dat jullie het leuk vinden dat ik dit alleen aan jullie vertel en niet aan de rest van ILX!

Wij vinden dat leuk Keith. :-)

Het resultaat is een puinhoop

lol. Random gedachte, maar zag een meme: 'Bowie en Pop vertrokken naar Berlijn om buiten de spotlights hun drugsverslaving onder controle te krijgen, ergo: Mr Drugs went to Drugtown with Mr Drugs'.

Constante staatsgrepen en grof geweld. Veel waarzeggerij en orakels. De boodschap over vulgaire ultrarijken die ineens rare fascinaties met de dood ontwikkelen en artistieke pretenties gaan hebben, kan je ook zo op het heden plakken.

Megalopolis van Coppola had je gezien he Marty?

En nee, als Stalker je niets doet, wordt het niets met Tarkovsky, vermoedelijk.

Fellini + Tarkovsky is trouwens: https://letterboxd.com/film/hard-to-be-a-god/

dacht ik meteen: "de moordenaar, maar waarom?" 

:D love it.

Wel beelden van een bizarre show waar rellen met de politie uitbraken, waar de band stug doorspeelt terwijl er pistoolschoten klinken en het traangas uiteindelijk toch ook het podium bereikt.

wow.

Sentimental Value
'Ik wou dat haar moeder zó was in de film.' Film als familie-opstellingen, een manier om naderbij te komen en te verwerken. Is dat eigenlijk wel zo kies? En kun je deze reflex de geniaal-gekke kunstenaar aanrekenen? Kunstenaars zijn hoe dan ook voer voor psychologen, en de Noorse regisseur Trier ís er zo een. Ik kan me me niet voorstellen dat hij geen suïcidale trekken heeft. Heel zijn oeuvre gaat erover. Inmiddels begint dat toch minder aan te grijpen. The first cut, cuts the deepest zeg maar. (Al zou dat in dit thema juist een 'hesitation wound' moeten zijn.) Met wat hulp van een prachtig bergmanesk huis, pelt Trier een ingewikkeld gezin af. Afwezige vader Stellan Skarsgard is gevierd regisseur. Moeder – therapeut! - pleegde zelfmoord. En de hartverwarmend aandoenlijke zussen, die zitten met de genen, gevoelens en gevolgen. De één voormalig kindactrice, de ander, een kinds volwassen toneelactrice. Hun dialoog waarin ze 'uitspelen' waarom dezelfde jeugd andere resultaten oplevert, is een blijvertje in Triers oeuvre. Al het andere: herhaalde zetten voor boomers. 'Je hebt geen enkel recht om je zorgen over me te maken.'

Bedankt, Ludo. Ik hoop dat je het wat vindt. We zullen zien hoe het loopt, maar we zijn van plan het hier over een paar weken te installeren. Ondertussen zal er ongetwijfeld een rij mensen staan ​​om me te vertellen hoe vreselijk het is en dat ze de site gaan verlaten.

The Vampire Lestat (Interview with the Vampire S03) (Netflix)

De eerste twee seizoenen van Interview with the Vampire waren leuk, maar seizoen 3 is waar het helemaal los gaat. Het gezichtspunt verschuift van Louis de Pointe du Lac (Louis Anderson) naar Lestat 'The Cuntessa' de Lioncourt (Sam Reid). De titel is nu ook officieel The Vampire Lestat, hoewel het wel gewoon het derde seizoen van een doorlopende serie is en dus niet los te kijken. De stijl verandert mee. En wat respresenteert het enorme ego, de (vaak misplaatste) pretenties, het valse narcistencharisma en het goddelijke amfetaminelichaam van Lestat beter dan een glamrock musical in overdadige vormgeving die als een gek door de tijd springt? Een lekker hoog Ken Russell-gehalte, dus. Reid begrijpt de opdracht en acteert altijd op standje 11. We krijgen ook nog een fijne toevoeging aan de cast in de form van Lestats moeder Gabriella (Jennifer Ehle), door hem persoonlijk in een vampier veranderd, waarna ze een incestueuze relatie begonnen. Want uiteraard. (Dat goddelijke lichaam van Reid leverde via het YouTube algoritme nog een amusante bonus op: Anderson en Reid die thirst tweets voorlezen, waarbij Anderson helemaal dubbel ligt en Reid langzaam door de grond zakt.)

Dat Lestat anno 2025 carrière probeert te maken met glamrock levert voor mij als muziekliefhebber nog een hoop goede grappen op, vooral uit de mond van de interviewer en tevens ouwe rocker (Eric Bogosian, ook weer heel goed). "Al 800 mensen! Daar spelen Post Malone en Jelly Roll voor 50.00 man. Je had gezichtstatoeages moeten nemen!", "Ik heb drie minuten gekeken en daarna de echte T-Rex opgezet op Spotify" en "Diepe teksten, vooral het stuk waar het 'Oeh oeh, wah wah' gaat." Uiteraard geven de glamrockhaters van Pitchfork een 3,2. Ik moet ook zeggen: de muziek lijkt expres zo geschreven dat het aan de ene kant een goede pastiche van het genre is, maar aan de andere kant op volkomen belachelijk.

Ondertussen zal er ongetwijfeld een rij mensen staan ​​om me te vertellen hoe vreselijk het is en dat ze de site gaan verlaten.

Uiteraard. Meteen doorverwijzen door Boomer - Music & Memories op Facebook.

Megalopolis van Coppola had je gezien he Marty?

Nu je het zegt: Coppola had wel Satyricon duidelijk op het hoog. Nu komt mijn hot take: hoewel beide films schitterende mislukkingen zijn, vind ik Megalopolis toch wat beter. Ik ben altijd erg van dat de thema's goed staan en de allemaal aansluit en dat doet Coppola toch wat beter met dat centrale plot rond de ideale stad.

Liminal spaces zijn natuurlijk een ding en we hadden Severance al en Backrooms kon me ook zeer bekoren.

Dat is voor mij dus een groot probleem met Backrooms: ik ga vergelijken met Severance. En zoals gezegd ook The Stanley Parable. En dat pakt voor mij heel erg in het nadeel van Backrooms uit.

Det Sjunde Inseglet (Ingmar Bergman, 1957, Lab111

Det Sjunde Inseglet maakte zoveel indruk dat ik hem tegen mijn natuur in al na bijna 2 jaar weer opnieuw ben gaan kijken. En deze keer was hij alleen maar indrukwekkender.

Laat je niet door anti-Bergman beïnvloeden. Det Sjunde Inseglet is een serieuze film en één waarin veel diepgang zit, maar geen ingewikkelde. De kracht zit hem juist in de helderheid waarmee Bergman zijn gedachten over het geloof en de dood tot uitdrukking weet te brengen via zijn karakters. En zoals bij alle beste kunst over de dood zit er ontzettend veel humor in Det Sjunde Inseglet, van middeleeuwse platte humor tot de messcherpe oneliners van het karakter Jöns. En dan krijg je de geweldige zwart-wit cinematografie van Gunnar Fischer er nog bij.

De programmering van de film bleek helaas ook nog behoorlijk relevant: een film over een plaag die iedereen van ver ziet aankomen en daardoor confronteert met de eigen sterfelijkheid onder de profetische woorden: "Er kwam hagel en vuur, gemengd met bloed, en dat werd op de aarde geworpen. Een derde deel van de aarde brandde af, evenals een derde deel van de bomen en al het groen."

Zou ook wel eens een herkijkje in Breda verdienen, kan wel 20 jaar geleden zijn.

The Odyssey
Zeus allemachtig, wat een onwettelijk lawaai! In de Kinepolis-fabriek stond het geluid op punkniveau. Men zou er wax van in de oren willen doen. Dan zou je echter wel de bizarre pompende soundtrack missen, die elk moment naar dubstep lijkt te willen afbuigen. (En de aftiteling besluit met Travis Scott en James Blake.) Inhoudelijk is Christopher Nolan ook vooral van het grimmige knokwerk. The Odyssee gaat toch over de listen en de depressieve dwaaltochten van de beste man, hier is ie vooral manosphere-knokgod. (Al kan hij niet tegen het fascistische uniform van Agamemnon op, hoor...) Wel tof en zelfs respectabel aan de film is de 'voorliefde' voor oudere acteurs, oudere vrouwen zelfs. Samantha Morton is fantastisch als Kirke (en het kneden van de mannen tot varkens het mooiste special effect). Charlize Theron en Matt Damon zijn samen op dat lotusstrand van vergetelheid ook goed op dreef. (Al had Theron best een doorschijnender visnetje mogen dragen.) Maar ja, de film moest 12+ blijven, zeker. Insert grapje hier over de versie uit 2024 waarin Ralph Fiennes met zijn Griekse Knots schijnt te zwaaien. Ik heb het de Disclosure Dame maar even niet verteld. ;-)

Mädchen in Uniform (Leontine Sagan, 1931, (Eye Filmmuseum)

Girl power avant la lettre. De meisjes op de slaapzaal van Fraulein von Bernburg (Dorothea Wieck) trekken gezamenlijk op tegen de streng protestants Pruisische normen van het schoolhoofd (Emilia Unda), inclusief een al dan niet door geldproblemen ingegeven karig dieet. "Hungry? We Prussians have always been hungry. They are the daughters of soldiers and, God willing, mothers of soldiers too. What they need is discipline, not a life of luxury." en "Poverty is not sin, poverty ennobles. This is the true meaning of Prussianism as it once was. Let the others splurge. They'll regret it." (Irritant dat IMDb alleen de Engelse vertaling heeft en het originele Duits kan ik niet zo snel vinden.) Deze lichte, vooral door kattekwaad gekenmerkte rebellie, vindt plaats onder de bezielende leiding van de scherp van de tongriem gesneden Ilse (een geweldige Ellen Schwanneke). Als nieuwste leerling Manuela (Hertha Thiele) een gigantische crush ontwikkelt op Fraulein von Bernburg - die wederzijds is, maar Von Bernburg blijft een professional, meestal dan - wat natuurlijk absoluut niet kan, wordt de solidariteit van de meiden pas echt getest.

De kracht van Mädchen in Uniform zit hem in de vitaliteit die regisseur Leontine Sagan aan haar volledige vrouwelijke cast weet te geven. De humor, levenslust, vrolijkheid en ook hitsigheid spat van de groep tienermeiden (in de beste filmtraditie gespeeld door oudere acteurs) af. Daar kan menige moderne highschoolfilm nog een puntje aan zuigen. Er zit een enorme anarchistische energie in Mädchen in Uniform, die me erg deed denken aan de films uit de Tsjechoslowaakse New Wave. Sagan regisseerde eerder het toneelstuk waar de film op gebaseerd is en dat toneelachtige zit nog wel in de mise-en-scene van de film, maar door de manier waarop Sagan elk lid van de cast een uniek karakter weet te geven en de grote groep choreografeert bruist het toch.

De film is vooral bekend vanwege zijn taboedoorbrekende lesbische liefde, maar het is veel algemener dan dat: Mädchen in Uniform is een oproep het Pruisische juk definitief af te werpen en de vrijheid te omarmen. Dit is echt een film om vrolijk geïnspireerd door te worden.

Nog wat technisch geneuzel tot slot:
Ik was een beetje verward over wanneer het verhaal zich afspeelt. Door de nadruk op dat Pruisische en omdat ook nog hoog bezoek van een prinses wordt ontvangen, dacht ik eerst dat de film gesitueerd was in het Duitse keizerrijk, wellicht vlak voor de Eerste Wereldoorlog. Maar Ilse heeft een favoriete filmster met 'sex-appeal' en daar leek 1914 me wat te vroeg voor. De betreffende ster, Hans Albers, maakte inderdaad zijn eerste film pas in 1917. Dus het verhaal speelt zich blijkbaar af in de Weimar Republiek in een bubbel van welgestelde families die doen alsof het keizerrijk nog bestaat. Een andere mogelijkheid is, dat het toneelstuk, dat gebaseerd lijkt op jeugdherinneringen van schrijver Christa Winsloe uit het begin van de 20e eeuw, wat kleine moderniseringen heeft gekregen, zoals die invoeging van Albers, waardoor het een beetje tussen onbepaald in de tijd wordt.

Janmer dat ik die heb gemist.

Er is nog een herkansing, zaterdag de 29e (klik de link).

The Christophers (Steven Soderbergh, 2025, Cinecenter)

Sally (Jessica Gunning) en Barnaby (James Corden), de vervreemde kinderen van de wereldberoemde schilder en voormalige reality-tv ster Julian Sklar (Ian McKellen), azen op een aantal schilderijen van hun vader om een financiële slag te kunnen slaan. Ze heten 'The Christophers', omdat het portretten zijn van de grote liefde van hun biseksuele vader, die hij na het verbreken van de relatie nooit heeft afgemaakt, maar ook nooit heeft weg kunnen doen. Lori Butler (Michaele Coel), een getalenteerde oud-studiegenote van Sally van de kunstacademie, moet bij Julian infiltreren, de doeken achterover drukken en dan afmaken. Omdat Lori onder haar eigen naam bij Julian infiltreert, is een simpele zoekopdracht van hem op internet genoeg om te ontdekken dat er iets niet klopt. Waarna Julian Lori gaat inzetten voor zijn doel.

Dit lijkt een soort film noir-achtige misdaadfilm waarbij iedereen elkaar bedriegt, maar feitelijk is het een soort bittere monoloog van Ian McKellen als verzuurde boomerkunstenaar who rages against the dying of the light, met Coel als aangever. Het is wat dat betreft goed vergelijkbaar met Blue Moon van Richard Linklater. Ik denk dat hoe goed je Blue Moon vond, voor minstens 80% voorspelt hoe goed je The Christophers zult vinden. Persoonlijk vond ik McKellen nog net wat beter dan Ethan Hawke in Blue Moon (en die kreeg een Oscar-nominatie voor zijn rol), maar Blue Moon had veel meer focus en durfde echt voor die toneelsetting te gaan. Het Coens-achtige misdaadplot dat in The Christophers om McKellens gemopperde oneliners is heen gebouwd wil nooit echt lekker op gang komen en leidt eigenlijk alleen maar af, hoe geïnspireerd de casting van James Corden als dommige fail son ook is.

La Marge
Hoe was ik hier op gekomen? Oh ja, Walerian Borowczyk leek me wel een regisseur met cultpotentieel en een mogelijke geile esthetiek. Deze film uit 1976 had potentieel, maar was het toch niet. Een zakenman leeft in een moderne idylle: mooie vrouw (haar schaamhaar prominent in beeld gebracht), kind, huis met zwembad en een hele gave Citroën. Maar hij is nog maar net aangekomen in Parijs op zakenreis of de zaken gaan over de vrouwtjes. Betaalde liefde, altijd deprimerend en daar hoop je dan dat de arctische jaren '70 zich aandienen (Parijs is lekker grauw en leeg, nul toeristen.) De dame in kwestie is Diane uit Amsterdam, wie anders dan Sylvia Kristel. Zij gaat eenvoudig uit de kleren (mooi, ook met jaren '70 schaamhaar), net als hij, want Joe Dallesandro (ook gewoon frontaal). Jammer dat daarmee net te weinig wordt gedaan; de seks blijft toch net te braafjes onhandig hup eroverheen. Narratief gebeurt er weinig. Er is nog een Kees van Kooten-achtige pooier, semi-excentriek en dan toch opeens link. Ze blijven elkaar ontmoeten en dat eindigt met een pijpbeurt (rustig aan, jongens, van de theatrale soort) onder begeleiding van 'Shine On You Crazy Diamond' (eerder klonk al Elton John en 'I'm Not In Love'). Beiden reageren daar wat vreemd op en dan is het de hoogste tijd voor een extreem archaïsche moralistische conclusie. Man, man, man...daar kan je echt niet meer mee aankomen.

Van de zes Borowczyks die ik gezien heb er toch net een gekozen die ik nog niet had gezien. 🙂

Aha. Daar kan wat aan gedaan worden. Maar, wat raad je verder aan? Goto heb ik al klaar staan.

MobLand S01 (SkyShowtime)

Britse maffiaserie die erg de bekende paden blijft, maar meer op een 'solide vakwerk' dan een 'platgetreden clichés' manier. De eerste twee afleveringen zijn geregisseerd door Guy Ritchie en hebben zijn bekende stijltje. Daar heb ik het eerlijk gezegd wel een beetje gehad, maar de rest van het seizoen staan mensen aan het roer die wat meer oog hebben voor karakterontwikkeling en emotie, iets wat in zo een serie gezien de langere looptijd noodzakelijk is. Guy Ritchies ding werkt voor hoogstens 90 minuten.

Ik had wel telkens het gevoel dat met een cast met Tom Hardy, Helen Mirren, Pierce Brosnan, Toby Jones en nog wat bekende acteurs uit het Britse circuit waarbij de naam je misschien niet meteen iets zegt, maar waarbij je bij het zien meteen denkt: "Oh, die!" een nog veel beter serie te maken geweest was. Het sterkst vond ik Geoff Bell als bittere oude cockney gangster die van de meest sfeerloze pub van Londen zijn domein heeft gemaakt en vooral Paddy Considine, die net als in het eerste seizoen van House of the Dragon, absoluut de show steelt als getormenteerde ziel.

Brosnan is eerlijk gezegd de zwakste schakel, vooral vanwege zijn belachelijke Ierse accent. Ja, dat lees je goed: een Ier met een belachelijk Iers accent. Het schijnt dat Brosnan op het laatste moment pas verteld is dat hij een heel specifiek accent van een bepaalde streek moest doen en dat hij daarbij totaal uit de bocht is gevlogen. Dat kan je zelfs als niet-Ier meteen horen. De Ieren, die toch al vaak te stellen hebben met slechte Ierse accenten, hebben Brosnan er flink van langs gegeven.

Maar je kunt er ook de humor van in zien (en dit is niet eens heel erg overdreven):
https://www.youtube.com/watch?v=eB3-TNzDYew

Eagles of the Republic (Tarik Saleh, 2025, Cinecenter)

George Fahmy (Fares Fares) heeft het goed voor elkaar: hij is de populairste filmster van Egypte, "de farao van het scherm", met de bijbehorende lifestyle met veel jongere vriendin (Lyna Khoudri), een PA en manager die alles regelen en veel feestjes. Als kopt is hij ook een beetje een outsider, wat hem wantrouwen van het regime oplevert, maar als voordeel heeft dat hij zich in tegenstelling tot zijn vrouwelijke tegenspeler Rula (Cherien Dabis) ook niet echt een imago van brave moslim hoeft op te houden, hoewel de kerk ook wel zijn bedenkingen heeft bij zijn lifestyle. Wel heeft George de problemen die je bij dit soort leven verwacht: een slechte relatie met zijn zoon Rami (Suhaib Neshwan), die jongere vriendin, die geen acteertalent heeft, maar wel een rol wil in een grote film, impotentie en herkend worden bij de apotheek als je daar wat aan wilt doen.

Dan krijgt de lange, slanke en scherpe beneuzde George het aanbod de kleine, dikke generaal El-Sisi te spelen in een patriottische film. George heeft er weinig zin in, maar het blijkt een aanbod dat hij niet kan afslaan, want goh, er is toch wel veel verkeer bij die universiteit waar Rami studeert en het zou wel vervelend zijn als zo een jongen bij een ongeluk betrokken raakt. Bij de opnamen verschijnt dr. Mansour (Amr Waked), een man die 'sinistere geheim agent' uit al zijn poriën ademt. (De lange, knappe acteur die El-Sisi speelt in propaganda blijkt op werkelijkheid gebaseerd en was voor de Zweeds-Egyptische regisseur Tarik Saleh de inspiratie voor de film volgens een interview in Het Parool.)

Via de opnamen wordt George steeds dieper het regime in getrokken, waarbij deze acteur steeds meer geregisseerd als een bijrolspeler in het spel dan de legertop speelt om de macht.

Als liefhebber van een goede paranoïde politieke thriller heb ik ouderwets genoten van Eagles of the Republic. Sinds de ondergang van de dictaturen in Zuid-Europa en Zuid-Amerika en de betrokkenheid van de VS daarbij, worden ze niet meer zo gemaakt (waarschijnlijk dat daarom een film als O Agente Secreto terugvalt op die periode.) De poster is ook helemaal in stijl. Het El-Sisi regime heeft natuurlijke grote overeenkomsten met die tijd en daar maakt Saleh optimaal gebruik van. Ik vind het vooral mooi hoe de film begint als een luchtige komedie over playboy acteur, maar langzaam steeds duisterder wordt, zonder dat de betrokken figuren uit het regime ooit iets anders worden dan belachelijke idioten met een godcomplex. Een dictatuur is een klucht van botsende grote ego's met weinig verstand (een zaal vol Hegseths), totdat er een geblindeerde limousine voor je deur staat. Toch maar snel die andere twee films uit Salehs Cairo trilogie bekijken.

From S02 afgekeken. Intrigerender, met meer waanzin, weerhaakjes en interne conflicten.

Ook begonnen aan het Sydow/Ullman-epos The Emigrants, waarover later.

Er zit een enorme anarchistische energie in Mädchen in Uniform, die me erg deed denken aan de films uit de Tsjechoslowaakse New Wave.

1931, wow!

We kijken uit naar La Marge. Iets voor in de herfst als de eerste droppels vallen.

Guy Ritchie lijkt van de series tegenwoordig, laatst keek ik er ook al een die me precies aan Mobland doet denken (en waarvan ik nu zelfs de titel al kwijt ben) Rondje > kerk.

Cairo Conspiracy klinkt nog wat meer in jouw straatje Marty :-)

Iets voor in de herfst als de eerste droppels vallen.

Ja, perfecte vibe.

Guy Ritchie lijkt van de series tegenwoordig

Denk dat het makkelijker is financiering rond te krijgen voor een serie dan voor een speelfilm…