Amerikaanse bands versus bush

Als je 't vervelend vindt wanneer bands de 'in-between-song-banter' aan hun politieke kleur wijten, waarom gaan de interviews daar dan toch ook over? Misschien moet je 't gewoon bij muziek houden.

En waarom noem je geen namen? Een Amerikaanse band en een andere rockster klinkt zo vervelend vaag, ze volgen dit forum vast niet dus voor de dag ermee.

persoonlijk zie ik het probleem niet zo hoor. mijn ervaring is overigens dat wanneer ik er niet over begin er ook niet over wordt gesproken.

misschien heb je iets aan de oude Samsonic-manier: vraag ze naar hun favo-standje, soort onderbroek (boxer, gewone, string), maaltijd, etc etc.

krijg je een heel luchtig gesprek. persoonlijk heb ik niets tegen vervelende discussies, overigens.

Haha, niets mis met de Samsonic-manier die overigens iets dieper ging dan deze luchtige vragen. Overigens was het geen onderwerp tijdens het interview (ik kijk wel uit met politieke vragen), maar het kwam later, in een meer informele setting, ter sprake.

Hoewel ik dol ben op verhitte politieke discussies, merk ik dat deze me beginnen te vervelen, waarom precies is een lang verhaal. Daarbij krijg ik steeds meer de p in Amerikaanse bands die tijdens optredens vertellen dat ze niet achter Bush staan. Waarom menen ze dat te moeten uiten op hun Europese tour? Ze willen goedkeuring en niets anders. Discussieren met een Amerikaan voelt als een mijnenveld betreden. Ze zijn zelf zo overtuigd van wat zo goed en zo fout aan hun land is, terwijl daar aan beide kanten op valt af te dingen. Daarom erger ik me zo aan die discussies en vooral aan die anti-Bush opmerkingen op het podium. Maar instemmend joelen vanuit het publiek nav een dooddoener over Bush doe ik dus niet.

he, ik was groot fan van Samsonic hoor...

natuurlijk willen die bands goedkeuring. maar ik denk dat er ook nog iets anders aan de hand is. je moet maar in de VS wonen en het inderdaad totaal niet eens zijn met het beleid van je regering, een beleid dat verstrekkende gevolgen heeft voor de hele wereld. is het dan niet logisch dat je daar over wilt praten? dat je duidelijk wilt maken dat jij niet zo denkt? eerlijk gezegd vind ik dat niet zo heel vreemd. dat zouden nederlandse bands altijd over Balkenende mogen doen hoor. op tournee in eigen land dan ;-)

daarbij kent de VS natuurlijk een heel ander cultureel-politiek klimaat. de consensus zoals die in Nederland heerst - geen al te felle mening, altijd ruimte voor nuance - is daar niet. ik vind het wel een verademing eigenlijk dat bands, burgers, weet-ik-wat-wie zich uitspreken over hun leefomgeving. dat zouden Nederlanders ook eens wat vaker moeten doen. al heeft populistisch conservatief NL dat al goed door.

Dat ze duidelijk willen maken dat ze niet zo denken begrijp ik. Okkervil River vertelde dat het ook nodig is in bepaalde landen te vertellen dat ze niet achter Bush staan (volgens hen niet in Nederland) omdat ze vervelende reacties krijgen op het feit dat ze Amerikaan zijn en dus uitgescholden worden met Fuck Bush. Wat een grove belediging is.

De discussie met Gira was complexer. Ook geen Bush-fan, maar wel een voorstander van de invasie in Afganistan. Dat was geen probleem, opmerkingen dat we als de Amerikanen er niet waren geweest tijdens WOII nu Duits of Russisch hadden gesproken, wel. Heb echt op mijn tong moeten bijten om niet uit te roepen maar nu spreken we Engels en hebben we de VS als politiehond. Daar schrok ik van: natuurlijk van mijn reactie, maar ook van zijn stellingname. Overigens vond Gira het een zeer frisse, heftige discussie, maar ik houd niet zo van discussies waarbij ik dingen wil roepen die ik niet wil roepen.

Duidelijker voorbeeld: daarvoor zat ik met Joodse Nederlandse Roemenen in de kroeg, we kregen het over de Roma en het werd echt racistisch. De geschiedenis erbij halen, dat kan je dan echt niet maken. Ben nog weken misselijk van die discussie geweest. Soms schrik ik van discussies, herkent iemand dat? Voortaan praat ik alleen nog maar over kleding en jongens. Dat lijkt me wel zo veilig. :-)

De geschiedenis erbij halen, dat kan je dan echt niet maken. Ben nog weken misselijk van die discussie geweest. Soms schrik ik van discussies, herkent iemand dat? Voortaan praat ik alleen nog maar over kleding en jongens. Dat lijkt me wel zo veilig. :-)

herkenbaar. zeker toen ik in duitsland woonde waren discussies over holocaust, joden en het conflict in het middenoosten zeer beladen. ze kunnen nog geen afstand nemen, die duitsers. ik praat er wel altijd over en kom dan vaak in ongemakkelijke situaties. maar ja, wat moet ik anders? over kleding, voetbal en meisjes praten? doe ik ook hoor.. maar moeilijke onderwerpen ga ik liever niet uit de weg.

Nou ja, je kan knallende ruzie krijgen over het midden oosten maar wie wordt er wijzer van? Ik zeg maar steeds vaker niks, hoewel dat soms niet meevalt en je toch weer zwicht.

Als interviewer moet je advocaat van de duivel durven te zijn, mensen uit hun tent lokken. Maar dan weer niet zo fel dat het gesprek vastloopt.

Het is moeilijk, goed interviewen.

Advocaat van de duivel durven zijn, is vaak nergens voor nodig. Luisteren tijdens interviews is voldoende. De meeste mensen praten graag over waar ze mee bezig zijn en wat ze bezig houdt. En vertellen meer dan ze eigenlijk willen vertellen.

Interviewen is een genante en valse bezigheid. Je creeert intimiteit, mensen vertellen wat ze op hun hart hebben en al gelang je aard als journalist schrijf je daar een verhaal over, wat vreselijk uit verband kan worden gerukt of redelijk in de buurt van het verhaal van de geinterviewde is.

goed interviewen is inderdaad een kunde. het is tevens niet meer dan een middel om (een deel van) je verhaal te kunnen vertellen. de manier waarop je een interview voert hangt af van het verhaal dat je wilt vertellen.

Goh, dat verhaal vooraf in het hoofd dat je wilt vertellen, is naar mijn mening een belemmering/beperking. Laat me liever verrassen. :-)

jij maakt er meteen weer een verhaal van dat van te voren in je hoofd zit. zo bedoel ik het helemaal niet. een goed interview voorbereiden is per definitie een goed verhaal/vertoog ontdekken. daarmee bedoel ik juist een abstract verhaal waarin nog genoeg mogelijkheden tot verrassing zitten hoor. ik laat me bij interviews altijd verrassen ;-)

Nou, dat de wijze waarop je een interview voert afhankelijk is van het verhaal dat je wil vertellen, suggereeert een idee dat je op voorhand al hebt... :-) Tenzij je doelt op interviewstijl: confronterend, eigenwijs of juist meegaand.

Over je laten verrassen gesproken. Ik mag zo als invaller Iron & Wine interviewen. Hoorde het gisteren, heb de cd niet en heb dus geen flauw idee of en waar het schip gaat stranden. Wel spannend.

Iron & Wine! de cd ligt hier ook nog ja. hoe ging je interview?

Is vanavond pas om 22:30 uur. Werk tegenwoordig in Leiden en er op het werk tussenuit peren voor een interview is er dus niet meer bij.

leiden? echt? dan kom ik eens langs om koffie te drinken. ik zit binnenkort weer in Haarlem en werk veel thuis. leiden is dichtbij met de trein.

Koffie drinken op het werk is ook uit den boze. Ik moet tegenwoordig uren schrijven en bij voorkeur declarabele uren. Best grappig, op commerciele basis werken en is dit nog een makkie: een ex-collega moest per 5 minuten schrijven en heeft nu ook een andere baan.

Maar koffie drinken is best. Haarlem en Amsterdam liggen ook niet zo'n grote treinreis uitelkaar.

oké!