Johannes Gensfleisch zur Laden zum Gutenberg

En om zelf maar even het spits af te bijten, want een hoop gelezen van de zomer, waaronder:

Orhan Pamuk - Snow
Duurde eeuwen (en honderden pagina's) voor ik er een beetje inkwam, maar is wel een heel erg mooi boek dat heel goed in elkaar zit. Ook het soort boek waarmee je nobelprijzen wint, natuurlijk. (Maar ik ben vrees ik, als het om boeken gaat, gewoon een gitaarsololiefhebbende rockist.)

Frank Westerdam - Ararat
Literaire non-fictie en denk ik mijn favoriet in het genre, omdat hij altijd verschillende niet-alledaagse onderwerpen zo mooi in één booek weet te stoppen. En dat dan heel subjectivistisch benadert.

Mark Haddon - A Spot Of Bother
Ionica had hier op het oude forum iets over gezegd, maar ik weet niet meer wat. Ik vond het een buitengewoon grappig boek. Niets meer verder, maar dat hoeft ook niet. Dat hij ook het totaal andere Curious Incident.. heeft geschreven is vooral toevallig.

Rachel Seiffert - Afterwards
Was erg onder de indruk van haar vorige boek, The Dark Room, en dit las ook vlot wel, maar ik had wel een onvoldaan gevoel aan het eind. Volgens mij was het boek gewoon nog niet af.

Douglas Coupland - Generation X
Omdat ik die toch ook eens gelezen moest hebben. Ja, wel goed enzo, maar vast beter als ik er vijf (of tien) jaar geleden aan begonnen was.

Jonathan Coe - The Rain Before It Falls
Mijn eerste Coe (werd ook tijd) en maar meteen eentje gekocht die kennelijk nog niet uit i(behalve bij de Libris op Schiphpol). Vond 'm erg indrukwekkend en ga nu maar meteen al die andere boeken lezen.

Ha, leuk...

Lees nu Het Kralenspel van Herman Hesse. Weet nog niet zo goed wat ik er van moet vinden. Het leest lekker weg en is toch ergens zoooo saai. Ben wel benieuwd hoe hij dit meer dan 600 pagina's wil volhouden.

Net de nieuwe William Gibson binnen dus die wil dan ook eigenlijk meteen gelezen worden.

Nu bezig met:
Ploughing The Clouds, The Search for Irish Soma van Peter Lamborn Wilson, zwaardere kost dan het geweldige Sacred Drift, Essays On The Margins Of Islam.

Afgewisseld met een boekje over Turkse kunstmuziektheorie, ook zware kost.

Dan volgt:
Foucault's Pendulum van Eco, voor wat tegengas op wat ik meestal lees, naar verluidt.

naast een hele bulk boeken over nieuwe media onlangs Los van Tom Naegels en Nostradamus van Coupland geconsumeerd. Coupland is toch een geval apart. z'n Miss Waoming, JPod en Microserfs vind ik geweldig, de rest kan me nauwelijks boeien.

ook bediep ik me met psychoanalytische gedachtegoed en Taal en Verlangen van Antoine Mooij in de psycholanalyse op nederlandse bodem en Lacan. interessant.

de slinger van foucault! das tijden geleden!

<i>Het Complot tegen Amerika</i> van Philip Roth. Interessant gegeven (anti-semiet Lindbergh wint in 1940 de presidentsverkiezingen van Roosevelt en sluit meteen vrede met Duitsland en Japan), maar Roth zal toch nooit een favoriete schrijver worden. Daarvoor is hij te wijdlopig en te stijf.

<I>Elvistranen</i> van Bart Chabot. Gekregen, want ik ben nou niet bepaald een fan van tv-persoonlijkheid Chabot. Maar hij blijkt dus verbazingwekkend goede korte verhalen te kunnen schrijven, hoewel hij beter is in de vorm dan in de plots.

<I>Freakonomics</I> van Steven Levitt en Stephen Dubner. Interessante verslagen over de economie van het drugsdealen en valsspelen bij sumoworstelen en meer van dat soort zaken, maar die Amerikaanse 'That's so amazing!' borstklopperij is wel irri.

Hee, ik heb ook een Roth gelezen tijdens vakantie, Everyman. Wijdlopig, ja, daar ben ik het wel mee eens geloof ik, maar erg vind ik dat niet, stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven', maar wel erg goed. Over de fysieke aftakeling van een oud lichaam, de tijd, relaties, jaloezie, de dood de dood en de dood van 'vrienden', familie, collegas, ik was onder de indruk toen ik het uit had.

Connie Palmen, Lucifer. Prachtig boek, het verhaal, het onderzoek naar de dood van de vrouw van een componist, is meeslepend, de karakters van het bonte gezelschap rondom de componist en zijn vrouw zijn prachtig neergezet. Zo uit, dat boek. Toch blijft het niet lang hangen. Misschien hoeft dat ook niet.

Nu lees ik Gyorgy Konrads Zonsverduistering, een autobiografisch boek over zijn tijd na WO II. Een jaar geleden trok ik de weldadige schrijfstijl van Konrad niet zo goed, nu proef ik ineens ook een hoop ironie, juist ook door die 'rijke' schrijfstijl, wat me erg aanspreekt.

Verder heb ik tijdens vacance mijn eerste Murakami gelezen, The Wind-Up Bird Chronicle. Daar ben ik verliefd op geworden. In de tweede (Kafka On The Shore) ben ik een endje op weg maar ik doe het rustig an. Verliefdheden moet je koesteren, door de tijd.

Ook was ik aan het begin van de zomer begonnen aan De Dialectiek Van De Verlichting (WAT?! HERHAAL!) DE DIALECTIEK VAN DE VERLICHTING, vol enthousiasme, in het park met een stompje potlood belangrijke passages en opmerkingen aan het onderstrepen, nu ben ik echter even de reden kwijt waarom ik het lees, dus heb ik het weer even opzij gelegd.

De Slinger Van Foucault heb ik denk ik zo'n tien jaar geleden ritueel verbrand, ik kon de dikke dosis pretentie absoluut niet aan (of ik begreep er geen hol van, dat kan ook).

Vanwaar deze titel voor deze draad? Wie is dat plaatje?

reden? omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is en nog immmer staat als een huis. maar het is soms een beetje lastig leesbaar boek. ik probeer het mijn studenten eigenlijk ook door de strot te duwen, maar dat heeft tot nu toe weinig succes.

omdat dialektik der aufklärung één van de belangrijkste sociologische verhandelingen ooit is

Vond er eerlijk gezegd niks aan. :) Maar ja, het is nogal slecht geschreven. Geef mij maar Eros & Civilization uit diezelfde hoek.

Zeg, heeft iemand Het Kralenspel al gelezen? Zo ja, wordt dat nog wat na 200 pagina's want ik word gek van dat brave mannetje Knecht en zijn mannencultus.

Eerste hoofdstuk van Spook Country intrigeert in ieder geval.

tja, Marcuse kàn schrijven. overigens vind ik dialektik niet zo slecht hoor, maar ja, ik leg de door jou bewierookte fransen dan weer gapend weg ;-) al zijn er uitzonderingen.

in de 'nieuwe media in NL'-krant die ik momenteel samenstel worden de fransen door een deel van de auteurs ook overal bijgehaald. zal wel typisch nederlands zijn.

net uit: george pelecanos, geen idee meer welke (boeken zijn inmiddels ingepakt in dozen) was ook niet bepaald z'n beste. plot boeit weinig en nou lees je daar die pelecanos toch niet echt voor maar deze keer waren zelfs de sfeerbeschrijvingen van de mindere wijken van washington dc (aan de hand van muziek en auto's) saai.

in bezig: killing yourself to live van chuck klosterman. beetje het literaire equivalent van een zak chips als je trek hebt. de eerste paar happen/hoofdstukken zijn het beste wat je ooit gelezen hebt - reis per auto door amerika geschreven in dat o zo postmoderne, continu self-referencing en al babbelend uit de bocht vliegende stijltje dat we ook kennen van dave eggers (waar chuck zich in het eerste hoofstduk al voor verontschuldigt) en dan over coole muziek - maar na verloop van tijd wordt het een beetje een irritant truukje.

en ik heb de nieuwe volkskrant gekocht. met ongeveer 76 nieuwe bijlagen. vanaf volgende week gelukkig weer de guardian/observer/independent...

ben eindelijk bezig met 1984 van orwell; staat al jaren in de kast, nooit aan begonnen. en hierna staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

staat extreem luid en ongelooflijk dichtbij voor herlezing op het programma. ben er nog steeds niet over uit of ik dat wel zo'n goed geschreven boek vind, maar ik heb iets met de thematiek.

vond 'm in het engels brilliant geschreven, juist. terwijl ik z'n debuut waardeloos vind. heet iets van are you illuminated?, die eerste.

stijf, hmm, 'conventioneel' vind ik dan een betere term, of 'klassiek geschreven'

'Klassiek geschreven' kan ik me wel in vinden, maar dan nog zou het meer elegantie kunnen hebben. Het is echt werken wat je moet als lezer, geen enkele zin springt je tegemoet of sleept je mee. Roths meesterlijk neergezette karakters verdienen eigenlijk beter.

zal wel typisch nederlands zijn.

35 jaar te laat er bij zijn? ;)

1984 ook nooit gelezen. :(

Wel bezig in Archaeologies of the future van Fredric Jameson. Ploeteren. Soms erg interessante essays over SF maar, man oh man, wat overschrijft die arme man zich.

waar zou die Gondry-film blijven n.a.v. extreem luid en ongelooflijk dichtbij blijven..

(en al eerder gezegd op een van die oude fora, ook ik vond het 2e boek van Foer beter, wegens minder flauw en vooral een sympathieker hoofdpersonage, om niet te zeggen een grote kleine held)

Ha, ik wilde me eigenlijk niet meer aanmelden voor dit forum, maar nu het over boeken gaat, ben ik er weer bij! Ik heb gelijk weer titels genoteerd op mijn te-lezen-lijst.

Hierbij een greep uit mijn boekenzomer:

Vandaag ben ik begonnen in Jonathan Coe - The Rain Before It Falls, tot nu toe bevalt het goed. Coe is sowieso een van mijn favoriete schrijvers. Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik heb erg gelachen om Bestrijd het leed dat Mulisch leed, al vond ik sommige persiflages wel erg gemakzuchtig en flauw. Ik was ook verbaasd dat zoveel bekende journalisten van Propria Cures komen en dat Dirk van Delft zo geestig is.

Ook las ik veel "Young Adult writers". Het begon met An abundance of Katherines - John Green, wat me aangeraden werd vanwege de wiskunde erin. Was inderdaad een leuk boek met wat formules. Indruk maakte How I live now - Meg Rosoff, een vreemd, verontrustend boek dat ik niet aan een puber zou durven geven.

Verder was de De engelenmaker - Stefan Brijs bijna net zo spannend als Harry Potter and the deathly hallows en lachte ik meerdere malen hardop om A walk in the woods van Bill Bryson.

Op de planning staan voor de komende tijd nooit gelezen klassiekers als De avonden en Catch 22. 1984 heb ik al gehad, vond het tegenvallen na A brave new world (want dat hakte er echt in).

Eindelijk mijn abonnement op de ECI opgezegd, want het levert je toch 4 keer per jaar een boek op wat je eigenlijk niet wil lezen. Maar goed: uit die collectie:

Jonathan Strange & Mr. Norrell - Susanna Clarke
Dikke pil over toveraars en de Engelse behoefte aan magie. Plaatst Harry Potter als roman in een kader, een traditie. Veel voetnoten, maar de semi-wetenschappelijke opzet is leesbaar en hoogst vermakelijk.

Voor de vakantie gekocht voor 6 euro of minder:

Hoe ben je een goed mens - Nick Hornby
Hornby schrijft altijd vlot. Met glansrol voor Molly, de dochter die haar vader wil overtreffen in 'goed doen'.

De evangelist - Bas van Putten
Dikke pil met ongelooflijk veel monologue interieur van onsympathieke Johannes Bach. Zijn carriere begint op het conservatorium, vervolgens de handel, dan verkoper van klassieke auto's om als componist te eindigen. Intrigerend boek over 'slecht doen'.

Carter klopt de duivel - Glen David Gold
Amerika in de roaring twenties, beleefd door Carter de illusionist. Mooie avonturenroman, geeft hetzelfde gevoel als een meeslepende film. (Waar blijft de film met Tom Cruise?)

De vliegeraar - Khaled Hosseini
Was een cadeautje. Erg mooi geschreven en daar laat ik het bij.

Boek van Foer heet overigens 'Everthing is illuminated'.

Heb je al meer gelezen Martijn?

Ik wilde The Rotter's Club bij de plaatselijke bibliotheek halen, maar die zat niet in hun willekeurige verzameling boeken. Toen heb ik maar weer eens een poging gedaan om in James Joyces Ulysses te beginnen. Dus Coe komt over een maand of zes wel weer. ;)

1984 heb ik gelezen toen ik zestien of zeventien was, voor m'n Engelse boekenlijst, omdat het boek me zo aansprak. Ik was ook erg onder de indruk, maar eigenlijk was het wat te hoog gegrepen (al was het maar vanwege de driehonderdzoveel pagina's in een taal die ik nog lang niet voldoende machtig was). Heb het een jaar of zes later nog eens gelezen en vond het toen een beetje tegenvallen. Het idee was goed enzo en het is natuurlijk terecht ontelbaar vaak als referentie gebruikt tegen een of andere megalomane dictator of paranoïde anti-privacy plan, maar het zat allemaal vrij zwak in elkaar vond ik. Dingen als "oh ja, en je hebt ook nog eens 90 procent van de bevolking en die worden niet zo in de gaten gehouden, maar die worden zoet gehouden met loterijen die ze toch nooit winnen en blijven gewoon lekker dom".
(Animal Farm vond ik, ook bij het herbelezen, goed in elkaar zitten. Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk. Huxley's Brave New World heb ik ook alleen maar op m'n zeventiende gelezen, maar ik denk dat het wat beter in elkaar zit.)

(Man op het plaatje is de man van de topic-titel: hij die het boekdrukken heeft uitgevonden.)

De evangelist - Bas van Putten

Van Putten is de beste muziekschrijver van Nederland. Het is alleen wel een snob en een chagrijnige cultuurpessimist en over zijn andere hobby, auto's, schrijft hij lang niet zo goed als over Ricardo Chailly.

Heb ook wel eens wat politieke essays van Orwell gelezen en die vond ik ook erg sterk.

Volgens mij had Orwell het ook meestal wel goed gezien. Ik heb in de ramsj ooit het anti-communistische boek ('Mijn communistentijd') van de Nederlandse Orwell, Jacques de Kadt, gekocht. Moet ik ook eens gaan lezen.

ik heb nu ook Cloud Atlas gelezen.. kweenie.. Eerste helft van alle verhaaltjes is leuk. Maar dan op de terugweg, tsja is het nog steeds wel leuk hoor, maar denk ik ook WAAROM. waarom deze post-moderne constructie. Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen. (Maar misschien zag ik 't masterplan over het hoofd)

Had nu net het gevoel dat alle verhalen op geniale wijze in elkaar grepen

*niet*

Gisteren heb ik me vermaakt met de nieuwe Bas Haring: Voor een echt succesvol leven. Vlot geschreven, aardig basisidee en veel aansprekende voorbeelden - maar net niet echt diep. Ik vind het grappig dat hij precies zo schrijft als hij praat. Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

net uit: Dino Buzzati's De Woestijn der Tartaren. Behoorlijk aangrijpende roman over een soldaat die in een vesting verzeild raakt en daar ongewild blijft hangen/steken. Net als zijn leven dus, soort metafoor voor depressie eigenlijk.

al een tijd uit: 1984. hmm. wel visionair aan de ene kant, maar het wordt me allemaal teveel uitgelegd, te weinig aan de verbeelding overgelaten. ik voelde ook totaal geen emotionele betrokkenheid bij de hoofdpersoon. toch jammer.

binnenkort beginnen aan de definitieve versie van omc's droomstof :). had al een eerdere versie ter berschikking enkele jaren geleden, ben benieuwd wat er is veranderd en wat er nog is blijven hangen bij me.

Ik ben nu bezig in The book thief van Marcus Zusak en dat is erg meeslepend.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?

Ik heb Jonathan Coes* The Rotters' Club gelezen. Geweldig boek, dat hier zo voor de inburgeringscursus gebruikt kan worden. En nu wil ik helemaal elke letter die de man op papier heeft neergezet lezen.

* die -s in de tweede naamval in het Nederlands staat wel erg lelijk hoor, bij Engelse namen.

*: Je kan hier pleiten voor Coe's, omdat je het uitspreekt als 'Ko' en er dan bovendien geen verwarring ontstaat met iemand die Koe-met-een-C heet.

Die staat bij ons ook in de kast (en neemt daar een halve plank in beslag..). Ik ben niet zo van de oorlogsboeken, geloof ik, maar als het heel goed is moet ik het misschien toch maar eens opendoen... Is het eigenlijk een kinderboek of gewoon een boek over een kind?
Kleine planken hebben jullie ;)

Het is officieel een Young Adult Novel, net als bijvoorbeeld The curious incident (etc.). Ik houd ook niet zo van oorlogsboeken, maar in dit boek is de oorlog meer een soort decor. Ik vind het moeilijk uit te leggen waardoor dat komt. De dood als verteller is in elk geval aardig gevonden. En een hoofdpersoon die boeken steelt om te kunnen lezen, vind ik ook heel sympathiek. Ik probeerde me voor te stellen wat ik zou doen als ik niet meer zomaar aan boeken zou komen.

ben ongeveer halverwege ayn rand's the fountainhead.
(het enige boek dat vernoemd is naar een bluetones albumtrack?)

ben als economisch-psycholoog/behavioral speltheoreticus/evolutionair sociaal psycholoog erg geinteresseerd in de tegenstelling/samenwerking tussen collectieve en individuele belangen en ik had begrepen dat mevr. rand daar ook bepaalde opvattingen over had. en dat is ook zo. het is alleen tot in het potsierlijke overdreven opgeschreven. de 'collectieven' zijn allemaal conservatieve, ouderwetse, op de oppervlakte goed bedoelende maar eigenlijk heel erg manipulatieve mannetjes en de 'individuelen' zijn modernistische, vooruitstrevende maar ook willens en wetens tegen de stroom oproeiende gevallen met, volgens mij, psychopatische, autistische en masochistische trekken. ze zijn pas gelukkig als ze door iedereen tegengewerkt worden. die laatste gaan natuurlijk 'winnen' en de eerste gaan koppie onder, maar het is moeilijk sympathie te krijgen voor eender welk personage.

ik ben nog niet helemaal overtuigd van het individualisme van ayn rand...

Rand zelf schijnt wel naar haar filosofie geleefd te hebben. Het was dan ook een ongelooflijk kutwijf, geven zelfs haar grootste fans toe. Arnon Grunberg is trouwens bezig in Atlas Shrugged (waarvan je dan in ieder geval moet zeggen dat de titel een briljant beeld is.)

Ook leuk: Ayn Rand is de grondlegger van het Objectivisme!

Precies! Rand is de anti-sub! Ik kreeg Atlas Shrugged voor mijn afstuderen en las het met plezier, al is het natuurlijk veel te dik. Ik had in de roman wel sympathie voor personages, maar bedacht later dat ik aan al die mensen in het echt een bloedhekel zou hebben.

Ik neem trouwens terug dat The book thief niet echt een oorlogsboek is. Maar mooi was het wel.

Spook Country. Met gemak de slechtste William Gibson. Helaas, helaas. Wat een ontzettende slome thriller dit. En nog rockistisch ook. :)

Veder bezig in:

Ludwig Wittgenstein - Tractatus Logico-Philosophicus. Mwaaah, ik wil wel maar ik ben nog niet helemaal overtuigd. Volgens mij moet ik overstappen naar het latere werk.

Robert Lemm - Geschiedenis van Spanje. Zo maar bij de bieb uit de kast getrokken. Begint ontzettend saai (die trouwde met die, en die met die, en toen die met die....fuck offffff!!!) maar tegen 1492 wordt het allemaal wel lachen en doorprikt Lemm heel wat mythen over Spanje. Met historici is het altijd oppassen, ik heb het gevoel dat hier de wind uit conservatief-Hegeliaanse hoek blaast en de grote litmus test komt natuurlijk met de Spaanse Burgeroorlog.

Italo Calvino - De Onzichtbare Steden. Ben ik ook al jaren van plan om te lezen. Als op een winternacht een reiziger en Le cosmicomiche zijn twee van mijn favoriete boeken ooit, hier weet ik het nog niet mee. Heel compact geschreven, je moet je hoofd er echt bij houden want ik vermoed dat Calvino allemaal (post)structuralistisch en semiotische theorie zit uit te leggen aan de hand van reisverhalen van Marco Polo.

Er is trouwens een nieuwe Nick Hornby. Ook een Young Adult Novel.

Jonathan Coe's Rotters Club. Gisteren in begonnen en moeilijk weg te leggen. Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Doris Lessing, anyone? Er is geloof ik bij Engels eens wat van haar werk voorgelezen, maar dat heeft nooit een blijvende indruk op me achtergelaten. Zo vlug wat plots bij elkaar gewikipediaad lijkt het me echter best wel iemand die boeken kan schrijven die mij boeien.

was (is?) toch een communist? Ik had The Good Terrorist op mijn Engelse boekenlijst staan. Redelijk boek, over wat slackers.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?

Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.

Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet:

* Salmon Fishing in the Yemen (Paul Torday). Ligt hier bij elke supermarkt en inderdaad een snelconsumptieboek. Prettig leesvoer desalniettemin, over een wetenschapper die in een project wordt gezogen om zalm te kweken in Jemen. Tegen het eind wordt het allemaal wel een beetje érg overdreven.
* Diary of a Bad Year (J.M. Coetzee). Mooi idee, indrukwekkend boek. Bevat een serie politieke en filosofische essays van een "gerenommeerd schrijver" (die nogal wat overeenkomsten met Coetzee zelf vertoont) en daarnaast de dagboekaantekeningen van die schrijver én die van het meisje dat die essays voor hem uittypt.
* Eleanor Rigby (Douglas Coupland). Mooi boek, goed verhaal.
* Havoc, in Its Third Year (Ronan Bennett). Speelt zich af rond 1630, maar met buitengewoon hedendaagse thema's als machtspolitiek en , vooral, xenofobie. Erg geloofwaardig geschreven. En een must-read voor de Wildersen en Verdonken van deze planeet.

Vervolg Gesloten Kring net zo boeiend?
Ik loop drie keer per week de plaatselijke bibliotheek binnen om te zien of ze 'm hebben. Maar kennelijk is 'ie zó boeiend dat 'ie steeds is uitgeleend.
Woonden jullie maar in Leiden! Ik heb hem zo staan (in het Engels). Het is opvallend hoe vaak Martijn dezelfde dingen leest als mijn vrienden. Om me heen hoor ik nu iedereen over Coetzee en Coupland. Gisteren zag ik trouwens drie verschillende mensen in de trein Murakami lezen. Het was een mooie dag.

Ik las de laatste tijd vooral vakliteratuur, maar ook

* A certain ambiguity (Gaurav Suri & Hartosh Singh Bal). De beste roman over wiskunde die ik tot nu toe las.
* The polysyllabric spree (Nick Hornby). Erg amusante verzameling columns waarin hij elke maand beschrijft welke boeken hij koopt en welke boeken hij daadwerkelijk leest. Zijn smaak is duidelijk niet de mijne, maar hij schrijft erg geestig over boeken, lezen en redacteuren. Zo'n column zou ik ook wel willen schrijven!
* Shakespeare (Bill Bryson). Ik wist niets over Shakespeare, maar wil alles van Bryson lezen. Veel geleerd en gegrinnikt, al vond ik het iets taaier dan verwacht.
* Oracle night (Paul Auster). Auster is niet echt iets voor mij, maar dit heb ik in elk geval met plezier uitgelezen.

En ben net begonnen in This book will save your life (A.M. Homes). Het lijkt me wel wat!

ps Enfin, maar weer eens een overzichtje van de recent-gelezen-spreadsheet
Heb je echt een spreadsheet? Ik schrijf alles in een mooi klein boekje. Tot groot vermaak van mijn vriend.

Nee, dat was metaforisch bedoeld. Ofzo. :)
Al heb ik tegenwoordig wel de wathebjeallemaalgelezen-applicatie op Facebook. Wat in feite hetzelfde idee is.

Ik heb hem zo staan (in het Engels)

Volgens mij staat 'ie ook gewoon bij ons in de kast. In het Grieks...

Die Hornby moet ik dan toch ook maar eens lezen. Die verzameling muziekessays waren ook verrassend leuk. En Murakami ga ik ook eens aan beginnen.

Ik had bij Coetzee nog moeten vertellen dat de drie "verhalen" parallel lopen en dat elke pagina in drieën is verdeeld. Want dat maakt het allemaal een stuk intellectueler. :)

de recent-gelezen-spreadsheet

bij mij is het gewoon een word-document...

* de gum thief van douglas coupland. erg lief. misschien iets te.
* de autiobio van alex james (bassist van blur). hij is 'in het echt' precies zoals je verwacht dat-ie is. zelf denkt-ie dat-ie een renaisssence man is, maar eigenlijk is-ie een meer een blufgozertje die veel dingen 'he, leuk man te gek'-vind met, op een gegeven moment, heel veel geld
* de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio maar die ene die een paar maanden na z'n dood verscheen. kostte maar 1 pond. vandaar. is verder gewoon een doos omgevallen en aan elkaar gebonden krantenknipsels en anekdotes die ik sowieso allemaal al uit m'n hoofd kende.

Vergeten jullie pardoes wat jullie hebben gelezen of zo? :)

Uitgelezen Bug Jack Baron van Norman Spinrad. Een echte jaren 60 SF klassieker, ongelofelijk inventief geschreven en toch leest het weg als een thriller.

Ik ben nu bezig met Palomar van Italo Calvino. Wel okay, denk ik, een soort ambient literatuur.

Net uitgelezen Godard, portrait of the artist at 70 van Colin MacGabe. Wel rap geschreven biografie van Godard die steeds goed wordt geplaatst in zijn tijd. De post-68 Godard was altijd een mysterie voor mij en dat is dus nu fijn ik kaart gebracht, al geloof ik er geen reet van dat die films zo goed zijn als MacGabe pretendeert.

Nu verder in: The Work of Mourning van Jacques Derrida. Mooie, voor zijn doen toegankelijke maar zwaarmoedige teksten van JD geschreven voor vrienden/collega's die zijn overleden.

even de agenda tevoorschijn toveren.

*Cormac McCarthy - De Weg
korte postacopalyptische roman, vader + zoontje op weg door verschroeide aarde. erwtjes uit blikjes. rottende lijken. zou naar Hollywood kunnen, ware het niet dat het einde ietwat te droevig en spiritueel is. Heb je zo uit, dus zeker de moeite van het lezen waard.

*Daniel Wallace's Grote Vis.. negeren, de film van Burton zien. Het boek is een schetsmatige opzet voor de magie die Burton op weet te roepen.

*Sándor Márai - Gloed
Wereldbibliotheek is wel een interessante uitgever, of imprint, whatever. De Woestijn van der Tartaren was ook al interessant. Gloed is een mooie filosofische verhandeling, over 2 gezworen vrienden en 1 gebeurtenis in 't verleden die hun uitelkaar heeft gedreven en ze nu eens aan het einde van hun leven uitgebreid analyseren. Mooi tijdvak en plaats ook.. Hongarije, voor de 2de wereldoorlog. (of ik moet mijn feiten nu alweer over hoop hebben, het is alweer een maand of 2 geleden)

oh en voor extra drama is Marai een vergeten schrijver a la Kennedy Toole (Samenzwering van Idioten) inclusief zelfmoord.

Nu bezig in Amos Oz epos Een verhaal van liefde en duisternis, goed voor de Jiddisch/Hebreeuwse woordenschat, als ik 't zou kunnen onthouden. Hij valt soms in herhaling, maar 't lijkt een keuze. Soort Eeuw van mijn Vader, maar die Oz heeft natuurlijk een veel interessanter leven. Iedere zionist aan 't begin van de staat Israel lijkt wel een intellectueel met Nobelprijs.

ok i love you guys

de lijkenpikbio van john peel. niet z'n autiobio

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

Ik vond nog een Coetzee-boek, gewoon thuis in de kast (Boyhood), wat mijn fascinatie voor de man alleen maar grote heeft gemaakt. En mijn dorpsgenoot die The Closed Circle aan het lezen was, heeft die inedelijk uit en ik inmiddels ook al bijna. (Voorzover dat nog niet duidelijke was, @ragruiters: Lezen! Nu! Meteen!)

Oh ja, en Ira Levin (die ik altijd met de zanger van Yo La Tengo verwar) is dood. Was volgens mij zo'n schrijver die je ofwel voor je boekenlijst las, of helemaal nooit. Ik las hem nooit. Heb ik iets gemist?

Levin schreef wel leuke thrillerts (Rosemary's Baby, Boys From Brazil), maar het is wel iets voor als je puber bent.

Palomar was zo uit. Toch wel mooi en apart boek.

Nu ben ik de Laatstsche Mensch die eens De Naam van de Roos gaat lezen...leest verrot weg in het begin als ik even mag klagen.

Maar die heb je toch, hopelijk, ook wel gelezen?

nog niet. moet ik bekennen. verder geen excuus voor. zie hem elke week weer voor vijf pond bij de virgin zavvi liggen. binnenkort.

heb recentelijk trouwens ook shortcomings van adrian tomine gelezen. m'n eerste graphic novel.

Jonathan Coe - Gesloten Kring:
Mooi vervolg op de Rotters Club, alleen worden er wel heel nadrukkelijk allerlei losse eindjes uit het eerste boek aan elkaar geknoopt. De relatie van Paul met Malvina is ongeloofwaardig, temeer hun relatie (voor haar) vanaf het begin duidelijk moet zijn. Maar zoals de boektitel al zegt: er moeten heel wat cirkels gesloten worden. En dat gebeurt. Benjamin is een zielige loser.

Irvine Welsh - Lijm:
Vermakelijk boek over vrienden die groot worden met veel drank, drugs en sex. Uiteindelijk een mooi happy end. Over trouw en geen vrouwen slaan.

Stephane Audeguy - Wolkenbibliotheek:
Bibliothecaresse in de ban van Japanse couturier die boeken over wolken verzamelt. Een ontdekkingsreis langs quakers, schilders en wetenschappers. En natuurlijk die grote allesbepalende Japanse wolk aan het einde van wo2.
Ik zie steeds meer als ik in de lucht kijk!

Kazuo Ishiguro – An Artist Of The Floating World
'It's just that in the end we turned out to be ordinary men.' Een ragfijn boek van verzoening. Verzoening met jezelf en met je land. Misschien lukte het Ishiguro juist zo goed om zich in naoorlogs Japan te verplaatsen omdát hij een halve buitenstaander was geworden. (Misschien is dat psychologie van de koude, Engelse grond.) Zijn hoofdpersonage, een gepensioneerde Japanse kunstenaar, is een man van vele grijstinten. Hij was fout in de oorlog, iets wat dus goed was in Japan, in die tijd. De lijn verschoof – metaforisch en in zijn kunstwerken. Terugkijkend op zijn leven, nu zijn kinderen zelf kinderen krijgen (en gaan trouwen), probeert de oude man zichzelf te verdedigen. Hij is zowel arrogant als bescheiden. Constant afgeleid door zijn herinneringen, waarvan hij steeds opnieuw moet toegeven dat hij ze misschien niet helemaal goed heeft onthouden. Gekleurd door het leven, het zijne en dat van zijn samenleving. 'But then again I have drifted.'

Emmanuel Carrère – Andere Levens Dan Het Mijne
'Ik heb nog nooit een dode gezien, het komt me ineens vreemd voor dat me dat tot mijn zevenenveertigste bespaard is gebleven.' Zulke aparte boeken schrijven ze niet in Nederland. En zulke boeken lees ik ook niet, normaal. Het laatste valt gemakkelijk te verklaren. Een vriend vond dit het beste boek dat hij afgelopen jaar las, maar het is niet echt mijn onderwerp. Het is echter een echt 'kankerboek'. Dot zijn geen Andere Levens, maar Andere Stervenden Dan Het Zijne. Ik vind dat altijd doodeng. Gelukkig schrijft Carrère het wel op een unieke, absoluut Franse manier op. Ze noemen het autofictie, maar het is vooral ook de Grote Vrijheid van de Franse Intellectueel, een mythisch land waar nog een Republiek der Letteren moet bestaan. Dat betekent dat Carrère eindeloos aan zijn eigen oeuvre kan refereren en ook het maken van dit boek postmodern opvat (inclusief ingelaste opmerkingen van proeflezers, lees: hoofdpersonages). Bovendien kan hij iedere ingeving volgen. Kortom, hij wordt een soort Philippe Sollers, die best 20 pagina's wil filosoferen over het Recht. Voor mij is de openingssequentie toch het 'mooist'. Sri Lanka 2004. De tsunami. In bewust taaie zinnen beschrijft Carrere de ellende. De vele duizenden doden. De waanzin van het wachten op nieuws over zij die verdwenen. 'Het was net alsof er niets was gebeurd, en zelfs alsof niemand in het binnenland wist dát er iets was gebeurd.'

James Joyce - A Portrait of the Artist as a Young Man
Ik had dit boek al meer dan 35 jaar in bezit, was er ooit aan begonnen maar kwam er niet doorheen. Op school had ik in een lesboek Engels een fragment gelezen en uitgekozen voor mijn eindexamen wat me altijd is bijgebleven maar ik nooit kon terugvinden (p.171!): "A girl stood before him in midstream, alone and still, gazing out to sea. She seemed like one whom magic had changed into the likeness of a strange and beautiful sea bird." Et cetera. Ja, dat vond ik heel mooi, nog steeds trouwens. Een relatief kort boek en lange tijd leest het, voor de geoefende lezer, heerlijk weg. Vijf delen uit de jeugd van Stephen Dedalus, grotendeels Joyce zelf natuurlijk. Een fraai portret van een Ierse jeugd, met altijd de katholieke kerk, de Engelsen (met hun opgelegde taal) en Ierse vrijheidsdrang die er boven hangen, met daar doorheen een opkomend seksueel verlangen waar natuurlijk flink mee wordt geworsteld. Zeker als in een lang deel een Jezuïeten-college uitvoerig over het lot der zondaren en alle details van de hel handelt. Ruig verhaal, probeer daar maar sceptisch over te zijn. In het laatste deel is Stephen bijna volwassen en wordt de taal ook steeds meer een Joyce-doolhof, je rolt zo Ulysses in. Heel mooi geschreven allemaal maar een slecht voorbeeld, want er loopt natuurlijk een lijn naar die verschrikkelijke grefo-jeugdbiografieën uit de Nederlandse literatuur.

James Joyce - A Portrait of the Artist as a Young Man

Ik vond vooral het eerste hoofdstuk moeilijk om in te komen. Wie is die Dedalus? Wat doen ze in die toren? Waar hebben ze het allemaal over? Eigenlijk zou je eerst bij het ontbijt van Bloom moeten beginnen. Of dat ga ik doen wanneer ik het ooit nog eens in het Engels ga lezen.

Om de vertaling die ik heb is nogal veel te doen geweest. Een (geannoteerde) Engelse versie wil ik ooit nog eens keer lezen.

Oh, die heb ik ook gelezen. Leest gewoon lekker weg, mag ook wel eens. Sowieso een hele klus dat vertalen en dan heb je de Joyce-taliban die je vervolgens opwacht en elke vertaalde zin onder de loep legt.

over Dedalus gesproken (heel obscuur):

Bob van Laerhoven – De Stenen Wachter
'De Andes heeft gisteren een vonnis geveld, en opnieuw is het hard voor de armen.' Grenzeloze ambities kun je Van Laerhoven niet ontzeggen. Met de Stenen Wachter heeft hij gepoogd in een fictief Zuid-Amerikaans land een Griekse Tragedie te situeren. De personages zijn talrijk, de gebeurtenissen onnavolgbaar, de taal barok. 'Psychotisch realisme' noemde Paul van Leeuwenkamp het, (net als ik) een Wim Gijsen-kenner. En inderdaad zijn er verwantschappen. Dit is het soort 'historische' roman die Gijsen had willen schrijven, maar waar hij het geld én het talent voor ontbeerde. Ook Van Laerhoven flirt met de grenzen van zijn kunnen – en het veelvuldige gijseniaanse gebruik van woordjes als 'rukkerig' - maar hij komt er nét mee weg. Ik blijf het wel jammer vinden dat hij zijn meest intrigerende, en waarschijnlijk ook meest op zichzelf lijkende personage (een Belgische geestelijke) nogal snel 'om zeep helpt'. Blijven over: Alejandro, de muzikant die in De Hel is geweest, en de Engelachtige Beatriz. De laatste vijftig pagina's stijgen aardig op, maar, zoals te verwachten viel, de honderden pagina's daarvoor zijn eigenlijk een tikkie te taai. Toch, beter hoog mikken en neerstorten dan gemakzucht. De uitgeverij heet niet voor niets Dedalus. 'De woorden oppoetsen, ze repeteren, ze de glans van onweerstaanbaar staatsmanschap geven.'

to be fair, psychotisch realisme was de noemer van Van Leeuwenkamp voor Van Laerhovens eerdere werk. Ik vind dat het ook in dit boek nog wel doorklinkt. (Marginale denkers over marginale schrijvers unite!)

Travels With a Writing Brush - Classical Japanese Travel Writing From the Manyoshu to Basho
Fraaie en uitgebreide tweetalige bloemlezing van Japanse reisliteratuur. Met een uitstekende inleiding zodat je meteen veel leert over de ontwikkeling van de Japanse literatuur en dan met name de verschillende soorten reisliteratuur wat meestal neerkomt op poezië. Er is een prachtige traditie ontstaan om op bepaalde momenten even een gedicht te componeren over een mooi uitzicht, ontmoeting of gevoelens van nostalgie. De traditie wordt dan ook hoogst zelfbewust, vol verwijzingen naar vorige dichters. Een bont gezelschap van hofdames, monniken, samoerai-estheten en andersoortige wandelaars. Veel prachtige beelden, soms wat humor (met name haiku-meester Basho kan heerlijk van toon veranderen) en af en toe intens pessimistisch. Mooiste voorbeeld: "oh ja, zoek je die gast. Die is helaas overleden. De wilde honden namen zijn lichaam mee, dat nu over ligt verspreid."

Kim Gordon - Is This My Body?
Was dit al heel lang van plan om te lezen. Voor Sonic Youth was Gordon beeldend en conceptueel kunstenaar. Daarnaast schreef ze essays en artikelen over kunst en rock die door het Institut für Kunskritik Frankfurt am Main met bijbehorend streng Duits design en lettertype. Gordon opereert grotendeels in een interessante tijd van het Oude New York, en ze heeft een oog op No Wave en types als Glenn Branca naast opkomende kunstenaars als Mike Kelley (zie de Dirty-hoes), Raymond Pettibon en Robert Longo. Gordon schrijft in een mooie observerende stijl over architectuur, design en natuurlijk rock. In haar autobiografie observeerde ze dat mannen onderling altijd een derde ding nodig hebben om over te praten. En hier is ze heel sterk over gender, verlangen, obsessie en rock. Een intrigerend boek, ook omdat wat ik altijd wel vermoedde expliciet wordt: Gordon was voornamelijk verantwoordelijk voor het arty imago van Sonic Youth en de keuze voor hun hoezen.

Travels With a Writing Brush - Classical Japanese Travel Writing From the Manyoshu to Basho

Dat ziet er ook goed uit.

Richard Kleist - Nick Cave: Mercy on Me

Fantastische graphic novel, dit. Het is een biografie van Nick Cave, maar Kleist kiest gelukkig niet voor een chronologisch levensverhaal. Hij mengt de biografie met fictieve karakters uit de songs en verhalen van Cave, wat Kleist de mogelijkheid lekker los te gaan in zijn geweldige zwart-wit tekeningen. Ondanks dat Cave zelf de tekst voor de achterflap schreef, is het boek behoorlijk kritisch, op het vaak arrogante en egocentrische gedrag van Cave, die zichzelf al van jongs af aan een groot artiest die ver boven het gepeupel verheven is. (Ook wel typisch voor artiesten van die tijd natuurlijk.)
https://www.creativeboom.com/uploads/articles/63/6375f6e757a4fe021eab2c35a06a2c614a9c7aa7_810.jpg

Hij mengt de biografie met fictieve karakters uit de songs en verhalen van Cave

filmadaptatie loading!

Marcellus Emants – Inwijding
'Hij is een beetje karakterloos, da's waar: maar daar boft hij bij. Wat doet iemand tegenwoordig nog met 'n karakter?... In puntjes en volzinnen karakteriseert Emans een verwaand en middelmatig mens. Een mannetje van goede komaf dat het leven niet kent, maar wel de juiste connecties heeft. De Haagse sfeer is die van Couperus – veel straatnamen en zorgvuldig plat-Haags ook, naturalisme ten slotte. ('Wat mot dat beduije?') Bon, zo'n groot stilist als Couperus is Emants niet, maar hij weet zijn eerst zo vréeslijk irritante Theodoortje wel te laten groeien. Langzaam als een feuilleton ontvouwt zich een ingewikkelde liefdesrelatie met de arme dame Tonia. Ik herkende net iets teveel in hun vechtrelatie vervuld van jaloezie en praatjes, en ja, natuurlijk kan zo'n situatie enkel in verbittering en doem eindigen. Tegen die tijd is Theodoor een mens, maar, ten koste van alles, zijn vrouw, zijn zinloze ambities. Zijn gedweep met socialisme en Nietschze kunnen dan veilig de kast in, want ook dat, zijn dingen die net als de Liefde voorbijgaan. 'Toch kwam hij – dit werd met een genotvolle melankolie door hem vastgesteld – niet helendal ongelouterd te voorschijn uit deze inwijding tot zijn maatschappelijk leven.'

Hari Kunzru - Leela.exe
Lekkere vertaling van Transmission van een boek dat toch al fijn wegleest. Kunzru heeft een prettig sardonische stijl die af en toe in de buurt van Bret Easton Ellis ligt. Het verhaal gaat om een Indiase jongeman die tot zijn grote blijdschap wordt gekozen om in Amerika in de ICT te gaan werken. Dat valt even tegen. Als hij het eenmaal zat is laat hij een virus los, met de naam en een gifje van zijn favoriete Bollywood-actrice Leela Zahir, en dat heeft veel meer effect dan hij verwachtte. Er is ook een snelle Engelse reclamejongen die er verder niets mee te maken heeft en steeds dieper in de put raakt. Kunzru doet een paar dingen heel goed: hij maakt de uitbuiting van de schaduweconomie waar het Westen op drijft zichtbaar, sowieso is het moderne India fascinerend geportretteerd. De absurditeit van het technologische leven onder laat-kapitalisme kan hij ook in een sappige passages neerzetten zonder het lot van illegalen in de EU te vergeten. Iedereen krijgt er goed van langs, zonder drammerig te worden

Kunzru heeft een prettig sardonische stijl die af en toe in de buurt van Bret Easton Ellis ligt.

Ja subtieler en speelser. Houellebecq heeft de stijl van een gefrustreerde ambtenaar.

ordt gekozen om in Amerika in de ICT te gaan werken.

ik las ICE! (een heel nieuw plot, en misschien gaat het wel gebeuren, huurlingen in de fascistengarden)

Hwt scheelt niet veel, een boek 2004 kan snel verouderd aanvoelen, maar ik vond het heel goed bij de huidige vibe passen.

Paul Verhoeven - Jezus van Nazareth
Wilde ik lezen sinds het ter sprake kwam in een van de documentaires over Verhoeven en hij zijn thesen aan een gezelschap Jezus-kenners uitlegt. Verhoeven was lange tijd van plan een film over een "echte" Jezus te maken en deed daarvoor niet alleen heel veel research; hij sloot zich ook aan bij een groep Amerikaanse theologen die alles met een open en kritische blik bestuderen. Dat leverde uiteindelijk dit boek op. Prettig geschreven en met een zeer uitgebreid notenapparaat. Verhoeven is natuurwetenschapper en agnost en wil Jezus ontdoen van zijn mythologische status, zoals hij stelt: twee dingen staan vast: hij werd gedoopt door Johannes de Doper en hij stierf aan het kruis. De rest is open voor interpretatie. En in goede protestantse traditie gaat Verhoeven aan de exegese. Heel af en toe gebruikt hij een voorbeeld uit een film (het meest te spreken is hij over Pasolini's versie) en hij kan heerlijk stellen "Over water lopen, ja, dat is dus niet gebeurd." Wat blijft er over? Heel veel gegoochel met chronologie door de evangelisten, gekloot met Grieks en achteraf een mooi verhaal vertellen. Jezus wordt zo tot een exorcist, die zich verkijkt op de snelle komst van het Koninkrijk Gods, de waarschuwing van de dood van Johannes de Doper niet goed inschat, misschien iets te militant wordt en dan gewoon heel snel uit de weg wordt geruimd. In die zin is het een teleurstellende figuur waarvan het ongelooflijk is dat die zo'n invloed heeft gekregen. Niet dat het Verhoeven daar om te doen is, hij is geen zure nu-atheist. Ontdaan van de mythe blijft voor hem een mooie ethiek over die heel lastig is na te leven.

Cool (dat ie uberhaupt de hubris had om eran te beginnen).

João Ubaldo Ribeiro - Sergeant Getúlio
'Bij een druiper is dat zo, hoe die uitpakt weet je nooit.' Absoluut modernisme, uitgebeend als de mensen in de sertão, de dorre woestijn in het noordoosten van Brazilie. In deze leegte sleept een sergeant (een huurling van een hoge pief) met een gegijzelde. Het is iets politieks, maar zelf heeft hij er de ballen verstand van. Lullen, dat kan hij zeker. In een maalstroom van grotendeels gewelddadige en seksistische gedachten, deelt hij aan ons (of aan zichzelf?) zijn gruwelijke wereldbeeld. Grotendeels onnavolgbaar, moet ik toegeven, al zijn er momenten van morbide humor. (Dat begint al met die eerste geslachtsdelen-zin). Aan het eind gooit Ribeiro geheel inze delirische stijl ook nog de spelling en interpunctie overboord, zodat zelfs het touw om iemand mee om te hangen (wie dan ook!) ontbreekt. 'Luzi neteop demaan deze kogels zijn als mijn ver weg en k ijkdaar [etc.]

Aldous Huxley - Crome Yellow
Ik had deze vintage Penguin-pocket nog liggen (wat een heerlijke, zachte, vanille-achtige geur geven de vergeelde pagina's af.) Geen informatie op de kaft dus zonder enige voorkennis aan begonnen. Huxley's debuutroman is heel erg Engels, een country house novel, waar een jonge dichter in het eerste hoofdstuk bij een landhuis aankomt waar niemand thuis lijkt te zijn. Heel expliciet wordt het niet uitgelegd, maar tijdens de mooie zomer zijn een aantal kunstenaars, denkers, mooie mensen en vrienden (naar het schijnt allemaal gebaseerd op echte personen) uitgenodigd om enkele weken lekker te chillen. Op onderkoelde, licht ironische toon beschrijft Huxley de onderlinge relaties met allerlei uitstapjes naar theorieën en de geschiedenis van het landhuis. Redelijk open over seksualiteit voor zijn tijd, met een hoofdstuk een duidelijke voorzet naar Brave New World en een intrigerend naoorlogse sfeer waarin Huxley al eigenlijk weet dat er een tweede wereldoorlog gaat komen. Leest prettig weg, lijkt zichzelf op de hak te nemen, met een wrang einde dat ook weer niet te dramatisch is. Heel vibey, mist alleen nog een bezoekje aan een cricketwedstrijd.

(wat een heerlijke, zachte, vanille-achtige geur geven de vergeelde pagina's af.)

het was een scratch 'n sniff titel ;-)

Raymond Chandler – The Long Good-Bye
'Do I detect a note of sarcasm?' Van de drie Chandlers die ik las is dit de beste – en ja, misschien was het ook wel de beste film. Uiteraard herinnerde ik me van die adaptatie weinig daarvoor is het een dective noir, behalve dan dat huisje op de heuvel waar Marlowe zit te drinken en rumineren en de wereld te haten. (Hij draait ook elpees!). De private dick sluit in de loop van alle twists zowaar een soort van vriendschap met een belittekente oorlogsveteraan (en dronkelap). Lang kan die pret en die bondgenootschap niet duren, want ja, 'leef alleen, sterf alleen' is de kern van hard boiled detectives. Het boek zit dan ook weer vol misantropie en misogynie, daar moet je tegen kunnen, maar meer dan in de andere Marlowe detectives vind ik 'm hier menselijk. Stiekem snákt hij naar een vriendschap. Maar trouwen, dat gaat dus écht niet gebeuren, ook niet als de kans daar is met een millionaire! 'To say good-bye is to die a little.'

Mary M. Wiles - Jacques Rivette
Wat extra ondersteuning is geen overbodige luxe bij de films van Rivette. En in dit overzichtelijke boek pakt Wiles de rode draad van het theater om de films mee te analyseren. Ze groepeert de films verder per gemeenschappelijk thema en komt zo tot een groot aantal mooie inzichten en ideeën, terwijl ze de films ook plaatst in de culturele context, met invloeden en flink wat verwijzingen waar ik zelf nooit op was gekomen. Kortom, de films van Rivette worden nog rijker. Ze heeft er een beetje het handje van om de verhaallijn te 'spoilen' (dus gewoonweg als leidraad voor haar betoog te gebruiken), dus twee hoofdstukken met films die ik nog moet zien heb ik nog even overgeslagen. Met als bonus een leuk interview met le maitre zelf. Sympathieke man die echt heel veel van theater weet. Volgende stop: het interview van Rivette met Barthes.

Enrique Vila-Matas - Chet Baker piensa en su arte
Georges Simenon - Maigret en zijn dode
Een tijdje geleden las ik het amusante en bevreemdende fictie-essay van Vila-Matas waar hij probeert twee uitersten van de literatuur samen te smeden, namelijk Finnegans Wake en Les Fiançailles de M. Hire van Georges Simenon, de ene een doolhof van woordtovernarij en het andere een puur verhaal zonder enige opsmuk. Vermakelijk, met heel veel zijpaden, schrijvers waar ik nog nooit van had gehoord en hij me op het laatst toch wat kwijt raakte. Maar dus een goed excuus om Simenon eens te verkennen, geliefd onder het grote publiek en schrijvers die gefascineerd zijn door zijn efficiënte stijl (en productie). Heerlijk leesbaar inderdaad, met Maigret als prettig excentrieke politiecommisaris die door zijn faam in Parijs zich veel kan permiteren (zoals een flinke calvadosconsumptie). Het boek is uit 1948 en voelde opvallend modern. Wat een tempo vanaf pagina 1. Een man wordt achtervolgd en belt steeds met Maigret terwijl hij zich door Parijs beweegt. Maigret voelt sympathie, maar kan uiteindelijk niet voorkomen dat de man 's nachts dood uit een auto wordt gedragen op Place de la Concorde. Zoals hoort bij een detective volgt het grote gepuzzel, waarbij je voor een schrijver die niet van uitgebreide beschrijving houdt toch een heerlijk beeld van Parijs krijgt eind jaren '40. Opvallend vond ik zijn beschrijving van de politieactie in een achterbuurt waar de buitenlanders met enig dedain worden neergezet. Toch gespiekt op Wikipedia en, ja, ja, mogelijk antisemitisme voor de oorlog, en wellicht niet helemaal zuiver op de graad tijdens. Toevallig kocht ik het boek in de kringloop samen met...Celine. En ik zag opeens de connectie, ben benieuwd of daar al een studie aan is gewijd.

Heel veel gegoochel met chronologie door de evangelisten, gekloot met Grieks en achteraf een mooi verhaal vertellen.

Verhoeven is vast ook fan van Dan & Dan van Data over Dogma:
https://www.youtube.com/watch?v=qIY_1pmCDsc

Maar het wordt het leukst als ze zich op de sappige apocriefe boeken gaan storten: "This is the Acts of Paul and Thecla, which is the story of a woman so devoted to her faith that she throws herself into a lightning pond full of killer seals." Jammer dat Verhoeven zo oud is, anders was dit een kolfje naar zijn hand geweest.

https://www.youtube.com/watch?v=QlEhxEzVWd8

Dit jaar ergens tussendoor de Hollandse roman van Maigret, was niet best. Nu - al even tussendoor - een Havankje over de Schaduw, dat is nóg oubolliger, en vast ook nooit verfilmd.

ook oud:

Theo Thijssen – Barend Wels
'Zó had-ie 't nog nooit gehad. Allemachtig, nóu zaten ze d'r ónder.' The Making of a teacher ánd a writer. Thijssens Eersteling is nog wat episodisch, maar je ziet Het Onderwerp en het Talent. Opgroeien in en voor de klas. Barend heeft al wel de praatjes en de sigaartjes, maar de jongeling moet zijn hoofdakte nog halen en het leven nog begrijpen. In 12 episoden leert hij dat voor de klas, en erbuiten. Misschien toch vooral het tweede, want de aangrijpendste momenten zijn die met broer Henk (die als revolutionaire geest het kantoorleven kent) en zijn vriend Nico, op wie Barend ongelooflijk jaloers is. Het is in die kleine kissebisjes en strijdjes tussen tafellaken en servet dat Thijssen (een schrijver die grossiert in verkleinwoordjes) zijn meesterschap toont, over meester Barend én over het materiaal. 'En elke dag ging Barend Wels minder nadenken over zichzelf.'

Moet ik eigenlijk wel eens iets van lezen, het Theo Thijssen Museum is 3 minuten lopen van mijn huis. Het Anne Frank Huis 5 minuten en haar dagboek ook nog nooit gelezen. Max Havelaar wel, op de middelbare school. De fictieve Batavus Droogstoppel woonde ook ook hier vlakbij, op een bestaand adres.

W.F. Hermans - Het Behouden Huis

Maar dat lezen van boeken wil er maar niet inkomen. Telkens start-stop en halverwege de flow kwijtraken. Begonnen Pride & Prejudice - had ik nog een scholierenpocket van van de middelbare school, waar ik nooit aan was begonnen - maar dat blijkt stiekem een heel dik boek (sneaky pocketmakers hebben om papier te besparen gekozen voor een heel klein lettertype). De combinatie van een enorme reeks zussen, 19e-eeuws Engels en een plot dat in ieder geval in het begin alleen maar gaat over wie het rijkst en wie het knapst is, maakten dat ik er niet echt in kwam. Ingeving: gemakkelijker beginnen. Dus een novelle gepakt van een favoriete schrijver die ik ooit op de middelbare school met veel plezier heb gelezen. Gewoon in twee dagen uit. Hermans schrijft zo messcherp observerend. Fantastisch idee ook: een 95-jarige autist met een aquariumobsessie in een boek over de Tweede Wereldoorlog: hoe kom je er op?

Zo mooi Kees de Jongen, dus ik zeg doen (lezen, niet per se het museum).

Er is ook een verfilming met Theo Maassen die ik nog altijd eens in een kringloop op dvd hoop aan te treffen.

 een 95-jarige autist met een aquariumobsessie in een boek over de Tweede Wereldoorlog: hoe kom je er op?

haha, helemaal vergeten. Tijd voor een herlezing.

Twee anderen novellen over WWII die zéér de moeite waard zijn, zijn Pressers De Nacht der Girondijnen en Marga Minco's Het Bittere Kruid (haar geboortehuis is dan weer op 3 minuten lopen van mij)

Het volgende boek voelde de opkomst van het fascisme aardig aan – althans volgens Menno ter Braak.

Simon Vestdijk – Meneer Visser's Hellevaart
'Het kinderrijmpje had nu eindelijk vorm aangenomen, meneer Visser voelde zich vrij en opgelucht.' De invloeden liggen er dik bovenop, in deze vroege Vestdijk. De Hellevaart begint met een quote van James Joyce en de eerste pakweg 100 pagina's zijn een uitbundige meander van onanische en sadistische gedachten in stream of conscioussness-stijl. Pas halverwege haakte ik in op het moment dat Meneer Visser een voorliefde voor Robespierre blijkt te hebben. Hij las ooit alles wat er te vinden was over de man, tótdat hij een schrijver vond die net zoveel van Robespierre hield als hij. Toen vond hij het niks meer. Een fraai psychologisch inzicht. Later wordt Vissers machtsfantasie nog bepaald kafkaesk (een rechtszaak met een konijn!), al blijkt dat een droom. Dromen dat kunnen Allemannen, en gevaarlijk ook! 'Er lopen heel wat meneer Vissers rond zonder 't zelf te weten. Ik zie d'r hier genoeg; u bent nog niet eens één van de ergste, want nooit heeft u moeite gedaan om te verbergen dat u een meneer Visser bent.'

Die moet ik eens herlezen. Op de middelbare school als liefhebber van surrealisme mijn favoriet. Ik heb wel nooit Joyce gelezen, ik moest vooral aan Kafka denken.

Nicolas Bouvier - Japanse Kroniek
Bouvier deed Japan voor het eerst in ´64 aan. Er is grote vraag naar alles wat van ver weg komt en daar weet Bouvier weer slim munt uit te slaan als 'expert' over Franse literatuur. Dit boek combineert een aantal reisverslagen. Bouvier is geen standaard-toerist: hij vermijdt drukbezochte plekken en leert de taal (voor zover dat mogelijk is). Het boek is een schizofrene combinatie van persoonlijke indrukken, aangevuld met 'algemene' feiten: het boek opent met een soort "ontstaansgeschiedenis" die doorloopt tot WOII. Het sterkst zijn de ontmoetingen en gesprekken met locals, Grunbergiaans bijna. Bouvier reist meerdere keren door het land ziet ook hoe het met zijn bewoners verandert: een binnenlandse touristenpopulatie van 30 miljoen personen die zich het liefst in grote groepen verplaatst. Het boek gaat vaak meer over Bouvier dan over Japan maar is mooi geschreven en erg leerzaam.

Hana Yanagihara – Een Klein Leven
'Hij wist wat hem te doen stond drie rechte, verticale lijnen, zo diep en zo lang als hij ze maar maken kon, in beide armen, langs de aderen omhoog.' 750 pagina's automutilatie. 750 pagina's lezersmanipulatie. Een tijdje was dikke, dramatische, depressieve pil een enorme hit. Het is dan ook New Yorks, slim, intelligent, aangrijpend. Maar ik denk dat het ook totaal 'overdone' is. Wat begint als een groepje van 4 kunstenaarsvrienden, met allemaal zo hun trauma's en kwaliteiten, concentreert zich steeds meer op Jude... De naam alleen al. Deze vent lijdt als Mel Gibsons versie van Jezus onder het leven. Als coping: snijden, snijden, snijden tot de vellen ervan af vallen. Vellen vol letters lang, uiteraard. Hij heeft in zijn Totaal Ongelukkige Leven ook ontzettend veel meegemaakt, van vondeling, naar misbruikt kloosterkind. En dan in een jeugdinstelling wéér gebruikt worden – waar je denkt veilig te zijn. Dát klopt denk ik, hoe pijnlijk het ook is. Maar dit is nog maar een fractie van wat de man meemaakt. Ongeveer op 2/3e als zijn verleden volledig onthuld wordt, is het er voor mij teveel aan. En dan moeten we nog een auto-ongeluk en het onvermijdelijke einde tegemoet. Zo gênant. Ik was bijna teleurgesteld dat de man geen AIDS kreeg... 'Ach doodgaan', zei hij laatdunkend. 'We gaan allemaal dood.'

Nee, bedankt.

Cixin Liu - The Dark Forest
De opvolger van The Three Body Problem is weer hoogwaardige sciencefiction. De Trisoleriaanse vloot vliegt gestaag richting de Aarde en ze hadden ook nog eens sneaky de wetenschappelijke vooruitgang gesaboteerd. Kortom, de mensheid zit flink in de put. Dan besluit men flink out of the box te denken: vier mannen, zogenaamde Wallfacers krijgen de macht en budget om alternatieve strategieën te bedenken om de oorlog alsnog te winnen. Dat levert een intrigerend verhaal op dat er een tijd over doet om echt op gang te komen, maar op gang komt het, vooral dankzij de kosmische socioloog en rare snuiter Luo Ji. Heerlijk speculatief en groots met sprongen in de tijd want mensen een paar eeuwen invriezen gaat al prima. Tot aan de laatste pagina's een intens pessimistisch boek over de mensheid en de rest van het leven in het "duistere woud". Een aspect van het verhaal irriteerde me trouwens mateloos omdat het volstrekt ongeloofwaardig was en duidelijk om plottechnische redenen moest plaatsvinden. Hoe dan ook, de Chinese blik blijft fascinerend en ik kijk nu toch wel uit naar het laatste deel van de trilogie.

Roger Caillois - Pierres
Een van de curieuste boeken die ik ooit heb gelezen. Caillois was een van die typische Franse figuren die hun eigen niche verzonnen. Studeerde linguïstiek en de geschiedenis van religies, was lid van de surrealisten, richtte met Bataille het Collège de Sociologie op en schreef deze meesterlijke studie van stenen. Tijdens het lezen googlede ik af en toe de steen die werd besproken en besefte dat ze inmiddels grotendeels gedevalueerd zijn tot New Age-speelgoed. Jammer, want Caillois zoekt poëtische contemplatie wanneer hij stenen aanschouwt. Voor een deel laat hij zich inspireren en verleiden door oud-Chinese literatuur over stenen en dat is magisch, een Borgesiaanse plezier van vreemde categorieën, sprookjes, legendes en theorieën. Maar Caillois kan net zo heerlijk onder de indruk zijn van stenen die al miljoenen jaren het puurst denkbare water in zich dragen. Een beschrijving van een zwart mineraal: "Un hibernation éternelle : je m'en éveille plus sage ; et plus fervent." (Uit een eeuwige winterslaap ontwaak ik, ouder en vuriger.) Volgens mij is het nooit in het Nederlands vertaald.

awesome (grandiose!) en hoe kom je erop (in alle opzichten).

Willem Elsschot – Lijmen-Het Been
'Maar wat eist u eigenlijk?' 'Te mogen betalen.' Hoewel ik vrij zeker ben dit meesterstuk ook al (deels) op de middelbare school te hebben gelezen, werd het hoog tijd mezelf absolute zekerheid te verschaffen. Ik heb gelezen. En genoten. Lijmen-Het Been behoort zonder twijfel tot de 'les plus admirables' van de ganse Nederlandstalige literatuur, en mogelijk zelfs van de Europese. Ik durf de stelling wel aan dat het mínstens zo goed is als Kafka. Elsschot legt om het kafkaeske een dikke laag ironie die heel postmodern aandoet. Bijtende humor verhult de humor als een houten been een amputatie. Vooral Lijmen begint duister, met het Vlaams-Nationalistische verleden van de dwaler Laarmans. De dwaas wordt opgetraind tot de superkapitalist Boorman, de man die alles lijmen kan en die 'niets' verkoopt. Hij is een 'SEO content farm' avant la lettre met zijn magazine. In Het Been lijkt Elsschots niveau heel even wat te zakken, en wordt het wat religieuzer. Maar het glorieuze, krankzinnige einde – inclusief de onvermijdelijke rechtszaak – maakt van de boetedoening alsnog een prachtige nachtmerrie. Het Wereldtijdschrift Forever. 'Rond Boorman had zich een leegte gevormd, als om een krankzinnige.'

Renate Dorrestein – Weerwater
'Als ik al iets in ellendig Almere had geleerd, dan was het in elk geval niet hoe ik liefdevol moest omgaan met andermans beperkingen.' Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, en Dorrestein is natuurlijk superslim – ze heeft ook heel wat meiden op hún toekomst voorbereid, denk ik, met haar vaak autobiografischer romas. Weerwater ontstond tijdens een betaalde (annex gesubsidieerde) schrijfretraite van Dorrestein in Almere. Ja, zo'n maffe stad zonder enige cultuur moet net als Qatar de intelligentsia inkopen. En wat doen die lui? Die schrijven een roman waarin de wereld vergaat. De héle wereld? Nee, het vreselijke Almere biedt verzet. Zo verzekert Dorrestein zich van een plek in toekomstige masterscripties (bekende literatoren die zich aan SF waagden). En ja, ze doet dat in stijl. Alles is van haar schrijfvader Kurt Vonnegut gejat, biecht ze blijmoedig op. In het verhaal zelf, dus ín de ramp, figureert namelijk ook een schrijfster die Renate heet. Best leuk, maar arme ik als lezer heb (ten minste!) één beperking. Ik kan niet tegen handenvol personages. En die zijn hier even ruim voorradig als de eindeloos herhaalde PVV-gebbetjes. 'Mijn aantekeningen, die ik na de dood van de wehouder werktuiglijk was blijven maken, vervielen in herhaling.'

David Wong - This Book is Full of Spiders
Naar het schijnt een vervolg, maar leest prima weg als losstaand boek. In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren, met soms intelligente ingevingen. Heel snel krijgt Dave te maken met een bezoek van een grote spin die zich na allerlei verwikkelingen nestelt in een andere bezoeker, waardoor in een kettingreactie een soort zombie-apocalypse dreigt uit te breken. Wat volgt zijn duizelingwekkende avonturen, met heel veel viezigheid, die steeds maar erger worden gemaakt door de Dumb & Dumber-achtige beslissingen van de antihelden. Veel goede humor en op achteloze wijze worden er flink wat maatschappijkritische tikken uitgedeeld. Wel bijna 500 pagina's dus op sommige momenten raak je wat murw geslagen van alle actie, al helpt de spanning om je bij de les te houden.

Roland Barthes - The Grain of the Voice
Deze bundel met interviews blijkt een perfecte introductie te zijn tot het werk van Barthes. En dat terwijl hij een paar keer aangeeft eigenlijk helemaal niet van interviews te houden. Want natuurlijk schrijft hij liever. En toch werkt het. Waarom? Sowieso is Barthes een prettige gesprekspartner: eloquent, aimabel, die graag pleidooien houdt voor een soort zachtaardig hedonisme. En het interview dwingt hem toch tot uitleg en verklaring, wat het soms een prettige didactische insteek geeft. De verzameling volgt de periode 1962–1980 chronologisch, zodat veel van zijn boeken, op het moment van verschijnen, aan bod komen. Barthes is dan,na Mythologies, al een bekende intellectueel met een hele eigen positie in Frankrijk. Hoe dan ook, veel moois: het interview met Rivette, zijn liefde voor Japan, zijn herhaaldelijke tegenstribbelen dat hij een slechte lezer is, en een lang interview met Bernard-Henri Lévy, die een hele goede interviewer blijkt te zijn, semi-nonchalant, neemt niet snel genoegen met antwoorden.

In ongelooflijk hoog tempo vertelt Wong over de bizarre avonturen van twee vrij domme figuren

geef ons een film! (De titel van de film lijkt me obvious, en winnend)

Even gecheckt en dat eerdere boek John Dies at the End is wel verfilmd, maar dat was zo te zien een low-budget affaire, maar wel met Paul Giamatti:
https://www.youtube.com/watch?v=IfJp417dyig

Ik in 2018:

John Dies at the End
Totale onzin die gigantisch kan ontsporen maar hier is het allemaal met genoeg fantasie en humor gedaan om toch een lekker avondje popcornvermaak aan over te houden.

geweldige old skool poster. :-)

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Dies_at_the_End_%28film%29#/media/File:John_dies_at_the_end_poster.jpg

hm

https://m.media-amazon.com/images/I/61UOJp5cdYL._AC_.jpg

Ik zie dat de hond en "sojasaus" ook al in deel 1 meedoen. 😏

de boeken (on topic) schijnen overigens - hoor ik via een literaire connectie - érg grappig en érg gewelddadig te wezen. FWIW.

Murat Isik – Wees Onzichtbaar
'Maar op dat beslissende moment zat mijn vader ineens naast me.' Bijzonder boek. Het is zo meeslepend geschreven dat het bijna een onmogelijkheid lijkt dat het niet goed kan zijn. En toch is het niet goed, verre van dat zelfs. Isik graaft zich autobio, zoals hij dat zijn hele carrière al doet en waarschijnlijk zal blijven doen. Hij is geen literator – hij is een verteller. En dat doe je, zoals dat hoort, over je eigen leven. Het lijkt de enige les die je wordt meegegeven op een moderne creative writing-cursus. Maar een waarlijk goed boek heeft een compositie. In deze vuistdikke roman dist Isik bijna oeverloos anekdotisch zijn moeilijke jeugd in de Bijlmer op. Aan het eind heeft hij dan 102 hoofdstukjes – zelfs het feit dat het er geen 100 zijn kriebelde me verkeerd. Ook na al die hoofdstukjes weten we nauwelijks iets over zokm verhouding met zijn mishandelde moeder, laat staan iets over zijn laffe band met zijn vader. Maar het ergste is nog: ook zijn eigen alter ego blijft een raadsel. Een tabula rasa dat alleen met het leven om hem heen kon worden gevuld. De Kameleon in de Bijlmer. Soms schemert het thema nog door het dikke wolkendek van bijzaken. 'De bijles had mijn verwachtingen overtroffen, maar ik wilde niet nog een aflevering van The Transfomers missen.'

Goethe – Het Lijden van de jonge Werther
'Je vraagt of je me mijn boeken zult sturen? - Beste, in Godsnaam, houd ze alsjeblieft uit mijn buurt!.' Onmogelijke en gedoemde liefdes, de literatuur – en zeker de Europese – zit er vol mee. Vreemd genoeg had ik deze Ur-tekst nimmergelezen – zelfs niet op het VWO bij Duits II, terwijl we daar wel Emilia Galotti lazen, het laatste stuk dat Werther zelf tot zich neemt op zijn laatste avond. Het mooist aan Goethe's novelle zijn de korte hoofdstukjes, waarin de gedoemde, depressieve Werther in korte aforismen over zijn ellende spreekt. Het deed me zelfs wat denken aan Pessoa. (Even eenzaam uiteraard). De object trouvé-grapjes en de intermezzi van de 'verteller' deden me minder. Ondanks het verscheiden van 250 jaren zijn de gevoeligheden van aantrekken en afstoten niet anders dan het Tinder van nu. Er is weinig zo aangenaam voor een vrouw als een aanbidder, zolang ze niet-vrij is om op 'r op in te gaan. Dan pas kan én mag ze er ten volste van genieten. Arme Werther, hij weet dondersgoed waar hij aan begint. 'Jazeker, ben ik maar een zwerver, een rondtrekkende reiziger langs 's Heren wegen. Zijn jullie dan meer?'