Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

En om zelf maar even het spits af te bijten, want een hoop gelezen van de zomer, waaronder:

Orhan Pamuk - Snow
Duurde eeuwen (en honderden pagina's) voor ik er een beetje inkwam, maar is wel een heel erg mooi boek dat heel goed in elkaar zit. Ook het soort boek waarmee je nobelprijzen wint, natuurlijk. (Maar ik ben vrees ik, als het om boeken gaat, gewoon een gitaarsololiefhebbende rockist.)

Frank Westerdam - Ararat
Literaire non-fictie en denk ik mijn favoriet in het genre, omdat hij altijd verschillende niet-alledaagse onderwerpen zo mooi in één booek weet te stoppen. En dat dan heel subjectivistisch benadert.

Mark Haddon - A Spot Of Bother
Ionica had hier op het oude forum iets over gezegd, maar ik weet niet meer wat. Ik vond het een buitengewoon grappig boek. Niets meer verder, maar dat hoeft ook niet. Dat hij ook het totaal andere Curious Incident.. heeft geschreven is vooral toevallig.

Rachel Seiffert - Afterwards
Was erg onder de indruk van haar vorige boek, The Dark Room, en dit las ook vlot wel, maar ik had wel een onvoldaan gevoel aan het eind. Volgens mij was het boek gewoon nog niet af.

Douglas Coupland - Generation X
Omdat ik die toch ook eens gelezen moest hebben. Ja, wel goed enzo, maar vast beter als ik er vijf (of tien) jaar geleden aan begonnen was.

Jonathan Coe - The Rain Before It Falls
Mijn eerste Coe (werd ook tijd) en maar meteen eentje gekocht die kennelijk nog niet uit i(behalve bij de Libris op Schiphpol). Vond 'm erg indrukwekkend en ga nu maar meteen al die andere boeken lezen.

Ha, leuk...

Lees nu Het Kralenspel van Herman Hesse. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het leest lekker weg en is toch ergens zoooo saai. Ben wel benieuwd hoe hij dit meer dan 600 pagina's wil volhouden.

Net de nieuwe William Gibson binnen dus die wil dan ook eigenlijk meteen gelezen worden.

Nu bezig met:
Ploughing The Clouds, The Search for Irish Soma van Peter Lamborn Wilson, zwaardere kost dan het geweldige Sacred Drift, Essays On The Margins Of Islam.

Afgewisseld met een boekje over Turkse kunstmuziektheorie, ook zware kost.

Dan volgt:
Foucault's Pendulum van Eco, voor wat tegengas op wat ik meestal lees, naar verluidt.

naast een hele bulk boeken over nieuwe media onlangs Los van Tom Naegels en Nostradamus van Coupland geconsumeerd. Coupland is toch een geval apart. z'n Miss Waoming, JPod en Microserfs vind ik geweldig, de rest kan me nauwelijks boeien.

ook bediep ik me met psychoanalytische gedachtegoed en Taal en Verlangen van Antoine Mooij in de psycholanalyse op nederlandse bodem en Lacan. interessant.

de slinger van foucault! das tijden geleden!

<i>Het Complot tegen Amerika</i> van Philip Roth. Interessant gegeven (anti-semiet Lindbergh wint in 1940 de presidentsverkiezingen van Roosevelt en sluit meteen vrede met Duitsland en Japan), maar Roth zal toch nooit een favoriete schrijver worden. Daarvoor is hij te wijdlopig en te stijf.

<I>Elvistranen</i> van Bart Chabot. Gekregen, want ik ben nou niet bepaald een fan van tv-persoonlijkheid Chabot. Maar hij blijkt dus verbazingwekkend goede korte verhalen te kunnen schrijven, hoewel hij beter is in de vorm dan in de plots.

<I>Freakonomics</I> van Steven Levitt en Stephen Dubner. Interessante verslagen over de economie van het drugsdealen en valsspelen bij sumoworstelen en meer van dat soort zaken, maar die Amerikaanse 'That's so amazing!' borstklopperij is wel irri.

Hee, ik heb ook een Roth gelezen tijdens vakantie, Everyman. Wijdlopig, ja, daar ben ik het wel mee eens geloof ik, maar erg vind ik dat niet, stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven', maar wel erg goed. Over de fysieke aftakeling van een oud lichaam, de tijd, relaties, jaloezie, de dood de dood en de dood van 'vrienden', familie, collegas, ik was onder de indruk toen ik het uit had.

Connie Palmen, Lucifer. Prachtig boek, het verhaal, het onderzoek naar de dood van de vrouw van een componist, is meeslepend, de karakters van het bonte gezelschap rondom de componist en zijn vrouw zijn prachtig neergezet. Zo uit, dat boek. Toch blijft het niet lang hangen. Misschien hoeft dat ook niet.

Nu lees ik Gyorgy Konrads Zonsverduistering, een autobiografisch boek over zijn tijd na WO II. Een jaar geleden trok ik de weldadige schrijfstijl van Konrad niet zo goed, nu proef ik ineens ook een hoop ironie, juist ook door die 'rijke' schrijfstijl, wat me erg aanspreekt.

Verder heb ik tijdens vacance mijn eerste Murakami gelezen, The Wind-Up Bird Chronicle. Daar ben ik verliefd op geworden. In de tweede (Kafka On The Shore) ben ik een endje op weg maar ik doe het rustig an. Verliefdheden moet je koesteren, door de tijd.

Ook was ik aan het begin van de zomer begonnen aan De Dialectiek Van De Verlichting (WAT?! HERHAAL!) DE DIALECTIEK VAN DE VERLICHTING, vol enthousiasme, in het park met een stompje potlood belangrijke passages en opmerkingen aan het onderstrepen, nu ben ik echter even de reden kwijt waarom ik het lees, dus heb ik het weer even opzij gelegd.

De Slinger Van Foucault heb ik denk ik zo'n tien jaar geleden ritueel verbrand, ik kon de dikke dosis pretentie absoluut niet aan (of ik begreep er geen hol van, dat kan ook).

Vanwaar deze titel voor deze draad? Wie is dat plaatje?

reden? omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is en nog immmer staat als een huis. maar het is soms een beetje lastig leesbaar boek. ik probeer het mijn studenten eigenlijk ook door de strot te duwen, maar dat heeft tot nu toe weinig succes.

omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is

Vond er eerlijk gezegd niks aan. :) Maar ja, het is nogal slecht geschreven. Geef mij maar Eros & Civilization uit diezelfde hoek.

Zeg, heeft iemand Het Kralenspel al gelezen? Zo ja, wordt dat nog wat na 200 pagina's want ik word gek van dat brave mannetje Knecht en zijn mannencultus.

Eerste hoofdstuk van Spook Country intrigeert in ieder geval.

tja, Marcuse kàn schrijven. overigens vind ik dialektik niet zo slecht hoor, maar ja, ik leg de door jou bewierookte fransen dan weer gapend weg ;-) al zijn er uitzonderingen.

in de 'nieuwe media in NL'-krant die ik momenteel samenstel worden de fransen door een deel van de auteurs ook overal bijgehaald. zal wel typisch nederlands zijn.

net uit: george pelecanos, geen idee meer welke (boeken zijn inmiddels ingepakt in dozen) was ook niet bepaald z'n beste. plot boeit weinig en nou lees je daar die pelecanos toch niet echt voor maar deze keer waren zelfs de sfeerbeschrijvingen van de mindere wijken van washington dc (aan de hand van muziek en auto's) saai.

in bezig: killing yourself to live van chuck klosterman. beetje het literaire equivalent van een zak chips als je trek hebt. de eerste paar happen/hoofdstukken zijn het beste wat je ooit gelezen hebt - reis per auto door amerika geschreven in dat o zo postmoderne, continu self-referencing en al babbelend uit de bocht vliegende stijltje dat we ook kennen van dave eggers (waar chuck zich in het eerste hoofstduk al voor verontschuldigt) en dan over coole muziek - maar na verloop van tijd wordt het een beetje een irritant truukje.

en ik heb de nieuwe volkskrant gekocht. met ongeveer 76 nieuwe bijlagen. vanaf volgende week gelukkig weer de guardian/observer/independent...

ben eindelijk bezig met 1984 van orwell; staat al jaren in de kast, nooit aan begonnen. en hierna staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

vond 'm in het engels brilliant geschreven, juist. terwijl ik z'n debuut waardeloos vind. heet iets van are you illuminated?, die eerste.

stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven'

'Klassiek geschreven' kan ik me wel in vinden, maar dan nog zou het meer elegantie kunnen hebben. Het is echt werken wat je moet als lezer, geen enkele zin springt je tegemoet of sleept je mee. Roths meesterlijk neergezette karakters verdienen eigenlijk beter.

zal wel typisch nederlands zijn.

35 jaar te laat er bij zijn? ;)

1984 ook nooit gelezen. :(

Wel bezig in Archaeologies of the future van Fredric Jameson. Ploeteren. Soms erg interessante essays over SF maar, man oh man, wat overschrijft die arme man zich.

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.
Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

ok i love you guys

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

Nee, bedankt.

Cixin Liu - The Dark Forest
De opvolger van The Three Body Problem is weer hoogwaardige sciencefiction. De Trisoleriaanse vloot vliegt gestaag richting de Aarde en ze hadden ook nog eens sneaky de wetenschappelijke vooruitgang gesaboteerd. Kortom, de mensheid zit flink in de put. Dan besluit men flink out of the box te denken: vier mannen, zogenaamde Wallfacers krijgen de macht en budget om alternatieve strategieën te bedenken om de oorlog alsnog te winnen. Dat levert een intrigerend verhaal op dat er een tijd over doet om echt op gang te komen, maar op gang komt het, vooral dankzij de kosmische socioloog en rare snuiter Luo Ji. Heerlijk speculatief en groots met sprongen in de tijd want mensen een paar eeuwen invriezen gaat al prima. Tot aan de laatste pagina's een intens pessimistisch boek over de mensheid en de rest van het leven in het "duistere woud". Een aspect van het verhaal irriteerde me trouwens mateloos omdat het volstrekt ongeloofwaardig was en duidelijk om plottechnische redenen moest plaatsvinden. Hoe dan ook, de Chinese blik blijft fascinerend en ik kijk nu toch wel uit naar het laatste deel van de trilogie.

Roger Caillois - Pierres
Een van de curieuste boeken die ik ooit heb gelezen. Caillois was een van die typische Franse figuren die hun eigen niche verzonnen. Studeerde linguïstiek en de geschiedenis van religies, was lid van de surrealisten, richtte met Bataille het Collège de Sociologie op en schreef deze meesterlijke studie van stenen. Tijdens het lezen googlede ik af en toe de steen die werd besproken en besefte dat ze inmiddels grotendeels gedevalueerd zijn tot New Age-speelgoed. Jammer, want Caillois zoekt poëtische contemplatie wanneer hij stenen aanschouwt. Voor een deel laat hij zich inspireren en verleiden door oud-Chinese literatuur over stenen en dat is magisch, een Borgesiaanse plezier van vreemde categorieën, sprookjes, legendes en theorieën. Maar Caillois kan net zo heerlijk onder de indruk zijn van stenen die al miljoenen jaren het puurst denkbare water in zich dragen. Een beschrijving van een zwart mineraal: "Un hibernation éternelle : je m'en éveille plus sage ; et plus fervent." (Uit een eeuwige winterslaap ontwaak ik, ouder en vuriger.) Volgens mij is het nooit in het Nederlands vertaald.

awesome (grandiose!) en hoe kom je erop (in alle opzichten).

Willem Elsschot – Lijmen-Het Been
'Maar wat eist u eigenlijk?' 'Te mogen betalen.' Hoewel ik vrij zeker ben dit meesterstuk ook al (deels) op de middelbare school te hebben gelezen, werd het hoog tijd mezelf absolute zekerheid te verschaffen. Ik heb gelezen. En genoten. Lijmen-Het Been behoort zonder twijfel tot de 'les plus admirables' van de ganse Nederlandstalige literatuur, en mogelijk zelfs van de Europese. Ik durf de stelling wel aan dat het mínstens zo goed is als Kafka. Elsschot legt om het kafkaeske een dikke laag ironie die heel postmodern aandoet. Bijtende humor verhult de humor als een houten been een amputatie. Vooral Lijmen begint duister, met het Vlaams-Nationalistische verleden van de dwaler Laarmans. De dwaas wordt opgetraind tot de superkapitalist Boorman, de man die alles lijmen kan en die 'niets' verkoopt. Hij is een 'SEO content farm' avant la lettre met zijn magazine. In Het Been lijkt Elsschots niveau heel even wat te zakken, en wordt het wat religieuzer. Maar het glorieuze, krankzinnige einde – inclusief de onvermijdelijke rechtszaak – maakt van de boetedoening alsnog een prachtige nachtmerrie. Het Wereldtijdschrift Forever. 'Rond Boorman had zich een leegte gevormd, als om een krankzinnige.'

Renate Dorrestein – Weerwater
'Als ik al iets in ellendig Almere had geleerd, dan was het in elk geval niet hoe ik liefdevol moest omgaan met andermans beperkingen.' Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en Dorrestein is natuurlijk superslim – ze heeft ook heel wat meiden op hún toekomst voorbereid, denk ik, met haar vaak autobiografischer romas. Weerwater ontstond tijdens een betaalde (annex gesubsidieerde) schrijfretraite van Dorrestein in Almere. Ja, zo'n maffe stad zonder enige cultuur moet net als Qatar de intelligentsia inkopen. En wat doen die lui? Die schrijven een roman waarin de wereld vergaat. De héle wereld? Nee, het vreselijke Almere biedt verzet. Zo verzekert Dorrestein zich van een plek in toekomstige masterscripties (bekende literatoren die zich aan SF waagden). En ja, ze doet dat in stijl. Alles is van haar schrijfvader Kurt Vonnegut gejat, biecht ze blijmoedig op. In het verhaal zelf, dus ín de ramp, figureert namelijk ook een schrijfster die Renate heet. Best leuk, maar arme ik als lezer heb (ten minste!) één beperking. Ik kan niet tegen handenvol personages. En die zijn hier even ruim voorradig als de eindeloos herhaalde PVV-gebbetjes. 'Mijn aantekeningen, die ik na de dood van de wehouder werktuiglijk was blijven maken, vervielen in herhaling.'

David Wong - This Book is Full of Spiders
Naar het schijnt een vervolg, maar leest prima weg als losstaand boek. In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren, met soms intelligente ingevingen. Heel snel krijgt Dave te maken met een bezoek van een grote spin die zich na allerlei verwikkelingen nestelt in een andere bezoeker, waardoor in een kettingreactie een soort zombie-apocalypse dreigt uit te breken. Wat volgt zijn duizelingwekkende avonturen, met heel veel viezigheid, die steeds maar erger worden gemaakt door de Dumb & Dumber-achtige beslissingen van de antihelden. Veel goede humor en op achteloze wijze worden er flink wat maatschappijkritische tikken uitgedeeld. Wel bijna 500 pagina's dus op sommige momenten raak je wat murw geslagen van alle actie, al helpt de spanning om je bij de les te houden.

Roland Barthes - The Grain of the Voice
Deze bundel met interviews blijkt een perfecte introductie te zijn tot het werk van Barthes. En dat terwijl hij een paar keer aangeeft eigenlijk helemaal niet van interviews te houden. Want natuurlijk schrijft hij liever. En toch werkt het. Waarom? Sowieso is Barthes een prettige gesprekspartner: eloquent, aimabel, die graag pleidooien houdt voor een soort zachtaardig hedonisme. En het interview dwingt hem toch tot uitleg en verklaring, wat het soms een prettige didactische insteek geeft. De verzameling volgt de periode 1962–1980 chronologisch, zodat veel van zijn boeken, op het moment van verschijnen, aan bod komen. Barthes is dan,na Mythologies, al een bekende intellectueel met een hele eigen positie in Frankrijk. Hoe dan ook, veel moois: het interview met Rivette, zijn liefde voor Japan, zijn herhaaldelijke tegenstribbelen dat hij een slechte lezer is, en een lang interview met Bernard-Henri Lévy, die een hele goede interviewer blijkt te zijn, semi-nonchalant, neemt niet snel genoegen met antwoorden.

In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren

geef ons een film! (De titel van de film lijkt me obvious, en winnend)

Even gecheckt en dat eerdere boek John Dies at the End is wel verfilmd, maar dat was zo te zien een low-budget affaire, maar wel met Paul Giamatti:
https://www.youtube.com/watch?v=IfJp417dyig

Ik in 2018:

John Dies at the End
Totale onzin die gigantisch kan ontsporen maar hier is het allemaal met genoeg fantasie en humor gedaan om toch een lekker avondje popcornvermaak aan over te houden.

geweldige old skool poster. :-)

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Dies_at_the_End_%28film%29#/media/File:John_dies_at_the_end_poster.jpg

hm

https://m.media-amazon.com/images/I/61UOJp5cdYL._AC_.jpg

Ik zie dat de hond en "sojasaus" ook al in deel 1 meedoen. 😏

de boeken (on topic) schijnen overigens - hoor ik via een literaire connectie - érg grappig en érg gewelddadig te wezen. FWIW.

Murat Isik – Wees Onzichtbaar
'Maar op dat beslissende moment zat mijn vader ineens naast me.' Bijzonder boek. Het is zo meeslepend geschreven dat het bijna een onmogelijkheid lijkt dat het niet goed kan zijn. En toch is het niet goed, verre van dat zelfs. Isik graaft zich autobio, zoals hij dat zijn hele carrière al doet en waarschijnlijk zal blijven doen. Hij is geen literator – hij is een verteller. En dat doe je, zoals dat hoort, over je eigen leven. Het lijkt de enige les die je wordt meegegeven op een moderne creative writing-cursus. Maar een waarlijk goed boek heeft een compositie. In deze vuistdikke roman dist Isik bijna oeverloos anekdotisch zijn moeilijke jeugd in de Bijlmer op. Aan het eind heeft hij dan 102 hoofdstukjes – zelfs het feit dat het er geen 100 zijn kriebelde me verkeerd. Ook na al die hoofdstukjes weten we nauwelijks iets over zokm verhouding met zijn mishandelde moeder, laat staan iets over zijn laffe band met zijn vader. Maar het ergste is nog: ook zijn eigen alter ego blijft een raadsel. Een tabula rasa dat alleen met het leven om hem heen kon worden gevuld. De Kameleon in de Bijlmer. Soms schemert het thema nog door het dikke wolkendek van bijzaken. 'De bijles had mijn verwachtingen overtroffen, maar ik wilde niet nog een aflevering van The Transfomers missen.'

Goethe – Het Lijden van de jonge Werther
'Je vraagt of je me mijn boeken zult sturen? - Beste, in Godsnaam, houd ze alsjeblieft uit mijn buurt!.' Onmogelijke en gedoemde liefdes, de literatuur – en zeker de Europese – zit er vol mee. Vreemd genoeg had ik deze Ur-tekst nimmergelezen – zelfs niet op het VWO bij Duits II, terwijl we daar wel Emilia Galotti lazen, het laatste stuk dat Werther zelf tot zich neemt op zijn laatste avond. Het mooist aan Goethe's novelle zijn de korte hoofdstukjes, waarin de gedoemde, depressieve Werther in korte aforismen over zijn ellende spreekt. Het deed me zelfs wat denken aan Pessoa. (Even eenzaam uiteraard). De object trouvé-grapjes en de intermezzi van de 'verteller' deden me minder. Ondanks het verscheiden van 250 jaren zijn de gevoeligheden van aantrekken en afstoten niet anders dan het Tinder van nu. Er is weinig zo aangenaam voor een vrouw als een aanbidder, zolang ze niet-vrij is om op 'r op in te gaan. Dan pas kan én mag ze er ten volste van genieten. Arme Werther, hij weet dondersgoed waar hij aan begint. 'Jazeker, ben ik maar een zwerver, een rondtrekkende reiziger langs 's Heren wegen. Zijn jullie dan meer?'

John Darnielle – Devil House
‘Our house grew chaotic; not all house are built to protect the people inside him.’ Darnielle is officieel een te groot genie voor mij, want ik snapte bar weinig van dit ambitieuze boek. Natuurlijk strooit hij met fraaie zinnen, die ook in Mountain Goats-liedjes hun plek hadden kunnen vinden – zijn band wordt uitgebreid bedankt in de Acknowledgements – maar hij strooit ook met puntkomma’s, altijd een slecht teken. Als een mindere David Foster Wallace zet hij een metafictie over de eighties Satanic Panic op. Aan het eind komen er zelf nog voetnoten ter spráke – die ontbraken er eigenlijk nog aan! Wel is er een daadwerkelijk hoofdstuk in gotisch lettertype. Ongetwijfeld zit het boek vol met nog meer middeleeuwse referenties, die ik allemaal miste. In de kern gaat het boek over het schrijven van een boek, een true crime boek. De schrijver in kwestie (ene Gage) trekt ín het huis (ooit pornowinkel) waar een gruweldaad plaatsvindt. Als een ‘beautiful mind’ raakt hij langzaam geobsedeerd met zijn eigen genre, tot op het punt dat ik dacht dat hij de crime zelf had gepleegd (of op zijn minst meegemaakt). Helemaal duidelijk werd ook dat me nimmer. Het is allemaal wat te filosofisch bedoeld en te hermetisch gebleven. ‘Do you follow me? No, I said, I don’t think so.’

A. Den Doolaard – De Bruiloft Der Zeven Zigeuners
'Want hij wilde niets meer doen om het ongeluk af te wenden, en alles, om het te bespoedigen.' Zelf voelde machoman Den Doolaard enige vernedering toen hij deze roman schreef. Hij moest terugkeren naar de Balkan, want de lezers bliefden niets anders. Zijn psychologische romans mislukte. Steeds meer verdiende hij zijn geld als fotograaf en razende reisreporter. Branko – het hoofdpersonage – maakte hij bijna pesterig daarom óók fotograaf, zonder het uit te werken. Een goede fotograaf vermoed ik ook niet in Den Doolaard. Geeft weinig, want De Bruiloft Der Zeven Zigeuners liet Den Doolaard nu eenmaal doen waar hij wél goed in was. Balkanzwier en macho-liefde. De mannen temmen vrouwen en worden dan zelf getemd. De man die ooit een ski-romance beleefde met Leni Riefenstahl schrijft het allemaal zeer smakelijk op. En hij tekende er ook notenbalken bij, met Macedonische melodieën. Mede dankzij zulke liefdevolle details is dit met afstand zijn beste 'late' roman gevonden. Een eenvoudige, muzikale structuur helpt enorm: 7 liederen. 7 liefdes. En de arme Branko die zal tóch moeten trouwen, ondanks al zijn vitalisme. Ook de Leeuw van Hoenderloo was met deze roman definitief getemd. Maar het kunstje, dat deed ie goed. 'Hij was bijna zeker, dat het een samenzwering tussen de zigeuners was, om telkens die liederen te spelen, waarvan zij vermoedden, dat ze bezwaard aren met een herinnering. Maar wat gaf het eigenlijk?

Ernest Hemingway – For Whom the Bell Tolls
'What is he obscenitying off under that bridge. Vaya mandanga!' Ooit bezat ik een gecensureerd exemplaar van een Kendrick Lamar-album, en nee, dat werkte niet. Maar een gecensureerde Hemingway, het is me wat. (En daar pas na 100 pagina's achterkomen... Ik dacht wat schelden die Spanjolen merkwaardig: obscenity the milk of thy matter.) Er is wel meer vreemd aan het Engels. De personages praten dus in 'thy' en 'thee', wat het allemaal een krukkig, ouderwets tintje geeft. Terwijl de strijd tegen de fascisten nog altijd modern voelt. Robert Jordan moet een brug opblazen, geholpen door een troupe elkaar hatende zigeuners, communisten (het was natuurlijk ook een proefeditie van Sovjet-Unie-Duitsland) en een stel vrouwen. De oude Pilar en de jonge Maria maken het boek. De oude huwelijkt de jonge voor drie dagen uit. Drie dagen waarin Robert en Maria een soort doorgedraaide, hyperintense vakantieromance beleven. En zoals ook elke vakantie eindigt, eindigt ook elke oorlog. Het einde is even melodramatisch als fraai. 'You are me now.'

*mother*

Fascinerend onderwerp wel hoor, die Spaanse Burgeroorlog. Ergens wordt geopperd dat het komt doordat de Reformatie Spanje nooit heeft bereikt, en dat de inquisitie is blijven doorrotten.

Cees Nooteboom - De zucht naar het Westen
Amerika komt pas echt tot leven als Nooteboom de mensen die er wonen beschrijft. Hopper's 'Nighthawks' is het canvas voor een tripje naar New York. In detail beschrijft hij het verlepte Brighton Beach met een Russische kolonie. Er is een onaangekondigd bezoek aan een eenzame kunstenaar in New Mexico. Terugkerend element zijn de bejaarden die leven in goedkope hotels, en het geluid van de tv verdrijft er 's nachts de stilte. In Penobscot Bay leeft een blanke elite lang en gelukkig. Het boek eindigt met een serie losse flarden over slavernij en Truman Capote. De contrasten zijn van Amerika niet met elkaar te rijmen voor de Europeaan.

Matthew Blackwell - Plunderphonics
Eerste boek in de Genre 33 1/3-reeks. En meteen veel beter dan de meeste album-delen. Is natuurlijk ook een fascinerend onderwerp waar veel over valt te vertellen. Blackwell doet het systematisch-historisch en dat is erg leerzaam. Neem pre-Plunderphonics-experimenten van Charles Ives en John Cage, erg spannend. Net als de eerste juridische schermutselingen rond Sugarhill Gang, Grandmaster Flash en Chic. Dan ontstaat al de spanning tussen muzikanten van de oude stempel en de avonturiers die nieuwe technologie omarmen. En ook de spanning tussen het zeikerig-hebberige van rechthebbende muzikanten en dat vreemde mengsel van ideologie, rechtschapenheid, edgelord, trollen en, in het kielzog, de onvermijdelijke creatieve luiheid van pluderaars. John Oswald en Negativland worden uitgebreid besproken en maken eindelijk helder wat er allemaal precies is gebeurd en wat de juridische gevolgen steeds waren. Samplen wordt steeds moeilijker en dan is er de miraculeuze verschijning van Since I Left You. Ook zeer verhelderend en wanneer je het leest, sta je versteld dat het album bestaat (en hoeveel mazzel de Beasties hadden tijdens Paul's Boutique, ook al waren ze zeer braaf bij het clearen van samples.) Het verhaal eindigt op een positieve noot dankzij Girl Talk en de heroische brutaliteit van de mash-up. Een spannend verhaal steeds tussen radicale muzikanten en een groot aantal ongekende klootzakken, natuurlijk het leger Amerikaanse advocaten en copyright-trolls (ik dacht steeds: echt Amerikaanse advocaten-cultuur maar BUMA-Stemra zijn ook bloedhonden) maar ook zo'n type als James Newton, ooit jazzmuzikant op ECM, die de Beastie Boys aanklaagt en maar blijft doorgaan en dan lekker toch het onderspit moet delven. Volstrekt nutteloos verbranden van geld voor beide partijen. Of de strijd ooit zal ophouden? Twijfelachtig, het op mondiale schaal plunderen door AI-bedrijven komt helaas niet aan bod, maar dat is natuurlijk niet creatief.

Matthew Blackwell - Plunderphonics

Al een tijdje niet meer gevolgd dat hele 33 1/3-gebeuren, maar de Wikipedia-pagina heeft een aantal verrassingen in petto, waaronder een Nederlandse (?) 33 1/3-bijdrage van Neubauten's Kollaps, en heuse serie over Japanse albums. Van John Oswald herinner ik me een lang essay in het eerste Arcana-boek van John Zorn. Het boekje over Xenakis gaat ook maar op de lijst (klassieke muziek is opvallend afwezig nog helaas in de serie).

Die Persepolis klinkt wel interessant maar is zo te zien ook weer een hele biografie. Een beetje jammer wanneer je 140 pagina's hebt. Maar dat de serie voorbij de canon kijkt is wel fijn.

Plunderphonics staat op mijn bestellijst. Wel een goed idee dat ze inderdaad ook wat andere dingen aanvatten dan de Grote Platen (die vroeg of laat toch op raakten).

Viktor Jerofejev – Een Schoonheid Uit Mouskou
'Oh, ik kan niet meer! Hij begint te schoppen, die klootzak!' Niet te verwarren met Moskou op Sterk Water, de legendarische drankroman van Venedikt Jerofejev. Ik weet niet of Viktor dit als een pastiche bedoelde, maar verwantschap is er zeker, al is de dronkenschap dit keer de zwangerschap van een nymfomane. Professioneel schuinsmarcheerder Irina is tot haar afgrijzen met kind geschopt. Een onvermijdelijkheid na de vele orgies aan het Moskouse 'hof'. Kittelaars van paardenformaat, pikken tot aan het middenrif, de hele mikmak. Ja, die Russen hebben wat met hallucinante uitzinnigheid. Het is vermakelijk en totaal onnavolgbaar, zeker wanneer het gaandeweg ook nog surrealistische trekjes begint de vertonen. Wel is duidelijk dat een vrouw, dermate van het moreel ethische padje, in de ogen van de maatschappij maar één kant op kan. Geen kant. Van kant. 'Als een slang draaide ik me toen on, dan liever van achteren, denk ik, dan hoef ik het niet te zien, ik lig voorover en houd mijn benen van elkaar, want ik denk anders vernielt hij daar de hele boel en ik scheur helemaal uit, en ik mompel: 'Wat doe je nou, Leonardik! Wat doe je nou! Gek! Je bent toch dood!?'

Fjodor Dostojevski - Бесы
Deze Engelstalige pocket van The Devils had ik ongeveer 30 jaar in de kast liggen. Altijd maar uitstellen en nu eindelijk die 700 pagina's van Boze Geesten of Demonen er doorheen gejaagd. Dacht altijd dat dit een midden-periode Dostojevski was maar blijkt gewoon zijn een na laatste. Begint geweldig met de introductie van Stephan Verchovenski, een wat louche maar vriendelijke intellectueel, praatjesmaker met mogelijk revolutionaire interesses die op het platteland bij een dame van stand woont. Wat volgt is een staaltje soap opera van de hoogste plank. Intriges en scènes die aflopen met "Maar wie kwam daar plots binnen!" Dan verschijnt opeens Verchovenski zoon ten tonele in een bizarre scène, waarin hij maar blijft praten en alles van iedereen weet. Je denkt nog: rare snuiter, maar langzaam wordt de toon van het boek grimmiger met een hoofdrol voor deze Pjotr, nieuwe stijl revolutionair. Sleutelhoofdstuk gaat over Kroonprins Ivan waarin Dostojevski gewoon de Russische Revolutie aankondigt en waarin die zich gaat transformeren (na lezing opgezocht, Stalin had het boek, met uitgebreide aantekeningen.) Natuurlijk eindigt het in een moord waar niemand wijzer van wordt. Achteraf veel om over na te denken. Tijdens lezing veel moeten lachen om de kluchtige excessen maar 700 pagina's (inclusief geschrapt maar belangrijk hoofdstuk) is veel.

ha vandaar dat Nederlandse vertalers in Dosto plachten te schrappen, (in)famously.

Joke van Leeuwen – Feest van het Begin
'Een korset dat van achteren moet worden dichgetrokken, alsof afhankelijkheid een voorrecht is.' Strak ingesnoerde roman van een van mijn grote jeugdhelden. Wat genoot ik als kind van de doorwrochte taalspelletjes van Van Leeuwen. De Metro van Mangus ging alle kanten op, en kon je zelf óók alle kanten op lezen. Het Feest van het Begin heeft ook die verwondering, maar lijkt juist gestold in zichzelf. Immobiel. Elk hoofdstuk (misschien zelfs elke zin) zwanger van betekenis, al is die betekenis vaak een beetje doodgeboren. (Zoals een stel overigens daadwerkelijk aangrijpend meemaakt). Een mysterieuze roman als een dichtbundel dus, waarschijnlijk goed herleesbaar en nooit helemaal grijpbaar. In de jaren na de (Franse?) Revolutie zoeken gedoemde personages hun weg. Een vondeling, een non, een instrumentenmaker. Laatstgenoemde sluit een aangrijpende vriendschap met een beul. De beul heeft een nieuw instrument nodig, nu er zoveel koppen rollen. Van mij had de hele roman over dat tweetal mogen gaan. Per fiaker op weg naar het einde. 'In de eetkamer sloot Tobias zijn koffertje met stemgereedschap. Hij kreeg de neiging tot ziens te zeggen tegen het klavecimbel.'

Homerus - Ilias & Odyssee
Voor 50 cent gekocht op Koningsdag deze kloeke dubbelaar in de 1955-vertaling van M. A. Schwartz. Geen modern gedoe, heerlijk plechtstatige taal zoals het de goden en helden betaamd. Een leerzame leeservaring, want de Ilias kende ik alleen van een herbewerking uit mijn favoriete mythologieboek uit mijn kindertijd, dus ik was verrast dat het midden in de Trojaanse oorlog begint met een enorm kleinzielige bitchfight tussen Agamemnon en Achilles over een buitgemaakte vrouw. Agamemnon moet later inbinden omdat Achilles nog weigert te vechten en het de Grieken maar moeilijk afgaat. Eindigt ook nog eens voor de dood van Achilles. Geen paard, geen schaking, niks van dat alles. Wel heel veel vechten, goden die enorm valsspelen en opvallend gedetailleerd geweld. Ook opvallend hoe hetero Achilles is. Hoe dan ook, het tweede boek (ooit in een Engelse vertaling gelezen) volgt de beroemde avonturen van een van de slopers van Troje, de geslepen Odysseus. Begint ook ergens halverwege wanneer de zoon van Odysseus op zoek gaat naar informatie over zijn verloren gewaande vader die ondertussen tegen zijn wil als seksspeeltje wordt vastgehouden door de goddelijke Kalypso. Het blijft een prachtig verhaal vol avonturen, domme beslissingen en gemene goden. Het bezoek aan Hades, zo mooi en triest. Is natuurlijk meteen het beste wraakverhaal ooit, want thuis op Ithaka wacht een groot aantal heel irritante lui die gepopt moeten worden, waar Homerus dan weer opvallend minder lang overdoet.

Simon Reynolds - Still In A Dream
Op het eerste gezicht lijkt de nieuwe Reynolds een studie te worden over het ontstaan van shoegaze en aanverwante gitaarexperimenten uit de jaren '80. Het blijkt een curieus boek dat heerlijk wegleest. Op een niveau is dit een memoire van een muziekjournalist die zich meestal bescheiden opstelt en naar eigen zeggen het Britse weekblad Melody Maker zijn plek in de geschiedenis wilde geven. Dat levert intrigerende verhalen over de begincarrière van Reynolds en het leven als journalist in Londen op. Schrijven in de nacht, in de ochtend je artikel inleveren op kantoor, met weinig geld zo kunnen leven dat je nieuwe platen kunt kopen, maar niets overhouden om zelfs maar een drankje te kunnen veroorloven tijdens concerten die je recenseert. Opvallend ook de relatie tussen journalist en muzikant, vaak een afstandelijke kameraad, een soort scene die elkaar vooruit helpt. En Still In A Dream fungeert als een soort commentaar op Blissed Out, zijn eerste boek met teksten die in het moment werden geschreven, een "hoe kijk ik er nu tegenaan en wat gebeurde er daarna?" In het begin is er flink wat overlap tussen beide boeken: Throwing Muses, A.R. Kane, Butthole Surfers, The Smiths, Sonic Youth en My Bloody Valentine komen weer langs, maar in plaats van theoretische bespiegelingen krijg je nu een soort geleefde versie, hoe het was om ze te interviewen en in het geval van Butthole Surfers en MBV ongelooflijke beschrijvingen van hoe ze de bands leefden. Andere favorieten als Cocteau Twins, R.E.M., Hüsker Dü, Spacemen 3 en Big Black krijgen nu meer ruimte in mooie hoofdstukken. Reynolds is lyrisch over de jaren 1987-1988 wanneer hij en zijn collega's een nieuwe esthetiek pushen bij Melody Maker. Maar 1989 voelde destijds voor hem als een traag jaar. Daar eindigt Blissed Out dan ook met magistrale hoofdstukken over acid house en het einde van de muziek. Nu moet Reynolds verder. Wat gebeurde er met die inventieve gitaarmuziek? Grunge. Het is een verhaal dat verteld moet worden, hier al meer op degelijke Amerikaanse wijze, en het is een bekend verhaal. Het tweede deel voelt ook wat opsommerig: er zijn veel epigonen en soms verrassende vertakkingen (Royal Trux, Seefeel), maar het is te veel om de diepte mee in te duiken. Geen ramp, het is nog steeds heerlijk leesbaar. Tegen het einde pakt hij slim anders aan door post-rock te positioneren tegenover Britpop als twee manieren om met The Beatles om te gaan (terecht observatie trouwens hoe The Beatles in de jaren '80 niets meer voorstelden). Echt ook een boek waardoor ik weer allemaal platen uit de kast heb getrokken, of eindelijk eens goed naar het debuut van Throwing Muses ben gaan luisteren.

Schrijven in de nacht, in de ochtend je artikel inleveren op kantoor, met weinig geld zo kunnen leven dat je nieuwe platen kunt kopen, maar niets overhouden om zelfs maar een drankje te kunnen veroorloven tijdens concerten die je recenseert.

aww punk.

En mooi dat verband, als het ware achter het gordijn van Oz. Van kijker naar meedenker. (deel 3 Reynolds blijkt in een band te hebben gespeeld)

Konstantin Paustovskij - Onrustige jeugd - prelude op de Russische revolutie
Deel 2 van Paustovski's memoires is vooral interessant vanwege het tijdsbeeld dat hij schetst: een turbulente periode van oorlog en chaos voorafgaand aan de Februarirevolutie in Moskou (1917). Het leest als een trein omdat Paustovski korte, afgeronde hoofdstukken schrijft waarin meestal één gebeurtenis of plek centraal staat. Paustovski wisselt constant van plaats en beroep, zodat er constant nieuwe situaties en personages worden geïntroduceerd. Paustovski's oudere broers moeten verplicht deelnemen aan het front, hijzelf hoeft dat niet. Via een baantje als tramconducteur in Moskou wordt hij ziekenbroeder op een hospitaaltrein aan het Pruisische front. Gedetailleerde beschrijvingen van amputaties geven een idee wat zich daar afspeelt. Een emotionele climax volgt in een bezoek aan door zwarte pokken getroffen dorp waar Paustovski beseft dat alle hulp te laat komt. Daarna wordt het boek fragmentarischer en gaat het meer over de man's gevoelsleven en zijn grootse schrijfambities. Het boek eindigt met een telegram van de val van de tsaar en de chaos die daarop volgt.

Goeie reminder, die staat hier (samen met deel 1 in de kast, dat ik vorig jaar las). Deze herfst eens deel 2.

George Eliot – Daniel Deronda
'It shall be better with me because I have known you.' De laatste roman van de onvolprezen George Eliot. God, wat hield zij van literatuur. 70 (!) hoofdstukken in klein lettertype, élk van hen met een quote – uit allerhande Klassieken. En dat is nog maar het begin. Verrassenderwijs is dit een roman over Israel. Het hele idee van de Staat Israel lijkt voor deze moderne lezer iets van later, veel later. Maar Eliot was erbij toen het idee weer manifest begon te worden, en joden in Londense establishments erover zaten te discussiëren. Daniel Deronda lijkt daar bij toeval bij te worden betrokken. Hij redt (heel metaforisch) een joods meisje uit een rivier van zelfmoord. Met die redding begint ook zijn redding. Hij vindt zichzelf terug in de joodse wijk, koopt een boek, ontmoet een messias. En uiteindelijk blijkt het onvermijdelijke. Iets wat Daniel altijd al wenste, of preciezer, altijd wilde hij onderdeel zijn van iets groters dan hemzelf. In zulke inzichten toont zich het meesterschap van Eliot. Ze grossiert in bijzinnen vol psychologisch vernuft. Haar roman de helft inkorten had echter gemogen, want een deel van de plotmachinaties gaat op aan dickensiaanse verwikkelingen. Iedereen die dood is, blijkt levend, en iedereen die leeft, gerelateerd aan elkaar. Ach, misschien is dat ook wel oudtestamentisch. 'That is poetry – fit to last through an opera night.'

Emanuelle Fantin & Bran Nicol - Jean Baurillard
Ik kende de serie Critical Lives niet. Het blijkt een soort highbrow 33 1/3-boekjes te zijn waarvan al talloze delen zijn uitgebracht. Baudrillard dus, een van mijn favoriete sociologen/denkers/provocateurs, was toen ik hem intensief las begin jaren '90, een mysterieuze figuur. Totdat ik eindelijk een auteurfoto zag op de achterkant van een van zijn boeken en iets dacht van "Gewoon een Fransman met een grote bril." Ben altijd trouw gebleven en de laatste tijd kreeg ik een ander beeld van hem dankzij een schat aan interviews en documentaires op France Culture. De wat cynische, onderkoelde Baudrillard bleek in het echt een vriendelijke, humoristische figuur met een prachtige stem (bijna altijd roken op foto's) die bizar goed kon spreken. Deze Critical Lives verdiept dat beeld verder tot op zekere hoogte. Er is beperkte informatie over zijn jeugd (wel een foto van zijn favoriete bioscoop Alhambra!) en traceert daarna heel goed gedocumenteerd zijn carrière, van germanist en patafysicus, naar Situationist, naar socioloog tot...Baudrillard, Monsieur Hyperréalité, reiziger, fotograaf, geliefd en gehaat. Een goede afwisseling tussen zijn boeken en zijn persoonlijke leven met mooie inzichten van zijn tweede vrouw Marine. Zoals bij Baudrillard hoort, is het af en toe erg grappig, met een prachtig beeld van Californië in de jaren zeventig, Amerika op zijn hoogtepunt, waar hij lesgeeft en onder andere Ballard tegenkomt. Als introductie in de wondere wereld van Baudrillard een totale aanrader (en heel goed dat een van de auteurs Frans is.)

Goeie reminder, die staat hier (samen met deel 1 in de kast, dat ik vorig jaar las). Deze herfst eens deel 2.

Dan heb jij waarschijnlijk een hardcover-editie. Ik las een pocket-versie. Het nawoord rept van een Paustovski-docu van Hans Keller, volgens internet beschikbaar in het archief van Beeld & Geluid.

oeh! goeie top. (Sowieso een mooi archief, al een paar Lola da Musica's herkeken)

Auke Hulst – Kinderen van het Ruige Land
'Het zou me niets verbazen als je nog eens voor een opinietijdschrift gaat werken.' De roman die Hulst wel móest schrijven. Nog een wonder dat ie er niet mee begon. Wel logisch en wijs, want er zullen weinig schrijvers zijn met zo'n krankzinnige jeugd als hij. Een Joe Speedboot-jeugd denk je eerst nog even. Het lijkt bijna flauwtjes. De waanzin van een dorp, ergens in het hoge Noorden. Het soort boertige Nederland waar mensen in de Randstad dolletjes op zijn. Maar Hulst Groningse jeugd is een vooral een met een Moeder die geen moeder is. Een moeder die zelf nog een soort kind is – maar dan wel een kind dat alle mannen om haar vingers windt en zelf met de wind leeft. Gevolg: de kinderen raken totaal verwaarloosd – volkomen aan hun lot overgelaten. En inhalen dat doe je zo'n jeugd nooit meer. (Net als het gebrek aan vrienden en intimiteit.) Hulst kende ik tot nu toe van zijn SF-achtige werk. Ook dat vindt hier een aangenaam plekje. Hij leert zichzelf lezen en schrijven, zogezegd. Met een beetje hulp van Ender Wint, dat ik echt eens moet lezen. Misschien welbewust in een knoestige vertaling die je vroeger bij de Slegte zou vinden, want dat is dan nog een aardig lieve herinnering, die moeder aan hen heeft... Zij wel. 'Ik heb jullie niet in de steek gelaten. Ik heb elke dag thuis geslapen.'

Matt Dinniman - Dungeon Crawler Carl
Deze las ik samen met mijn dochter. Ik was enthousiaster. Dit zou ik exemplarische nieuwe literatuur noemen die grotendeels breekt met de geijkte thema's: dit is game als boek, onbegrijpelijk voor pre-Gen X'ers want volgestopt met verwijzingen naar popcultuur (zie David Wong hierboven.) En dat dan zeer effectief gedaan met een mooi gevoel voor humor. De basis is sciencefiction: een jonge man gaat op een winternacht achter de kat van zijn vriendin aan. Op dat moment verdwijnen alle gebouwen met iedereen die binnen is. Allemaal dood. De aarde is op Douglas Adamsachtige wijze in bezit van een intergalactisch bedrijf die het gaat mijnen. Overlevenden mogen onder de oppervlakte meedoen aan een soort Doom (inclusief menu in je hoofd) dat ook voor en intergalactisch publiek wordt uitgezonden. Het wordt leuk wanneer de kat ook is afgedaald en ze samen een team vormen. Fans van shoot em ups kunnen het steeds terugkerende inventariseren van prijzen wel waarderen, al gingen de gedachten op zulke momenten wel wat aan de wandel. Maar het leest heerlijk. Nu het bekende dilemma: er zijn iets van 18 levels en na deel 1 zijn we pas bij level 3 aangekomen. Dat wil zeggen, nog zes delen te gaan.

Heftig! (Starter for Ten) (David Nicholls)

Net als vele anderen hebben social media mij van het boeken lezen gekregen. Nou ja, meer YouTube konijnenholen en ook wel Cineville. Na wat valse starts leek het me slim met wat lichtere lectuur te beginnen. Dat werd Heftig! van David Nicholls, volgens grote letters op de kaft "de schrijver van Cold Feet". Typisch zo een boek dat je voor een verjaardag krijgt en dan eeuwig in de kast blijft staan. Blijkt een prima keuze, want het is een romantische komedie, maar een Engelse romantische komedie, dus wel grappig en het las inderdaad gemakkelijk weg. Met jaren tachtig setting. Working class Brian gaat studeren en moet dan op de universiteit kiezen tussen de mooie, maar afstandelijke upper middle class Kate Bush lookalike Alice en de grappige en directe joods-Schotse Rebecca. (Is dat niet ook min of meer het plot van een Jane Austen klassieker?) En hij weet zich in het University Challenge team van zijn universiteit te wurmen. Met Alice! Met prima zinnen als: "Wat ik met de combinatie van gilet, opa-overhemd en uilenbrilletje hoop te bereiken, is de look van een jonge legerofficier in shocktoestand die stottert en een schrift vol gedichten heeft, en is die teruggestuurd van de wreedheden van het front, maar zijn vaderlandse plicht vervult door te werken op een boerderij ergens in een verre uithoek van Gloucestershire, waar hij door de plaatselijke bevolking kortaf en achterdochtig behandeld wordt, terwijl de beeldschone, aan boeken verslaafde, liberale dochter van de dominee, die pacifiste, vegetarisch en biseksueel is, heimelijk verliefd op hem is. Het is echt een te gek gilet. En daarbij, het is niet tweedehands, het is origineel."

Natuurlijk is het ook verfilmd en die film schijnt ook best goed te zijn, met veel The Cure op de soundtrack.

Net als vele anderen hebben social media mij van het boeken lezen gekregen.

ik las eerst 'aan', en vroeg me af hoe dat was gegaan :-)

Bernard Malamud – Dubin's Lives
'In bed they forgave themselves; had done it before.' Late roman van de excellente korte verhalenschrijver Malamud. In zijn romans is het een kwestie van hit & miss, en dit blijkt een miss. Niet dat het 'r per se een had hoeven zijn. Gooi er 100 of zelfs 150 herhalende pagina's uit en je hebt een aardige overspel-roman. William Dubin, succesvol biograaf, begint aan een biografie over DH Lawrence – en begint, wellicht bevangen door de lustige Lawrence – daarom óók maar een affaire met een Jong Ding. De Twee haten elkaar al tijdens de eerste vakantie, en toch blijft die knipperlicht-affaire maar duren. Vilein en ijzersterk is Malamud dan weer wel in de beschrijving van het verstandshuwelijk van de schrijver. Zijn vrouw Kitty is een neurote, precies zoals zijn moeder dat was. Hoe de twee elkaar totaal niet meer uit kunnen staan en tóch zo lang als menselijk maar mogelijk van elkaar blijven houden, is aandoenlijk, verdrietigstemmend, en ja, helaas, ook wel herkenbaar. It's like watching a Bergman movie on paper. 'She piled concern on concern. The husband of a full-tie wife is an overworked husband.'

K. Michel - Tingeling
Had ik ook al jaren liggen. Heel dun (42 pagina's), uit 1989. Michel is van huis uit dichter en dat merk je wel in de korte hoofdstukken, soms gewoon een zin. Indrukken, dromen en mijmeringen op lekker minimalistische wijze met een fijn Amsterdam eind jaren tachtig-sfeertje. Een leuke verrassing.

ha, lekker mysterieuze foto op Wikipedia. Had eigenlijk vroeg moeten overlijden (of richting Zuid-Amerika verdwijnen) voor die Mythische Status.

Hermann Hesse – Siddhartha
'De wijsheid die een wijze voor een ander toegankelijk probeert te maken, klinkt altijd als iets dwaas.' Probeer daar dan maar eens iets zinnigs over te schrijven, dan, deze moderne, literaire religie van Hesse die als een echte Hegeliaanse Duitser de tegenstellingen overstijgt, en uitkomt bij een Spinozistisch 'Om'. Een pantheisme van Liefde, waarin woorden – uiteraard – tekort schieten. ('Van een steen kan ik houden, of van een boom, of van een schors.') Maar niet van een leer. De Brahmaanse jongeman Siddhartha zoekt én vindt, een gegeven dat weinigen gegeven is. Hij leert van de zakenman en de lustige vrouw, van de grote Boeddha en, vooral, van de kleine Veerman, die zo gewoon gebleven is, en dichtbij de natuur zijn heiligheid vindt. In de flower power-tijd werd deze parabel driftig verslonden en dat is zeker voor wat betreft het tweede deel van de novelle ook vandaag de dag nog heel begrijpelijk. Het aandoenlijke, logische verlies van de Zoon geeft Siddhartha het laatste zetje richting Heilige Geest. 'Ik verlang er helemaal niet naar om over het water te kunnen wandelen.'

Richard Brautigan - In Watermelon Sugar
Mijn tweede Brautigan. Weer in dezelfde soort naïeve stijl, soms tegen een kinderboek aan qua dialogen. Brautigan had een zeer gelukkige hand toen hij zijn futuristische psychedelische commune iDREAM noemde. Het leven gaat zijn gangetje in deze kleurrijke omgeving (zelfs de zon schijnt elke weekdag in een andere kleur.) Maar niet alles is zonneschijn, want een recalcitrante figuur kan zich niet vinden in de iDREAM-idylle en trekt zich met medestanders terug aan de rand van The Forgotten Works, een uitgestrekte oude industriële civilisatie. Zijn terugkeer zorgt voor opschudding, maar in iDREAM is iedereen zo stoïcijns dat er niet echt iets verandert. Poëtisch, met weer hele korte hoofdstukken en een fraai melancholisch einde. Mij leek het een zachtaardige kritiek op de hippie-utopie, helemaal omdat de hoofdpersoon wel heel erg sloom is en weinig inlevingsvermogen laat zien, maar dat is in zulke minimalistische werken natuurlijk open voor interpretatie.

Erik Oger - Jacques Derrida
Gevonden in een Vlaamse kringloopwinkel en ook geschreven door een Belg. Dat Vlaams past op een of andere manier net iets beter bij het onderwerp, is net elastischer. Uit de serie Monografieën van Kok Agora en ik vermoed dat dit de meest losse is in de serie. Het biografische deel leest lekker weg. Het blijft ook wel fascinerend hoe de joodse Algerijn tot Franse filosoof wordt. Zelfs Green Gartside wordt even genoemd. Oger doet een moedige poging om sleutelconcepten van Derrida vervolgens uit te leggen en is zelfs soms licht kritisch als hij denkt dat Derrida weer te ver gaat met een van zijn fratsen. Hij gaat zelf op de deconstructivistische toer en is eigenlijk het beste. Opeens is het afgelopen, geen conclusie of nawoord en misschien is dat een redelijk subtiele strategie in de geest van... de filosofie zelf? Het jaren-'60-werk blijft fascinerende hoogwaardige trolling wanneer de concepten worden uitgelegd. Maar wanneer je de teksten zelf leest, denk ik toch vaak: wat een oeverloos detailwerk over zaken als présence. Iemand moest het doen en deed het met overgave.

Erik Oger - Jacques Derrida

Patrick Modiano – Trouwboekje
'Ik had er een vage herinnering aan en het vreemde gevoel dat ik in die tijd ook een vrouw en een dochtertje had, dezelfde als nu. Hoe kon ik de sporen van dat vorige leven terugvinden?' Als een moderne Proust laat Modiano zich meevoeren door zijn eigen familiegeschiedenis. De razzia's in Parijs, vluchtelingen uit Egypte, reizen naar Tunesië, Antwerpen, alles loopt onoplosbaar, onuitwarbaar, onlosmakelijk verbonden in elkaar over. Een hypnotiserende familieroman dus, die eigenlijk vooral goed is op zinsniveau en alinea-niveau. Met wat zachte, niet-indringende muziek erbij, voelt het als een mysterieuze film. Een film waarin de voice-over krachtig vertelt, maar het verhaal zelf nooit helemaal duidelijk wordt. Geen actie, slechts gedachten van het onbetrouwbare, geheugen. Dat van Modiano zelf en van vele anderen, zoals hij. 'Wanneer ik toen ik vijftien was in die kamer wakker werd deed ik de gordijnen op en de zon, de zaterdagse wandelaars, de boekverkopers die hun kisten openmaakten, een voorbijrijdende autobus met een balkon, al die dingen stelden me dan gerust. Een dag als alle andere. De catastrofe waarvoor ik bang was zonder precies te weten wat hij zou inhouden, had niet plaatsgevonden.'

Georges Perec - Les Choses
Zo ontzettend goed. Gelezen in de Engelse vertaling als Things in de mooi uitgegeven Brief Encounters-serie van Penguin. Boeken tussen de 100 en 120 pagina's die je lekker kunt weglezen (zie ook In Watermelon Sugar). Hoe dan ook, Perec, wat een schrijver. Hij doet zoveel met schijnbaar zo weinig. Hypnotisch beschrijft hij een jong stel dat gedreven wordt door materialistische verlangens. Verlangens die ze nooit echt helemaal kunnen inlossen. Op Pereciaanse wijze supergedetailleerd geobserveerd en beschreven. Je denkt eerst dat het misschien blijft hangen in herhaling, maar op subtiele wijze verschuift hij onderliggende thema's en zo zegt hij op een gegeven moment zoveel over de grimmige Franse politiek aan het eind van de Algerijnse oorlog. Het tweede deel is magisch in zijn hopeloosheid, net als het verraderlijke happy end.

oh damn, net de moderne hertelling (Perfectie, Le Perfzioni) van een Italiaan daarvan gelezen. Gotta get this too.

Madelon Székely-Lulofs – Rubber
'Negen van hun beste jaren lagen hier, tezaamgegroeid met de eentonige, steeds terugkerende sleur van dit bestaan.' Blandes op de rubberplantages, begin twintigste eeuw. Het geld klotst tegen de plinten op, maar het blijft treurnis troef. Niemand is gelukkig, en het minst van de blandas nog de 'huisvrouwen'. Zij hebben niks te doen dan zich vervelen en doordraaien (zelfs de kinderen worden voornamelijk door 'mims' opgevoed.) Lulofs kende het milieu goed, sterker nog, in tegenstelling tot Multatuli was ze er geboren en getogen. De sfeertekening van de roman mag er dan ook wezen. De avond die met een klap valt, de eindeloze hitte, het gekissebis om promoties, en vooral ook de 'Indische dorst', want ja, want is er anders dan drank en je geld meteen maar weer verbrassen. Het plot komt wat lastig uit de verf (of uit de schors), daarvoor zijn er teveel personages, te weinig hoofdstukken, het meandert allemaal wat warrig door, al kun je zelfs dat realistisch noemen. Destijds afgeserveerd door 'echte Vent' Menno ter Braak, vond ik Rubber nog altijd goed leesbaar, en van een even fijne als bedompte tragiek. 'Toen de begrafenis afgelopen was, waren ze naar de club gegaan.'

Jullie lezen nog altijd boeken? In 2026?

(Ik zal proberen hier weer eens te posten.)

Konstantin Paustovski – Onrustige Jeugd
'Midden op de verder volledig lege dansvloer danste helemaal in zijn eentje een uitgeteerde man in een afgedragen pandjesbaas.' Niet veel later blijkt dit de doodskistenmaker van het dorp, ingehuurd als sfeermaker. Het Rusland van begin 20e eeuw zoals Paustovski het beschrijft is een literaire droom. Aan zijn memories zou ik op een onbewoond eiland voor decennia genoeg hebben. De helft van de gebeurtenissen lijkt gefantaseerd, of op zijn minst aangedikt, maar wat geeft het, dat is doodgewoon die Russische joie de vivre. Eén deel patriottisme, één deel melancholie en de helft van de mens vervuld van dronken sentiment. In dit tweede deel werkt de jonge Konstantin op de tram van Moskou, trekt hij als hospik met de Unie van Steden richting Brest, in een volstrekt kansloze oorlog, en ontdekt hij langzaamaan zijn literaire talent. (Waar hij dan weer over converseert met 'dienstmeisjes', oompjes en revolutionairen.) Want ja, de roden beginnen zich inmiddels te roeren, en het deel eindigt dan ook in een afgelegen dorpje met de duidelijke mededeling: 'Er is geen tsaar meer! Alleen Rusland is nog over!' Een groots land, met een grootse geschiedenis, maar vooral ook een groot schrijver die zijn klassieken kent. Bijkans elke pagina treffen we óf iets grappigs, of iets aangrijpends, óf een andere Grote Rus aan. 'Uit het restaurant trok de geur van zuurkool en een smeulende samowar naar boven.'

jas mensen, jas.