Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

Mauvaise Graine (Billy Wilder, 1934, Mubi)

Billy Wilders in Frankrijk gemaakte regiedebuut - in Duitsland was hij alleen nog scenarioschrijver - wordt door hemzelf niet al te hoog aangeslagen. En het is zeker geen The Apartment of Sunset Boulevard, maar ik heb me desondanks goed vermaakt met deze komedie over een bende Parijse autodieven. Je ziet Wilders eigen stijl nog niet heel erg, maar wel dat het een getalenteerde regisseur is met een erg goed gevoel voor timing en ritme en natuurlijk humor.

Wat interessant is, is dat voor deze film veel daadwerkelijk vanuit de auto's gefilmd is. Vanwege het lage budget was geen studio beschikbaar, dus alles is op locatie gefilmd. Dat maakt alles veel dynamischer dan wanneer auto's met achtergrondprojectie waren gebruikt. De actiescenes zijn gewoon nog best goed naar moderne maatstaven. De film lijkt daardoor soms ook wel een soort voorloper van de Nouvelle Vague, qua stijl, iets wat Wilder zelf ook is opgevallen. En je krijgt dus een mooi beeld van Parijs in de jaren dertig (leeg en schoon.)

Aan de andere kant is dit duidelijk een vroege geluidsfilm, die nog met één voet in het stillefilmtijdperk staat. Aan het begin van de film krijg je bijvoorbeeld een korte introductie van de karakters en veel van de grappen zijn echt typische stille film beeldhumor.

Manhattan (Woody Allen, 1979, FilmHallen)

"He was given to fits of rage, Jewish liberal paranoia, male chauvinism, self-righteous misanthropy, and nihilistic moods of despair. He had complaints about life but never any solutions. He longed to be an artist but balked at the necessary sacrifices. In his most private moments, he spoke of his fear of death, which he elevated to tragic heights when in fact it was mere narcissism."

Dit schrijft Jill (Meryl Streep) over haar ex-man Isaac (Woody Allen) in haar "tell all"-memoires en het klopt perfect. Dat boek is kinderachtig, maar Isaac heeft het er wel naar gemaakt en komt er eigenlijk nog genadig vanaf, want hij heeft Jills nieuwe, vrouwelijke partner Connie in een vlaag van woede over de scheiding proberen te overrijden. Niet alleen is hij daarvoor niet gearresteerd; hij heeft zelfs geen contactverbod en kan gewoon zijn zoon ophalen. (Dat dat boek er überhaupt is, is een rare kronkel in het plot, want Isaac is een succesvolle tv-schrijver, maar lijkt niet bekend bij een groot publiek.)

Na de scheiding is Isaac, die 42 is, een relatie begonnen met de 17-jarige Tracy (Mariel Hemingway), die ondanks haar vreemde smaak in mannen, verder een rustige, stabiele vrouw lijkt. Alleen vindt Isaac dat zelf ook niet helemaal geslaagd, dus probeert hij haar al heel snel te dumpen voor Mary (Diane Keaton), die zijn vrouwelijke, christelijke tegenhanger is. Mary is dan weer de recente vriendin van zijn getrouwde vriend Yale (Michael Murphy). Lekker bezig allemaal.

Ik denk dat het idee achter dit plot was dat de zogenaamd intelligente volwassen zich allemaal gedragen als verwende kleuters zonder impulsbeheersing en hun leven totaal verwoesten, terwijl de 17-jarige de volwassene is. Het hele midlifecrisisthema wordt nog extra aangezet doordat Yale op een gegeven moment daadwerkelijk een Porsche cabrio koopt.

Probleem is dan dus wel dat je dus wel de hele tijd opgescheept zit met heel irritante mensen. Wat is er ergerlijker dan elitaire bourgeoisie types die zichzelf héél interessant vinden? Zelfs, of misschien: juist als ze continu komisch metacommentaar geven op hoe irritant ze wel niet zijn, gaat dat op de zenuwen werken.

Manhattan is dus verre van Allens beste film qua verhaal. Maar wat betreft de oneliners zit het wel gewoon helemaal goed. En normaal ga je niet naar een Woody Allen film voor de cinematografie, maar deze, met The Godfather-cinematograaf Gordon Willis achter de camera, geldt niet voor niets als één van de beste filmische weergaves van New York. En het eindigt ook precies het einde zoals Isaac het verdient: hij verliest achtereenvolgens door zijn eigen toedoen zijn mooie appartement, zijn baan, zijn vriendschap en uiteindelijk zijn kans op liefde. Het beste vermaak blijft leedvermaak.

Blue Moon (Richard Linklater, 2025, Eye Filmmuseum)

Al snel na Nouvelle Vague (nog niet gezien) alweer een nieuwe film van Richard Linklater, net als die film en Hit Man weer fictie gebaseerd op ware gebeurtenissen.

In Blue Moon zien we de ondergang van Lorenz Hart. Hij was de tekstschrijver voor componist Richard Rodgers en samen hebben ze klassiekers als 'My Funny Valentine', 'The Lady Is a Tramp' en dus 'Blue Moon' geschreven. Maar vanwege Harts alcoholisme en zijn algemene instabiliteit, is Rodgers voor een keer gaan samenwerken met Oscar Hammerstein. De film speelt zich grotendeels af op de nacht van de officiële première van het eerste resultaat van die samenwerking, Oklahoma! Het is een daverend succes en Hart ziet de bui al hangen. Hij verlaat de voorstelling vroeg en gaat naar al restaurant Sardi's, waar het openingsfeestje zal worden gehouden, om zich te bezatten en "rage, rage against the dying of the light".

Dit is een heel erg toneelachtige film, wat verklaart hoe Linklater hem zo snel kon maken. Hij speelt zich bijna geheel af in de bar van Sardi's en bestaat vooral uit een eindeloze woordenstroom van Ethan Hawke als Hart, de man die alles dreigt te verliezen. Ik houd daar wel van, vooral als er veel vileine opmerkingen en scherpe observeringen worden geplaatst. (De arme ondertitelaar van dienst moet regelmatig zijn of haar meerdere erkennen in het enorme talige script vol discussies over rijmschema's in klassieke Broadway songs en woordgrappen.) Ook wel echt een showcase voor Hawke, die dan ook werd genomineerd voor een Oscar voor beste acteur, terwijl er ook een nominatie is voor beste script.

Zelf vond ik Hawke ook wel heel erg goed, maar Andrew Scott (sowieso wel mijn favoriete acteur van het moment) als Richard Rodgers nog net iets beter. Die won dan ook de Zilveren Beer voor beste bijrol in Berlijn, maar is merkwaardig genoeg dan weer niet genomineerd voor een Oscar. Verder sterke ondersteuning van Bobby Cannavale, dé acteur als je een rasechte New Yorkse barman nodig hebt, Margaret Qualley en Jonah Lees.

Echt ouderwets vakwerk dus. Net een tikje te ambachtelijk om echt te spetteren naar mijn smaak, maar zeker wel een aanrader. En ik denk dat daar nog ruim de tijd voor is, want gezien de opkomst in Eye dit is weer eens een rasechte boomerbuster. Dat betekent dat deze film waarschijnlijk nog heel lang gaat draaien in de matinees in kleine zaaltjes, die dan wel goed gevuld zijn met 70-plussers.

Mr. Nobody mod Putin (David Borenstein & Pavel Talankin, 2025, FilmHallen)

Karabasj is een stadje in het zuiden van de Oeral, dat internationaal alleen enige bekendheid geniet door de enorme milieuvervuiling door de grote kopersmelterij. In 1989 werd het door de VN uitgeroepen tot "het zwartste punt van de planeet".

Maar nerdy Pavel Talankin, evenementencoördinator en videograaf van School 1, houdt van zijn stad, zijn gemeenschap en zijn school. Hij is al wel kritisch op de regering, maar dat maakt in dit afgelegen deel van het enorme Rusland blijkbaar niet al te veel uit. Hij kan in ieder geval zonder veel problemen de vlag van de pro-democratie beweging in zijn lokaal ophangen. Dat lokaal is vooral een soort hangout het meer creatieve deel van de schooljeugd.

Maar dan begint de "speciale militaire operatie" in Oekraïne en schiet de propaganda in de overdrive. Talankin speelt hier ongewenst een belangrijke rol in, want het Ministerie van Onderwijs geeft niet alleen opdracht tot het invoeren van een enorme hoeveelheid propagandalessen; het wil er ook videobewijs van. Het begint nog met saaie lessen over hoe goed Rusland is en hoe slecht Oekraïne en het Westen, maar een paar maanden later komen de mannen van Wagner al wat uitleg geven met al hun uitrusting en worden er wedstrijden "wie kan de granaat het verst gooien" gehouden.

Talankin beseft dat dit materiaal een goed beeld geeft van hoe de interne propaganda in Rusland werkt en daarom interessant is. Hij komt in contact met de Amerikaans-Deense documentairemaker David Borenstein en zo hebben we nu deze film.

Het mooie is Talankin en Borenstein niet alleen het politieke deel laten zien, maar ook een warm beeld geven van het schoolleven in een industrieel stadje met een oorlog ver weg, waar wel jongens naartoe worden gestuurd om te sneuvelen. Dat heeft een enorme meerwaarde, want het geeft de film een emotionele lading die zou ontbreken als sec de propaganda zou worden vertoond. De hele toon deed me soms wel een beetje denken aan het begin van The Deer Hunter. Het moet gezegd worden dat Talankin tussen veel utilitair materiaal in zijn vrijere momenten ook gewoon mooi beeld heeft geschoten dat dat mogelijk maakt.

Er is ook een mooie slechterik in de geschiedenisleraar, een ware gelovige, die zowel qua uiterlijk als gedrag in een fictiefilm als 'wel een beetje erg over the top' zou worden beoordeeld. Als Talankin hem vraagt welke historische figuur hij graag zou ontmoeten, geeft hij zonder blikken of blozen 'Beria' als eerste keuze.

The Shrouds
Volgens mij de eerste Cronenberg in lange tijd die niet in de Nederlandse bioscoop heeft gedraaid. Jammer, natuurlijk. Cronenbergs vrouw is een paar jaar geleden overleden en het is lastig om deze film niet te zien als een manier om dat te verwerken. We leren ene Karsh Relikh kennen (Vincent Cassel die verdacht veel op de regisseur lijkt) die een graf heeft ontwikkeld waarmee je met een app en een scherm op de zerk kunt kijken hoe het met je overleden naaste gaat. Naast een aantal klanten ligt ook zijn vrouw zo begraven. Ik dacht dat het richting spooky metafysische horror zou gaan, maar dit is good old atheïstische Cronenberg dus het draait om het lichaam...en verlangen. En daar is de film echt heel goed en eerlijk, het verlies van het lichaam van je geliefde en hoe daar mee om te gaan. Daar worden een paar pertinente, semi-taboe thema's aangesneden, helemaal in combinatie met ziekte, die soms al waren aangekaart in zijn heerlijk bizarre roman Consumed. Ingetogen en ongemakkelijke geilheid. Paranoia komt ook om de hoek kijken, soms amusant, al geeft het Cronenberg ook een wat makkelijke uitgang om de film open, onzorgvuldig zo je wilt, te eindigen. Ik had ook niet zo snel een oplossing gevonden.

La Belle Noiseuse
Het Rivette-project gaat verder met een van zijn populairste films. Deze uit 1991 leek me altijd een typische arthouse-kraker maar uiteindelijk is het gewoon Rivette, met zijn eigen tempo en unieke manier van vertellen (zo min mogelijk uitleggen.) Na Out 1 is een film van bijna 4 uur natuurlijk een eitje en het is ook terecht dat hij zo lang duurt (een laat personage was wat mij betreft overbodig en had misschien 10 a 15 minuten bespaard maar vooral het laatste uur strakker gemaakt.) Hoe dan ook een geweldige setting, zo'n kerk (klooster?) in Zuid-Frankrijk waar het takke heet is en een oude schilder met zijn liefde/voormalige model woont. Een jongere collega en zijn vriendin komen op bezoek en tegen haar zin suggereert hij dat ze het model kan zijn voor de meester. En zo kan de schilder zijn onafgemaakte schilderij wellicht completeren. Dat gaat niet zo maar. Veel schetsen en vooral ingetogen machtsspelletjes met het model, Béart met buitengewone billen en wild asymmetrische borsten die menig natuurwet lijken te tarten. Hoe dan ook, veel te veel om zo maar een interpretatie te poneren, hier kan je nog lang op marineren en dat vind ik zo mooi aan Rivette, hij maakt het jouw film.

Fackham Hall (Jim O'Hanlon, 2025, IFFR)
Pijnlijk onleuke film. Er staan vijf schrijvers op de aftiteling en niet één heeft er een leuke grap weten te bedenken. Sterker nog, er was blijkbaar zo weinig inspiratie dat ze maar hebben besloten ongeveer een uur te vullen met grappen rond verwarring over de naam 'Watt' met het woord 'what'.

Herkijk liever wat oude Blackadder-afleveringen voor een goede versie van dit soort humor.

Haipaibeu (Kang Hyoung-chul, 2025, IFFR)
Oost-Aziatische kluchtigheid is echt mijn cinematische kryptoniet en Haipaibeu heeft er heel veel van. Die acteur die de vader speelt kon ik na 30 seconden wel schieten. Maar zelfs ik moet toegeven dat er objectief naast een hoop standaard meuk toch ook wel wat originele flauwe humor in deze film zit (rickroll!) Ik kan er alleen dus niet om lachen.

Dan is het ook nog een superheldenparodieding. Dat betekent grote actiescènes die slaapverwekkend zijn van gebrek aan spanning, omdat alles kan en niets consequenties heeft. Vooral als zoals hier de superkrachten nogal vaag gedefinieerd zijn, zodat de schrijvers nog meer ruimte hebben om maar wat aan te rommelen. Allemaal met een 2016 computerspel-look ook nog; Koreaanse films hebben toch nog geen Hollywood-budgetten. Vooral het grote finalegevecht gaat maar door en door en door...

Maar goed, ik kan een film die foute sektes op de hak neemt en zowel 'Welcome to the Jungle' als 'Sunglasses at Night' zeer effectief op de soundtrack gebruikt toch niet helemaal haten.

Volgens mij de eerste Cronenberg in lange tijd die niet in de Nederlandse bioscoop heeft gedraaid.

Ik kan me toch vagelijk iets herinneren dat die door een Nederlandse distributeur was aangekocht. Rare is ook dat de film ook helemaal nog niet legaal te zien is via VOD of een streamingdienst. Dat geeft toch de indruk dat hij ergens op een plank ligt.

Je zou het denken, maar inmiddels toch al een tijd uit. Voorheen een normale praktijk maar tegenwoordig lijkt alles internationaal veel dichter tegen elkaar aan te liggen. Hoe dan ook, ik kijk hem graag nog een keer in de bioscoop, La Belle Noiseuse ook trouwens, maar wel over een paar jaar. 😮‍💨

Le Crime du 3e Étage (Rémi Bezançon, 2026, IFFR)

Direct na Vie Privée, alweer een Franse Hitchcock-hommage, en deze is wel heel expliciet. Er zit zelfs voor een paar seconden een uncanny valley versie van the master of suspense in. Dat hadden ze beter niet kunnen doen. Het ziet er vreselijk uit en de klassieke manier om zoiets te doen, waarbij je over de schouder vooral naar het achterhoofd kijkt, die ze voor een groot deel van de scène gebruiken, werkt prima. Een beetje een smet op een verder erg vermakelijke film.

Het plot is een mix van elementen uit Rear Window en Vertigo, met nog wat andere dingen erbij. Nu ben ik geen fan van Rear Window. Een saaie film vol vervelende karakters. Ik vind Vertigo wel leuk, maar vooral omdat het zo'n bizarre, psychedelische chaos is. Maar ondanks dat Le Crime du 3e Étage veel elementen van die films overneemt, is de toon compleet anders. Het is meer een luchtige komedie voor het grote publiek, met wat detective-elementen in de stijl van de Knives Out-films met Daniel Craig. En het is net zo leuk.

Laetitia Casta en Gilles Lellouche spelen hierin een grote rol. Ze hebben een fantastische chemie als kibbelend stel. Om eerlijk te zijn, kende ik Casta alleen als supermodel, maar het blijkt dat ze al een behoorlijke acteercarrière heeft, met zelfs een César-nominatie op haar naam. Lellouche is altijd een welkome verschijning in de absurde films van Quentin Dupieux, maar hij regisseerde ook de leuke feelgood-komedie Le Grand Bain. We hebben dan nog een goede schurk nodig en Guillaume Gallienne is zeer effectief in het neerzetten van een middelmatige man met een iets te groot ego die even helemaal gaat maken. Het script legt al deze personages dan ook nog lekker scherpe teksten in de mond.

Dit is een van die films waarbij de helft van het plezier zit in het zien van de acteurs die plezier hebben. De film deinst ook niet terug voor wat absurdistische grappen. Tegen het einde belanden we zelfs in Quentin Dupieux-territorium dankzij een namaak James Bond-gadget.

A Useful Ghost (Ratchapoom Boonbunchachoke, 2025, IFFR)

Dit is een beetje lastig uit te leggen film, want hij is zowel heel erg origineel als helemaal propvol ideeën gestopt. Maar hij is in ieder geval erg goed en grappig. Het is dan ook de winnaar van de Grand Prix in het Semaine de la Critique programma voor eerste en tweede films in Cannes en de Thaise Oscar-inzending. Gelukkig is dit nu eens een film waarbij de trailer een goede indruk geeft van the tone of voice van de film, dus kijk die vooral. Als je niet helemaal dubbel hebt gelegen, dan is dit niet de film voor jou.

https://www.youtube.com/watch?v=vcrx14GZ_Io

Het gaat over bezeten stofzuigers (en andere huishoudelijke apparaten), liefde die voorbij de dood gaat, spoken uit het verleden die de Thaise machthebbers proberen te wissen, vooruitgang ten koste van de werkende klasse en homorechten. Wel typisch voor een debuutfilm wel, die *iets* te ambitieuze opzet. Maar Boonbunchachoke komt een heel eind en het beetje overvolle is ook wel de charme van de film. En ondanks dat deze film behoorlijk gay is - het karakter van Wisarut Homhuan kennen we alleen als 'academic ladyboy', wat hoog scoort in beste karakternamen ooit - wordt het hoofdspook Nat gespeeld door de ravissante Belgisch-Thaise Davika Hoorne. Die dan wel weer vooral heel statig rondspookt in een designerjurk, wat toch ook wel gay voelt.

Op een gegeven moment voelde ik dat de vaart er een beetje uit ging, maar het is meer dat de film steeds meer van een komedie naar serieuze politieke film met satirische elementen gaat. Iemand op Letterboxd omschreef het perfect als "a joke that slowly turns into an accusation".

No Other Choice (Park Chan-wook, 2025, The Pulse)

Ik heb ook wel eens een sollicitatiegesprek gehad waarbij ik recht tegen de zon in keek. Niet geworden natuurlijk.

Man-su (Lee Byung-hun, ook van het fantastische I Saw the Devil) is een echte papierman. Voormalig Pulpman van het Jaar zelfs. Maar dan nemen de Amerikanen de fabriek over, dus vliegt meteen 20% van het personeel, waaronder Man-su, eruit. Maar papier is leven en leven is papier, dus moet en zal Man-su een andere baan in het papier krijgen, ondanks dat zijn vrouw Mi-ri (Son Ye-jin) blijft zeggen dat er ook andere opties zijn. Als er geen vacatures zijn, dan maakt Man-su die wel en de concurrentie, de andere Pulpmannen van het Jaar, zal hij uitschakelen. Het leven is maakbaar als een bonsaiboom, is wat het kapitalisme ons leert.

Park Chan-wook flikt het hem weer: No Other Choice is een heerlijke zwarte komedie in die typische hyper-gestileerde overdadige vormgeving. Toch een beetje het Amerikaanse equivalent in The Coen Brothers. Wat hij met ze gemeen heeft is dat hij slapstick, voor mij altijd moeilijk, zeker de Koreaanse variant, grappig kan maken, door het volledig in het absurd hysterische door te trekken. Een klungelige fysieke strijd om een pistool wordt nog beter met keiharde Koreaanse schlager op de soundtrack. (Sowieso veel Koreaanse schlager in deze film.) Park geeft in een interview met Letterboxd ook precies de goede invloeden voor mij: Modern Times en vooral Looney Tunes (wat je al ziet in de ovenhandschoengrap die in de trailer zit).

Met 140 minuten is de film aan de langere kant, maar net als bij voorganger Decision to Leave voelt dat goed lang, als een film met substantie, in plaats van irritant lang. Er zijn ook genoeg plotkronkels voor en die zijn het allemaal waard.

(Misschien moet ik The Handmaiden eens herkijken. In het algemeen één van de hoogstgewaardeerde film in Parks filmografie, maar ik vond het maar een saai gladde erotische thriller van het type dat Veronica vroeg graag uitzond toen ik hem zag. Misschien was ik niet in de stemming.)

Send Help (Sam Raimi, 2026, FilmHallen)

Sam Raimi geeft ons de nodige heerlijke rasechte Sam Raimi splatterkomedie momentjes in zijn eerste horrorfilm sinds Drag Me to Hell uit 2009. In Rachel McAdams heeft hij een goede Bruce Campbell-vervanger gevonden qua manische intensiteit. Ik herkende McAdams niet direct. Van haar filmografie ken ik eigenlijk alleen Spotlight en Midnight in Paris. Dat zijn totaal andere films en het is jaren geleden dat ik ze gezien heb. Maar ze blijkt dus talent te hebben voor over the top horrorkomedie.

McAdams speelt Linda Liddle, een vrouw die alles met te veel ironieloos enthousiasme doet en daardoor enorm cringe is. Als ze na een vliegtuigongeluk op een tropisch eiland komt met haar chauvinst male pig nepo baby van een baas (een degelijke Bradley Preston, die mij verder echt totaal onbekend is; niets op zijn IMDb-pagina laat een belletje rinkelen) blijkt dat haar te fanatieke Survivor-fandom - haar Survivor-auditietape is een hoogtepunt van de film - haar ineens een enorm voordeel geeft ten opzichte van hem.

Als dat klinkt als een nogal standaard setup voor zo een komedie waar twee mensen die elkaar haten tot elkaar veroordeeld zijn, dan klopt dat helaas. Want tussen de momenten waarop Raimi losgaat, is Send Help helaas vaak voorspelbaar en cliché. Het script van de Razzie-genomineerde scriptschrijvers van de Baywatch-film is gewoon niet goed genoeg om dit een nieuwe Evil Dead te maken. Er zit te veel dode tijd tussen de bloedfonteinen.

Fijne soundtrack ook, آواز بوقامون (Universal Language).

absoluut! Santour! (oid)

Zometeen ik ook over d'n Sjefke.

Wat interessant is, is dat voor deze film veel daadwerkelijk vanuit de auto's gefilmd is. Vanwege het lage budget was geen studio beschikbaar, dus alles is op locatie gefilmd.

wow! (gezien het jaartal). De decennia erna waren de autoscenes vaak juist extraknulig.

Ha hidden text op ILX. :-) Dat dat kan. (of Woody Allen-films nog kunnen...)

Verder sterke ondersteuning van Bobby Cannavale, dé acteur als je een rasechte New Yorkse barman nodig hebt,

ja dit ziet men meteen voor zich :-)

The Shrouds gaat op de lijst (al had ik niet gedacht dat ie de 2 uur zou aantikken)

Rivette is als een literator, het werkelijke boek bestaat alleen in het hoofd van de lezer (las ik laatst nog, bij Koos van Zomeren)

Dan is het ook nog een superheldenparodieding

ugh!

Le Crime van de 3e verdieping klonk als een IFFR publieksprijs contender, maar nergens te bespeuren in de hogere regionen van die lijst.

Er zit te veel dode tijd tussen de bloedfonteinen.

10/10

Oh en ik zou nog even over Jeff Buckley hebben.

It's Never Over, Jeff Buckley
Vanzelfprekend freudiaanse docu over De Zoon Van. (Ook nog eens de zoon van een tienermoeder, dat wist ik niet.) Het afpellen van alle melodramatische lagen duurt wat te lang, maar er zijn wel wijze woorden van Aimee Mann, Joan Wasser en het Eerste Vriendinnetje Rebecca Moore (naar wiens advies Jeff niet luisterde). Boven alles is er uiteraard die voordoo-bezwerende Stem en Jeffs grenzeloze liefde voor muziek. Even grenzeloos als hijzelf. (De Led Zep anekdote, daar kan Eddie Vedder van Pearl Jam een puntje aan zuigen).

Le Crime van de 3e verdieping klonk als een IFFR publieksprijs contender, maar nergens te bespeuren in de hogere regionen van die lijst.

Deed niet mee, want slotfilm en zelfs wereldpremière! Maar dit zou wel eens de boomerbuster van 2026 kunnen worden. Vraag me of of ze uncanny valley Alfred er nog uit gaan halen voor de bioscooprelease, want werkelijk iedereen op Letterboxd klaagt erover.

"de boomerbuster van 2026" 👏😂

Porco Rosso (Hayao Miyazaki, 1992, Netflix)

Ik gaf Miyazaki maar weer eens een kans. Deze film leek een noir-achtig thema te hebben, iets waar ik veel meer affiniteit mee heb dan met vaag spirituele Japanse spookverhalen, dus misschien zou het me eindelijk wel aanspreken. Maar nee, weer geen prijs.

Ik weet dat de man is uitgeroepen tot een soort animatie-halfgod, maar ik blijf erbij: ik vind Miyazaki gewoon geen goede schrijver. Ik heb het gevoel dat hij volgens de Dario Argento-school werkt, waarbij hij bepaalde beelden/scènes in zijn hoofd heeft die hij wil verfilmen en vervolgens een onsamenhangend verhaal schrijft om ze met elkaar te verbinden.

Zoals altijd bij Ghibli zijn er hier wel wat goede tot geweldige visuele elementen - de openingsscène met de schoolkinderen die het geweldig vonden om ontvoerd te worden door piraten is mijn favoriet - maar geen verhaal of personages waar ik echt om geef. Het Casablanca-achtige noir-verhaal komt nooit echt van de grond (np pun intended) en de kritiek van de film op het fascisme evenmin. Porco Rosso wordt door een magische spreuk in een varken veranderd, wat een verwijzing lijkt te zijn naar de Odyssee, maar daar wordt verder niets mee gedaan; ik krijg nooit het gevoel dat Porco Rosso een Homerische tragische held is.

Dan is er nog manic pixie dream girl Fio Piccolo. Aanvankelijk is ze een en al lef en onafhankelijkheid en de beste vliegtuigontwerper van Italië, maar dan vindt ze het ineens, van het ene op het andere moment, prima om een ​​prijs te zijn die de schurk kan winnen. En waarom al die verwijzingen naar hoe breed de heupen van deze 17-jarige zijn? Is dit niet een kinderfilm?

Deed niet mee, want slotfilm en zelfs wereldpremière! 

Waaat!

Boomerbuster, ik stuur effe een mailtje naar onze Filmhuis-programmeur. :-)

Marty's kritiekpunt (De Argento school) geldt ook voor de volgende film (en dat is ergens dan wel weer volkomen logisch).

Reflet dans un Diamant Mort
'Je veux voir.' Een hoge mate van postmoderne saturatie en tongue in cheek-funk in deze giallo-ode. Forzani en Cantet doen daarmee – voor hun doen – niets nieuws, al doen ze het wel steeds weelderiger. Dat begint al met de blinkende tepelpiercing. Alles baadt in een luxe, in ogenschijnlijke juxtaposities waar Magritte geil van zou worden. Achter elke vrouw vindt je nog een vrouw, en nog een, en nog een. (Kun je ze ooit kennen?) Mijn favoriete freudiaanse scene is die bij het tafelvoetbal. Het hand-voetbal dat iedere man kan, het trekken en rukken. Daar maakt een Echte Vrouw dus snel korte metten mee. De film moet het hebben van dit soort set pieces, want het caleidoscopische verhaal verkrijgt pas in de tweede helft enige diepte. De stripinvloed wordt dan explicieter, net als het meta-gehalte. Maak van een bijzaak een hoofdzaak en je brengt álles op hol. 'Écoute la musique de ta morte.'

Becoming Led Zeppelin (Bernard MacMahon, 2025, Netflix)

Standaard talking heads + archiefmateriaal muziekdocu, maar net wat beter dan gemiddeld want:
* Talking heads zijn alleen de bandleden (John Bonham op archieftape). Geen randfiguren en al helemaal geen bekendheden die even mogen zeggen dat ze fan zijn.
* Focus op de muziek, dingen als invloeden, opnames, concerten, maar zonder dat het in eindeloos generd over microfoonplaatsing of zo vervalt. Geroddel over drugs en groupies kennen we zo langzamerhand wel.
* Heel veel lange liveopnames. Komt ook omdat Led Zep een soort supergroep was, dus meteen al in de aandacht stond.
* Zoals de titel al aangeeft duidelijk afgebakend op de aanvankelijk opkomst en doorbraak met de eerste twee platen. Mooie afsluiting met het eerst concert in Royal Albert Hall, waar de vader van John Paul Jones ziet dat het goed is.

Marty's kritiekpunt (De Argento school) geldt ook voor de volgende film (en dat is ergens dan wel weer volkomen logisch).

Dat hoor ik van veel mensen, dat het vooral pastiche is. Is wel zo, maar ik vond er juist wel diepte inzitten met die prozaïsche werkelijkheid van de vervuilde stranden en het afbrokkelende hotel vs de nostalgie van de (valse) herinnering. Wanhopig vasthouden aan een (gedroomd) glorieus verleden in een aftakelend lichaam. Regisseurs noemen Satoshi Kon als belangrijke invloed en zeker Paprika zie ik er wel in terug.

苏州河
Suzhou River was de oudste film op mijn kijklijst, zo oud dat hij in 4K-restauratie weer in de bioscopen draait. Besefte achteraf ook pas dat hij alweer 26 jaar oud is. Hoe dan ook, geweldig begin over die rivier met al die mensen die daar op en langs werken, wonen of sigaretten roken. Daarna moet nog een verhaal verteld worden en de set-up is intrigerend met die video-guy die je nooit in beeld krijgt en zijn leuke vriendin met een verleden. Dat wordt heel chill ontrafeld. Allemaal amusant maar ik vond het in de tweede helft allemaal wat minder, als een soort Alibaba Vertigo. Het deed me uiteindelijk niet zoveel. Maar sfeertje hoor.

hmm Becoming Led Zeppeling zou ik eigenlijk snel na die Jeff Buckley (de giga Zep fan) moeten kijken.

De vervuilde stranden had ik geloof ik niet eens opgemerkt in Diamant Mort. Het vergane hotel (ultieme Zeebrugge vibes) uiteraard wel :-)

regarding Suzhou River: die Ye Lou heeft best nog wat prijzen ná Suzhou River gepakt, toch is er nooit iets op de radar hier verschenen lijkt het.

Ik keek een oudje op dvd:

Stand by Me
Wat twintig jaar al niet kan doen. In 2006 door mij op het prijswinnende weblog The Gone Wait to-taal de grond in geboord. Toen was ik 21 en eigenlijk nog een kind van 12. Nu ben ik 41 en sadder but wiser. Ook ik vond 'm dit keer prachtig, grimmig. Ondanks de zomervakantie is er haast geen sprankje licht in het leven van deze jongens. Ja, ze hebben elkaar, maar de Binnenvetter Gordie weet donders goed dat zelfs dat tijdelijk gaat zijn.

King is toch op zijn best al het de werkelijkheid is die spookt. Zie ook Misery. Heb je de Nederlandse tegenhanger van Stand by Me, Toen we van de Duitsers verloren al gezien? Ook erg goed en met zeer herkenbare buitenwijken. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De Nederlandse politie is heel goed in het in de doofpot stoppen van enge kinder- en seriemoordenaars, zodat het niet gaat rondzingen in de sensatiepers.

Most Beautiful Island
Vrouw moet hosselen en beland op een sadistisch feestje van rijke mensen. Niet vrolijkstemmend, de slotscene is keispannend maar ook om een beetje boos van te worden, gezien de ontwikkelingen momenteel.

OBEX
Van de regisseur van deze classic, niet zo grappig maar wel heel charmant. Zeer low budget en sommige computer graphics had meer tijd in gestoken kunnen worden (nu zijn het meestal beelden met een mozaiekfilter, daar trappen we niet in). Maar goed, verder grappig verhaal over een man die ASCII-portretten maakt in z’n Macintosh Plus en zijn hond kwijtraakt in een state of the art videogame. Beetje de tijd dat ik ook nog wel eens een computerspel deed.

Dinner to Die For
Geinige thriller, misschien een klein beetje gekunsteld maar ook wel een leuke hoofdrolspeelster, waardoor het toch wel de moeite waard wordt.

The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft
Standard fare voor Herzog, geweldige footage van vulkanen van Katia en Maurice, tho…

Marty Supreme
Sommige regisseurs maken steeds dezelfde film hopend dat het nu wél lukt. Nou vond ik Uncut Gems helemaal niet mislukt en dit is vergelijkbaar maar toch minder intens.

F Valentine’s Day
Ter er van het seizoen, gaan we iets gezelligs doen, maar Fuck F Valentine’s Day! Als de delivery boy de cgi-pizza aflevert weet je al wel zo’n beetje wat er gaat gebeuren.

Situationship: Combinații, nu relații
Iets beter is deze Roemeense rom com, maar nog steeds niet erg goed. De regisseur is ook hoofdrolspeler die een manosphere-influencer speelt die een lesje leert van de dames, maar zo mild… alsof ze daar niet weten wat voor type zo’n Andrew Tate is. Wel een QR-code aan het eind om je verbetersuggesties te sturen, simpatic!

Les Aventures de Rabbi Jacob
Nou ja, de malle avonturen van racist Pivert (De Funès) die door omstandigheden met een Algerijnse verzetsstijder op de vlucht, vermomd als rabbi’s. Beetje Blazing Saddles-achtig soms. Kan je niet meer zo maken misschien al is de boodschap best OK. Maar vooral kolderiek en soms toch wel aanstekelijk, in de kauwgomfabriek „Le Yankee” bijvoorbeeld.

die film der Duitsers stond al op de lijst, maar nu omhooggegeschoven - ook doordat ik zag datti op Pathe Thuis staat.

Most Beautiful Island

"well" timed indeed.

Wel een QR-code aan het eind om je verbetersuggesties te sturen, simpatic!

lol wow.

En indeed, lijkt Les Aventures de Rabbi Jacob bijna 'verzonnen'.

Janet Planet (Annie Baker, 2023, Netflix)

Janet Planet brengt ons diep in old school alternatieve kringen: lommerrijke omgeving, acupunctuur, boeddhisme, Oerol-achtig muziektoneel, volksdansen, communes met sekte-trekjes, hints naar oud geld dat deze leefstijl mogelijk maakt (dat huis!) en vooral heel erg zoeken naar jezelf door gesprekken in het bijbehorende jargon. De film speelt zich dan ook af in 1991, in de laatste naweeën van de hippie-idealen en voordat Instagram en TikTok de hele alternatieve game zouden veranderen.

Janet (Julianne Nicholson) is acupuncturist, maar vooral ook de alleenstaande moeder van Lacy (Zoe Ziegler, die er precies uitziet als John Lennon, als John Lennon een roodharig 11-jarig meisje was geweest). Lacy is een introvert meisje, dat graag piano speelt, zonder bijzonder getalenteerd te zijn, en meestal aardig is, maar ook op typisch 11-jarigemeisjesmanier heel vals uit de hoek kan komen. Maar Lacy observeert voornamelijk heel graag. Vooral de relaties van haar moeder, dochter van "een Holocaust-overlevende en een altijd kwade moeder", die een in de scene gekend slechte smaak in mannen heeft.

Janet Planet was in 2024 een lieveling van de Amerikaanse pers, maar is in Nederland nooit in de bioscoop geweest en is hier op Netflix terecht gekomen, wat niet echt een typische plek is voor kleine, impressionistische arthousefilms.

Op veel manieren is Janet Planet ook echt een absolute topfilm. Het is het filmdebuut van de gelauwerde toneelschrijver - Pulitzer prijs en alles - Annie Baker, maar typisch genoeg juist een film die heel erg gericht is op beeld en heel weinig op dialoog. Het coming of age-verhaal over hoe Lacy zich los begint te maken van haar misschien wel te innige band (ze zijn altijd samen) met Janet, die ondertussen ook balans in haar leven probeert te vinden, wordt helemaal verteld in losse fragmenten, impressies van die zomer waarin alles anders werd. Hoe Lacy bijvoorbeeld opbloeit bij de structuur van haar ouderwetse, maar wel vriendelijke pianolerares: gewoon perfect gedaan. Die scene met de spiegels en de teek: kan niet beter. In de auto met de wapperende haren: schitterend.

Toch was ik niet helemaal aan boord. Ik denk dat het komt omdat Baker tegelijk liefde en respect voor de karakters wil tonen, maar toch ook ironische distantie houdt van al het antroposofische gedoe. Soms wordt het zelfs echt satire, bijvoorbeeld als de opgeblazen sekteleider Avi (Elias Koteas) zijn visie op het universum gaat ontvouwen of als Janet een discussie heeft met Regina (Sophie Okonedo) die eindigt met een "Je respecteert mijn gevoelens niet"/"Alles wat ik zei, zei ik uit liefde" aanvaring. En die ironische afstand is lastig in dit soort film waar je juist heel dicht op de huid van de karakters moet zitten.

(Een echte Ludo film?)

The Fire Within: A Requiem for Katia and Maurice Krafft

Die heb ik nog steeds niet gezien, wel de andere documentaire over ze die bijna tegelijkertijd uitkwam: Fire of Love. Die was ook best goed.

Marty Supreme
Sommige regisseurs maken steeds dezelfde film hopend dat het nu wél lukt. Nou vond ik Uncut Gems helemaal niet mislukt en dit is vergelijkbaar maar toch minder intens.

Volgens mij heb ik nog nooit iets van die regisseur gezien, maar ik vind het gegeven dat uit de trailer naar voren komt echt enorm intrigerend: een Amerikaan die heel Amerikaans overtuigd is dat tafeltennis dé weg naar succes is. In de jaren 50 of 60 dan ook nog.

Les Aventures de Rabbi Jacob

Vroeger was Louis de Funès echt een favoriet van de Nederlandse televisie. Deze en die gendarmefilms waren naar mijn idee altijd op televisie.

Suzhou He (Ye Lou, 2000, Eye Filmmuseum)

Die Ye Lou is wel een fan van Wong Kar-wai, hè? Maar goed, het is dan wel Wong Kar-wai epigonisme, het is ook best wel goed Wong Kar-wai epigonisme. Mooie beelden van Shanghai als rauwe havenstad ook. Maar ook wel een beetje gedateerd, dat stijltje met die zwiepende handheld digitale camera en die dik opgelegde melancholie, gedragen door hevige regenval en liedjes; je weet meteen wanneer het gemaakt is. Had ik bij herkijken van films van Wong zelf trouwens ook.

Al met al niet slecht, maar beetje apart dat juist deze film opnieuw wordt uitgebracht in de bioscoop; er zijn klassiekers die het meer verdienen. Hoewel: Chunking Express draait echt enorm vaak in Amsterdam en het is altijd druk. Dat was voor Suzhou He in Eye dan weer bepaald niet het geval (25 mensen zei de barcodelezer van de controleur.)

Chunking Express draait dus toevallig nu net niet in Amsterdam, maar OMCs observatie dan Wongs film eigenlijk altijd te zien zijn in de stad staat wel, want De Uitkijk draait zowel Happy Together als In the Mood for Love.

Maar echt nooit Ashes of Time, jammer genoeg.

Le sang d'un poète (Jean Cocteau, 1930, Netflix)

Vroege surrealistisch experimentele films: meestal onbegrijpelijk, maar nooit saai. Er zit dan ook altijd ook iets in van slapstick. Niet van de taartengooi-en-bananenschil variëteit, maar meer van Bugs Bunny op zijn meest bizar. (Waarschijnlijk is de invloed andersom, bedenk ik nu.)

Lekker veel Freudiaanse seksualiteit ook altijd, met de hier de "wat kan je allemaal met een mond op je hand"-scene. Ook een commentaar op kunstenaar die iets te hard gaan op hun eigen werk waarschijnlijk, want zo werkt surrealisme.

Cocteau was zo te zien ook wel echt een liefhebber van mooie lijven. Lee Miller, het model dat oorlogsfotograaf werd over wie onlangs die film met Kate Winslet gemaakt is, is letterlijk beeldschoon aan het zijn in deze film. Maar Cocteau houdt duidelijk toch meer van mannenlichamen, met een duidelijke voorkeur voor het type balletdanser.

https://christian-erdmann.com/wp-content/uploads/2022/12/lee-miller-blood-of-a-poet-21.png

Wat ze in dit soort films doen met papier-maché, perspectieftrucjes en achteruitdraaiende camera's en een hoop inventiviteit vind ik om de een of andere reden altijd vele malen boeiender dan miljoenen kostende moderne special effects. Waarschijnlijk omdat het individuele kunst(nijverheid) is, in plaats van industriële productie. Entfremdung blijft Marx' beste idee.

Ik vond de eerste twee delen van het vierluik wel duidelijk beter dan de laatste twee. Dat sneeuwballengevecht gaat echt te lang door.

Dèmoni (Lamberto Bava, 1985, Netflix)

Na gisteren Le sang d'un poète, nu een heel andere kant van de Netflix deep cuts: "Dario Argento presenta un film di Lamberto Bava". Dat is overigens de zoon van Mario, niet zijn broer, wat ik eerst dacht. Soundtrack ook nog van de enige echte Claudio Simonetti, die met 'Killing' weer een banger van jewelste aflevert. Hij krijgt ondersteuning van een aantal grote namen uit de hard rock en metal. 'White Wedding' is altijd welkom op de soundtrack van welke film dan ook en de grote actiescene wordt begeleid door Accepts geweldige 'Fast as a Shark'. Verder nog Scorpions, Mötley Crüe en Saxon.

https://www.youtube.com/watch?v=GmmC_-VKL3w

Plot? Daar doen we niet aan. Er is 0,0 expositie, dus aan het einde van de film weten we nog even veel over het hoe en waarom als aan het begin. Houdt wel de vaart er lekker in als niemand iets uit hoeft te leggen. De film speelt zich af in West-Berlijn, maar iedereen heeft een Engelse naam en praat Italiaans. Continuïteit in de de actiescènes had ook geen prioriteit. Het is kortom een grote chaos, met als hoogtepunt (of dieptepunt, als je saai bent) de helikopter. Hoe dan? Le sang d'un poète was misschien wel gemakkelijker te volgen.

Maar uiteindelijk is allemaal toch gewoon een wat kolderiek humoristische draai - de film is het minst grappig als hij grappig probeert te zijn - aan het vaste Italiaanse zombiestijltje van die tijd. Coole actie, creativiteit met latex en fluorescerende groen slijm op fotogenieke locaties, daar gaat het hier om. Tot mijn grote verbazing blijkt de extreem vette Metropol bioscoop waar de film zich afspeelt een echt gebouw in Berlijn dat toen ook zo heette.

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/dc/Goya_Nollendorfplatz_Berlin-Sch%C3%B6neberg.jpg/760px-Mapcarta.jpg

Met zijn metahorror was de film dan ook nog zijn tijd wel vooruit; dit was toch een aantal jaar voor Scream.

Ha, klinkt als de ultieme Mr. Marty-film, dacht ook even Netflix...dus nieuwe retro-film, maar gewoon 1985. Die bioscoop ziet er fantastisch uit, je ziet Goebbels al glunderend naar buiten lopen nadat hij net Metropolis heeft gezien.

Zoe Ziegler, die er precies uitziet als John Lennon, als John Lennon een roodharig 11-jarig meisje was geweest)

xD

(Een echte Ludo film?)

mijn gedachte ook, tot je kritiek kwam, maar ik ga 'm wel opschrijven (vind de titel overigens wel lelijk)

een Amerikaan die heel Amerikaans overtuigd is dat tafeltennis dé weg naar succes is. In de jaren 50 of 60 dan ook nog.

ik ben een fervent tafeltennisser (voor de fun), maar zat me wel wel weer te ergeren aan de 150 minuten speeltijd (dus zonder 'm nog gezien te hebben)

ha Bava, waar is Martijn Busink?

Ikzelf keek een Olaf K-film. (Waarbij de digitale cameravoering met van die automatische zooms leek het, wel wat ergerlijk werd, verder mooie Europese house, dat wel)

Kontinental '25
'Dit is niet echt grappig, eigenlijk.' Het hyperkapitalisme in zijn puurste vorm. De vooruitgang wacht op niemand. Ook niet op een deurwaarde met gevoelens, of, misschien juíst niet op haar. In het eerste kwart van de film moet een Hongaarse Roemeense een oude atleet zijn 'huis' uitzetten. Dat leidt tot een drama. De beambte heeft het 'r erg moeilijk mee. Als een uitgebeende variant op Rashomon vertelt zij zélf de gebeurtenis, de hele film lang, tegen anderen. En in iedere droogkomische en soms doodsaaie conversatie probeert ze met zichzelf in het reine te komen. Het goede doen is in de moderne samenleving zo moeilijk geworden. Fascinerend is ook het politieke laagje, de film speelt zich af in het fraaie Cluj, waar de Roemen en de Hongaren elkaar haten en bestrijden. En ironie: Hongarije zijn in alle opzichten de dino's van het verleden. Zij 'bezitten' de standbeelden, maar niet de billboards. Het geeft een extra tintje tragiek aan deze moderne statiegang. 'Ik voel me helemaal niet Zen.'

The Making of De Jeugd van Tegenwoordig
Lekker in de bioscoop. Docudrama De Jeugd-stijl en een VPRO-productie, dat zorgt voor ouderwets absurdisme (gaat die know-how toch niet helemaal verloren in de guur-rechtse Hilversumse bezuiniging.) Lange Frans steekt onverwacht de ahow maar ik moest echt zo hard en lang lachen om het naspelen van de opname van Watskeburt. Misschien niet helemaal in balans qua "re-enactment", is ook prima, hoeft niet allemaal perfect te zijn. Gekke boys.

Faust - eine deutsche Volkssage (F.W. Murnau, 1926, Filmhuis Cavia in het Podium Nassau)

Friedrich Murnau blijft toch gewoon de GOAT. Films hebben er nooit meer beter uit gezien dan bij deze Duitse meester van licht en donker. Faust - eine deutsche Volkssage (de subtitel is essentieel onderdeel van Duitse stillefilmcultuur) is minstens net zo goed als Sunrise - a Song of Two Humans en gewoon beter dan Nosferatu - eine Symphonie des Grauens. Special effects ook nu nog extreem spectaculair. Dat kan je 10GW datacenter niet nadoen.

Emil Jannings ook weer in topvorm als Memphisto. Als de man geen nazi was geworden, dan was hij nu gewoon in één adem genoemd met Chaplin. Grote maar natuurlijk. Fantastische outfit ook.

Geweldige score ook van het Minute Made Music Trio. Omdat Podium Nassau een kerk was - overigens net als de film uit 1926, dus een dubbele 100e verjaardag - kon leider Oscar Jan Hoogland letterlijk vol op het orgel.

Wel grappig hoe de Jeugd van Tegenwoordig tegelijk een soort reputatie hebben als anarchistische chaoten en tegelijk, itt veel Amerikaanse collega's, een enorm hoge kwaliteitscontrole. Nou ja, behalve Vieze Freddie voor zijn persoonlijke projecten. De enige die iets soortgelijks heeft is Danny Brown, denk ik?

O Agente Secreto (Kleber Mendonça Filho, 2025, Filmhallen)

Ik ga het meteen verklappen: er zit geen enkele geheim agent in deze film en ook het liedje, dat elke keer als ik de Engelse titel lees in mijn hoofd komt, staat niet op de soundtrack. Maar de tekst daarvan is wel heel toepasselijk voor de hoofdpersoon:

🎶 There's a man who leads a life of danger
To everyone he meets he stays a stranger
With every move he makes
Another chance he takes
Odds are he won't live to see tomorrow

Secret agent man, secret agent man 🎶

Het is 1977 en onze niet echt geheim agent Marcelo (Walter Moura), is op weg van Brasilia naar Recife, de voormalige Nederlandse kolonie (grappig genoeg zit er ook Nederlands geld in deze film) op de neuspunt van Brazilië, en tevens haaienaanvalhoofdstad van Zuid-Amerika. Dat laatste speelt nog een rol in de film. Als Marcelo stopt bij een tankstation, ligt daar een lijk onder een stuk karton. Het blijkt een dief die is neergeschoten door de nachtwaker. De politie is gebeld en doet er niets aan. Of toch? Want ze komen er net aan met loeiende sirenes. Maar dat blijkt te zijn om Marcelo af te persen; het lijk kan ze niets schelen. We leren wel dat Marcelo erg op zijn hoede is en hij blijkt later inderdaad een soort dissident tegen wil en dank te zijn.

Ondertussen arriveert in Recife zelf de kleurrijke chef (nooit meneer!) Euclides (Robério Diógenes), die de functies van hoofd van de plaatselijke politie en georganiseerde misdaad combineert, rechtstreeks vanaf het carnavalsfeest (tot nog toe 90 doden, maar ze gaan de 100 wel halen) met zijn zonen bij het oceanografische instituut. Er is namelijk een been gevonden in een haai die gevangen is. En ver weg, in de deelstaat São Paolo, gooien een huurmoordenaar en zijn hulpje annex stiefzoon een lijk in een stuwmeer.

Het duurt even voor dat al deze elementen en nog veel meer samen komen in O Agente Secreto. Kleber Mendonça wilde voor zover ik begrepen heb een eerbetoon brengen aan films uit de jaren 70 en zijn stad Recife. De film is ook opgenomen met vintage lenzen (maar wel duidelijk digitaal). En dat hele idee van een thriller met heel veel lijntjes en heel veel locaties en personages, soms maar gebruikt in één scene, is natuurlijk erg jaren zeventig. Denk aan films als Day of the Jackal, Le Clan des Siciliens of het begin van Sorcerer.

Maar Mendonça zit niet vast van aan de thriller als genre. Er zitten komische elementen in de film, maar ook grote Robert Altman-achtige stukken, die vooral drijven op de losse sfeer en kleurrijke karakters. Er komt nog een stukje exploitatie horror(komedie) voorbij en op een gegeven moment gaat het meer richting iets als The China Syndrome als er complotten worden gesmeed om baanbrekende uitvindingen te stelen door dichtdraaien van de geldkraan van een universiteit. En het klikt op de een of andere manier allemaal naadloos in elkaar.

Ook gebeurt er dus lekker veel en net als bij One Battle after Another en No Other Choice is de speelduur van dik 2,5 uur eigenlijk nooit voelbaar. Er moet gewoon 2,5 uur film in 2,5 uur zitten in plaats van dat het voelt als een opgerekte 90-minuten film om zo een lange film te laten werken.

Met verve genrehoppen door de jaren zeventig, van wie kennen we dat nog meer? Oh ja, Quentin Tarantino. En er zijn ook wel overeenkomsten tussen O Agente Secreto en vooral Once Upon a Time in Hollywood, wat natuurlijk ook heel erg een eerbetoon is aan de seventies. Maar Tarantino is toch meer van de stijl en actie, terwijl Mendonça een veel warmere en ook wel betere (ik houd van Tarantino, maar Once… is verre van zijn beste film) over menselijke banden onder een dictatuur en de stad van zijn jeugd heeft gemaakt.

Tip: kijk even naar de kaart van Brazilië voor je de film gaat zien. Dit is zo een film waar het handig is als je weet waar je bent als er een locatie wordt genoemd.

L'Inconnu de la Grande Arche (Stéphane Demoustier, 2025, The Movies)

De onbekende Deense architect en sokken-in-sandalen-liefhebber Otto von Spreckelsen (gespeeld door Claes Bang, daadwerkelijk een Deen, gezegend met een klassieke filmsterlook) wint een wedstrijd voor een prestigieus project van François Mitterrand, na De Gaulle de meest 'monsieur le president' van Frankrijk (Michel Fau). Von Spreckelsen stelt voor een glazen en marmeren kubus te bouwen, hoewel anderen het een boog noemen, omdat er een gat in het midden zit. Het lijkt een geweldige kans, maar de perfectionistische Von Spreckelsen komt al snel in aanraking met het concept 'politiek' dat bij zo'n groot project komt kijken. Hij is geen fan en wordt, zoals dat gaat, van weeromstuit alleen maar fanatieker en rechtlijniger van in zijn artistieke visie.

Ik ging deze film in met de verwachting van een degelijk drama gebaseerd op een waargebeurd verhaal. En op het eerste gezicht kreeg ik precies dat. Het is goed geschreven, dus hoewel het verhaal zich bijna precies zo ontvouwt als ik had verwacht, is het toch interessant om te zien vanwege het hoe. Ook het acteerwerk is goed. Naast Bang en Fau zijn er sterke acteerprestaties van Sidse Babett Knudsen als Von Spreckelsens vrouw en zakenpartner, Xavier Dolan als Subilon, Mitterrands nerdy projectmanager, en Swann Arlaud als Andreu, de veel meer pragmatische Franse architect die Von Spreckelsen moet inhuren om hem te helpen bij het navigeren door de Franse bouwvoorschriften en bouwbedrijven.

Maar toen gebeurde er iets. Net als bij een modernistisch gebouw dat in eerste instantie een beetje saai lijkt, begon ik, naarmate de film vorderde, de minimalistische precisie en aandacht voor detail steeds meer te bewonderen. De vorm van de film sluit perfect aan bij het verhaal, iets wat al begint met de keuze voor een vierkant beeldformaat voor een film over een kubus en gewoon heel strak wordt volgehouden. Dit is een film over architectuur en zichtlijnen waarbij over elke locatie en elke camerahoek duidelijk is nagedacht met de aandacht die het gezien het onderwerp verdient.

(Beetje apart dat voor Nederland de titel is ingekort tot 'La Grande Arche'.)

… een enorm hoge kwaliteitscontrole.

Ja? Yayo heeft wel een aantal bangers op z’n cv (Het Grote Gedoe x2), Bas’s side-hossels zitten ook wel leuke dingen tussen, maar Wiwa en Vjèze’s solo-albums vielen een beetje tegen.

Barking in the Dark
Geinige docu over The Residents, maar had meer ingezeten naar mijn gevoel. Ook niet de eerste dus tja, dan is Theory of Obscurity volgens mij de betere.

28 Years Later: The Bone Temple
Kan me weinig herinneren van de vorige episodes, dus ik heb Martijns advies in de wind geslagen, maar ik vond het sws een prima film. Origineel, zonder al te hoogdravend te zijn mild theologisch/filosofisch op een leuke manier en visueel sterk. En natuurlijk The Number of The Beast.

La Soupe aux choux
Naar mijn idee was het eindeloos dezelfde twee gendarme-films op herhaling. Misschien voelde het zo omdat wij (mijn broer en ik) deze wilden zien, weet niet meer omdat mijn ouders hem aanprezen of omdat we zelf een flard hadden gezien. Ik heb hem in de vroege dagen van internet ook al eens (her?)bekeken. Opvallend lief, deze film. De Funès speelde natuurlijk vaak vervelende mannetjes maar hier is hij aandoenlijk. Vrolijke onzin maar toch ook best wel gevoelige dingen als berusting en vergeving, in een rustiek Franse setting.

Myxomatosis
Ik had een videotape met het hele seizoen sinds 1994 maar al minstens 20 jaar geen videospeler meer. Het internet is opvallend stil hierover. Het is ook vrij bizar. Bert Visscher, John Buisman, Karen van Holst Pellekaan en Martin van Waardenberg als konijnen, als kabouters, als koning en koningin en viezige snackbarhouden (Flensdorp, dat lijkt niet toevallig op Bensdorp, I guess) en nog een klein legertje aan andere personages. De muziek is uit de toen nog bescheiden discografie van John Zorn geplukt, met name Naked City, Filmworks en The Big Gundown. Behoorlijk leip en ik heb me ook 30 jaar later weer kostelijk vermaakt.

Wild Things
In 1998 vond ik dit een zeer vermakelijke trashy film, met zo'n begin van "wat is dit slecht" en dat het dan een reden heeft. Echt zoveel plottwists, heel fijn gedaan. Nu wel redelijk aan de gewone kant maar het model is zeer invloedrijk geweest, ook wat betreft "iedereen is een eikel." Kon me herinneren dat er meer seks in zat, geen idee of Netflix weer puriteins doet of mijn geheugen gewoon geil is. En Morphine op de soundtrack.

Even wat Googlen bewijst dat er niks mis is met mijn geheugen. 🫡

The Perfect Neighbor (Geeta Gandbhir, 2025, Netflix)

Een gezellige volkswijk in Florida met veel leuk buitenspelende kinderen heeft last van die ene gekke mevrouw die elk geluid te veel vind en voor alles de politie belt. Dit brengt zelfs bij Amerikaanse politieagenten de goeiige bromsnor boven: "Gewoon lekker buitenspelen, kiddos. Is gezond. Zorg wel dat de bal niet bij die mevrouw op het erf komt."

Maar dan verandert dit van een gevalletje Rijdende Rechter en "waar is de erfgrens" in een 'incident met een verward persoon'. Amerikaanse wapenwetgeving en stand your ground wetten in Florida maken het erger, maar dit gebeurt natuurlijk ook regelmatig in Nederland, recent nog vlak bij mij om de hoek. Verschil is wel dat in Florida nul hulpverleners langskomen; alles gaat via de politie. Dat is weer het andere uiterste van die langs elkaar werkende instanties in Nederland.

Regisseur Geeta Gandbhir stelde de documentaire bijna helemaal samen uit bodycamvideos van de betrokken agenten. Er zijn verder geen interviews met de betrokkenen of experts. Dat heeft als probleem dat dader Susan Lorincz een mysterie blijft. Meer dan dat het een ultrachagrijnige vrouw is met een kort lontje, die denkt dat de wereld haar moet hebben komen we niet te weten. De politieverhoren zitten wel in de video, maar daar blinkt ze wederom uit in zelfmedelijden en vaagheid. Ik noem net gekscherend De Rijdende Rechter, maar die kregen in die korte reportages meestal toch wel de vinger achter wat er nu werkelijk speelde achter zo een ogenschijnlijk rare ruzie om niks. Dat mis ik hier nogal.

Al met al wel redelijk, maar die Oscar-nominatie voor beste documentaire is er echt te veel aan. Dit kan niet tippen aan Mr. Nobody against Putin.

Ja? Yayo heeft wel een aantal bangers op z’n cv (Het Grote Gedoe x2), Bas’s side-hossels zitten ook wel leuke dingen tussen, maar Wiwa en Vjèze’s solo-albums vielen een beetje tegen.

Misschien toch meer Bas Bron die de kwaliteitscontrole op orde heeft.

Wild Things
In 1998 vond ik dit een zeer vermakelijke trashy film

Precies mijn herinnering. Naar mijn idee werden in deze film heel vaak met een dikke knipoog en weinig kleding auto's gewassen en was er inderdaad een Coens-achtig aantal plottwists.

Maar dat Neve Campbell Celine leest had de oplettende kijker moeten waarschuwen dat er iets niet klopte. :)

マクロスプラス
Al circuleerde op het prille WWW in Aphex Twin faqs en techno fora een afbeelding uit de Macross Plus-amime met een busreclame waarop een reclame voor Selected Ambient Works Vol. 23 2038-2040. Vreemd genoeg ben ik er, tot voor kort, nooit aan toegekomen om de vierdelige serie (ook ingekort tot een film) te kijken. Die reclame zit in de openingsscène en flitst echt zo voorbij. Maar ik was daarna verrast door hoe futuristisch de wereld van Macrooss Pluss is. Als je me had verteld dat dit een nieuwe serie was, had ik je bijna geloofd, ware het niet dat de beeldtaal vaak heerlijk klassiek is. Alles, informatieschermen, augmented reality, groene energie, ziet er oogverblindend uit. Met name het popconcert is een buitengewoon staaltje scienceficton. Wat het zowaar 2026 maakt, is de AI die een beetje artiesten overbodig gaat maken. Er is ook een soort Top Gun-achtige concurrentie gaande over een vrouw die super intens en fout is totdat ze tijdens het eindgevecht op hilarische wijze onderlinge herinneringen ophalen (van het niveau "je hebt die film die ik je uitleende nooit terugggeven.") Een van de makers, Shinichiro Watanabe, maakte later Cowboy Bebop, dus bovenstaande hoeft uiteindelijk niet te verbazen. Geweldige soundtrack ook van Yoko Kanno (waarschijnlijk de Aphex Twin-liefhebber.)

Lady Vengeance (Park Chan-wook, 2005, Kriterion)

De wraakneemmevrouw uit de titel is Lee Geum-ja (Lee Young-ae) die door kindermoordenaar mr. Baek (Choi Min-sik) in de val is gelokt om op te draaien voor het kidnappen en vermoorden van een jongetje. Baek had namelijk ook Lees dochter (Kwon Yea-yong) gekidnapt. Met hulp van haar in de vrouwengevangenis gemaakte vriendinnen, gaat Lee nu terugslaan.

De film die Park Chan-wook na Oldboy maakte, ligt in het verlengde ervan, maar is in alles net wat minder. Park houdt van ingewikkelde plots met veel karakters en hier is het net allemaal wat rommeliger dan in zijn beste films. Met na de setup roept nog veel vragen, zoals: waarom heeft mr. Baek net die ene keer wel iemand laten opdraaien voor de moord en de andere keren niet? En waarom heeft hij Jenny opgegeven voor adoptie in plaats van haar te vermoorden?

Maar gewoon wel weer visueel ijzersterk en ontzettend grappig.

O tof een nieuwe Kleber M. Filho. Opgeschreven.

Wel een heel andere film dan gebruikelijk voor 'm dan, als het ineens op Tarantino gaat lijken.

(Beetje apart dat voor Nederland de titel is ingekort tot 'La Grande Arche'.)

maximum aantal woorden Frans dat wij kunnen verwerken.

La Soupe aux choux

awww die poster.

Shit link naar Myxomatosis doet heffe niet. (Klinkt niet als een film die langer dan 47 minuten moet duren)

Kon me herinneren dat er meer seks in zat, geen idee of Netflix weer puriteins doet of mijn geheugen gewoon geil is.

en Kevin Bacon (un)cut! TOCHHH.

Toevallig net Cowboy Bebop aan het kijken, wat moeite met het seksisme, maar wordt goed gemaakt door plotse melancholie, leipe grappen en een enorme dosis schlemieligheid.

Ik ging eens naar de bios voor een lange film, en dan ook nog een popcornbios, en het geluid stond HARD en dat was in dit geval ook wel echt een goed idee, want deze film moet over je heen bulderen.

Marty Supreme
Hoge intensiteitsfilm over een hoge intensiteitssport. 150 minuten lang knallen de tafeltennisballetjes én het melodrama je om de oren. Dat is toch wat te lang, al verveelt het geen moment. Het is meer dat de klap nog harder was aangekomen als Safdie niet werkelijk overal het effectbejag had opgezocht. Tafeltennis is ook een serene sport, van een Aziatische beheersing. Ach ja, Amerikanen. De soundtrack doet lekker grenzeloos en bekommert zich niet om jaartallen. Eén grote megamix van helden, van Alphaville tot Fats Domino. Van mij had José Gonzalez' Heartbeats tijdens de aftiteling nog mogen klinken, met wat oranje balletjes in slowmotion.

Naar mijn idee was het eindeloos dezelfde twee gendarme-films op herhaling.

Ik ben toch eens in de Louis de Funès filmografie gaan rondklikken op Letterboxd en ik heb dit geleerd:

• Vrij hoge gemiddelde scores nog, maar wel bijna alleen commentaren in het Frans. Niet alleen Nederland lijkt zijn LdF-liefde kwijt te zijn.
• De hoogst scorende film LdF-film is La Grande Vadrouille (1966) met een 4,0/5. Boven de vier is wel echt klassieker territorium.
• 4 van de 5 hoogst scorende LdF-films zijn gemaakt door Gérard Oury. Naast La Grande Vadrouille zijn dat Les Aventures de Rabbi Jacob (1973), La Folie des grandeurs (1971) en Le Corniaud (1965). Die laatste twee heb ik op zeker op tv gezien. In mijn hoofd zit dat ik Le Corniaud ook echt leuk vond.
• Les Aventures de Rabbi Jacob blijkt mede geschreven door een daadwerkelijk rabbi!
• De gendarmes films scoren wat lager.
• Ik had altijd het idee dat LdF een soort slapstickauteur was à la Chaplin en Tati, maar hij heeft maar een schrijverscredit voor een handvol films en maar één film geregisseerd, een verfilming van een stuk van Molière.

Die Fantômas heb ik idd aangeschaft wegens de invloed vooral op de visuals, in combinatie met Bava's Diabolik:

https://i.postimg.cc/4dwLxVdZ/IMG20260225213417.jpg

hostb.org is idd down, hopelijk tijdelijk… 🤞