Live-XS gered van ondergang?

Als je ze een demo wil sturen moet je 3 kopien sturen ofzo.. wat een onzin.. en nog een niet-poetische recensie ook nog eens met plusjes en minnetjes.. daar begint een aandachtsgek als ik niet eens aan.
:)

bij Opscene lieten wij de filtering over aan de scribenten die we aannamen op een aantal belangrijke criteria waaronder de kwaliteit om zelfstandig te kunnen bepalen of een medium aandacht verdient. blijkbaar hanteren andere bladen een wat ouderwetsere manier van doen.

?? Ik heb er gewoon een echos minor cd'tje heengestuurd en twee lichtingen later stond er een erg fijne review.. Ik mag dat blad wel..

;)

Als je het over recensie-exemplaren hebt, dan is dat echt niet nodig. Het is hooguit handig, zodat het hoesje op kantoor is om te gescand te kunnen worden.

2) Ik heb meestal ook niks tegen die plusjes en minnetjes behalve dan als de recenseert geforceerd moet gaan doen om of een plusje of een minnetje te verzinnen en dat toont tegelijk aan dat zo'n systeem de recensent een beetje belemmert.

Ik denk het wel, het is toch een soort artistieke erkenning, denk ik.. Aan de andere kant vroeger leek het me echt ongelofelijk geweldig om een recensie in de FRET te krijgen en als die dan komt dan is het eigenlijk vrij normaal. Wie weet krijg je hetzelfde met de OOR.. en dan blijkt achteraf dat je liever e-mailtjes van fans krijgt dan recensies in bladen. Zou best kunnen.

Maar ik lees bijvoorbeeld de OOR-recensies om te zien of er nog cd's bij staan die ik in de winkel moet gaan checken, en de winkels lezen de OOR om te zien welke cd's ze moeten kopen, daarom zou ik denken pas een recensie in de OOR als je ook meteen naar de winkel kan stappen om die cd te kopen. (Of de winkel het label kan bellen om cd's te bestellen)

cd's zijn altijd te krijgen. het hangt af van de moeite die je doelgroep doorgaans wil steken in het achterhalen van nieuwe muziek. lezers van Fake zullen meer moeite doen dan de lezers van Oor.

dat verklaart ook de waarde die toegekend wordt aan review in een magazine. wat is de doelgroep van het magazine? is dat de doelgroep die we als band willen bereiken?

aangezien de meeste bands blijkbaar gaan voor zo hoog mogelijke verkoopcijfers is een recensie in Oor veel waard. het wordt veel gelezen door de mainstream alternatieve muziekliefhebber.

exact en daarom vind ik dat je of een label moet hebben met distributie en in het uiterste geval misschien een internetwinkel die de cd verkoopt ofzo.. en dus vind ik niet dat ieder cdr artiestje die zijn liedjes op zijn cd brand maar meteen bij de OOR een recensie moet krijgen, pas als je iets achter je hebt staan. Ofzo.. ;)

dan moet de popjournalist maar wat mensen mobiliseren en zijn contacten informeren die de plaat in de winkel kunnen krijgen. Het heeft geen zin om enthousiast te zijn om iets wat rondgaat in een oplage van 2.

Maar zodra ze bij OOR bijvoorbeeld elk cdrtje wat een journalist in zijn brievenbus vind gaan bespreken.. daar heeft niemand wat aan. Hoe goed het plaatje ook is, het bandje moet zorgen dat het plaatje bij een label komt of bij de FRET of LiveXs die vervolgens een enthousiaste recensie in hun demo-rubriek plaatsen waar vanzelf wel wat uit volgt.

Ik ben tegen die OOR recensies waar bij ze zoals nu 3 bandjes met een eigen beheer cd'tje op hoop gooien en dan over ieder bandje 20 willekeurig inwisselbare woorden zeggen en dan klaar.. Compleet nutteloos. OOR gaat die bandjes ook niet interviewen, het blad heeft een heel andere doelgroep.

Tot slot krijg je de kans dat OOR journalisten bandjes met vrienden/kennissen van hun erin gaan promoten. (bijvoorbeeld dat bandje waar Luc Janssen ooit met dweepte een of ander vaag electronisch geneuzel..) (ok Luc Janssen zit niet bij OOR maar anders zou hij daar wel een of andere enthousiaste recensie over geschreven hebben over de mooie verpakking enzo terwijl hij in het bezit was van het enige exemplaar.)

Onzin! Of eigenlijk bedoel ik: CD's die niet te krijgen zijn bestaan in feite nauwelijks. Ontzettend veel platenzaken - veel meer dan je denkt! - kunnen import-CD's bestellen. Bovendien is er ook nog internet om aan CD's te komen. Door louter CD's te bepreken die ook echt in Nederland worden gedistribueerd blijft de muziekwereld nogal statisch.
Overigens pleit ik niet voor het lukraak recenseren van alles wat er uitkomt. Bij dingen die niet worden gedistribueerd moet de recensent zich natuurlijk wel afvragen of er wel een publiek voor dergelijke muziek is. Als dat zo is, kan een recensie (of wat speeltijd op de radio) zorgen voor een (kleine) "hype" en distributeurs overhalen de plaat ook werkelijk uit te brengen.

ja das ook weer zo..

Niet in Nederland. Ik was mijn (voorlopige) jaarlijstje aan het samenstellen, 7 van de 10 platen zijn niet in Nederland uitgebracht. Nu heb ik ook een rare smaak. Maar toch, in een discussie die ik een tijdje geleden voerde over het al dan niet accepteren van promo's had men (Amerikanen) het over een aantal "grotere indielabels die met gemak een boel promo's kunnen versturen". Het ging om labels zonder distributie in Nederland...

ik denk overigens niet dat de distributie door labels in de dancescene achterloopt. ik denk dat de manier waarop de dancescene functioneert heel anders is. de distributie van platen door labels in alle landen is daar minder nodig omdat zij andere manieren gebruiken om de platen aan de mens te krijgen.

Wellicht heeft het feit dat veel indie-labels wél distributie hebben een averechts effect. Als liefhebber van dergelijke muziek kun je genoeg gedistribueerde CD's kopen om de maand mee door te komen, en zolang je niet weet dat er nog een enorm scala aan labels is die geen distributie kennen - waarop niet alleen andere bands verschijnen, maar ook andere (sub)genres! - ga je daar niet naar op zoek. Helaas geldt dit niet alleen voor luisteraars, maar ook voor de meeste journalisten!

NB voordat we weer in een discussie raken wat indie nu precies is: met indie bedoel ik hier alternatieve (gitaar)pop in de brede zin des woords. Ik bedoel het zeker niet als verzamelnaam voor "alles wat onafhankelijk is"!

Ik koop inderdaad redelijk veel platen (12"-singles met name), ook voor mijn radioprogramma. Ik denk dat de verhouding fifty-fifty (gekocht/gekregen) is bij wat ik draai en bespreek. In de loop der jaren heb ik natuurlijk een aantal conctacten opgebouwd dat mij van promotemateriaal voorziet (waarvan ik uiteraard steeds opnieuw bepaal of ik er iets mee doe).

Wat Martijn even hierboven schrijft, vind ik erg interessant. Ik ben benieuwd wat (professionele) indiepop/rockspecialisten ervan vinden.

Ik ook! Dus pak die lui bij de lurven, sleur ze weg bij de achterdeur van de platenmaatschappij en stuur ze naar dit forum! ;-)

Wellicht dat de andere OOR-medewerkers die nu regelmatig dit forum komen ook eens hun mening op dit punt willen geven?