The Vines?

Rival Schools is emo. Dat heeft de strijd om hype van het jaar verloren van garagerock.

Ik vond hun plaat niet leuk. Guuz heeft op de website van de Subs een heel aardige omschrijving van het concert gegeven.

Rival Schools vind ik erg netjes en eerder in de alternative gitaarrock dan de garage/punkrock van Strokes/Stripes/Datsuns vallen.


Wat is dat voor geluid?


Hij gilde, hij krijste, hij hing ondersteboven aan zijn microfoon, hij deed zijn haar door de war, het hielp allemaal niet.



Het krakende geluid werd alsmaar dwingender, en tijdens de cover van Outkasts Ms. Jackson vielen Craig Nicholl en zijn combo The Vines dan eindelijk echt door de mand.
Pats!, klonk het vanuit het publiek. Het was het geluid van een hand die tegen een voorhoofd kletste, een geluid dat wilde zeggen: gdvrdmme, er alwéér ingetrapt.



Jarenlang waarschuw je jezelf en je omgeving voor opgeblazen verhalen over bands in met name de Engelse pers, waar elke maand een Nieuwe Beatles op lijkt te staan. Korrels zout heb je gestopt in clubjes als The Coral en The Music, om eens wat recents te noemen, wat hoognodig was voor de vertering.
Maar als de Amerikaanse Rolling Stone een relatief onbekend Australisch bandje op de cover zet, met als aanleiding een nummer 1 positie in de Billboard albumlijst, dan leun je geinteresseerd naar voren. Niet dat je blind vaart op het RS-kompas, maar als The Vines aan beide kanten van de oceaan zo omhoog worden geschreven, dan moet er toch iets aan de hand zijn.



Je luistert de plaat Highly Evolved nog eens met aandacht, je hoort de evidente invloeden van Nirvana en Pavement, waar zanger Craig Nicholl ook geen geheim van maakt. Die Nicholl, een 24-jarige ex-hamburgerbakker, schijnt niet alleen muzikaal beinvloed te zijn door Kurt Cobain en co., maar heeft ook het zelfdestructieve gedrag van KC overgenomen. De verhalen in de bladen zijn gelardeerd met anekdotes over cafés die worden verbouwd, momenten waarop Nicholl onder invloed van zowel marihuana als Red Bull door de kleedkamer stuitert, zichzelf op het podium verwond, en tamelijk onsamenhangend formuleert.
Spannend, dat is het woord.



Tegenover je in de kleedkamer van De Melkweg te Amsterdam zit op donderdagavond 10 oktober een aandoenlijk menneke. Warrig haar, slecht gebit ("Ik drink teveel cola"), aanstekelijk enthousiasme en een Australisch accent waarvoor eigenlijk ondertiteling nodig is. Van enige concentratie op het gesprek is nauwelijks sprake. Alles, van muziek maken tot bladcovers tot telefoontjes van zijn ouders als reactie op die covers, is "cool" .Ondertussen gaat de rechterhand geregeld door de Coupe Warhoofd, en af en toe zucht Craig alsof hij een zwangerschapscursus bijwoont, onderwijl tegen zichzelf prevelend: "It's allright". Je twijfelt: is dit een act? Je probeert er door heen te prikken, wat niet lukt. Na twintig minuten geef je het op.



Dat Craig en de zo nu en dan binnenwandelende bandleden, roadies en managers (Craig heeft er drie) overduidelijk zin hebben in de show, dat ze verguld zijn over de akoestiek van de Melkweg en blij zijn over de opkomst (het concert zal uiteindelijk aan de kassa uitverkopen), doet de hoop groeien dat het interview weliswaar zozo-lala was, het optreden kan straks wél bijzonder worden.



De opening is veelbelovend: het licht gaat uit en als intro worden twee live-nummers van MC5 gedraaid. De band komt op, zet een midtempo nummer in en Craig jankt er als een gewonde hyena door heen. Je kijkt verbaasd naar de Volkskrant-verslaggevers voor je, die al even verwonderd terugkijken: wat is dít? Het wordt er niet beter op. Na een stief kwartiertje gaat Craig, die inmiddels een Eucalypta-imitatie ten beste geeft, in gevecht met de microfoon standaard, terwijl de band in hetzelfde gezapige tempo een nieuwe variant op Wish You Were Here van Pink Floyd lijkt in te zetten.



Als The Vines als vijfde nummer Ms. Jackson van Outkast spelen, waarbij Craig lijzig enkel het refrein herhaalt, heb je er genoeg van. Een Volkskrant-verslaggever buigt zich naar je toe: "In de Winston waren deze aanstellers al van het podium gekogeld". Je voelt je bierbekertje ineens zwaarder worden, maar je doet niks. Of nee: je doet één ding. Je draait je om, haalt je jas op, en negeert het aanzwellende krakende geluid, maar wrijft zachtjes op de rooie plek op je voorhoofd.

The Vines zijn volgens mij een anti-hype. Een band waarvan iedereen zegt dát het een hype is, maar waarover je vervolgens louter negatieve stukken leest. Wellicht om te laten zien dat men helemaal niet zo hype-gevoelig is.

Je kunt trouwens ook gewoon een link maken, Roger!

Dat weet ik, maar dat vind ik zo omslachtig. Ik heb graag dingen op één pagina. Het was wel veel typewerk... ;-)

Strokes is bijzonder gladjes geproduceerd, maar de muziek is toch rechtstreeks van Richard Hell en Velvet Underground getrokken, dus NY Punk. Emo is een bullshit-term. Emo is harde muziek met zachte teksten. Stoere jongens, blanke pit. Daar zijn The Strokes dus te cool voor. Rival Schools zingen over hoe fijn het is vlinders te zien vliegen?

Datsuns lijken erg op de Von Bondies, al vind ik de laatste een klasse beter.

Kweenie welke teksten van Rival schools je dan bedoelt? Als ik naar de teksten van United By Fate kijk, gaat het vaker om relaties die niet werken en vriendschappen die stuk zijn, dan om vlinders? Ik zie net dat All Music het schaart onder "Punk Revival, Indie Rock, Post-Punk, Alternative Pop/Rock" en ze vergelijkt met Gorilla Biscuits, Youth of Today en Civ.

Martijn: Datsuns lijken erg op de Von Bondies, al vind ik de laatste een klasse beter

Ah. Dan laat ik die maar even liggen, want de Von Bondies vind ik wel okee ;-)

Moet je op diezelfde All Music maar even het genre-verhaal over emo lezen. Dan weet je helemaal niet meer waar je het zoeken moet...;-)

Vlinders slaat nergens op, het is meer dat je als singer-songwriter in een stoere mannenband durft toegeven dat je ook wel eens geraakt kunt zijn, ook wel eens aan de grond kunt zitten, kortom: ook gevoel in je donder hebt, potdomme.

waaaaaaaaaaaaaaaat???!!!! Von Bondies beter dan Datsuns???!!! You GOT to be kidding! MF from Hell en Sittin Pretty, beste Joyce, download ze desnoods maar laat er dan de ramen van trillen in hun sponningen!

Ik ben geen enorme kenner, maar ik vind de meeste emo-bandjes zo zielloos klinken. Zo onnatuurlijk.

Jaaa, eej, die opmerking was van Martijn dus eh, laat daar gaan misverstand over bestaan ;-)
Maar evengoed zal ik eerst eens kijken of Kazaa (Lite uiteraard) me nog wat te bieden heeft.

Ik ben geen enorme kenner
Prik de onlangs verschenen 3CD-box van Dischord even door, Martijn. Heb je een aardige indruk van waar het vandaan komt, leer je dat het van oorsprong indie is (o boy o boy!! ;-) en dat het alle kanten kan opgaan, waaronder dus ook de goede.

Dank voor de tip, die Dischord-box zou ik bijna vergeten!
Ik ben overigens ook niet helemaal een leek hoor wat emo betreft. Ik ken SDRE, The Promise Ring, Fugazi natuurlijk, GvsB en nog wat andere dingen die ik nu even vergeet. Een jaar of vijf terug vond ik dat allemaal erg leuk, nu een stuk minder. Vanwege die zielloosheid dus.

Emo is post-hardcore met meer melodie. Dat is mijn simpele benadering.

de singles van the Vines zijn in ieder geval slecht.

Eigenlijk wil ik niks meer over die Vines horen!

Welke Vines? O, die Vines! Wat is daar mee? ;-)

De singles zijn juist de enige goede nummers van V.

oh? als dat al goed is.. hoe slecht is de rest dan? :D

DATSUNS KOMEN IN FEBRUARI VOOR EIGEN TOUR NAAR NEDERLAND! ZEGT HET VOORT! EN IN DEC. IN ANTWERPEN!

Voor u gelezen op Vido Liber Punt Com:

'I've seen the future of AC/DC and they're called The Datsuns. Net als Angus Young en de zijnen komen ze van down under. Nieuw Zeeland om precies te zijn. Misschien zijn ze daar zelfs als Hollander geïmporteerd want de zanger/bassist kan in het Nederlands tot vlak onder de twintig tellen. Hij heet Dolf en schudt heftig zijn haren flink door elkaar. Zijn maatje rechts heeft nog langere haren. Een gezicht is nauwelijks te onderscheiden. Al in het eerste nummer speelt hij samen met de tweede gitarist een dubbele gitaarsolo. Dat is foute boel en ik betwijfel of de woest springende jongens dat zelf doorhebben. Voor een nummer is het leuk. Laat ik gul zijn. Het is twee nummers leuk. Plus een stukje van het derde nummer. Daarna word ik een beetje kriegelig van de zeer luid afgestelde hardrock. In Nieuw Zeeland leven ze zo te horen nog in de eerste helft van de jaren zeventig. Het verbaast ons niet dat een van de nummers de titel Motherfucker From Hell heeft meegekregen. We banen ons een weg terug naar achteren, dwars door het hippe rockpubliek vol veel te bekende gezichten, dwars door de waas van nicotine en glijdend over het zweet. Achter de merchandising zit een jongen notenbalken te tekenen in afwachting van de eerste rij koopwilligen. Zelfs uit het zicht van de band pijnigen de solo's en de bijkans oneindig uitgestelde laatste akkoorden de oren meer dan ons lief is. We kunnen er gelukkig hartelijk om lachen en wachten geduldig tot de kust veilig is.'

Wie heeft er nou wat tegen dubbele gitaarsolo's?

Ik vond ze geweldig, maar het is wel de laatste keer geweest dat ik zonder oordoppen naar een concert ben geweest. Sinds 2 september heb ik continue een hoge zoemtoon in mijn hoofd. Mijn oren hebben blijkbaar zo'n optater gehad, dat ik nog steeds aan het revalideren ben.

Wie heeft er nou wat tegen dubbele gitaarsolo's? Ja? Wie? Als ze net zo mooi zijn als die in Hotel Fuckin' California mag het :-p

Sinds 2 september

Ai!! Snel naar de dokter. Ik ben bang dat je die toon voor de rest van je leven als gezelschap mag houden. :-(

Al ben ik bang dat het nu al te laat is voor een gehoorcel reddende zuurstofbehandeling.... :'-(

Dat denk ik ook. En ik haat het wanneer een dokter zegt: "Dat is dan je eigen schuld. Je hebt al een orengeschiedenis, dus je had beter moeten weten."

En ik had er al voor gewaarschuwd: http://www.kindamuzik.net/article.shtml?id=1796

En ik haat het wanneer een dokter zegt...
Dat zal best, maar het blijft eeuwig zonde...

't Is al veel minder erg dan de eerste weken na het optreden. De zoemtoon die ik nu hoor, is misschien wel weer de zoemtoon die altijd al hoorde. Ik ben er wel erg van geschrokken. Nooit meer met lege oren naar een concert. Soms vergeet ik er iets in te stoppen, maar dan doen de eerste tonen van een concert mijn oren meteen zo'n pijn, dat ik snel met mijn vingers in m'n oren naar de oordoppenverkoper ren of naar de wc.

Ja... we kunnen elkaar een hand geven wat dat aangaat. :'-(

Knap dat er toch iemand n.a.v. die recensie het album gaat kopen. Waar een onlogische gedachtengang al niet voor kan zorgen.

mein = mijn
sorry

mein = mijn
jammer dat mein zag er juist zo leuk uit. meer germanismen in de Nederlandsche taal. waarom: omdat ze veel mooier zijn. in alle opzichten.

Ja, maar het is mij net iets te Winnie de Jongerig; die blöde koe heeft het voor de rest van Duitsland weer de komende vijftig jaar verpest ;)

dat is inderdaad waar ja. eeuwig zonde. moeten we het weer jarenlang met het hoogwaardige Vlaams doen als we eens iets frivools willen.

Quicksand; naast Fugazi, de moeder aller emo-bands
En Rites of Spring!

Laat me raden, jullie zijn allemaal dik over de dertig en hebben dus al helemaal geen aanleg voor moderne punk-rock?