Vido in Oor

en marieke: inderdaad, ze is vaak slecht op de hoogte van de feiten. maar goed. dat hoeft geen probleem te zijn, maar nu schrijft ze de halve Oor vol en dan gaat het toch zeuren. en zeurende pijn is de ergste.

Ik vond Britts verhaal zeker niet beroerd, verhaal van Menno Pot in Volkskrant was wat aan de tamme kant - 't stond er allemaal in, maar zorgde voor weinig opwinding. Britts verhaal neemt een lange aanloop, wat de vaart niet ten goede komt, maar, en daar vind ik haar sowieso goed in, op het emotionele vlak weet ze Vedder wel wat interessante uitspraken te ontlokken.

Over gepubliceerde blunders kan ik ook meepraten (meest legendarische mijnerzijds, in een kop boven Soulwax/Mad Dog Loose-verhaal: Het Episch Centrum van de Belgenpop) (voor niet-Neerlandici: dat had natuurlijk Epicentrum moeten zijn), en volgens mij hebben we die allemaal wel eens gemaakt.

Ik ken Britt een beetje, vaak met haar op stap geweest voor verhalen, ze is een gedreven liefhebber, bewust van stijl en vorm en met een uitgesproken muzieksmaak. Haar Underworld-recensie in Het Parool vond ik HEEL erg leuk.

Kunnen we Tom Engelshoven niet gaan afzeiken, de man van het Kruip in de kont van Anouk-verhaal in Oor?

misschien wel, ik weet het niet daar ik nog geen andere recente pj verhalen heb gelezen. ik wacht met spanning op het stuk van guuz.

en ja, die endeldarmrecreatie die tom engelshoven bij anouk pleegt te bedrijven, is van het bedenkelijke soort. maar dàt had ik zelf niet beter kunnen doen.

"Elk Pearl Shit verhaal valt tegen", zei Brom Smurf.
Maar goed waar maken we ons druk over Anouk, Pearl Jam, het is allemaal zo...geweest?

Net als Tom E. trouwens.

Ik vind die Britt zo slecht nog niet.. haar recensies zijn zelfs lekker subjectivistisch + het interview met Coparck was ook vermakelijk.

daar moeten we het wel over hebben ja. het gaat om de journalistiek van de popcultuur. de andere kant is lekker schrijven over muziek. dat is iets voor een fanzine. totaal niets mis mee. even belangrijk ook. maar geen journalistiek. noem het dan wat mij betreft popschrijven maar geen popJOURNALISTIEK.

Ik lees ook veel liever een artikel over een interessante band met een paal kleine taalfouten, dan een journalistiek perfect artikel over een band die me totaal niet boeit
dat is toch niet in tegenspraak met wat ik zeg? ik beweer niet dat popjournalistiek een manier van schrijven is waarbij er geen passie meer voor muziek aanwezig is? waarbij het subjective in de muziek verdwijnt? juist in tegendeel. de popjournalistiek die ik voorsta is juist heel erg betrokken, heel erg over muziek ook. de stukken die ik aanval gaan juist niet over de muziek of haar (komt ie weer) Umwelt. maar goed wat ik van popjournalistiek vind mag gevoeglijk als duidelijk worden verondersteld.

Dat klopt. De eerste 2 dagen tellen pas sinds vorig jaar officieel mee. Daarvoor was het alleen een aardigheidje voor erbij of zo.

Als Theo om de zin het lelijk "Umwelt" mag gebruiken, mag Britt het keurige Nederlandse "diens" zeker toepassen. Het is ietwat aan de ambtelijke kant, maar zeker niet hopeloos archaïsch.

Ik schrok vooral een beetje bij de precieze datering van de Parool-artikel. Komt op mij over alsof je ze uitknipt, bewaart en zodra dat van pas komt tevoorschijn haalt
Ben je gek?? Natuurlijk niet. Ik werd getriggerd door de naam Britt Stubbe, doordat ik ooit dat Kecks-artikel zo slecht vond. Dus heb ik Britt gegoogled en stond dat Paroolartikel bovenaan.

De eerste 2 dagen tellen pas sinds vorig jaar officieel mee
weet ik, maar lowlands kun je nog moeilijk een nieuwkomer noemen.


Als Theo om de zin het lelijk "Umwelt" mag gebruiken, mag Britt het keurige Nederlandse "diens" zeker toepassen.
Umwelt vind ik ook lelijk, net als Umfelt. Ik heb het niet zo op Germanismen, Theo wel...

Ok, je hebt helemaal gelijk. Excuses.

de underground is een gezonde voedingsbodem voor nieuwe initiatieven en inspirerende, creatieve ideeen. die bron kan soms leiden tot de grote (commerciele) zee. dat is op zich helemaal niet erg al word je er niet automatisch gelukkig van (zie b.v. Kurt Cobain).

helemaal mee eens.

Wat we nodig hebben zijn juist stukken die kennis van muziek koppelen aan een puik schrijfmanschap. Pas dan kan die overgrote groep volwassen lezers van 25 to 125 jaar zonder kromme tenen popblaadjes lezen. Pas dan gaan de oplages omhoog. Pas dan kan popjournalistiek in NL een potje breken.

maar is dat wel zo? zijn wij niet een stelletje elitairen ten wil en dank die denken de mensheid te dienen met goed geschreven stukken over muziek? is het dan niet zo dat we dat potje breken bij onszelf, maar dat het grote publiek er geen verschil wil of kan lezen met de reguliere stukken in de bekende bladen? over welke overgrote groep volwassen lezers hebben we het hier? bestaan ze echt of is het een collectieve imaginaire vervalsing?

Daar ben ik het mee eens. Maar ik vind het ook terecht. Popmuziek is nu eenmaal iets ontzettend onbelangrijks. Dat is niet zo fijn te realiseren als je daar tig uur per week mee bezig is, maar toch.
Ik zou het goed vinden als OOR zou splitsen in enerzijds een serieus, journalistiek blad, dat over (pop)muziek schrijft voor een publiekdat de artiesten in kwestie niet per se hoeft te kennen (een beetje zoals Hard Gras dat doet over voetbal) en anderzijds een blad dat duidelijk voor de liefhebber schrijft. Dat laatste hoeft overigens niet te betekenen dat de artikelen slecht zijn, maar je mag iets meer achtergrondkennis van de lezer verwachten plus dat hij/zij sneller op zoek gaat naar een bepaalde artiest.

Precies. En daarom probeer ik het woord journalist zoveel mogelijk te vermijden. Subjectivisme he :)

Sommige onderwerpen moet je nu eenmaal zo waarheidsgetrouw mogelijk weergeven. In de popjournalistiek hoeft dat bijna nooit, trouwens... Maar dat is mijn mening.