Kicked in the butt by music

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Vanochtend (zondagochtend, ja) was popprofessor Tom ter Bogt te gast in het KinkFM-programma Oeverloos, waarin hij aanstekelijk keuvelde over subculturen en muziekliefde. Ter Bogt mocht ook plaatjes meenemen, en alvorens Cocteau Twins werd gedraaid, vertelde Tom hoe hijdeze plaat voor het eerst bij een vriendin hoorde, geintrigeerd raakte door de hoes maar ook onmiddelijk werd gegrepen door de nieuwigheid. Dit was iets wat hij nog nooit eerder had gehoord.
DE VRAAG: wanneer werd u voor het laatst volkomen verrast door muziek, iets dat u nog nooit eerder had gehoord en u direct bij de lurven greep?

― Guuz, Sunday, 17 November 2002 12:13 (twenty-three years ago)

Nou, Roger weet al wat ik ga schrijven maar dat was toch in 1983, "...if I die, I die" van de Virgin Prunes. And things would never be the same again....
Daarna nooit meer op die manier bij de lurven gegrepen door muziek, natuurlijk nog zat leuke dingen leren kennen & waarderen maar nooit meer zo'n absolute schok van "dit is het".

― Hibernia (Hibernia), Sunday, 17 November 2002 12:17 (twenty-three years ago)

Laatste keer? Begin dit jaar!
Geef me een T.
Geef me een E.
Geef me nog een E.
Geef me nog een T.
Geef me een H.
Geef me Teeth of Lions Rule The Divine.
(lees op letter/minuut: A-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-a-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-r-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-g-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h-h--h-h-!-!-!-!-!-!

― Roger Teeling (Roger Teeling), Sunday, 17 November 2002 12:22 (twenty-three years ago)

wat roger zegt. al moet ik er ook bij zeggen dat de gitaristen van die band nog twee uitingsvormen in sunn o))) en khanate die vrijwel het hetzelfde verwoestende effect zouden hebben gehad, als tolrtd niet eerder had gehoord.

― bas (bas), Sunday, 17 November 2002 12:36 (twenty-three years ago)

Mannen, en meelezende/contribuerende dames, antwoorden mogen uitgebreider. Wat was er dan zo bijzonder aan Teeth of Lions, of aan Virgin Prunes, of aan die muziek die u direct in de kont schopte/hart raakte.
Wat triggerde welk gevoel, hoezo nieuw (ToLRtD is in essentie toch l-a-n-g-z-a-a-m gespeelde hardrock), hoezo zette het uw muzikale belevingswereld op zijn kop?

― Guuz, Sunday, 17 November 2002 13:04 (twenty-three years ago)

ToLRtD is geen langzaam gespeelde hardrock, wat mij betreft. Het is een nieuwe soort muziek. Te doom om doom genoemd te worden. Te overstuurd om grind genoemd te mogen worden. Ik verkeer graag in die contreien waar men de grens van muziek weer even wat verlegd, betonnen muur van 8 meter hoog of niet. Met Rampton is het muzikale landschap weer een stuk wijder. Nog totaal brak, vieze modder & rottend water. Hier komt ooit iets moois te staan. Zie verder: http://www.kindamuzik.net/article.shtml?id=1673

― Roger Teeling (Roger Teeling), Sunday, 17 November 2002 13:12 (twenty-three years ago)

Levendige herinneringen heb ik zelf aan de eerste keer dat ik Joy Division hoorde. Ik wist wat new wave was, ik wist dat die muziek donker en depressief kon klinken, maar dat muziek zo claustrofobisch, zo zonder hoop en tegelijk zo opwindend en gevaarlijk kon klinken, dat had ik tot dan toe (ik praat over 1984/85) niet kunnen bevroeden. Ik weet niet precies meer waar ik JD voor het eerst hoorde, of welk nummer, maar ik denk dat het bij toenmalig vriendje E. thuis was, en óf Atmosphere op de draaitafel lag, óf Atrocity Exhibition.
Het klonk zo simpel, eenvoudige akkoorden, véél productionele gimmicks, maar wát een zeggingskracht. Ik kreeg er, samen met E. en P. en L., onmiddelijk een Joy Division-verzamelwoede van, bootlegs, teksten, boeken, clips, artikelen, we vráten het.

Véél later werd ik in de kont geschopt door A Love Supreme van John Coltrane. Jazz had ik altijd argwanend besnuffeld, ik vond het eigenlijk muziek voor baardige pijprokers. Totdat ik in contact kwam met jonge kerels die het tegendeel bewezen, die opgewonden konden vertellen over hoe mooi jazz kon zijn. Ik begon niet met Kind of Blue van Miles, maar met Giant Steps van Coltrane, en kwam al lezend en pratend op A Love Supreme, een titel die ik kende uit U2's Angel of Harlem, en in gecoverde versie van soulzanger Will Downing.
ALS duurt een dik half uur, bestaat uit vier delen en is door Coltrane in 1965 uitgebracht als ode aan de Heer. Het is op de knieën dwingende, respect en bewondering afdwingende muziek, waarin Coltrane helemaal lós gaat op zijn instrument, terwijl de ritmesectie een poepstrakke, dwingend-swingende ondergrond neerlegt. Levendige muziek waarvoor je wel even moet gaan zitten, die concentratie vergt, die niks met baarden of pijpen of baretten te maken heeft. Als ALS eenmaal in je hoofd zit, begrijp je ook waarom het stuk zoveel indruk maakte op publiek en muzikanten. Er zit soul en funk in ALS, toewijding en genegenheid. Nooit, echt nooit, zal ik er op uitgeluisterd raken.

― Guuz, Sunday, 17 November 2002 13:18 (twenty-three years ago)

Eerste revolutie (1977): Jean Michel Jarre - Oxygene. (Ik Straight Edge? Ha! Ik zat op mijn zesde al aan de geestverruimende middelen.)
Tweede revolutie (1984): Venom - Welcome To Hell (Lawaai loutert me. Tot aan de dag van vandaag. Er gaat niets boven geen melodie.)
Derde revolutie (1988): Edward Ka-Spel: Chyekk China Doll (Liefde is het ergste wat er is, want het overstemt de ratio. Al heeft een partner je hufterig behandeld, je blijft een zwak houden. Edward Ka-Spel & The Legendary Pink Dots hebben me nooit belazerd, maar ze zouden het zo kunnen doen, keer op keer op keer. Muziek die aan de essentie van mijn voelen raakt, de knieën laat knikken.)
Vierde revolutie (1988): Current 93 - Nature Unveiled (Muziek kent vele emoties. Schoonheid is er een van, waarom je het waarderen kunt. Angst is een andere.)
Vijfde revolutie (1992): Zingende Eskimo's (Geluiden die ik nog nooit eerder gehoord had. Waarom ook zou je je muzikaal beperken tot Engeland & de VS? Er zijn wel 200 landen. Allen met volstrekt eigen muziek. Geloof toch niet langer wat er in de blaadjes staat.)
En toen begon het pas echt... keelzang uit Tuva, laag getrompetteer uit Tibet, Toonafglijding in Vietnam, stemacrobatiek in Ivoorkust, etc.

― Roger Teeling (Roger Teeling), Sunday, 17 November 2002 13:36 (twenty-three years ago)

De laatste keer dat een plaat me echt meteen direct bij de lurven pakte was een kleine twee maande geleden Sonreír van Vacaciones. Ik kan alleen niet zeggen dat de plaat vernieuwend was, of ook maar vernieuwend klonk.

De laatste (en wellicht enige) keer dat ik een plaat hoorde die echt vernieuwend klonk was het debuut van Beat Happening, waarvan ik in 1996 de reissue kocht. Die klonk zo logisch, zo natuurlijk, alle muziek klonk opeens zo ontzettend gemaakt. Onnodig gemaakt ook.

― Martijn Grooten (martijng), Sunday, 17 November 2002 13:55 (twenty-three years ago)

Martijn: iets meer toelichting op Vacanciones alsjeblieft.

― Guuz, Sunday, 17 November 2002 14:09 (twenty-three years ago)

dit jaar Spinvis, Solom Burke en the Frames.

(vooral Ronnie gaat naar Huis, None of us are Free en Santa Maria en Giving me wings)

― Ludo (Ludo), Sunday, 17 November 2002 14:23 (twenty-three years ago)

Martijn: iets meer toelichting op Vacanciones alsjeblieft.

Wat ik bedoelde met Vacaciones: ik koop heel veel platen die ik bij de eerste keer luisteren goed vind. Daarna kan het alle kanten opslaan: de plaat bij echt geweldig goed te zijn, of juist heel snel te gaan vervelen, of allerlei tussenvormen. Vacaciones is een van de weinige platen die meteen de eerste keer insloeg als een bom en die ik bovendien nog steeds goed vind.
Maar het ging om gegrepen door de nieuwigheid. Dat heeft Vacaciones niet, het is gewoon ontzettend blije indiepunkpop.
Een CD-tje met o.m. Vacaciones (en ook Beat Happening) is trouwens onderweg!

― Martijn Grooten (martijng), Sunday, 17 November 2002 14:24 (twenty-three years ago)

keelzang uit Tuva

Briljant.. Nog niet zo lang geleden de docu Genghis Blues gezien waar een blinde Amerikaanse blues-zanger in Tuva meedoet aan een keelzang wedstrijd..

― Stephan Schipper (Stephan Schipper), Sunday, 17 November 2002 15:23 (twenty-three years ago)

Fela Kuti, begin 2002.

Geen idee waarom nu pas,
maar wow wat een fantastische muziek...

― Johan (Johan), Sunday, 17 November 2002 22:00 (twenty-three years ago)

Guuz vroeg mij om uitleg.. en waarom juist deze nummers?

Maar dat is natuurlijk de lastigste vraag die er is. Je krijgt een bepaald gevoel, iets zegt klik en je vind het geweldig. Je wil keihard meezingen of bleren, of je word er heel gelukkig van, of je wil gaan janken of iets dergelijks. Je hoort maar een paar keer per jaar iets waarbij je dat bijzondere gevoel krijgt. Ik had het op een maandagavond op de radio toen ik Giving me wings van the Frames hoorde en ik dacht: shit.. :)
en ik had het ergens in het begin van het jaar toen ik Ronnie gaat naar huis op mp3 had gedownload en die de hele avond luisterde. En ook nog een paar maanden terug toen ik de nieuwe Solomon Burke van de bieb had geleend en ik dacht, wow wat een krachtige muziek, recht uit het hart.

― Ludo (Ludo), Monday, 18 November 2002 08:12 (twenty-three years ago)

De laatste keer was toen ik voor het eerst Jaga Jazzist hoorde. Wauw, wat een mooie melodieën, wat een fijne instrumenten (vibrafoon!), wat een kracht en wat een plezier. Toen ik ze live zag kreeg ik nog 'ns een schop onder m'n kont: alles wat op de cd staat nog 'ns 10x versterkt in intentie.

De eerste keer was in de zeventiger jaren: The Sweet, Mud, The Slade, ik vond het allemaal geweldig. Ich bin ein Rocker ! ;-) Later werd het Queen (ik was een jaar of 13). Toen ging zelf gitaar spelen en via mijn gitaarleraar naar jazz luisteren. Ik vond dat soms wel mooi, maar niet echt opwindend (het was dan ook muzak, bleek later). Ondertussen ontdekte ik Iggy Pop, MC5 en consorten. Power!

Een flinke schop was The Black Saint & The Sinner Lady van Mingus. Had ik van de bibliotheek geleend. Sindsdien is mijn muziekbeleving anders en weet ik wat ik goeie jazz vind van muzak te onderscheiden. Voor die tijd haatte ik toetsers. Mingus heeft me van m'n toeterfobie geholpen. Volgde: Coltrane (A love supreme), Davis (Bitches Brew, Pangea etc), Monk. Ondertussen rockte ik door met King Crimson (Red), The Stones (alles, maar vooral de zeventiger jaren) en Free. Free vind ik geweldig. De kracht van de leegte. Less is more. En Paul Kossoff is een lekkere emotionele gitarist. Eat Static was mijn eerste positieve house-ervaring, later Underworld en tal van andere dance-acts. Flamenco heeft een en ander ook nog serieus doorkruist. En BB King ook, als een van de genietbare bluesartiesten (jaren 60)
Recentelijk nog Porcupine Tree. Weer die emotionele gitaar. Vooral omdat het lijkt op hoe ik zelf gitaar speel. Maar dan beter.

Dat zijn nu de lijnen in mijn muziek genieten: rock, jazz, dance en flamenco. Breed dus ;-)

― marieke (marieke), Monday, 18 November 2002 10:17 (twenty-three years ago)

Mijn "eerste" keer moet zijn geweest toen ik een jaar of twaalf was en voor het eerst kennismaakte met punk; het ultieme puber-wapen om een aan toeters-verslaafde vader gek te maken. Muzikale bezinning kwam rond mijn twintigste toen ik voor het eerst sinds jaren weer een jazz plaat opzette en de hokjesgeest inherent aan de puberale fase liet voor wat het was. Een openbaring was echter de ontdekking van "swingende" (quote van mijn vader: "het swingt van geen kanten, en dus is het geen muziek") elektronica (als je dat zo even mag generaliseren) a la Tortoise, Stereolab en Jim O'Rourke.

― femke (femke), Monday, 18 November 2002 15:55 (twenty-three years ago)

HET ANTWOORD: Ergens begin dit jaar toen op de Vera Swingavond '3 away' van Pretty Girls Make Graves gedraaid werd.

― gieteling (fietswiel), Monday, 18 November 2002 17:15 (twenty-three years ago)

Twaalf jaar was ik. Ik zat een beetje te snuffelen in de lp-bak van mijn broer en ik vond een lp van Rainbow. Heb hem gedraaid, ging finaal uit mijn dak en baalde dat ik de volgende dag op voetbalkamp moest omdat ik die plaat dan niet meer kon beluisteren. Het was de eerste lp die ik van begin tot eind geweldig vond. Ik heb het ding denk ik al zo'n vijftien jaar niet meer beluisterd. Misschien is dat ook maar beter.

Achttien jaar oud. The Tragically Hip zou in Groningen spelen. Mijn vrienden vonden het een fantastische band. Ik vond het te soft. Ben toch meegegaan. Niet alleen een geweldige avond, maar ook een geweldige band ontdekt. Ik heb ze pas weergezien. Had van tevoren mijn twijfels, maar ben dus niet teleurgesteld. Integendeel. Mijn liefde voor The Hip is helemaal hernieuwd.

Kyuss mag eigenlijk niet ontbreken, maar de eerste keer dat ik ...And the circus leaves town hoorde, vond ik het drie keer niks. Oubollige hardrock. Ik heb die cd toen doorgespeeld aan een vriend van me omdat ik het geluid van Kyuss iets op dat van Sugartooth vond lijken (ook een geweldige band trouwens) en hij dat een goede band vond. Daarna moest ik elke keer dat ik bij hem op bezoek was naar Kyuss luisteren. Het groeide en groeide en groeide. Drie maand later had ik alle cd's.

QOTSA op Lowlands. De band speelde er eigenlijk min of meer onaangekondigd, maar ik was als de koning te rijk. Vond het aardig. Miste de muur van geluid van Kyuss. Later toch meteen de cd gekocht en die vond ik oké, maar ook niet meer dan dat.
Toen ik de band drie maand later in Tivoli zag, ging alsnog om. Zelden heeft een concert me zo'n knal voor m'n smoel gegeven. De band was compleet van de wereld, met als hilarisch hoogtepunt een compleet van de wereld zijnde Dave Catching. Zo goed, grappig en gevaarlijk wordt het nooit weer! Jammer misschien wel.

At The Drive In. Ook voor het eerst beluisterd tijdens een feestje. Het groeide en groeide en was voor het einde van de avond verkocht. Later hebben we die cd gedraaid tijdens een nieuwjaarsfeest. Een vriend van me hoorde die muziek en werd helemaal wild. En dan bedoel ik écht rebels wild. En daar is het rellerige geluid van ATDI natuurlijk uitermate geschikt voor!

Jammer genoeg word ik de laatste tijd niet meer zo vaak echt door iets nieuws gegrepen. Te belegen inmiddels, ben ik bang.

― wolge, Monday, 18 November 2002 22:06 (twenty-three years ago)

Het kwartje valt bij mij meestal pas na een aantal luisterbeurten. En frappant genoeg (kent u dat gevoel??) vaak als ik de cd terughoor bij iemand anders (die er dan ook vaak heel lovend over is). Ik heb dan een nieuwe plaat een aantal keren geluisterd, vind hem wel oke, maar niet speciaal, een vriend vindt 'm echt fantastisch, zet hem op en ijsbeert wat door de kamer, ik zit op de bank, en wat krijgen we nou, het lijkt een compleet andere cd dan de cd die ik thuis altijd luister, opeens hoor ik alle fantastische melodieën en vooral hoe goed de nummers inelkaar zitten, met als resultaat dat ik verbouwereerd op de bank blijf zitten.. wat een plaat.

― jasper (oblomov), Monday, 18 November 2002 23:59 (twenty-three years ago)

concrete voorbeelden:

david bowie - hunky dory (nog nooit zoiets gehoord, weet nog steeds niet hoe ik het moet omschrijven, zo anders en nieuw..)
motorpsycho (praktisch elke cd die ik 'ontdek', waaronder de nieuwe en recentelijk 'trust us'.
johan - pergola (de 'vriend' experience)
daryll-ann - happy traum (en daarna weeps, de muziek was ook weer zo nieuw en anders, had een mij nog onbekende fijne sfeer)
guided by voices - praktisch elk album, elke luisterbeurt (behalve do the collapse) zelfde overigens bij de beatles..
blur - 13 (nog steeds hoor ik nieuwe dingen)

Dat wordt een hele lijst zo. heb ook het idee dat ik nog wel even door kan gaan. Maar dus eigenlijk nooit dat de muziek met direct bij de lurven grijpt. soms wel na korte tijd, maar de eerte keer..??

― jasper (oblomov), Tuesday, 19 November 2002 00:07 (twenty-three years ago)

Oh ja, dit jaar trouwens heel hard in the butt gekicked door Alice Cooper met Generation Landslide. Ontdekt naar aanleiding van de Dogtown soundtrack. Wat een geweldig nummer en ik wil spontaan het hele oeuvre van Cooper aanschaffen, inclusief draak van de eeuw Poison.

― femke (femke), Tuesday, 19 November 2002 00:33 (twenty-three years ago)

Alice Cooper! Dat was een van mijn eerste buttkickers. Het zal rond 1976 geweest zijn dat ik de singletjes van mijn pa op een cassette mocht zetten. Zowel hoesje als het 8 minuten durend spektakel zelf dat Halo Of Flies van Alice Cooper Group is veranderde mijn kleine leventje. Er zouden nog vele veranderingen volgen... Ik neem het leven inmiddels maar zoals het komt. ;-)

Leuk als ieder voor zich zijn eerste buttkick vermeldt? Dat waar de liefde voor muziek mee begon. In mijn geval: Barry Ryan - Eloise, ergens rond 1975. Mocht ik ooit begraven worden, dit nummer kan nog steeds gedraaid. Uiteindelijk verandert er ook helemaal niets, hè? ;-)

― Roger Teeling (Roger Teeling), Tuesday, 19 November 2002 08:32 (twenty-three years ago)

Wat was er dan zo bijzonder aan Teeth of Lions, of aan Virgin Prunes,, of aan die muziek die u direct in de kont schopte/hart raakte.

Is moeilijk uit te leggen. Ik weet nog dat toen ik "...if" voor het eerst hoorde ik helemaal van slag was en alleen nog maar dacht "dit is het, dit is het". Een idioot gevoel dat alles op zijn plaats viel en dat dit de muziek was die ik altijd liep te zoeken, en ook wel alleen maar voor mij (was dat even schrikken later, dat dat niet helemaal het geval bleek te zijn.... ;-)...
Het klopte gewoon helemaal.
Nou, Guuz, nu weet je precies hoe het zat,na deze ongelooflijk verhelderende uitleg! Zeg niet van niet!! ;-)

― Hibernia (Hibernia), Thursday, 21 November 2002 11:56 (twenty-three years ago)

Celine Dion. Het deed me bijna kotsen.

― nathalie (nathalie), Thursday, 21 November 2002 14:33 (twenty-three years ago)

hoi,
de eerste keer was met 'headmaster ritual' van 'the smiths'. stond ik in de huiskamer van mijn ouders in trance naar de radio te kijken. in hoofddorp waar ik toen woonde wist niemand in de platenzaak wat ik bedoelde toen ik erom vroeg. dat gebeurde met zoveel vragen over platen van bandjes die ik daar stelde. ik noem 'dislocation dance' en '10,000 maniacs'. amsterdam was nog ver weg...
eenmaal in amsterdam de schade ingehaald kwam het grote moment. ik viel letterlijk om toen ik 'a man of no fortune and with a name to come' hoorde van 'wim mertens'. daar, in die plaat, zat al mijn eenzaamheid en liefde en pijn en emotie! het meisje dat me die plaat liet luisteren legde me op de bank. ik kon lettelijk niet meer staan.
ze flikte dat later nog een keer met 'in silence' van 'fra lippo lippi'. dit was het doem-album van die tijd. ja, ja, 'fra lippo lippi'! heeft volgens mij aan de wieg gestaan van veel doem en had heel groot kunnen worden ware het niet dat ze noors (?) zijn. in die tijd ver weg. later zijn ze die 'hitparade-pop' gaan maken. maar hun eerste album...verbluffend. joy division was met dezelfde ideeen bezig en de rest was historie. ik heb trouwens laatst de plaat 'in silence' weer gevonden en kunnen kopen. was er meer dan tien jaar naar op zoek geweest. almost broke mij heart.
groeten, sebastiaan.

― sebastiaan van den corput, Friday, 22 November 2002 01:33 (twenty-three years ago)

6 jaar oud, Michael Jackson's "Thriller". "Beat it" was zo cool, die solo van Eddie rockte! Die rooie jas in de clip, jarenlang droomde ik er nadien van dat ik zo'n jas zou hebben... Mijn oudere zus kreeg van de Sint of met Kerst de LP en toen was 't hek van de dam: "Wanna be startin' something" (of is 't "Gotta..."?) was haast 'n nieuwe religie voor me en is nu nog steeds 'n song waarvan ik heel blij word. Die soul, die power, de lust for life!

CHILL
brownr

― Robert Brown (Robert Brown), Friday, 22 November 2002 07:57 (twenty-three years ago)

Om terug te komen op de oorspronkelijke VRAAG: Dat was de eerste keer dat ik echt geraakt/gegrepen werd door popmuziek.

De laatste keer: Tom McCrae live op Werchter, tijdens de song "Bloodless". Ik stond haast te janken. Een klein menneke, die in mijn herinnering als een reus op 't podium over iedereen heen torende, met een gouden stem en een song die me intens raakte. Dat woord, "bloodless", bloedeloos, een gevoel dat mijn leven op dat moment overheerste, een radeloos gevoel van wanhoop, tot uitdrukking gebracht in die stem en die song.

CHILL
brownr

― Robert Brown (Robert Brown), Friday, 22 November 2002 08:08 (twenty-three years ago)

NEem aan dat Robert Tom McRae bedoeld, waarvanin januari nieuwe plaat uitkomt, dit ter info (zakdoeken vast gereedhouden)

― guuz, Friday, 22 November 2002 09:15 (twenty-three years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.