beck in vredenburg

Had ik net een recensie van Beck in Vredenburg in mekaar zitten, blijkt dat Thinksmall geen platform meer is voor live recensies. Dat is al zo sinds zomer 2002 dus ik had het wel moeten weten maar ja...dan maar op het sub forum, zeg maar als toevoeging op Norberts verslag.

Beck 24 april 2003 Vredenburg Utrecht
---
Heel dik postbode elastiek, dat je met moeite uit elkaar trekt. Of het dopje van zo'n bic pen er voor de eerste keer uitwurmen. Als een pruttelende motor, donkerbruin. Zo zwaar en stug zijn de stembanden van Beck en dat maakt zijn stem een groot genot. Als hij het podium betreedt, de akkoorden van Cold Brains inzet en de mondharmonica laat loeien lijkt het wachten op die stem een eeuwigheid. Maar daar is hij: "Cold brains, unmoved, untouched, unglued...". Zijn vingers beroeren de snaren, het slanke lichaam aan de barkruk geplakt en de stem waarin je verzuipt.

Op gitaar klinkt Beck zoals hij moet klinken: sloom en slaapdronken. Dat laatste kan kloppen, hij verkondigt namelijk zelf de vorige nacht weinig slaap te hebben gehad. Dat maakt ons niet uit Beck, zolang jij maar klinkt zoals je moet klinken. En dat doet hij enkele nummers lang. Inclusief het kadootje aan de Flaming Lips, Do You Realize?, is Beck Mutations-Beck. Zoals ik hem wil hebben.

Beck is geen briljant pianist. Bovendien is zijn piano vals, wellicht om zijn gebrek te verhullen. Hij vergrijpt zich aan Hey Jude en later op de avond bespeuren we flarden van It's Really Hot In Here. Beck wil dat wij meezingen. Wij zingen liever niet mee. Wij willen luisteren naar Beck. Als wij hadden willen zingen deze avond waren we wel ergens anders naartoe gegaan. Beck is niet boos, Beck begrijpt het wel. Beck speelt nog wat meer piano en maakt wat grapjes. Beck laat zijn drummer Roland vallen, vergeet zijn microfoon, en imponeert allerminst op elk ander instrument dan de gitaar. Met één grote uitzondering: het prijsnummer van vanavond is de accordeon. Beck kan helemaal geen accordeon spelen, dat weet iedereen. Hij legt hem dan ook op de barkruk, zo'n ding is best zwaar. Staand achter de barkruk bespeelt hij het instrument en brengt een hartverscheurende versie van Nobody's Fault But My Own ten gehore. Mijnheer Beck, wij houden van u.

Het dilemma van Beck voor deze solo tour is overduidelijk. De gitaar, daar gaat het om. Maar geen enkel publiek zit te wachten op een oude sok op een barkruk met een gitaar die 2 uur lang kampvuurliedjes speelt. Dus dacht Beck, ik neem mijn piano mee, een keyboardje, een accordeon en een drumcomputer. Dat brengt afwisseling, toch? Nee Beck, wij willen jou op gitaar (en inmiddels ook op accordeon). En ja, het was leuk geweest als je wat vrienden had meegenomen die misschien wat piano, drums of bas hadden gespeeld, voor de afwisseling zeg maar, maar jij Beck, jij moet een gitaar in je hand. Misschien dat je met wat begeleiders op het podium ook je timing kunt verbeteren, want laten we eerlijk wezen, in Tropicalia en Loser zat je gitaarspel toch vaak naast de strakke computerbeats. En dat is jammer.

Maar bovenal Beck, heb ik genoten. De mindere momenten laten zien dat jij ook maar een mens bent. Van vleesch ende bloed. En jouw mindere momenten zouden hoogtepunten zijn in het repertoire van menig ander artiest. Bij een andere artiest zou dit excuus slap zijn, maar Beck dient beschermd te worden. Want het is onze Beck. Onze favoriete geek.