Filmforum

cinema.nl lijkt me wel ok :) als we daar zo'n lopende film-gezien-draad maken.

ik ben in elk geval daar geregistreerd (via 3voor12) merk ik.. ik merk het wel als er zo'n draad verschijnt (en meld het ook hier even), die eer laat ik aan een ander. :)

Het hangt er een beetje vanaf (a) hoe lang het duurt voordat het oude forum weer terug is en (b) of de oude postings daar weer te vinden zullen zijn. Op zich is er wel wat voor te zeggen als alles bij elkaar blijft en de discussie niet over fora verspreid wordt (ik zie ook gen voordeel van cinema.nl boven gewoon "hier"). Maar als de oude postings toch niet terug komen maakt dat minder uit. Misschien dat een moderator er iets over kan zeggen. Ik zie op subs dat men bezig is met het laden van de forumgegevens, dus ik denk dat het allemaal snel goed komt. Ik schrijf in ieder geval dagelijks braaf mijn kijkervaringen op, dus die kan ik dadelijk zo op het forum kwakken.

Als het vertrouwde forum en het laden van de forumgegevens binnenkort gaat lukken is even afwachten inderdaad ook een optie. Zullen we tot die tijd dan maar in deze thread de kijkervaringen op een rijtje zetten?

^_^

ok :)

eens denken of ik ze allemaal nog even kort terug kan halen (sinds het forum uit de lucht is)
allereerst The Ox-Bow Incident, een aardige (vrij korte) film waarin Henry Fonda getuige is van eh het recht in eigen hand nemen. Ik zei het al.. Hij is getuige/toeschouwer, wat de film een vreemd soort effect geeft.. Zo zonder helden.

Daarna het snif snif geweldige Umberto D. GEEN geniale film, maar HEERLIJK sentimenteel. Je merkt wel dat de hoofdrolspeler een amateur is, een paar keer de verkeerde bewegingen, moeilijk te omschrijven.. Op zich een interessant dilemma, zou een pro het beter hebben gedaan, of heeft de film juist echt iemand nodig die arm is. (Oh Umberto D is dus een bejaarde die zijn huis uit wordt gekickt.. Met als enige vriend zijn hondje Flike)
Allemaal zeer droevig.. En het mooie meisje annex knechtje van de huisbazin kan hem ook niet helpen.

Op de avond dat een van mijn beste vrienden Met Het Mes Op Tafel won (jaja!) keek ik (ook) het al even feestelijke Festen. Komt natuurlijk elk jaar tig keer op tv, en ik had vreemd genoeg nooit meer gezien dan het intro dat de gasten bij het landhuis aankomen. Daarom altijd gedacht dat tijdens HET befaamde moment: de speech, de pleuris uit zou breken. Maar dat is nu net het geniale.. Iedereen negeert de verbijsterende boodschap. Geweldig.
De regisseur (NIET von Trier, zoals ik altijd dacht) maakt 1 foutje.. De film heeft natuurlijk een docu-feel dankzij de cameravoering, maar hij laat wel even de overleden zus in beeld verschijnen (in een soort delirium) 1x is dat mooi, maar het korte gesprekje daarna is wat overbodig. (futiliteit hoor)
Had wel het gevoel dat de laatste 10 minuten niet per se noodzakelijk waren, alhoewel.. Het gedrag van de moeder daar.. Oh oh. Wat een feeks :) (Maar ok, er is maar 1 schuldige)

Daarna het vergeetbare Miracle on 34th Street, kerstfilm die de ironie van A Christmas Story mist. (maar verder best sympathiek is)

Daarmee was ik aan een soort van eind gekomen wat betreft mijn IMDB project! 4 films die in januari in de lijst stonden bleven voorlopig (!) ongekeken..
te weten (voor wie dat interessant vind)
*Sleuth
*Spartacus
*The Man Who Shot Liberty Valance
*Sweet Smell of Success

reden? Ze zijn niet op illegale wijze te verkrijgen :) :) Vooral in het geval van Spartacus mag dat toch vreemd heten. Maar een 3 uur durende film in een 700 mb file stoppen is geen goed idee (Painted by numbers krijg je dan met vliegende pixels)

Overigens is Sweet Smell inmiddels uit de lijst verdwenen, merkte ik toen ik als het ware opnieuw begon..

En dan komt een GROTE fout van Imdb aan het licht.. Alle veranderingen in de lijst betreft recente films. (eh..) Nu wilde ik die toch wel kijken, maar het zou mooier zijn als een film pas in de top 250 kwam nadat ie 2 jaar uit was..

Want nu moest ik dus Casino Royale gaan kijken .. zzzzzzzzzzzzzz.
Bond kart in zijn Fordje ondertussen continu zijn Sony mobieltje checkend :)
En de schurk wordt afgeknald voor ie gevaarlijk wordt. Boehoe. En zodra Bond zegt you're the only one I can trust, tegen zijn meissie, weet je dat hij in gevaar is..
Ok, het einde is wel best stoer. (het einde = het begin zeg maar, ik vertel niks nieuws)

Grappiger maar ook best slecht was Hot Fuzz, geloof dat Vido die al eens uitgebreid heeft behandeld. Ik zal 'm (hoogstwaarschijnlijk) echoen door te zeggen dat het begin leuk is, maar dat de film daarna vooral erg gewelddadig en overdreven wordt. EN VEULS TE LANG. Damn it, het is een parodie.. moet dat 2 uur duren?

Das Leben Der Anderen zou wel een klassieker kunnen wezen. Maar is die Sonate nu van Beethoven of niet? Het einde leek wat irritant (2 jaar later, 4 jaar later) (terwijl de film best met het beeld van Gorbatsjov had kunnen eindigen) Maar zonder die sprongen hadden we wel de scene gemist waarin het hoofdpersonages bepaalde "draden" ontdekt. Enneh het slot is kippenvel :)

(misschien een weblog beginnen?) ;) ;)

Sleuth, dat was een leuke film, kan ik me herinnneren! Dat van Hot Fuzz was ik waarschijnlijk. Vond er geen bal aan, zelfs het eerste half uur niet. Liberty Valance staat ook op mijn lijstje. Moet illegaal toch wel luken lijkt me. Overigens is het kwaliteitsverschil tussen legaal en illegaal bij die oudere films af en toe zelfs verwaarloosbaar, zelfs bij een 700mb file.

Vanavond staat "Killer of sheep" uit 1977 op het programma. Had er nooit van gehoord maar blijkt een underground klassieker te zijn die nu voor het eerst draait in de amerikaanse bioscopen. Ben benieuwd....

The Ox-Bow Incident is top. De Amerikaanse dvd-uitgave daarvan is zeer goed verzorgd.

Umberto D. moet ik ook nog steeds een keer bekijken. Ik werd al week bij het zien van de fragmenten in de overzichtsfilm Il Mio Viaggio In Italia van Martin Scorsese. Volgens mij ga ik het daar niet bij droog houden.

Killer Of Sheep klinkt interessant. De dvd heb ik daar in Nederland nog niet van zien zwerven.

Zelf deze week o.a. twee films uit de Tsjechische new wave geprobeerd: het geëngageerde en in eigen land lange tijd verboden The Party & The Guests van Jan Nemec uit 1966 en het lichtvoetige Intimate Lighting van Ivan Passer uit hetzelfde jaar. De lome sfeer en de mooie observaties in de laatstgenoemde film bevielen me beter dan het lichte surrealisme in de eerste film.

Gloria (Cassavetes, 1980). Gena Rowlands onfermt zich tegen haar zin in over 6-jarig zoontje van echtpaar dat - terecht - vermoedt weldra omgelegd te worden door de maffia. Het tweetal vlucht en wordt op de hielen gezeten door gangsters, waarbij Rowlands zich ontpopt als een 'tough cookie'. En Rowlands is weer een genot om naar te kijken. Ze draagt de film die zelf entertainend is, maar het niet haalt bij Cassavetes' vroegere, lossere werk. Het script deugt niet helemaal, omdat het 6-jarige jongetje af en toe veel te wijs is, en het lukt zelfs Rowlands niet helemaal die tekortkomingen te camoufleren. Desalniettemin aangenaam en hier en daar een ontroerend moment.

Visitor Q (Takashi, 2001). Man neukt buitenshuis met zijn eigen dochter, vrouw hoereert zelf, zoonlief slaat moeder geregeld tot verminkens toe en wordt zelf geregeld onder handen genomen door klasgenoten, hetgeen de vader weer op video vastlegt en dat materiaal probeert hij vervolgens te verkopen. Dit is ongeveer de inhoud van het eerste half uur. De rest wordt bepaald niet normaler. Ik moest weer even vaststellen dat Japanners toch gevoel voor humor hebben. Bij deze. Visitor Q is gemaakt door een geest die verknipt is (dezelfde die het sterke Audition op zijn naam heeft) maar zeker niet in de war, want de film vertoont duidelijke sporen van intelligent leven. We moeten niet té intellectueel gaan doen over de rol van geweld in de wereld/maatschappij/relatie, gebrek aan liefde en de rol van de media in al dit, maar deze zwarte komedie probeert zeker niet alleen leuk te zijn en vertoont raakvlakken met C'est arrivé pres de chez vous, een film die zijn tijd zeker tien jaar vooruit was. Jammer van die microfoons die af en toe boven in beeld bungelen…;-)

Najib & Julia (van Gogh, 2002). Nooit gezien, deze eigentijdse Romeo & Julia en ik heb me gedurende die vijf uur nauwelijks verveeld. Zeker voor een dertien-delige toegankelijke AVRO-serie vind ik het niveau bijzonder hoog en werd ik er oprecht door ontroerd. Jack Wouterse heb ik al die jaren een tikje onderschat (kijk geen Nederlandse misdaadseries) en Tara Elders speelt compleet invoelend een verliefd meisje. De gelaagdheid (overal zit een keerzijde aan) voelt hier en daar een tikje bedacht, maar werkt ook hier en daar verdomde goed. Het is geen grote-passen-snel-thuis drama. Daar paste die dikke voor, dat moet je hem nageven.

Blue in the face (Wang, 1995). Vlakbij de Mediamarkt op Hoog Catharijne zit een dvd dumpzaakje met een “5 dvd’s voor 5 euro”-bak. Daar trok ik uit: Clerks, Heavenly creatures, Mighty Aphrodite, Blue in the face en De prooi. Vier goede titels plus een Nederlandse film met een lekker wijf! Goed… De left-overs van Smoke worden met plakband en garen tot een soort van verhaal samengehouden, en het improviseergehalte is hoog. Geen echte film dus, voornamelijk losse scenes, die drijven op de aanwezige acteurs en ‘toevallig’ passerende sterren zoals Madonna en Lou Reed. Met name Jim Jarmusch is onderhoudend in zijn exercitie over roken en hollywood. De setting is die van Smoke, een sigarenwinkel die fungeert als social hang-out voor een gemeleerd publiek. Snapshots van het dagelijks leven, multi-culti waar je blij van wordt, erg Brooklyn, erg levend. En inderdaad, waarom zou dat geen echte film mogen zijn? Geen enkele focus, maar heb me uiteindelijk best vermaakt.

Les 400 coups (Truffaut, 1959). Fraaie film over jeugdige ongehoorzaamheid. Antoine wil niet deugen, thuis niet en op school niet. Net als in Jules et Jim velt Truffaut geen moreel oordeel. Hij registreert, en laat de gedragingen van ouders en zoonlief gebalanceerd zien, alhoewel de sympathie van de kijker wel richting de underdog gaat. De film heeft niet de impact van Jules et Jim en lijkt een stuk meer ingehaald door de tijd. Desalniettemin heel sfeervol, redelijk licht van toon en het laatste shot is memorabel: een freeze-frame van Antoine in de zee, die recht de camera inkijkt. Het is moeilijk uit te leggen, maar de psychologie van dat shot is immens. Het is alsof dat beeld de hele film tot een snapshot van ‘een jeugd’ maakt en dat vervolgens generaliseert. Het maakt al het vertelde opeens ´echt´. En dat is een superieure vondst.

Safe (Haynes, 1995). Dit is nog eens een film over suburbia! Gaat een stuk verder dan American Beauty of Little Children, om maar wat te noemen. Toepasselijk gesitueerd in de jaren tachtig, toen individualisme en materialisme hoge vluchten namen. Vrouw (Julianne Moore) is ziek, de medische wetenschap kan niets vinden en uiteindelijk houdt Moore het op ‘environmental illness’, een nieuwe moderne ziekte waarvan de oorzaak waarschijnlijk ligt in giftige stofjes en dampjes. De kijker weet wel beter. Moore vertrekt uiteindelijk naar een kliniek voor mensen met gelijksoortige klachten. De kliniek blijkt echter niet te onderscheiden van een sekte. Rechtlijnige film - geschoten met een langzaam glijdende en zoomende camera - die behoorlijk de diepte ingaat en iets wezenlijks laat zien over de moderne mens zonder al te prekerig en uitleggerig te willen zijn. Het tweede deel is wat lang, omdat het punt dan wel gemaakt is maar ja, ik vond dit erg goed.

Come and see (Klimov, 1985). Maar dit slaat alles. Ik ben nu met zoveel voortvarendheid door die tophonderd allertijden aan het gaan, het ene zogenaamde meesterwerk na het andere consumerend, dat het hoog tijd wordt dat ik zelf dat beladen woord eens op een prent plak die door de know-it-all’s niet is verkozen tot het Canon van Honderd. Want een film zoals Come and see bestaan er geen twee. Het gaat over de Duitse huishouding in Wit-Rusland ten tijde van WO II. Daar waar een oorlogsfilm vaak zijn best doet om aan te tonen dat oorlog geen helden kent (Flags of our fathers) en vaak stiekem toch helden heeft (Saving private Ryan), of zijn best doet om aan te tonen dat oorlog mensen reduceert tot beesten, slechts in staat tot sadisme, daar neemt Come and See al deze dingen gewoon als uitgangspunt. Wel zo economisch, want dan kan de rest van de film gebruikt worden voor de verbeelding van die waanzin. En dat gebeurt hier op onnavolgbare wijze. Zonder ooit te mikken op epische status (zoals Apocalypse Now) brengt Klimov ons een onheilspellende tocht met (zoals Ludo opmerkte) surreële trekken. Dat laatste wordt enorm in de hand gewerkt door het gezichtspunt dat ingenomen wordt, dat van een 13-jarig jongetje. Die ziet alles als extra angstaanjagend en let op ongewone details. Tel daarbij op een geluidsband die dan weer overdonderend is, en dan weer het geluid reduceert door een doffe brij – omdat ontploffende bommen nu eenmaal tot piepende oren leiden – en de nachtmerrie is compleet. De film poogt verder te komen dan het verbeelden en fysiek invoelbaar maken van oorlog: het poogt deze mentaal invoelbaar te maken. En aangezien ik twee en een half uur ademloos en met een verwrongen gezicht heb zitten kijken, concludeer ik dat Come and see mij in die schaamteloze ambitie behoorlijk heeft weten te overtuigen. Met recht: waanzinnig. (Een dag later ontdekte ik dat deze film als een soort propagandamateriaal werd gebruikt om het glorievolle verleden en Russische leger te eren. Ik ben inmiddels elders in een discussie beland of de zwakte van de film niet is dat het ongenuanceerd en partijdig is. Heb ik me geen seconde aan gestoord.)

Hero (Zhang Yimou, 2002). Een enorme liefhebber van martial arts en ‘revenge cinema’ zal ik nooit worden – ik word doorgaans nogal melig van al dat gevlieg – maar Hero heb ik met plezier bekeken. Vergeleken bij deze Yimou is The Curse of the Golden Flower een aflevering van Goede Tijden Slechte Tijden, want de emotionele betrokkenheid bij Hero komt hier ruimschoots de threshold over. En de film brengt, ondanks al het vechtballet en zwaardgeklingel, een vredelievende boodschap. Sort of. Aangezien de film speelt met ´verschillende versies van hetzelfde verhaal´, en omdat alles beslecht wordt middels 1 op 1 gevechten, zitten we uiteindelijk driemaal naar hetzelfde duel te kijken, hetgeen uiteindelijk nogal vermoeiend wordt. Desalniettemin bezienswaardig door het globale verhaal, de cinematografie en ja, dat gevecht op het water heeft toch wel een bijzondere esthetiek..

Ben begonnen aan Killer of sheep maar vond het tezeer een opgave. De beeldkwaliteit van deze low budget productie was nog wel om te doen, maar de geluidsband niet: Het was allemaal in Black American en ik vroeg me geregeld af what the fuck them dudes were saying. Ga maar weer verder met het meesterwerkenproject, de nummer 68 van die lijst: "The earrings of Madame de..." van Ophuls (1953).

Safe zet ik op mijn ooit-zien-lijstje.
:)

prachtig moment in Come and See, dat dat jongetje helemaal doorgedraaid met dat meisje door de modder ploetert :(
(wel jammer dat ze daarna vrij snel verdwijnt, of had ik dat al 100 keer gezegd) ;)

"300" is zo slecht dat ie bijna wel weer lachen wordt. De zanger van System of a Down mept in de gedaante van de Spartaanse koning Leonides een soort homoseksuele islamitische gothic koning in elkaar. (aka Xerxes) de film is zo fout, nazistisch, wat op zich goed bij Sparta past, probleem is dat de film het allemaal lijkt te menen. Alsof vechten voor een land waar ze jongetjes vanaf hun 7e tot Terminators drillen zo verheven is :)
De anabolen-fabrikant was vast ook blij met de film, enkel opgepompte figuren :)

@Olaf: dat is weer een fijne lijst met een paar van mijn all time favorites (Safe en Come and See). Visitor Q van Takashi is ook te zien als een geperverteerde variant op Teorema van Pasolini. Het is niet bepaald een date film… De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

@Ludo: de zanger van System of a Down…. Haha, nu je het zegt. 300 ziet er ook uit zoals die vent zingt. Brrrrr.

>>De woorden necrofilie en moedermelk hebben sinds Visitor Q al hun onschuld verloren.

Ja ik ben sinds deze film ook heel anders gaan denken over necrofilie...;-) Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

@Ludo:
Heb 300 inmiddels op mijn "alleen-als-ik-me-kapot-verveel"-lijstje gezet. Ja, die modder-scene was prachtig, maar zo zitten er zoveel in. En die lange dorps-scene is 1 lange aaneenschakeling van memorabele beelden. Vrouw die kreeft zit te eten in een bus. Verzin het maar.

>Heb jij ook weleens een film NIET gezien???

Najib & Julia... en helaas ook flink wat Oosterse films uit jouw eerdere lijstjes omdat die niet te vinden zijn, zelfs niet bij de betere videotheken. :-(

Om een of andere reden verzamel ik films van Miike Takashi dus Visitor Q zit daar ook tussen. Een meer subtiele verbeelding van necrofilie is Kissed (Lynne Stopkewich, 1996) met Molly Parker. Het kan dus blijkbaar wel.

Ik was even bang dat je een necrofilie-toptien ging geven hahahaha.

Maar je krijgt Vido de illegaliteit niet in, begrijp ik...? Bestel jij online (tips?) of zit er een goede winkel in A'dam? Heb zelf een hele lijst oosters die ik niet te pakken krijg. The soup one morning, bijvoorbeeld.

Zonder creditcard lukt online bestellen niet bij de Amazon.coms van de wereld (gelukkig maar, want ik zou me helemaal arm kopen), dus ik ben overgeleverd aan Boudisque (met verreweg de beste filmselectie die ik in een Nederlandse winkel ben tegengekomen), aangevuld met Concerto (goed voor klassiekers en met deskundig personeel). Dan heb je het in Amsterdam wel zo’n beetje gehad. De filmwinkeltjes in de Staalstraat en op de Haarlemmerdijk zijn voor verzamelaars vooral leuk voor posters, film stills en andere parafernalia.

Die necrofilie-top tien moet ik je schuldig blijven, maar in die lijst mag Crazy Love van Dominique Deruddere niet ontbreken. Zoiets als Nekromantik laat ik voorlopig maar even links liggen. Ik heb al moeite met het aanschaffen van het deze maand door Criterion uitgebrachte Sweet Movie.

http://bp1.blogger.com/_mVC5ccuFuvA/RnqCphF_56I/AAAAAAAAAEI/_dBIGdzBlOY/s400/9852861.jpg

Ik heb ook films gezien. :)
The Neverending Story en MirrorMask, kitsch enzo, maar toch vermakelijk.

Bicycleran ván, en Stardust Stricken, een documentaire óver Mohsen Makhmalbaf. Bijzondere film van een bijzondere man.

Sweet land (Selim, 2005). Duitse komt tijdens W.O 1 naar V.S. om daar te trouwen met een Noor maar krijgt te maken met bureaucratie en de (on)hebbelijkheden van een kleine gemeenschap. Uitstekende KRO-film voor de zaterdagavond als je zin hebt je onderwijl scheel te eten aan pinda's en zoutjes. Geen idee hoe ik nou weer aan deze titel kwam.

Verder met het meesterwerkenproject...

Madame de... (Orphus, 1953). Charmante, redelijk vlot vertelde tragi-komedie over welgestelde vrouw die de oorbellen verkoopt om uit financiële nood te geraken. De oorbellen leggen ongeveer dezelfde weg af als de buitenechtelijke escapades van het echtpaar. Doet wat denken aan La règle du Jeu in de openheid van de promiscuiteiten, maar is nergens zwart. Vooral charmant dus. Typisch zo'n film in het rijtje His girl Friday, Bringing up baby etc: Je valt je er geen buil aan maar kom op, niet teveel schreeuwerige eerbied voor dit soort oudjes.

La grande Illusion (Renoir, 1937). Dit is interessanter, want deze nummer 26 uit de top honderd allertijden, is weer eens zo'n meesterwerk waar ik werkelijk geen ene zak mee kan. Eerste wereldoorlog, Franse officieren in krijgsgevangenschap van Duitsers. Dat het oorlog is merk je nauwelijks. Iedereen zorgt overdreven goed voor elkaar, iedereen is beleefd, rangen en standen en rassen doen er niet toe (er zit zelfs een excuusneger in!), bijna alles loopt veel te goed af, zodat de onzinnigheid van oorlog tussen mensen in twee uur lang durende voortkabbelde plezanteriën op fluwelen wijze door je strot wordt geduwd. Op zich best een intelligente grap, maar ik vond het alleen allemaal niet boeiend en uiteindelijk vooral langdradig. Dus zeg het maar, what did I miss....

ik zag een andere oorlogsfilms.. Letters From Iwo Jima. Vrij saai. Maar het rare met oorlogsfilms is dat als ik er een paar weken/maanden later aan terugdenk ze altijd wel redelijk leken. (Platoon bijvoorbeeld) Ik snap echt niet hoe dat komt. Oorlogsfilms, altijd vol helden en moed.. Misschien lastig om echt negatief over te denken.
Maar goed Iwo Jima.. tsja. Voorlopig leek er weinig memorabels in te zitten. De kleuren zijn (realistisch?) heel erg grauw.. Stof en zand, maar toch het ware lijden bleef achterwege. De flashbacks waren vreemd genoeg wel best aardig. De generaal op bezoek in Amerika, dat soort dingen..

lang lang geleden.. misschien wel 10 jaar terug.. zag ik op school al eens Amadeus. Ik herinnerde me vooral de ongelofelijke decollete-mode. Dit keer kon ik ook nog van andere dingen genieten, die gekke keizer bijvoorbeeld, net een typetje uit Jiskefet. Ook de stukjes dat Mozart componeert en je de muziek in zijn hoofd hoort, is heel aardig gedaan. (Inderdaad goed geschikt voor een muziekles op school)
Een goede film emotioneert, of is spannend, maar deze film is goed omdat ie gewoon boeit. :)

paar terzijdes.
1. Ik hoorde laatst een goed Mozart-stuk! (De muziek in de film was aardig, maar niet briljant) Hans van Manen had het uitgekozen in De Klassieken van de AVRO. (weet helaas niet meer hoe het heette, het stuk)

2.Een film over de "rockster" Amadeus met al die pruiken.. Logisch. Maar zijn er films over de 2 andere "grote" componisten. Bach? Lijkt me lastig.. Beethoven? Op zich al wat boeiender.. Langzaam doof worden. Niet eenvoudig misschien, maar zou een filmmaker iets mee moeten kunnen.

Nog andere composer-biopics?

Death in Venice is geïnspireerd op Mahler. Heeft Gary Oldman geen Beethoven gedaan?

Daft Punk natuurlijk. En nu we het daar over hebben. :)
Gisteren <i>Electroma</i> gezien. Pfff...een ouderwetse anti-film. Geen woord gesproken, heeeeele lange scene's, minimaal plot...heel 70s allemaal (ook kwa beelden.) Kortom het was best afzien. Maarrrrr, hij is ook vrij mooi gefilmd en in mijn herinnering blijven er toch veel beelden hangen: de heuvels die al dan niet veranderen in een vrouw waar de camera tergend langzaam in de schaduw/het kruis zoomt en vooral het magistrale einde waar erg mooi een soort existentiële crisis van de robot wordt verbeeld.

oh ja en eindelijk <i>Noiseman Sound Insect</i> van Morimoto gezien met ondertiteling. Briljante anime blijft dat toch. Geef die man toch nou eindelijk eens een behoorlijke DVD met zijn beste werk!

oh ja Death in Venice. op de lijst.

The genius behind the music. The madness behind the man. The untold love story of Ludwig von Beethoven.

Immortal Beloved.. 1994, inderdaad Oldman is Beethoven. :) En Krabbe doet ook mee.

Gabbeh, mooi, kleurig en poëtisch.

The New World eindelijk gezien. Ik vond het weer subliem, bijna net zo goed als The Thin Red Line. Lekker lang zodat je in een soort trance komt (zeker met die fantastische soundtrack), als de film afgelopen is heeft Malick toch weer je manier van zien veranderd.

Heb het vermoeden dat de film weer eens langer was want het einde voelde een beetje afgeraffeld. Eindelijk ook een film waar Farrell niet irritant in is (ook al hij maakt hij nu wel erg grote kans om Droopy te spelen als ze die eens gaan remaken :) Briljante casting van Pocahontas trouwens.

Wat betreft componistenfilms… Nou, Ludo, zet je slaapzak alvast maar voor de deur van de dichtstbijzijnde bioscoop want 28 juni gaat Copying Beethoven van Agnieszka Holland in première met Ed Harris in de titelrol.

Een van de vroege Beethovens is te zien in Un Grand Amour De Beethoven (1936) van Abel Gance, vooral interessant vanwege het moment waarop de componist merkt dat zijn gehoor naar de klote gaat, een scène die door menige filmmaker is geïmiteerd met Cop Land van James Mangold als een van de bekendste voorbeelden.

Death In Venice = een pracht. De ‘echte’ Mahler is te zien in Mahler uit 1974 van Ken Russell, maar aangezien ik geen kenner ben van Russell kan ik niet zeggen of die film de moeite waard is.

Nog een Makhmalbaf: Moment of innocence. Meer als Salam Cinema, ben er nog niet helemaal uit of ik het snáp (Bycycleran en Gabbeh vind ik makkelijker), maar vermakelijk en aandoenlijk is het.

A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies (Scorsese/Wilson, 1995). Zeer genietbare, bijna vier uur durende documentaire waarin Scorsese ons bij de hand neemt op een tocht door Amerikaanse cinema totaan de 70s. Het leuke van de serie is dat Scorsese niet teveel aandacht besteedt aan de films die zich laten raden, maar destemeer aan films die hem bijgebleven zijn, hem inspireerden en die het grote publiek is vergeten. Zo moeten we niet vergeten wat voor mooist Anthony Mann (wie?) heeft gemaakt bijvoorbeeld. Daar zit je dan met je meesterwerkenproject...

Election (Payne 1999). Verkiezingen voor de nieuwe student council president wordt een strijd tussen Reese witherspoon en Chris Klein, terwijl geschiedenisleraar Matthew Broderick zijn professionele en persoonlijke leven naar zijn gootje ziet gaan. Omdat de film overduidelijk parallellen trekt met de landelijke politiek is hier enorm diepzinnig over gedaan. Aardige komedie, punt.

Knocked up (Apatow, 2007). Carrièrevrouw heeft one night stand met een loser, raakt zwanger en besluit, door een mix van hopeloosheid en goodwill, de loser te leren kennen. Het begint een beetje niveau Porky's maar gaandeweg komen de goede grappen en aardige observaties om de hoek, waardoor het drama een beetje richting Sideways en Little Miss sunshine gaat. Zo goed wordt het niet en zo laaiend als de Amerikaanse pers is kan ik niet worden (Village Voice: "one of the year's best, easily"), omdat het verhaal te ongeloofwaardig blijft voor emotional bonding. Daardoor kom ik niet verder dan grinniken en hier een daar een gulle lach, maar weet de film niet die gevoelige snaar te raken die Sideways tot zo'n plezier maakte.

Still Life (Jia Zhang Ke, 2006). Man keert terug naar stad om zijn vrouw en dochter na 16 jaar op te zoeken en ontdekt dat de 2000 jaar oude stad compleet onder water staat als gevolg van de Drieklovendam. In hetzelfde gebied zoekt een vrouw naar haar man die er twee jaar eerder vandoor is gegaan. Deze zoektochten worden kleine, persoonlijke verhaallijntjes in een groots decor van moderniserend China. De continu in grijze mist gehulde bergen vormen haast één geheel met de duizenden betonnen gebouwen die door meer mens dan machine langzaam worden afgebroken voordat het water de boel laat onderlopen. In het ijzersterke Platform liet Jia al zien begaan te zijn met de effecten van modernisering op de nieuwe generatie en liet hij een groep dolende mensen zien, die noeite hebben richting aan hun leven te geven. In Still Life gaat hij een stap verder, omdat moderniserend China een eufemisme is geworden voor afbrekend China, en de menselijke maat onder het beton dreigt te worden bedolven. One of the year's best, easily.

Knocked Up in de bios gezien Olaf?

ik zag 2 OMC favorieten vermoed ik.

eerst Harakiri.. die Japanners zijn wel gek op raamvertellingen. Technisch gezien is de raamvertelling hier simpeler, maar het verhaal is boeiender (dan in eh Rashomon, bedoel ik)
Een samurai komt naar een of ander fort/kasteeltje (dojo? nou ja samurai-verzamelplek) en verzoekt daar om eervol seppuku/harakiri te mogen plegen. De bediende verteld 'm een (best gruwelijk) verhaal van een samurai die een tijd terug dat ook vroeg. En dan komt de aap uit de mouw.. De 2 kennen elkaar. Het is tijd voor WRAAK.
Had een geweldige film kunnen wezen als alles niet in tergend mentaal slow motion ging.. al dat geklets, alles gaat l..a...n...g...zaam. De film had minstens met een half uur moeten worden ingekort.

Dat was bij Stalker (ultieme OMC film denk ik) niet nodig. Een soort vervreemde sci-fi. Constant onheilspellend, maar geen uitbarstingen van horror of aliens of wat dan ook. Psychische sci-fi.
Een stalker is een knakker die mensen mee kan nemen in de zwaar beveiligde zone. Hij voelt daar de kosmos perfect aan en leidt de bezoekers door een al dan niet bestaand mentaal mijnenveld om uit de komen bij een kamer waar alle wensen uitkomen. (of niet?)
Curieus is dat alles aan deze film Tsjernobyl ademt. Zo'n verlaten zone.. En dat was dus pas jaren later.

De film heeft wel aan het slot weer wat teveel eindes. Nu is het einde alsnog een beetje Exorcist.

(oh ik lees nu dat Stalker geinspireerd was op een andere nucleaire ramp in de jaren '50)

ultieme OMC film denk ik)

LOL. Hoe waar. Ik slaap in een Stalker pyjama. Vind het op het laatst trouwens een beetje lafjes dat ze ruzie krijgen en niet die kamer in durven. Maar goed, de reis op die trein en de droom van Stalker zijn zo briljant gefilmd. Dat maakt alles goed.

die ruzie is niks, maar de ineenstorting van de "believer" Stalker is wel mooi. die film had echt moeten eindigen toen hij weer in zijn zwart-wit bed lag.

De telefoon is ook geniaal.

Het contrast tussen de twee films waarmee ik deze filmweek inluid kan niet groter: het stierlijk vervelende Pirates Of The Caribbean: At World’s End uit Disneyland en het zeer mooi ingetogen Still Life uit China (hierboven ook al door Olaf gesignaleerd en terecht geprezen). Voor meer details kun je
hier terecht.

O ja, en er is weer een 'nieuwe' lijst met 100 beste films ooit. 1 keer raden welke film op 1 staat - en terecht natuurlijk. :-)

Het zijn overigens enkel de beste Amerikaanse films, zie ik nu.

1 CITIZEN KANE
2 THE GODFATHER
3 CASABLANCA
4 RAGING BULL
5 SINGIN' IN THE RAIN
6 GONE WITH THE WIND
7 LAWRENCE OF ARABIA
8 SCHINDLER'S LIST
9 VERTIGO
10 THE WIZARD OF OZ

in elk geval de eerste 10 gezien, de rest kan ik niet zien wegens benodigd inloggen ofzo..
Gone With The Wind zo hoog.. tsja.. Een langdradige boekverfilming van een te dik boek.. En goede acteerprestaties? Ik heb Clark Gable ook wel 'ns interessanter zien spelen. (En Leigh misschien ook wel, even kwijt)

En Lawrence of Arabia Amerikaans? Zeker via een dubieuze geld-constructie, die film voelt toch wel heel erg Brits aan.

oh zowel op de site gezien als als film gezien ;)

ik dompelde mij weer onder in de wereld van Kurosawa met The Hidden Fortress. Een ouderwetsche avonturen-film met schelmenstreken, grappen en grollen, gezang, gedans en vechten met speren. Allemaal heel gezellig. George Lucas liet zich door deze film inspireren voor Starwars, daar liet hij ook het verhaal door 2 minor characters vertellen. (lees ik maar hoor) In zijn geval die 2 robots, hier zijn het 2 oerdomme en door goud-geobsedeerde boeren. Zij komen een samurai tegen en een prinses, die hoognodig de grens moet overstekken. (Nadat haar familie is uitgemoord)
Die prinses heeft trouwens de lelijkste stem OOIT in een film gehoord. Japanse vrouwen misschien wel in 't algemeen.. Maar dit is 't toppunt. Ze krast en krijst.

(maar goed best een geinige film dus, al zou ik nooit een echte fan van Kurosawa worden)

Daarna Shaun of the Dead. Een interessant experiment om per ongeluk eerst Hot Fuzz te kijken. Er zitten in Hot Fuzz meta-grapjes die eigenlijk pas echt leuk worden nadat je Shaun of the Dead ziet. (Tuinhekjes!)
Hoewel Shaun of the Dead gelukkig WEL kort is (100 minuten) zou ik toch voor Hot Fuzz kiezen. Dat komt simpelweg omdat ik niks met zombiefilms heb en waarschijnlijk ook alle geintjes die naar andere zombie-films verwezen miste.

Overigens had ik wel zoiets van hmm nee WEER die 2 gasten die vorige keer de hoofdrol hadden.. En ook WEER Bill Nighy. Iets wat over 5 films weer wel leuk kan worden. Gewoon die knakkers in elk mogelijk genre gooien.

@ Ludo:
>>Knocked Up in de bios gezien Olaf?

Nee, dat kan ik niet zeggen...

@ Vido:
Goed gezien van die goocheltruc aan het begin van Still Life! Met die ufo's kon ik in de film weinig, en de uitleg van de regisseur verklaart waarom....:-) He, probeer trouwens Surviving desire van Hartley eens, mocht je die niet kennen. Korte film, ook met een alleraardigst dansje.

"Nee, dat kan ik niet zeggen..."

hmm ik vond alleen een afgebladderde sepia-kleurige Test Screener (voor de videotheken ofzo) dus ik dacht lamaaaarrrr.

Ik vond een heel redelijke TS (kijk die dingen eigenlijk nooit) en dit is niet echt een film die je nu per se in de bioscoop moet gaan zien, dus ik dacht vooruit.
O.

hehe, op zich begrijpelijk. :)

maar ik wacht wel op de dvd rip, als ie dan nog in de imdb lijst staat tenminste, want anders geloof ik 't wel.

oh wat was ook alweer die link naar die klassieker-lijst van jou Olaf? :)

http://www.theyshootpictures.com/gf1000_top100films.htm

bedankt :)

nog maar een Tarkovsky, nu natuurlijk Solyaris, waarschijnlijk wat te snel na Stalker, want nu zat ik me wel 'n beetje te vervelen. Kwam ook omdat deze film toch een beetje een soort 2001 Space Odyssee is.. Abstracte sci-fi.. En in een film van 160 minuten in de ALLERLAATSTE minuut nog de kijker in verwarring achterlaten.. Da's gemeen! Wel een prachtig stukkie muziek van Bach steeds, die man klinkt (verrassend genoeg) in een sci-fi context niet eens verouderd.

Daarna A Man For All Seasons, was recent in de IMDB lijst verschenen.. Ik had 'm verder niet onderzocht dus rekende op een leuke zwart-wit honkbalfilm.. Ofzo.. De film begint met een verwijzing naar/geintje over die bekende Russische revolutie-film ehmm, met die standbeelden..: ooooh een soort Blackadder-komedie!
Half uur later.. Hmm.. geen komedie?!
Neen, dit is een film voor brave Christenen, waarin de fundamentalist Thomas More gespeeld door een soort Thom de Graaff, wordt gevolgd in zijn koppige strijd tegen de koning van Engeland, die wil scheiden, maar dat mag niet van de Paus.. Dus conflictje. En More wordt natuurlijk een martelaar.

nu natuurlijk Solyaris

ja, je moet wel even een adempauze nemen met Tarkovsky. :) Maar dan op naar
Andrey Rublyov, duurt ongeveer 5 dagen die film maar er zitten ook paar van zijn mooiste scènes in, vind ik (oh, oh dat verhaal van die klokkenmaker, zooo mooi.)

"duurt ongeveer 5 dagen die film "

lol :D

wel iets voor de filosofie-les dat Solyaris.. Wat een hersenkrakertje.. Denkende (gedachtenlezende) eilanden ofzo.. Wtf, zwaar metaforisch :)

On a String
Hoog Frances Ha-gehalte maar ik klaag niet. Er is muziek, de hoofdrolspeler aandoenlijk en het ongemak is grappig.

Amrum
Ik heb me wel vermaakt met Nannands queeste, maar hoewel die moeder niet echt sympathiek is is het toch ook een beetje onkies allemaal. Het is ook nogal sentimenteel, iets wat je van Auf der anderen Seite ook wel kon zeggen als ik me goed herinner, maar daar stoorde het totaal niet. Waar Der Goldene Handschuh nog een interessante boodschap leek te hebben (die vlgs mij door veel mensen zonder immigratie-achtergrond gemist wordt) lijkt dit ook over immi-/emigratie te gaan, maar ik kon er niet echt een interessante boodschap in ontdekken behalve het wel erg simpele “wie goed doet…”. Maar de Wadden zijn mooi gefilmd en doen hun ding.

Goh lang niet aan Fatih Akın gedacht.

On a String moeten we een keer zien.

Major League
'It is gone, off the reservation!' Het Bredase honkbalseizoen zit er weer op, altijd een moment van herfstige weemoed. We speelden dit jaar bekant zo slecht als de Cleveland Indians, en laat daar nu net een beroemde honkbalfilm over bestaan – The Tallest Man on Earth schreef er zelfs een liedje over. De openingstitels zijn voor Randy Newman, dus we waren prompt verkocht. Men zou er bijna zo'n cap van gaan kopen, dus met dat belachelijke roodhuid-logo. De typische eighties-film zit zelf ook vol stereotypes, racistisch en anderszins. Een Cubaan met een voodoo-altaar, Japanners bescheiden monkelend in de marge, besnorde coaches en een big hair girl. Laatstgenoemde zwom ooit op topnivau, draagt nu een bril en werkt dus in de bieb! Zij vormt echter niet hét bebrilde personage. Dat is de pitcher Charle Sheen. Dankzij hem stijgen de Indians boven zichzelf uit. En honkbal is nu net de maffe, statische, egalitaire sport waarin je gelooft dat het kan. En de Indians? Die hadden ze naar aanleiding van dit succesnummertje moeten herdopen tot de Cleveland Bats. Voodoo Bats. 'We were always good at this.'

Ah, het tijdperk van de leuke honkbalfilms. Niet te moeilijk, gewoon vakwerk. Nu heten ze heel saai pseudo-fascistisch de Guardians.

ja zocht het meteen op, en dat kan dan weer wel. (het logo is ook k*t).

Maar inderdaad dé era voor goeie honkbalfilms gegoten in die luchtige, seksistische Porky style komedie.

アキラ
Akira ge-4Ked terug in de bioscoop. Een van de grootste cinematische revoluties houdt nog steeds stand. Het hoogtepunt van de techno-mystiek en in 2026 zag ik de antifascistische laag die bijna ambient door de film loopt heel helder. Pas later las ik een interview met Otomo over zijn verleden in protestbewegingen en het is zo duidelijk dat hij "dingen weet" over de praktijk van autoritarisme, de function creep van fascisme in de democratie. Technisch staat dit nog fier overeind: Neo-Tokio, de motorritten, de hallucinaties en apocalyps die steeds overweldigender, gedetailleerder en destructiever wordt. En dan het sublieme stille einde. En de muziek niet te vergeten!

Draait hier steeds op vergadertijden :(

Is Marty met vakantie!?

Weird – The Al Yankovic Story
'This song is technically eligible for Oscar consideration.' Flauw, wat had je dan gedacht? De 'nagenoeg beste muzikant in een heel specifiek genre' verslaat Pablo Escobar, versiert Madonna en schrijft een liedje dat door Michael Jackson wordt gejat (verreweg de leukste meta-grap van de film). Daniel Radcliffe is 2 koppen kleiner dan de real guy (en ook dat is wel grappig). Hij kwijt zich ondanks die fysieke beperking prima van zijn taak. Men zegt dat hij zelfs accordeon leerde spelen. Maar ook dat zal wel post-truth zijn. 'Now you know.'

CAMP
Een jonge meid wordt na toevallige traumatische omstandigheden begeleider op een kamp voor meer onfortuinlijken. De meiden hebben een soort heksenverbond. e vibe is goed. De droney soundtrack en dromerige sferen hebben zeker iets maar het is het is wat non-eventful voor een horrorfilm. Maar ms ben ik toch niet helemaal de doelgroep voor „Girl Horror”. 😅 Toch een interessante watch.

One Night Only
Schijnt gedoe over te zijn geweest op het internet. Problematisch ofzo. De premisse is mal en de grappen zijn zeer wisselend van grappig tot een beetje smakeloos. Maar overall best te doen omdat the lead couple chemistry heeft.

Писмо до Америка (A Letter To America)
Оркестър без име (A Nameless Band)
Vond een text-filetje met filmtips van een Bulgaarse vriendin (die inmiddels van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen) en kon er zowaar twee redelijk makkelijk vinden, mét ondertitels. De eerste film is serieus. Beste vriend ligt op sterven in de US maar de hoofdpersoon mag het land niet in. Dus gaat ie naar het geboortedorp van zijn vriend (Sandanski) in het rodopegebergte op zoek naar een liedje dat de doden doet herrijzen. Onderweg luistert hij naar de verhalen en overpeinzingen over het leven. Fraaie beelden en bijzonder om over het Bulgaarse dorpsleven te horen. De tweede is een voor die tijd vrijzinnige komedie over een band die wil spelen in het toeristische zwartezeegebied maar allerhande tegenslagen te verwerken krijgt. Wat minder universeel maar wel grappig om als Hollander te zien hoe het was in Bulgarije begin jaren tachtig, zonder folklore.

Alpha
Na het brute Titane voelt Alpha vrij ingetogen. Hoewel het virus wat woedt zonder meer naar AIDS verwijst denk ik dat de boodschap universeler is, zoals eerdere Grave over vegetarisme ging en Titane over genderidentiteit is nu de onderliggende boodschap loslaten. De onbevangenheid van het kind Alpha zou een les moeten zijn voor haar moeder die voor haar zieke broer strijdt. Prachtig vormgegeven en ik werd echt geroerd hier en daar.

Is Marty met vakantie!?

Nee, ik was iets te enthousiast aan de gezondere leefstijl gaan werken. Inclusief af en toe dat half uurtje lopen naar de bios. Toch mooi weer. Toen zei de fitnesstracker: "Overtraind!" en ik moet zeggen: dat kunnen ze toch wel goed detecteren. Energie en vooral focus een hele week weg.

Enige film die ik heb gezien is Dracula 2000: niet goed, wel interessant. Ging ik wat over schrijven, werd weer iets te lang, komt nog. Vandaag weer naar de bios geweest voor Teenage Sex and Death at Camp Miasma. Komt ook nog.

Matige Zweedse krimis, dat lukte nog net:

Blodsoffer (Netflix)
Lopendebandwerk qua Scandinavische krimi. Er is weer eens een seriemoordenaar die een heel ingewikkeld plan heeft, met uiteraard gruwelijke, ritualistische moorden. Er is een agent met persoonlijke problemen (ik tikte eerste 'personele problemen', ik denk omdat die een belangrijke rol spelen in het verhaal) die het op moet lossen. In dit geval een moeilijke vader-zoon relatie. Er zit weer eens rot in het systeem en de rot begint vanzelfsprekend aan de kop.

Acteerwerk en locaties zijn prima, maar het plot is echt een puinhoop. Op een gegeven moment vertrekt de afleidingsverdachte, precies de ene persoon die uit een zoekopdracht in het systeem komt rollen, precies op de juiste dag op de juiste tijd met een grote tas met messen in zijn kofferbak. Sowieso weet je gezien waar je bent qua aantal afleveringen dat dat de echte dader niet is. Iedereen gaat uiteraard ook weer als een kip zonder kop soloacties ondernemen.

Wel interessant vond ik dat er een soort metalaag overheen ligt, waarin karakters telkens dingen zeggen in de trant van: "Dit kunnen we doen, maar dat zou volstrekt onethisch zijn" en "Als ze erachter komen dat ik je dit heb laten zien, dan word ik direct ontslagen." Daar wordt het niet beter van, maar blijkbaar waren de schrijvers zich bewust van en wilden ze zich indekken voor hun gepruts.

Maar eerlijk is eerlijk: ik heb het toch weer afgekeken. Het is ook maar vijf afleveringen.

Toen zei de fitnesstracker: "Overtraind!" en ik moet zeggen: dat kunnen ze toch wel goed detecteren. Energie en vooral focus een hele week weg.

Goed bezig, hoe dan ook. Whatever the computers say :-)

Er is weer eens een seriemoordenaar die een heel ingewikkeld plan heeft, met uiteraard gruwelijke, ritualistische moorden.

ha en hoe vaak gebeurt zoiets nou écht.

Lisbon Story
'My car has a radio. With a cassette recorder. Dolby stereo.' Gisteren uit Lissabon. Nadat ik de beroemde soundtrack van Madredeus vond, waagde ik me aan dit toeristentripje van Wenders. (Hoeveel films van hem én van anderen zijn inmiddels vanuit de VVV gefinancierd?) Met Wenders weet je dat je – esthetisch gezien – kwaliteit krijgt. Nu ís Lissabon natuurlijk ook erg fotogeniek, en Wenders een heerlijke fetisjist voor het oude. Van de al genoemde cassettes, tot Fernando Pessoa en blikken oldtimers. Rüdiger Vogler speelt een foley artist, wachtend op een verdwenen regisseur. Een groep kinderen staat hem bij in zijn niet-zoektocht. De entree van Madredeus blijkt magisch mysterieus, ik snap dat de band populair werd. Wenders hopt tussen de liedjes door van ingeving naar ingeving. Allemaal tactiel, auraal, smaakvol. De losse eindjes worden bijeen geknoopt met platonische filmtheorie en wat Tati-slapstick. Veel Europeser krijg je het niet. De eenwording van alle culturele hoofdsteden op het Oude Continent. 'They go together.'

ha en hoe vaak gebeurt zoiets nou écht.

In Scandinavië schijnbaar elke maand. 😎

Geen energie voor films kijken en recenseren, dan maar sorteren.

Op Letterboxd heb ik alles geselecteerd dat ik 4 of meer sterren heb gegeven en vervolgens gekeken of je het kan streamen en waar. Vervolgens nog gekeken wat in enigszins redelijke kwaliteit (min. 720p) op YouTube staat. Voor Hollywood ben ik daarmee wel in 1975 gestopt en voor de rest in 1990, want de kans om het te vinden werd steeds kleiner. Om het niet van mijn mening af te laten heb ik er het gemiddelde cijfer op Letterboxd bijgezet en de eventuele positie in de top 500 om snel de krenten in de pap te kunnen vinden.

Ik presenteer: UW SPREADSHEET MET MIJN FILMSUGGESTIES

The Desert of the Real (Luuk Bouwman, 2025, De Balie)

Ik was erg te spreken over Luuk Bouwmans De Propagandist, dus toen zijn nieuwe documentaire weer een bioscooprelease kreeg met positieve kritieken, was dat een goede reden om weer te gaan kijken.

The Desert of the Real blijkt zelfs nog net iets beter dan De Propagandist. Dat komt vooral door het onderwerp. In De Propagandist liet Bouwman zien dat hij een onderwerp met diepgang kan behandelen en daar een goed opgebouwde film rond kan maken, maar het is verder visueel vooral conventioneel talking heads en archiefmateriaal wat de klok slaat. In The Desert of the Real vertellen mensen die een psychose hebben meegemaakt hun verhaal, inclusief re-enactments van hun ervaringen, waardoor Bouwman meer creatief kan zijn.

The Desert of the Real negeert eigenlijk volledig de biologie van de psychose en concentreert zich op de sociologie en filosofie er van, met vragen als "Wat is het 'ik'?" en "Is 'normaal' niet eigenlijk ook een vorm van collectieve psychose?" Voor mijn door Wikipedia- en YouTube-konijnenholen gevormde oppervlakkige kennis is dat erg Foucault, maar die naam valt nooit, ondanks dat één van de ervaringsdeskundigen de filosoof Wouter Kusters is, die toch ongetwijfeld met zijn werk bekend moet zijn. Dus misschien heb ik het mis.

Door die aanpak vanuit een groter filosofisch/sociologisch perspectief, gecombineerd met de trippy beelden, vaak archiefmateriaal uit nieuwsuitzendingen of popcultuur, kwamen ook erg sterke referenties aan Adam Curtis boven. Dat is alleen maar een compliment.

Curtis gebruikt dan weer niet re-enactments, het andere centrale element in The Desert of the Real, waarbij Bouwman ook in gesprek gaat met de geïnterviewden over of ze het zo willen of toch anders. Dat deed me meer denken aan een andere gigant in het genre, Errol Morris.

Twee grote namen, maar juist door het combineren is The Desert of the Real is toch wel echt Bouwmans eigen film.

Door die ensceneringen zit er ook wat humor in de film. Kunstenares Ine Poppes anekdote over hoe voor kerstmis een Vader Abraham-imitator werd ingehuurd door de instelling waar ze was opgenomen en zwaar gedrogeerde psychiatrische patiënten kwijlend in polonaise gingen op het Smurfenlied is daarbij toch wel het hoogtepunt. Ook het opgenomen gesprek met de Russische ambassade dat ze heeft bewaard is geweldig.

Daarmee is The Desert of the Real na Memory en Kabul, between Prayers alle de derde Nederlandse documentaire die hoog in mijn lijst van beste films van 2026 komt. Een topjaar voor de Nederlandse documentaire!

They Live (John Carpenter, 1988, Lab111)

Ik kende de reputatie van deze film als anti-kapitalistische satire, maar ik had er niet op gerekend dat in het begin hele stukken zouden zitten met een verzetsgroep die regelrechte marxistische theorie verspreidt. Blijkbaar heeft John Carpenter een flinke hoeveelheid Marx in de boekenkast staan. Dat eindeloze gevecht om Frank de zonnebril op te laten zetten is dan natuurlijk een metafoor voor hoeveel moeite het De Ware Socialist kost om de arbeidersklasse te overtuigen van zijn positie en tot actie te laten overgaan. Dan weet Carpenter ook dit nog in het script te stoppen:

"Look around at the environment we live in. Carbon dioxide, fluorocarbons, and methane have increased since 1958. Earth is being acclimatized."

Carpenter is niet het niveau vakman dat bijvoorbeeld Paul Verhoeven of James Cameron wel is en hier en daar rammelt de film nogal. Vooral de finale voelt nogal afgeraffeld. Dat is niet de schuld van hoofdrolspeler Roddy Piper, hoewel dat bepaald geen topacteur is. Aan zijn manier van vechten te zien is dat van oorsprong een showworstelaar en Carpenter is slim genoeg om hem niet al te veel tekst te geven, maar hem het stugge, zwijgzame type te laten spelen. Hij heeft ook goede chemie met zijn medespierbonk Keith David.

In Scandinavië schijnbaar elke maand. ?

ghehehe.

Ik presenteer: UW SPREADSHEET MET MIJN FILMSUGGESTIES

nice, nu ben je echt 'in the hobby' zoals ze in een aquariumwinkel zouden zeggen als je een extreem duur filter koopt. Ik dacht ik pik er een uit, en het werd House by the River, voor op de lijst.

The Desert of the Real 

psychose-films zijn blijkbaar in! (Love 22 ofzoiets draait ook al)

chips, bleek er al op te staan. Il Posto dan.

Ucho (Karel Kachyňa, 1970, De Uitkijk)

De Uitkijk heeft momenteel een programma rond de Tsjechoslowaakse New Wave. Dat betekent dat iedereen die hem nog niet gezien heeft in de regio Amsterdam NU gaat reserveren voor meesterwerk zonder weerga The Cremator. Maar die heb ik de pas gezien (ook in De Uitkijk), dus opteerde ik voor Ucho (Oor).

Nou associeer ik de Tsjechoslowaakse New Wave met een losse stijl met veel experimentatie, vaak nogal sprookjesachtig en als het in kleur is ook uitbundig gebruik daarvan. Beetje het filmequivalent van CoBrA. Ucho voldeed niet aan die verwachtingen, want het blijkt een heel klassiek opgebouwde paranoiathriller annex relatiedrama, gefilmd in een noir-stijl. Atypisch, maar wel goed. Ook wel heel expliciet anti regime, waardoor de film tot 1990 op de plank heeft gelegen.

Ludvik (Radoslav Brzobohatý), onderminister op het bouwministerie, en zijn eega Annie (Jiřina Bohdalová, van Murdering the Devil en When the Cat Comes) zijn naar een receptie geweest ter ere van bezoek van een Russische delegatie. Annie heeft zich vol laten lopen, maar voor Ludvik was het een stressvol avondje, want er komen zuiveringen aan en zijn baas, de minister, hoort bij degenen die in ongenade zijn gevallen over een rapport dat Ludvik mede heeft geschreven. Hij is de hele avond bezig geweest roddels en hints te ontcijferen. En bij thuiskomst blijken er dingen in huis niet te kloppen. Zo is er alleen in hun huis geen stroom, want een mooie excuus is voor een fijn schaduwrijke noirbelichting op basis van kaarslicht en zaklantaarns. Het lijkt er op dat er is rondgesnuffeld.

Tot overmaat van ramp is Ludvik het 10-jarig huwelijksjubileum van hem en Annie vergeten en zijn huwelijk zat al niet echt in lekker vaarwater. Bovendien is de stomdronken Annie in het begin van de film niet echt ontvankelijk voor zijn stress.

Ucho had net zo goed een Amerikaanse of Britse film uit die periode kunnen zijn, met zijn snijdende dialogen tussen twee echtelieden die elkaar al jaren niet meer kunnen uitstaan en Koude Oorlogsparanoia die langzaam tot waanzin drijft, hoewel de vorm hier wel typisch is voor een communistisch regime. Maar dat is nou net een genre waar ik heel erg van houd en Ucho is er ook gewoon een goede uitvoering van, naast door de goede cinematografie ook dankzij de sterke vertolking door Brzobohatý en Bohdalová van Jan Procházka's intelligente script.

Nog wat bonuspunten voor het veelvuldig voorkomen van de Tatra 603, de limousine van de Tsjechoslowaakse partijelite en geheime diensten en één van de meest opvallende auto's ooit.

NU gaat reserveren

Is al gebeurd. Soms denk ik dat ze bij De Uitkijk deze draad volgen. ;)

Purple Rain
Heeft het toch even 42 jaar geduurd voordat ik deze eens heb gekeken. Wist destijds al dat je niet te veel moet verwachten van films met/over muzikanten en dus gewoon genegeerd. Het grappige is dat het een heel eigen film is. Ik ga niet claimen dat het een vergeten avantgardistisch meesterwerk is, en als conventionele film werkt het op veel niveaus niet, maar...ik vond het fascinerend hoe ik de film eigenlijk al kende. Want eigenlijk een aaneenschakeling van videoclips die je destijds wel kon dromen. Eigenlijk niet meer dan optredens van Prince & The Revolution die dan werden gelardeerd met scènes uit de film. En dat net op zo'n manier dat je puntjes aan elkaar kon verbinden: gefrustreerde ouders, leuke vrouw, beetje tegenslag en een concurrent, maar Prince zegeviert met 'Purple Rain'. Ongetwijfeld had Veronica nog even de Lake Minnetonka-scène gespoild. Hoe dan ook, de verbindingsscènes zijn wat moeizaam, terwijl er echt wel iets van was te maken als ze clown Morris Day waren vergeten en het Oedipale dieper hadden uitgewerkt. Verder mooi kijkje in de jaren '80-esthetiek en dingen die je een hoofdpersoon niet meer ziet doen, zoals een vrouw (meerdere keren) slaan (ergens wel eerlijk, want onderdeel van zijn worsteling met zijn vader, maar in de huidige filmtaal haast ondenkbaar, buiten pakembeet een deprimerende Vlaamse arthousefilm.)

Morris Day vergeten? 😲

Laatst ook (her)bekeken. Op zich redelijk wat ik me ervan herinnerde. Een echt goede film is het wellicht niet maar ik als Prince en ms nog wel meer The Time* fan vermaak me wel.

* Feitelijk Prince by extension natuurlijk, maar tegelijk een heel goeie band die in de vroege dagen door Prince als een bedreiging werd gevoeld toen ze samen toerden, las ik in Morris’ boek, wat ook eigenlijk een Prince-biografie is.

Goody Goody
Een bevalling in een afgelegen hut in het bos, goed idee! Dat vind ook de midwife maar het stel is eigenwijs. Enfin gaat helemaal mis natuurlijk. Duurt wat lang maar dan begint de bevalling en dat is wel lekker smakeloze Yuzna-achtige (Re-animator) gore. Aan het eind blijf je wel met net wat te veel vragen zitten…

Teenage Sex and Death in Camp Miasma
De vorige films van Schoenbrun waren niet echt grappig, maar deze is wel degelijk grappig. Veel vibe, visueel fraaie scenes, charmante hoofdrolspelers, leuke knipogen en referenties die toch ook wel logisch in de film passen. Verder worden er veel dingen aangesneden wat ms wat rommelig lijkt maar de bijna 2 uur vlogen voorbij.

The End of Oak Street
Soort huwelijkscrisis met dino's. Onzinnig en er valt veel op aan te merken, maar ook gewoon lollig en zelfs wat spanning in sommige achtervolgingen.

Morris Day vergeten? 😲

Als filmpersonage waardeloos met zijn slechte oneliners. Net als Prince op het podium geweldig.

Le Révélateur (Philippe Garrel, 1968, Eye Filmmuseum)

Ik wist eigenlijk van te voren dat ik deze film niet zou gaan waarderen. Er is een bepaald type experimentele film uit eind jaren zestig/begin jaren zeventig dat me werkelijk helemaal niets doet en de omschrijving van Le Révélateur wees heel erg die kant op. Maar ik ben wel fan van de muziek die Radwan Ghazi Moumneh onder de artiestennaam Jerusalem in My Heart heeft uitgebracht en ik heb ook eerder goede optredens van hem gezien. Dus ging ik vooral naar deze voorstelling voor de livesoundtrack van Moumneh met de mij onbekende Réka Csiszér. Bovendien maar €5 toeslag bovenop de Cineville en net iets langer dan een uur, dus ook geen drama als het helemaal niets zou zijn.

Helaas bleek mijn voorspelling voor wat betreft de film uit te bekomen. Het is niet eens dat ik het echt slecht vond, maar het ging totaal langs me heen zonder me op enig moment te raken. Het jongetje had ook totaal geen acteertalent en zat regelmatig gewoon recht in de camera te kijken. En dan zoiets als de bijbel als wc-papier: grote worden jarenzestigclichés niet. Ik zat al snel veel meer op de muzikanten te letten dan op het scherm. Als de film daadwerkelijk totaal zonder geluid was vertoond, zoals maker Philippe Garrel het oorspronkelijk bedoeld had, dan was ik waarschijnlijk na een half uurtje vertrokken.

Maar het concert was best goed. Daarvoor 3½ ster. Niet hoger, want omdat het bij de film moet passen, miste ik een beetje de echt extatische momenten die in de concerten van Jerusalem in My Heart wel zaten.

Do you remember the 21st night of September?

https://www.youtube.com/watch?v=d2Mq6wxwCQA

Presidentin kyyditys (The Kidnapping of a President) (Samuli Valkama, 2026, De Balie)

Vrij melige komedie over de waargebeurde, zeer knullige fascistische couppoging en ontvoering van de president (Pertti Sveholm) en zijn vrouw (Riitta Havukainen) in 1930 in Finland. Doet nogal denken aan The Death of Stalin qua stijl van humor of een mindere aflevering van het Eerste Wereldoorlog deel van Blackadder, zeker omdat coupleider Kurt Wallenius (Aku Sipola) een soort fascistische, alcoholistische versie van generaal Melchett is.

De film heeft zijn sterke momenten, maar vaker is het het zowel qua tempo van de film als komische timing van de acteurs net niet. Het wordt nooit echt vervelend, maar het is allemaal een beetje stroperig. Hoofdrolspeler Jussi Vatanen (Fallen Leaves) en Havukainen vallen in positieve zin op.

Ik denk dat deze toch zeer voor de lokale markt gemaakt lijkende film alleen in Nederland is uitgebracht om dat er ook wat Nederlands geld in zit.

Teenage Sex and Death at Camp Miasma (Jane Schoenbrun, 2026, Het Ketelhuis)

Nadat hens vorige film I Saw the TV Glow een groot eerbetoon was aan X-Files, heeft Jane Schoenbrun nu maar gewoon Gillian Anderson in de hoofdrol gecast. Als een karakter dat zwaar geïnspireerd is door Gloria Swanson in Sunset Boulevard, hoewel er ook wel wat Dolly Parton in zit. In een film die een parodie op annex eerbetoon is aan slashers als Friday the 13th en Nightmare on Elm Street (bloedfonteinen!) En dat alles met een Lynchiaanse twist.

Kortom: Schoenbrun is nog steeds een knip-en-plakker met de filmgeschiedenis. Maar hen bereikt nu wel een Hank Shocklee-in-zijn-Bomb Squad-hoogtijdagen niveau. Het beetje schoolse, YA-toontje van I Saw the TV Glow is vervangen door zelfverzekerdheid met een dikke humoristisch knipoog en originele invalshoeken. Misschien ook omdat de boodschap die wordt gebracht is: maak je niet te druk, het is allemaal spel. Wat ook in de film zelf terugkomt: Counting Crows, echt? Voor die scene?

Het verhaal is gebouwd rond regisseur Kris (Hannah Einbinder) die de Camp Miasma-reeks mag rebooten dankzij het Sundance succes van haar korte film die Psycho hervertelt vanuit het perspectief van het douchegordijn. Ze wil deze opdracht graag doen, omdat ze als meisje haar eerste queer crush had op de hoofdrolspeelster van het origineel: Billy (Anderson). Billy heeft na die film nooit meer een andere film gemaakt en heeft zich teruggetrokken op het oude zomerkamp waar de eerst Camp Miasma-film is opgenomen. Kris gaat Billy opzoeken om haar te overtuigen in de reboot te spelen, maar er gebeurt meer. Kris heeft namelijk problemen zich seksueel over te geven - dissociatie wordt gesuggereerd - en heeft zich daarom op film als substituut gestort. Billy ontpopt zich tot een soort mengvorm van lerares en meesteres (niet met zweepjes en zo - hoewel het er wel bloederig aan toe gaat - maar dus meer Sunset Boulevard.) Het is allemaal een spel! Geef je over! Dit geldt ook voor film zelf: het is niet erg als er wat problematische punten in films zitten; focus op wat telt voor die films: vlees en vloeistoffen. Ren gedrenkt in bloed in je onderbroek door het bos, tepels vooruit en geniet ervan!

Dit alles in een surreële vertelwijze en met humor waar dingen worden meer gesuggereerd dan uitgesproken en de didactiek ver weg blijft. Verder is de vormgeving geweldig en heeft de cast precies de acteurs in bijrollen die je wilt, zoals Zach Cherry en Dylan Baker. Anderson is sterk, maar dit is toch de film van Einbinder, die goed onzeker en kwetsbaar kan spelen met een behoud van komische timing. Het stomme is dat ik dacht: "Zo doe je dat, zonder dat vervelende 'kijk mij eens excentriek zijn' van Sorry, Baby" en er later achter kwam dat de schrijver/regisseur/hoofdrolspeler Eva Victor van Sorry, Baby dus in deze film zit als een onherkenbare stoner punk-dj... Team Schoenbrun/Victor vs Martijn: 10-0. Ik kende Einbinders naam eigenlijk alleen omdat ze zo ongeveer de woordvoerder is van "Joods-Amerikaanse acteurs tegen de Gaza genocide", maar had haar nog nooit ergens in gezien. Dat blijkt te kloppen, want ze heeft ook nog nauwelijks in films gespeeld, maar is vooral bekend van de serie Hacks, die elk jaar tientallen Emmy's lijkt te winnen, maar in Nederland niet veel bekeken wordt of alleen door mensen die er verder niets over te melden hebben.

Ucho op de lijst, speelduur ook aangenaam.

Purple Rain ook nooit helemaal gezien, wel (gevoelsmatig) in de jaren negentig elke maand op tv, dus fragmenten genoeg.

Teenage Sex and Death in Camp Miasma

opvallend goed gedistribueerd deze. (ondanks of juist dankzij die titel.) Of is de naam Gillian nog altijd genoeg?

La Marge
'Soit bien sage.' Fijnzinnige Franse softporno, op een literaire roman gebaseerd, dus mét grimmige trekjes om het schuldgevoel buiten de deur te houden. Niemand minder dan Sylvie Kristel is hier op de toppen van haar fysieke kunnen als Parijse prostituee. Alleen al over haar lichaam zou je essays kunnen schrijven. De kleuren, de vormen! De film begint nog faunig en fun, met Joe Dallesandro en lieftallige echtgenote thuis. Het bloemenzaad vliegt in het rond. Natuurschoon (en bosjes) binnen en buiten. Vaderlief vertrekt daarna naar het donkere Parijs van schaduwen en sigaretten. Werkelijk overal komt hij dames van lichte zeden tegen, het wordt bijna een running gag. De soundtrack zwelt intussen ook flink op, niet alleen de verwachte orkestrale kringloopmuziek met van die fluwelen baslijnen, ook 10CC, Sailor en Pink Floyd piepen tevoorschijn. Tijdens You Shine Like a Diamond is alle seks inmiddels melancholisch en hard geworden. Neuken om te vergeten. 'You never get up, if you don't get up'

Parijs van schaduwen en sigaretten.

🫡

Als ik bovenstaande lees, denk ik "Wat een goede film heb ik gemist."

Nou je miste óók gedoe met eieren (brrr).

Ja, werd ik ook niet blij van en was ik dus alweer vergeten.

opvallend goed gedistribueerd deze. (ondanks of juist dankzij die titel.) Of is de naam Gillian nog altijd genoeg?

Schoenbrun zelf is een grote naam onder mat/snor/instappers-hipsters. En Mubi zit er achter met zijn distributeur Cinéart. Dat is geen Universal of WB, maar in vergelijking met de eenmansbedrijfjes die Nederlandse distributeurs soms zijn, is het wel een behoorlijke marktpartij.

Roma (Federico Fellini, 1972, De Uitkijk)

Het is 1972 en de tegen die tijd al legendarische Fellini denkt: "Fuck it, ik ben Fellini en ik heb het gehad met standaardfilms. Ik ga een film maken met alleen maar het soort scenes waarin ik de allerbeste ben." En zo krijg je Roma, een stel op zichzelf staande korte filmpjes rond de Eeuwige Stad. Op zijn Fellini's, dus technisch virtuoos en ook heel druk. Eigenlijk wel de volgende stap na Satyricon, waar nog een beetje een verhaal in zat. Gelukkig is het mozeskriebelsixtiessausje dat over die film lag in Roma grotendeels weg. De verkeershel op de ringweg (met dank aan Shell) is mijn favoriete deel, maar ook de bordelen (raar), de kerkelijke modeshow (nog raarder) en het begin met de aankomst in de huurwoning en het volgende etentje zijn Fellini die achteloos zijn brille ten toon spreidt. Het mist zo wel de emotionele impact van 8½ en La Dolce Vita, maar dat maakt dan wel weer dat het lekkerder wegkijkt.

Ook weer een film met alleen openingstitels. Einde is einde, lichten aan. Ik vind dat we daar naar terug moeten, want het zet een duidelijke punt in plaats van dat soort langzame doodbloeden met een eindeloze aftiteling. Ik hoef ook niet te weten welke kappers en chauffeurs allemaal aan de film meegewerkt te hebben. Zal wel contractueel moeten, maar kan dat niet op een website

A Face in the Crowd (Elia Kazan, 1957, Lab111)

Radioverslaggeefster Marcia (Patricia Neal) ontdekt bij een reportage in een gevangenis in Arkansas Larry Rhodes (Andy Griffith), een charismatische zanger en verteller. Ze doopt hem Lonesome Rhodes, wat al heel snel een totaal idiote bijnaam voor iemand met zo een vlotte babbel en daarbij behorende versiertalent blijkt, maar hij blijft hangen. Rhodes zit in de gevangenis voor dronkenschap en komt al snel vrij. Marcia rekruteert hem voor de radio en vandaar schijnt hij als een komeet omhoog tot landelijk niveau. Zijn succesvolle "ik ben maar een eenvoudige boerenjongen, maar volgens mij is het allemaal heel eenvoudig"-act en zijn losse relatie tot de waarheid - die snelle babbel heeft hij deels van een vader die oplichter was - maken hem een geliefd rekruteringsdoel voor grootkapitaal en conservatieve politici. Marcia ziet het met lede ogen aan, maar is ook betoverd door Rhodes' charisma. Mel Miller (een piepjonge Walter Matthau), een vroege schrijver aan Rhodes' tv-show, daarentegen, haat hem al snel met een passie. En dit is ook iets dat niet goed kan blijven gaan.

A Face in the Crowd is niet de meest originele film - je ziet de meeste gebeurtenissen ruim van tevoren aankomen - maar wel erg goed gemaakt. Regisseur Elia Kazan en scenarist Budd Schulberg hadden hiervoor al bewezen dat ze een film konden maken met On the Waterfront. Net als daar is er een script waar goede acteurs wat mee kunnen. En er is een sterke cast met onder meer Matthau (ik geloof dat dit zijn doorbraak was) en Neal, maar het is toch echt de film van Andy Griffith. Die naam zij me verder helemaal niets. Dat klopt, want hij heeft vooral tv-werk gedaan te hebben voor dingen die nooit de Atlantische Oceaan overgekomen zijn, met één grote uitzondering: Matlock. Matlock heeft een dijk van een stem!(Hij heeft ook een aantal Grammy's gewonnen.)

https://www.youtube.com/watch?v=6LJA4n-QAbg

Aan het einde valt Rhodes natuurlijk door de mand, als door een open microfoon blijkt hoeveel hij zijn fans minacht. Ik zag wat reacties dat dat niet realistisch is, gezien bijvoorbeeld Trump of Berlusconi, maar ik denk dat het voor iemand die toch vooral een entertainer is wel redelijk klopt. Mensen hebben toch meer geïnvesteerd in politici en religieuze leiders die ze vereren dan in entertainers, zelfs als het entertainers met een politiek insteek zijn. Matthaus karakters voorspelling dat Rhodes wel een comeback zal maken, maar nooit meer zo populair zal worden, lijkt me dan ook redelijk. En uiteindelijk ging ook Orbàn ook voor de bijl en Trump is ook niet meer bepaald populair.

Bronenosets Potyomkin (Sergei Eisenstein, 1925, Lab111)

De matrozen van de Potjomkin weigeren borsjtsj (dicteewoord!) gemaakt met verrot vlees waar de maden uit kruipen te eten. Russische soldaten in Japanse krijgsgevangenschap krijgen nog beter te eten! (Dit hele verhaal speelt zich af tijdens de voor het Russische Rijk desastreus verlopen oorlog met Japan. Het zou me niet verbazen dat als je "verpletterende nederlaag" opzoekt op internet, je de slag bij Tsushima vindt. Niet goed voor de moraal, maar vlees met maden is nog slechter, denk ik zo.) De officieren proberen de muiterij hardhandig de kop in te drukken, maar de mariniers sluiten zich er bij aan bij. Daardoor lukt het de matrozen het schip over te nemen. Ze zetten koers naar Odessa, waar ze steun krijgen van de lokale bevolking. Het tsaristische leger richt daarop een bloedbad aan in de stad, maar de Potjomkin weet het hoofdkantoor van de generaal aan gort te schieten en het squadron dat op ze af is gestuurd, sluit zich bij de opstand aan.

Maar Bronenosets Potyomkin moet je niet kijken voor het verhaal. Het is Sovjet-propaganda van de minst subtiele soort. Ook voor het acteren moet je hier niet zijn. Om ideologische redenen zijn er namelijk geen hoofdrolspelers; het gaat om het collectief van het volk. Ook heel communistisch: op een gegeven moment moeten de muiters zich organiseren en krijg je de tussentitel (ik parafraseer): "Tumultous meetings last until late in the evening". Zelfs in hun propaganda moeten communisten toegeven dat ze eindeloos vergaderen over onderlinge meningsverschillen.

De reden dat de film zo hoog staat aangeschreven in de filmgeschiedenis is vanwege de enorme vernieuwingen in montage die Sergei Eisenstein introduceerde, vooral op het gebied van cross-cutting: het telkens wisselen van perspectief en personages. Zelfs naar moderne maatstaven is de film vaak nog enorm snel en opzwepend, tot op het hectische af. Dit wordt nog versterkt door de opzwepende score die Edmund Meisel specifiek voor deze film schreef. Dat culmineert in de trappenscene, terecht hoog in het canon van belangrijke momenten uit de filmgeschiedenis. En totaal verzonnen: de muiterij op de Potjomkin was echt, maar het bloedbad op de trappen in Odessa heeft nooit plaatsgevonden.

Voorafgegaan door een interessante lezing van Volkskrant filmrecensent Kevin Toma, die ook nog La Révolution en Russie, een Franse film van 4 minuten uit 1905, kort nadat de opstand daadwerkelijk plaatsvond, liet zien. Zoals de meeste van die heel vroege films erg statisch, wat dan weer Eisensteins innovaties benadrukt.

Zoals veel Sovjet-films is Bronenosets Potyomkin in prima kwaliteit te zien op het YouTube-kanaal van Mosfilm.

Ik zag hem in Lab111.

Resident Evil (Zach Creggers, 2026, FilmHallen)
Ik ben in het bezit van Resident Evils 2 (volgens mij de remaster), 4, 5, 7, 8 en iets dat Revelations heet, maar ik heb er nog nooit één van gespeeld. Ik heb een beetje een probleem met impulsaankopen van videospellen in de uitverkoop. Ik weet dat er één is met een soort Texas Chainsaw Massacre inslag en ééntje met een vampierdominatrix, die een tijdje terug een soort populaire meme was. Maar als je daar ook hitsige fanfiction over hebt geschreven, heb ik slecht nieuws: die zit niet in de film. Laten we staan voor een vervolg.

Ik ben ook niet naar naar deze film geweest vanwege de spellen, maar omdat het de nieuwe film is van Zach Cregger, van Barbarian en Weapons. Naar mijn mening is Cregger op dit moment één van de beste regisseurs van het betere popcornvermaak. Een echte vakman, die enorm spannende momenten goed met scherpe humor afwisselt en dat dan ook altijd netjes rond de 90 minuten afrond.

Dat geldt ook weer voor Resident Evil, maar het is toch wel anders. Barbarian en zeker Weapons waren behoorlijk origineel, maar Resident Evil een schaamteloos eerbetoon is aan naar wat ik aanneem dat Creggers helden zijn. Met name Sam Raimi en vroege Peter Jackson (kunnen we vroege Peter Jackson trouwens niet terug krijgen?) Het eerste deel van de film is meer Evil Dead, op het einde gaan we meer naar Brain Dead. Er zit ook nog flink wat The Thing in en dan gaan we op het einde ook nog van de heel recente invloed van The Substance (dat het naar mijn idee weer van een ander videospel dat ik wel gespeeld heb, Inside, had, maar misschien hadden die het wel weer van een Resident Evil spel?) naar heel klassiek met King Kong. Omdat de Resident Evil spellen ook graag leentjebuur spelen bij horrorklassiekers, moet ik alleen wel een slag om de arm houden of dat niet de invloeden van Capcom waren, die Cregger keurig heeft overgenomen.

De special effects zijn vaak lekker tactiel, maar er zijn wat mindere, te computerige momenten. Af en toe blijft Cregger ook net wat te dicht bij het videospel, bijvoorbeeld als de hoofdpersoon over een smal randje moet lopen of over een stel auto's moet klimmen.

Bijna de hele film wordt gedragen op de smalle, maar wel voldoende sterke schouders van Austin Abrams. Zijn karakter heeft wat trekjes van Ash uit Evil Dead, maar dit is 2026 en niet de Reagan-periode van opgepompte actiehelden, dus hij blijft wat meer een schlemiel, ook na het verslaan van heel wat monsters.

Een tweede Oscar voor een Cregger film zit er niet in, maar het is dus wel prima vermaak, ook net wat beter dan Send Help, de recente film van Creggers inspirator Raimi.

Dat was dus in FilmHallen, die na hun 70s en 80s programma nu logischerwijs bij de Nineties zijn aangekomen. Ik die lijst bekijken: GEEN HAL HARTLEY. Mijn GenX hart breekt. Ik mag toch hopen dat het een rechtending is of zo, anders is het onvergeeflijk, zeker omdat ze ook een Pixies-liedje voor de trailer gebruiken.

Bij Lab111 kan je ook suggesties aandragen. Ik heb ze gespamt en ze hebben alles op de stempagina geplaatst. Dus het vriendelijke verzoek ze omhoog te stemmen. Het staat helemaal onderaan met mijn naam erbij. Citizen Kane is van een andere Martijn. Je kunt ook op Trust stemmen. Als FilmHallen het niet doet, dan maar zo.

Schoenbrun zelf is een grote naam onder mat/snor/instappers-hipsters.

haha fantastisch :-)

Ook weer een film met alleen openingstitels. Einde is einde, lichten aan. Ik vind dat we daar naar terug moeten, want het zet een duidelijke punt in plaats van dat soort langzame doodbloeden met een eindeloze aftiteling. Ik hoef ook niet te weten welke kappers en chauffeurs allemaal aan de film meegewerkt te hebben. Zal wel contractueel moeten, maar kan dat niet op een website

hmm interessant. De namen hoef ik ook niet, maar na-marineren is vaak wel fijn. Alleen gaan in (de meeste) bioscopen de lichten razendsnel uit, dus ben je er toch in één klap uit, en dan kan die punt inderdaad net zo goed door de film zelf worden gezet.

Voorafgegaan door een interessante lezing van Volkskrant filmrecensent Kevin Toma

Ooit gezien als inleider van Crash (van Cronenberg). Fijne, zachtmoedige man.

GEEN HAL HARTLEY. Mijn GenX hart breekt. Ik mag toch hopen dat het een rechtending is of zo, anders is het onvergeeflijk, zeker omdat ze ook een Pixies-liedje voor de trailer gebruiken.

gevoel dat ie vergeten is, laatst ook al een filmliefhebber gesproken die moest bekennen nog nooit een Hartley te hebben gezien.

The Nile Hilton Incident
'O, eenzame reiziger.' Weinig verrassende, maar wel degelijk stijlvolle Egyptische film noir. Al moeten we hier misschien van beige noir spreken, want Cairo oogt akelig stoffig. Het is 2011, de revolutie op het Tahrirplein broeit, en de film maakt goed duidelijk waarom. Het land is door en door corrupt, ook ieder politiekorps werkt 'voor zichzelf'. Fares Fares (een Zweedse Libanees) speelt een agent die ze best 'de Neus' hadden kunnen noemen. Sjoemelig sjokt hij als een soort private eye door de straten en bezat hij zich op zijn appartementje, nadat er een stinkend zaakje op zijn pad is gekomen. Een 'zangeres' is vermoord en een Soedanees kamermeisje heeft het gezien. De Chinatown-vibes zijn daar, want regisseur Tarik Saleh kent zijn klassieken. Hoge omes komen ook nu weer met alles weg, zeker als het om fatale vrouwen gaat, en wij 'rooten' voor de 'durak' die in deze kapotte wereld koste wat kost het goede wil doen. Intussen loopt de body count op, en wie het aantal sigaretten (en joints) nog wil bij houden heeft een tweede balpen nodig. 'Het is veel te vroeg om mensen op te pakken, ik heb niet eens ontbeten.'

Trust is een must. Je moet dit soort zaken aan eckte-eckte Gen X'ers overlaten.

Lijst bekeken, te veel mainstream Hollywood, te weinig Bad Lieutenant, Tetsuo Body Hammer en Slacker (samen met Trust het Gen X manifest.) Ook qua Frankrijk wat veilig, zonder La Belle Noiseuse en Conte d'été.

Nou +2 voor Trust want die zou ik ook weer eens in de bioscoop willen zien. Ben vooral benieuwd wat ik nu van Martin Donovan zou vinden, want destijds supercool. Maar goed, ik heb Lab111 ook wel eens proberen te overtuigen om Happy Hour te draaien (ver voor Drive My Car), is natuurlijk niet gelukt.

NAZA ((Yuval Abraham & Rachel Szor, 2026, The Movies)

Ik ging hier heen met de gedachte dat het een documentaire was over de genocide in Gaza. Dat is het ook wel, maar veel meer nog is het een documentaire over de moderne surveillancestaat, met Gaza, waar elke sensor van elke mobiele telefoon wordt uitgelezen door de systemen van de Israëlische inlichtingendiensten en van elk gebouw dronebeelden in het systeem zitten, als het ultieme eindpunt. Lijkt me daarmee dus uitermate interessant voor lezers op dit forum.

De documentaire bestaat uit gesprekken met anonieme medewerkers van het Israëlische inlichtingendiensten en leger, die zich niet meer konden vinden in de gevolgde methoden.

Er waren (zijn?) twee algoritmes in gebruik: Lavender om potentiële Hamas-leden te identificeren, dus personen kregen een verdachtheidsscore, en Where's Daddy? om dan te bepalen waar ze woonden. Zoals de naam al suggereert, maakt dat laatste algoritme veel gebruik van metadata van familie. Er wordt ook uitgelegd hoe fout dit kan gaan. Je kan bijvoorbeeld zonder het te weten bij een bakkerij werken vlakbij een (voor jou) geheim Hamas-commandocentrum. Het systeem ziet dan dat jij rond lunchtijd enorm veel contacten hebt met Hamas-leden. Heel verdacht. En voor Where's Daddy? geldt: ook Hamas-leden laten weleens hun telefoon thuis liggen. (Ik neem trouwens aan dat de echte kopstukken van Hamas, net als b.v. Osama bin Laden om precies deze reden helemaal offline zijn, maar dat komt niet ter sprake.)

Maar er worden ook duidelijke politieke/militaire keuzes uit de doeken gedaan die getuigen van enorme bloedlust en respect voor mensenlevens. Zo werd specifiek besloten verdachte Hamas-leden 's nachts als ze thuis bij hun gezin waren te bombarderen, omdat dat gemakkelijker was. En de titel NAZA komt van een Hebreeuws acroniem voor 'nevenschade', het aantal burgerslachtoffers dat bij een bombardement verwacht wordt. Zelfs voor laaggeplaatste Hamas-leden werd 20 burgerslachtoffers nog acceptabel gevonden.

Yuval Abraham is een erg goede interviewer, die telkens precies de vragen en vervolgvragen stelt die tot de kern gaan en de geïnterviewden hun verhaal laat doen. Hij vraagt ook telkens goed door over waarom de geïnterviewden meededen en of ze geen spijt hebben. Dat levert de standaard "Zo was het systeem" en "Dat waren de orders" antwoorden op. En dat terwijl ze regelmatig mee luisterden, terwijl de bommen gedropt werden.

Er valt natuurlijk weinig te zien bij interviews met mensen die anoniem willen blijven. De oplossing die daarvoor gevonden werd, vond ik erg sterk. De interviews vinden plaats op daken (waarschijnlijk de minste kans op afluisteren). Ondertussen worden beelden getoond van mensen in Tel Aviv die door de ramen van hun appartementen gefilmd worden. Vaak kijken ze naar het nieuws over de oorlog op televisie. Op een gegeven moment mensen die aan het werk zijn in het hoofdkwartier van het leger. Dit versterkte voor mij heel erg heel erg het thema van constante surveillance: ook jij kan in de gaten gehouden worden, zonder dat je het door hebt.

Wat nauwelijks aan bod komt, is het grotere plaatje van het waarom van deze manier van oorlog voeren. Even horen we iemand die meer van de politieke tak van de inlichtingendienst komt, die zegt dat het doel is dat er geen Palestijnse staat komt, terwijl het leven in Israël zoveel mogelijk zijn gang kan gaan. Er worden ook wat zinnen gewijd aan een groter historisch perspectief over nationale mythes in Israël met de geschiedenis van Tel Aviv als illustratie, maar ook dat blijft wat schamel.

Ook de effecten van al het geweld worden aanvankelijk niet getoond, maar alleen besproken. Tot de slotscene, die zelfs na alles wat je gehoord hebt, dan nog steeds aankomt als een mokerslag in het gezicht.

Gothic (Ken Russell, 1987, Prime Video)

Percy Shelley (Julian Sands), Mary Shelley (Natasha Richardson) en Claire Clairmont (Myriam Cyr), Byrons minnares van het moment, komen aan bij de villa die Lord Byron (Gabriel Byrne) heeft gehuurd aan het Meer van Genève om aan de talloze schandalen die hem achtervolgen te ontsnappen. Daar ook aanwezig is zijn lijfarts en biograaf dr. Polidori (Timoty Spall). Ze gaan voor een avondje de volle 19e-eeuwse decadentie, je weet wel: stukje orgie, stukje seance, stukje filosoferen over God en wetenschap, stukje laudanum drinken. Nou ja, dat laatste kan je wel vervangen door heel veel laudanum drinken. Met name Percy lust er wel pap van. Dat loopt een beetje uit de hand allemaal (dat had ik nou nooit zien aankomen) en de hoofdpersonen beginnen te geloven dat ze met hun seance echt een demon hebben opgeroepen.

Ken Russell heeft nogal een reputatie als regisseur van over the top decadente films. Ik kende tot nog toe alleen The Devils en die voldeed volkomen aan de verwachtingen. Veel verder ben ik nog niet gekomen, omdat noch de streamingdiensten noch de Amsterdamse bioscoopprogrammeurs liefhebbers van de man lijken te zijn. Ik wil erg graag Altered States en The Lair of the White Worm, de film die Hugh Grant naar het schijnt jarenlang op zijn zwarte lijst van interviewonderwerpen had staan, nog zien.

Maar zie daar: ik vind Gothic ineens vond op Prime en die voldeed aan alle verwachtingen. Het is een freudiaans-katholiek aangedreven ero-horrortrip van wereldklasse. Alle acteurs weten ook wat ze te doen staat en gaan helemaal los, de altijd geweldige Spal voorop. Componist Thomas Dolby drukt alle knopjes van alle synthesizers tegelijk in. Maar zoals je verwacht bij Russell is de vormgeving het hoogtepunt. Ik zie op Letterboxd dat de andere credits van art director Michael Buchanan Orlando en Carvaggio van Derek Jarman (die op zijn beurt de art direction voor The Devils deed) zijn.

Het verhaal is een recreatie van de nacht waarop de hoofdpersonen door slecht weer een griezelverhaalwedstrijd hielden, waar Frankenstein uit voortkwam, maar waar Polidori ook de grondslag legde voor het moderne vampierverhaal. Verrassend genoeg blijkt bij snel wat nazoeken dat Russell en scenarist Stephen Volk niet eens heel ver van de werkelijke details zijn afgeweken, ze hebben er alleen een hysterisch opiumnachtmerriesausje overheen gegoten. In het begin vond ik het nog een beetje tam, alhoewel wel al erg sterk vormgegeven, maar als het los gaat op het einde, dat gaat het ook wel echt los. Het moment dat Polidori zichzelf stigmata begon te geven door met zijn handen op de spijker waarop een crucifix had gehangen te slaan, dacht ik: dit is mijn soort film.

Russell altijd leuk.

Gothic, inderdaad wat OMC zegt en ook die soundtrack van Dolby die Trey heeft „gequote” in White As They Come van Secret Chiefs 3.

Embassy of the Free Mind
Goed onderwerp: de Ritman Bibliotheek in Amsterdam, ofwel The Embassy of the Free Mind, waar ik recentelijk eindelijk geweest ben. Helaas is de documentaire minder geslaagd. Een foutje zoals het Perzische boek wat ondersteboven wordt getoond en doorgebladerd is bijvoorbeeld slordig, maar later gaat dat weer wel goed (zelfs de bladerrichting) dus dat is een kleine slip up. Maar een beter script en redactie zou een beter verhaal opleveren, het is nu wat saai en het camerawerk wat al de hele film mild irriteert gaat naar het einde toe helemaal off the rails…

Rose
Rose is een soldaat, een vrouw, belandt in een klein protestants dorp waar ze doorgaat voor man. Die aap komt uit de mouw en dan gaat het helemaal mis natuurlijk. Had in potentie meer over gender kunnen zeggen maar is nu wat stroef. Dat ik de actrice die Rose speelt geen moment als man kan zien helpt niet.

Rubber
Ik dacht dat ik deze gezien had maar toch niet. Ging er met zeer lage verwachtingen in en er is zeker een „kijk mij eens weird zijn” vibe maar ik moet toegeven dat het me uiteindelijk meeviel, voor een film over boze, moordlustige autobanden.

De ofrivilliga (Involuntary)
Force Majeure, Play en Triangle of Sadness vond ik erg goed maar deze was meh. Ik snapte niet zo goed wat nou eigenlijk het punt was. De meerdere verhalen door elkaar gesneden vond ik ook geen prettige vorm.

I Live Here Now
Nog een Rose, onbedoeld zwanger belandt ze in een vreemd tehuis. Mooie beelden, al begint die neon type beat ms wel wat sleets te worden, maar echt vlotten wil het ook niet ondanks de sterke performance van de hoofdpersoon.

Magasiskola (The Falcons)
Jongeman met ornithologische neigingen beland op een boerderij van een stel valkeniers (en één vrouw). Delen van de film zijn bijna een soort musical optics waar de kwaliteit van mijn rip me wel een beetje opbreekt. Veel staat symbool voor dictatuur en communisme in het bijzonder, gaat op herhaling als ik betere kwaliteit kan vinden.

De Gaulle: Liberté (Antonin Baudry, 2026, Cinecenter)

Een verrassend grote stap achteruit ten opzichte van deel één. Het grootste probleem is dat het Franse chauvinisme er hier wel erg opgelegd wordt, inclusief meerdere muzikale intermezzo's van patriottische liederen. Verder wordt breed uitgemeten dat de Amerikanen van Frankrijk een soort Amerikaanse kolonie willen maken - een plan dat ongetwijfeld gespeeld zal hebben, want er was ook een plan Duitsland definitief terug te werpen tot een agrarische staat, maar het is lastig in te schatten hoe dicht het bij de uitvoering is gekomen - maar als De Gaulle (Simon Abkarian, weer erg goed) dan in Algiers landt is het zonder enige ironie: "Welkom in Frankrijk!" Alle Afrikaanse troepen vechten ook heel blij mee met De Vrije Fransen. Op basis van deze film zou je zeggen dat Roosevelt (Campbell Scott) één van de grote slechteriken van de Tweede Wereldoorlog is, terwijl je louter positieve indrukken krijgen van bijvoorbeeld Winston 'Bengaalse Hongersnood' Churchill (Simon Russell Beale) en Anthony 'Suez Crisis' Eden (Tom Mison). De nazi's blijven net als in Résistance een grotendeels gezichtloze en vrij abstracte vijand.

We krijgen ook veel minder amusante scenes waarin De Gaulle zijn totale gebrek aan talent voor diplomatie ten toon spreidt dan in deel één. Deels ook omdat hij door begint te krijgen hoe het spelletje gespeeld wordt en daar, zonder iets van zijn rechtlijnigheid in te verliezen, gebruik van begint te maken, met als hoogtepunt het uiteindelijk na Nederlands minderheidskabinet waardige eindeloze onderhandelingen in één vergadering uitmanoeuvreren van concurrent generaal Giraud (Thierry Lhermitte) . Dan is de film toch weer op zijn best.

Het andere deel dat nog steeds goed is, is het vakwerk van traditionele oorlogsfilm maken. Meteen in het begin krijgen we een geweldige veldslag in de woestijn te zien onder leiding van generaal Leclerc, de militaire held van de Fransen (Niels Schneider). Verder zijn er ook prima spannende scenes rond verzetsheld Jean Moulin (Félix Kysyl) en de nog van deel één bekende Livia (Anamaria Vartolomei, overigens de enige vrouw met een rol van betekenis in deze film van dik 2,5 uur.)

Al met al nog steeds een film die gedurende zijn volledige, lange speelduur weet te vermaken, maar het toch redelijk genuanceerde beeld van De Gaulle als een dappere man met principes, maar ook een ontzettende houten klaas met een godcomplex uit Résistance, wordt hier door een groot deel vervangen door veel simplistischere hagiografische en patriottische propaganda.

Digger (Alejandro G. Iñárritu, 2026, Eye Filmmuseum)

De Dr. Strangelove van de klimaatkomedies, maar dan met de middeleeuwse vulgariteit van bijvoorbeeld Reynaert de Vos, zoals die nu nog doorwerkt in carnaval. Maar dan wel carnaval in de overambitieuze eindeloze spiegelpaleisvorm van iets als 8½, in een sterk op Roy Andersson (Songs from the Second Floor, About Endlessness) geïnspireerde vormgeving vol wit geschminkte gezichten en op instorten staand midcentury design.

Verreweg het beste dat Tom Cruise ooit gedaan heeft en ook Riz Ahmed is in bloedvorm. John Goodman hangt met veel plezier de anaal gefixeerde nar uit, want die speelt de Amerikaanse president. Film van het jaar, zelfs als Sandra Hüller en Jesse Plemons er maar half bijhangen.

De soundtrack is ook erg goed. Die is van Cosmo Sheldrake, wat de zoon blijkt van die gekke kwakzalver Rupert.

Nog wat achterstallig onderhoud:

Dracula 2000 (Patrick Lussier, 2000, SkyShowtime)

Ik heb een zwak voor vampierfilms en dan vooral die met veel lore. Daar kun je ook lekker op los gaan, want Bram Stokers roman mag dan een klassieker zijn, het is verhaaltechnisch ook een gatenkaas. Ik hoop nog altijd op de film over de gefrustreerde postbode die elke keer met aangetekende post uit Engeland in zake zijn vastgoedaankopen naar Kasteel Dracula moet en dan wordt er niet open gedaan, want de graaf ligt in zijn kist. Dracula 2000 is niet die film, maar het lore-aspect is wel het sterke punt van deze verder nogal middelmatige film.

Het begint best goed qua horrorfilm. De opening in Londen is behoorlijk spannend en wordt met flair verteld. Dan verplaatst de actie zich naar New Orleans (vampierhoofdstad van de Verenigde Staten) en daar wordt het allemaal behoorlijk meh.

Sowieso is er duidelijk een sponsordeal met Virgin Megastore - deze film speelt in de laatste periode dat met cd-verkoop bakken geld te verdienen was - want de locatie in New Orleans is heel vaak prominent in beeld. Er is dan ook een prominente soundtrack met alle nü-metalbands er op, plus Slayer en Monster Magnet. Die laatsten hebben zelfs hun video op de jumbotron van de Virgin Megastore en krijgen de goedkeuring van Dracula, gespeeld door Gerard Butler. Nou ben ik behoorlijk Monster Magnet-fan, maar het gaat om zo een beetje hun slechtste nummer. Butler zag er trouwens wel echt goed uit in zijn jonge dagen, meer als een Franse professionele danser dan de Schotse houthakkerlook die ik met hem associeer. En als hij een schop geeft, is het al met precies dezelfde techniek - geheven been, uit de knie - die hem later zijn plek in de filmgeschiedenis zou geven met 300!

Grootste probleem is dat in NOLA de film grotendeels verandert in een matige actiefilm die veel scenes uit The Matrix en Blade slapjes kopieert met inmiddels hopeloos verouderde computereffecten. Regisseur Patrick Lussier gooit er nog wel wat redelijke Argento-achtige scenes in, maar die maken de film als geheel alleen maar rommeliger. Ook jammer is dat Lussier niet helemaal los gaat met Dracula's bruiden, gespeeld door Jennifer Esposito, Jeri 'Seven of Nine' Ryan en een actrice met de aparte artiestennaam Vitamin C. De drie dames hebben namelijk duidelijk wel zin om er een campy softcore vampierspektakel van te maken - deze film zit natuurlijk ook in het tijdperk van dingen als Wild Things, Bound en Showgirls - en gooien waar mogelijk alle remmen los, maar het moest wel tienervriendelijk door de keuring komen, dus het blijft allemaal heel tam.

Maar goed, dan een blokje spoilers voor het lore deel:
In deze film is Dracula Judas. Vandaar die afkeer van christelijke symbolen en zilver (vanwege de 30 zilverlingen). Hij kan ook niet dood, want hij is gedoemd op Aarde te blijven, want de toegang tot het hiernamaals is hem ontzegd. Ik kan niet ontkennen dat het een geweldige vondst is. Er wordt zelfs nog even gehint naar een serieuze verkenning van de liefde voor Jezus waardoor Judas überhaupt discipel is geworden en de redenen voor zijn verraad, maar daar is het dan toch de film niet voor. Ik moet zeggen dat het einde met een grote rol voor een levensgroot neon kruis ook wel heel goed gevonden is voor het soort christelijke kitsch dat ik met de zuidelijke staten van de VS associeer.

NAZA op de lijst.

Dat loopt een beetje uit de hand allemaal (dat had ik nou nooit zien aankomen) 

gheheh. Altered States! Crimes of Passion!

Sowieso is er duidelijk een sponsordeal met Virgin Megastore - deze film speelt in de laatste periode dat met cd-verkoop bakken geld te verdienen was - want de locatie in New Orleans is heel vaak prominent in beeld. Er is dan ook een prominente soundtrack met alle nü-metalbands er op, plus Slayer en Monster Magnet.

haha het is dat ik vampierenfilms juist niks vind – dus 'm niet ga kijken, maar dit is wel een heerlijk detail.

The Devil's Bride
'Neem je dochter terug!' Ecstatic dancing, the movie. Vreemd als een kiwibes en intrigerend als Joanna Newsom draait deze opera zichzelf om haar eigen as tureluurs.. Om te beginnen wordt er dus alléén maar gezongen. Niks laffige musical, gewoon volle bak avant-garde, en dat ook nog een in het Litouws. Het laatste zorgt ervoor dat de duivel met een hardcore R rapt. (En waarom ook niet?) Lange tijd blijkt de fabel vooral hippie-vrolijk. De duivel koopt weliswaar het kind van een molenaar, maar wacht braafjes totdat ze groot is. (Hij kan als gevallen engel toch niet meer terug.) Noem het Belle & Beëlzebub. Vrije liefde en vrolijke dorpsdansjes tieren in de tussentijd weelderig op de prachtige studio sets. Potentiele vrijers worden op onnavolgbare wijze tegengehouden. Het feeëriek gefröbel vermoeit snel, maar net toen ik dacht, krijgen we ook nog wat kiftiaanse melancholie, baadt de vader in zijn schuldgevoel, en de nu volledig tot wasdom gekomen dochter in een doorzichtig tenuetje in een meertje. 'Hemeltjelief, op dat moment verloor ik mijn ziel.'

Sweet Smell of Success (Alexander Mackendrick, 1957, Prime Video)

J.J. Hunsecker (Burt Lancaster) is een almachtige entertainment- en roddelcolumnist. Het is 1957 en we zitten in de overgang van de krant naar televisie als het belangrijkste medium; Hunsecker heeft ook al een soort talkshow. Sidney Falco (Tony Curtis) is een persman met een probleem: hij is door Hunsecker op de zwarte lijst gezet; de artiesten en clubs die hij representeert komen niet meer in zijn columns. De reden: Falco vertegenwoordigt het kwintet van jazzgitarist Steve Dallas (Martin Milner) en die heeft een relatie met Hunseckers zusje Susie (Susan Harrison). (Dit speelt ook net op de overgang tussen jazz en rock 'n' roll als de meest populaire muziek.) J.J. is daar zwaar op tegen. De film houdt een beetje in het midden of dat is vanwege een incestueuze liefde voor haar (dat kon je in 1957 sowieso niet uitspreken in een Hollywoodfilm) of omdat zijn controledwang door zijn (media)macht totaal uit de hand is gelopen. Hoe het ook zij: zolang Falco niet voor elkaar krijgt dat Steve en Susie uit elkaar gaan, kan hij vergeten dat zijn klanten nog in de column voorkomen. Dus gaat Sidney aan het werk om Steve kapot te maken. Het zijn de jaren '50 in de VS, dus iets met 'marihuanasigaretten' en 'communisme' moet werken, maar Falco gebruikt werkelijk elke smerige truc die hij kan bedenken.

Heerlijk cynische noir, dit. Echt zo een film die je krijgt als een flink deel van de makers de Tweede Wereldoorlog bewust heeft meegemaakt of er zelfs in heeft gevochten. Daar word je niet positiever van in je mensbeeld, maar je gaat juist wel het belang van principieel zijn er van inzien.

Dat betekent dus ook dat in Sweet Swell of Success het voor een flink deel om de oneliners en dialogen gaat. Een professionele vertaler met tijd zou al moeite hebben dat in vergelijkbaar Nederlands te vangen, laat staan dat ze bij een streamer als Prime, waar ik de film keek, er iets van brouwen. Dus ik raad sterk aan de Nederlandse ondertiteling te vervangen door de Engelse (uit kan ook, maar er zit ook wel wat jarenvijftigslang in en ze praten snel.)

Tony Curtis en Burt Lancaster zijn geweldig op dreef. Ik vind het grappig om die andere memorabele Lancaster rol in The Swimmer te zien als een soort officieus vervolg, een beetje zoals Dennis Hopper Out of the Blue als officieus vervolg op Easy Rider ziet. Milner en Harrison hebben als hun tegenpolen, mensen die nog wel een ziel hebben, niet de beschikking over de verbale vuurkracht van de twee hoofdslechteriken, maar blijven ook prima overeind. Terwijl de rol van Harrison toch vrij lastig is, omdat ze tegelijk de kwetsbaarheid moet uitbeelden van iemand die al jaren onder de plak zit bij een dominante persoon, maar tegelijkertijd de kracht van iemand die zeker is dat ze haar grote liefde gevonden heeft.

Dit is ook wel visueel noir op zijn noirst. Er zitten nachtscenes in van New York die echt bijna zwart-wit, zonder grijstinten, zijn. Geweldig werk van de legendarische cameraman James Wong Howe. Echt schitterend, zeker met de bijbehorende jazzy score van Elmer (geen familie van Leonard) Bernstein.

Dit is ook weer een film uit 1957. Ik kreeg een beetje een idee dat 1957 één van de betere jaren uit de filmgeschiedenis is en na nazoeken blijkt dat dat inderdaad wel breed geaccepteerd is. Persoonlijk houd ik ook heel erg van films van zeg maar 1955-1965. Je hebt dat wat duistere mensbeeld dat ik in de recensie zelf noem, wat leidt tot bijtende humor waar ik van houd. Plus dat er wat risico's met de vorm genomen worden, zonder dat dat verzandt in psychedelisch gedoe, zoals vaak later in de jaren 60.

Van de klassiekers uit 1957 heb ik nu gezien: Als de kraanvogels overvliegen (mijn favoriet), Het zevende zegel, Wilde aardbeien, 12 Angry Men, Paths of Glory, Witness for the Prosecution, Le Notti di Cabiria, A Face in the Crowd en dus Sweet Smell of Success. Een persoonlijke favoriet uit dat jaar die niet op de meeste lijstjes staat (ik denk omdat de film buiten Duitsland niet zo bekend is), is Jonas.

Nog te gaan: Tokyo Twilight, Throne of Blood, Bridge on the River Kwai, 3:10 to Yuma, The Incredible Shrinking Man, Il Grido, Kanał en 40 Guns. Ik zei toch dat het een goed filmjaar was?

The Great Dictator (Charlie Chaplin, 1940, Lab111)

Na Modern Times en The Gold Rush was dit de eerste geluidsfilm die ik zag van Chaplin. Hij weet zijn hele formule verrassend soepel over te zetten, door gewoon hetzelfde te blijven doen met ondersteuning van muziek en geluidseffecten. Vooral die muziek werkt goed, omdat Chaplin sowieso natuurlijk al erg van de choreografie was. Knap ook hoe de film tegelijk een verzameling aaneen geplakte set piece scenes is voor Chaplin om zijn immense talenten te tonen, maar toch ook een goed lopend verhaal vormt. Beste scenes zijn voor mij Hynkel met de wereldbol, voorafgegaan door de scherpste dialoog en de scheerscene op Brahms.

Als satire op het fascisme sta ik er een beetje dubbel in. Chaplin weet goed het bombastische gebral en de voorliefde voor uiterlijk vertoon van Hitler belachelijk te maken, mede door inzet van hilarisch nep-Duits (weer goed gebruik van geluid!) Maar de voornamelijk op slapstick gebaseerde humor, mist naar mijn idee af en toe toch wat bite, ondanks dat Chaplin de wreedheid van de knokploegen van de SA vrij expliciet weergeeft. De grote toespraak op het einde is een fraai staaltje retoriek, maar me ook wat te naïef optimistisch. De kapitalismekritiek in Modern Times werkte voor mij toch beter, maar dat onderwerp leent zich wellicht ook gewoon beter voor visuele humor (letterlijk vermalen worden door de machine.)

De Spookvoetballer (Jesse Bleekemolen, 2026, NPO)

Documentaire in drie delen over oplichter Bernio Verhagen, die ondanks een totaal gebrek aan voetbaltalent - nooit verder gekomen dan het derde elftal van Den Dungen - zichzelf weet te verkopen als prof aan vier verschillende profclubs in drie werelddelen.

Als hij dan gepakt wordt in Denemarken, is hij verantwoordelijk voor de meest sneue ontsnapping ooit; zien is geloven. Niet goed voor de reputatie van de Deense politie. For helvede!

Dat is het grappige deel, maar Verhagen licht ook veel mensen op en mishandelt meerdere vrouwen. Uiteindelijk zit er ook een serieuze boodschap in, dat het mogelijk is een enorm waslijst aan oplichtingen en mishandelingen achter je naam te krijgen, die elk op zich te klein zijn voor justitie om veel actie te ondernemen of maar tot heel licht straffen leiden en zo een spoor van ellende achter te laten. Pas als Verhagen een stel gewapende overvallen pleegt, komt hij echt in de problemen. De politie beweert wel dat ze tegenwoordig zaken beter koppelen, maar dit speelt niet zo lang geleden.

Valerie a týden divů (Valerie and her Week of Wonders) (Jaromil Jireš, 1970, De Uitkijk)

Film op zijn meest 1970s wel, dit. Surrealistisch en trippy: check. Seksuele lading rond jonge meisjes: check. Sprookjesachtige vormgeving: check. Anti-kerk: check. Folk-achtige muziek op de soundtrack: check.

Het is een soort van vampierverhaal, hoewel de vampier ook een bunzing is? En misschien ook wel de vader van Valerie (Jaroslava Schallerová, ook gewoon 13 toen ze in deze film speelde, want: jaren 70). En ook de vader van haar eerste liefde, Orlík (Petr Kopřiva), voor die extra incestueuze spanning? Want het geheel is ook een soort metafoor voor het seksueel ontwaken van Valerie.

Het klinkt allemaal vaag en de film maakt ook rare, surrealistische sprongen, maar de grote lijn is uiteindelijk wel goed te volgen, hoewel de eerste 10 minuten of zo ik geen idee had wat er aan de hand was.

Valerie a Týden Divu is vooral een visueel spektakel, zoals veel films uit de Tsjechoslowaakse New Wave. De art direction is van de absolute ster op dat gebied van die beweging, Ester Krumbachová. Ze schreef ook het script, maar dat verhinderde niet dat het toch wel een erg malegazerige film is geworden, vaak op een soort Timotei-reclame-achtige (zegt iemand dat nog wat?) softcoremanier die ik nogal irritant vond. Maar op andere momenten - en dat is gelukkig vaker - is het dan weer Tsjechoslowaakse fantasievolheid op zijn best. De speelduur van 75 minuten is een andere redding.

Fataal Schot (Hans Pool, 2026, NPO)

Korte documentaire over de tamelijk bizarre moord van Maurice op zijn voetbalvriend Erwin in Beverwijk in 2006. Uiteindelijk gaat het gewoon over geld, maar wel op een heel gekke manier. Jarenlang liegen en stress kan je rare kronkels in je hoofd geven.

Ook wel een interessant portret van het bluecollarbolwerk dat Beverwijk is. De heilige drie-eenheid fabriekspils, shag en 'de foebal' spelen een grote rol. En ja, iemand heeft een Opel Manta.

Er zitten wel wat foto's in die geanimeerd zijn met AI of video die daarmee is opgepoetst. Zoals zo vaak is het effect meer vervreemdend uncanny valley dan dat het het beter maakt.