De Toverberg uit Noorwegen of waarom komt de beste popmuziek momenteel uit Noorwegen?

Vorige week kreeg ik de schrik van mijn leven en het heet Sergeant Petter en het heeft niks met een enge militair compleet met autoritaire snor te maken maar alles met wat nu al voor mij de plaat van 2003 is it’s a record van de gelijknamige Sergeant Petter uit Bergen Noorwegen. Het is jammer dat distrubutie van vooral scandinavische platen zo achterloopt met de techniek van het uitwisselen van mp3 tjes wat gelukkig geen landsgrenzen kent. Zo moeten wij het nog doen met Balloons&Champagne van Ephemera (wat trouwens geen straf is) Terwijl in Noorwegen zelf hun nieuwe album Air reeds talloze prijzen in ontvangst mocht nemen. The bandit lab van de door Erik van den Berg bejubelde Sister Sonny uit Bergen stamt ook al uit 2001.Het zou mooi zijn als een aantal zaken synchroon gingen lopen met de werkelijkheid

Mijn eerste kennismaking met Noorse popmuziek is niet bijster orgineel take on me van A-Ha
Maar in die tijd 1985 had ik mijn hoofd niet maar mijn hart wel naar A-Ha staan. Het was als twintig jarige student met Robert Smith kapsel absoluut uncool om take on me leuk te vinden dat achteraf de geschiedenis de waarheid inhaalt is rechtvaardig . Voor de rest was in die tijd alles noordelijk van Groningen Scandinavie een groot grijs onherbergzaam wazig gebied waar Pipi Langkous en Emiel woonde en Niels Holgerson en waar bonken van schaatsers vandaan kwamen met namen als: Sten Stensen,Stensjemmet en Storholt. en commerciele wegwerppop Abba,A-Ha en drie kekke ideale schoonzonen the Herrey’s die synchroon hun pasjes met witte puntschoentjes deden en Diggi-loo Diggi-ley zongen en daarmee ook het eurovisie songfestival 1984 wonnen. Maar voor de rest was het eeuwig zingen de bossen.

Ook in de jaren negentig ging er geen lampje branden op muzikaal gebied. De Olympische winterspelen waren in 1994 in Lillehammer maar dat bevestigde alleen maar het beeld wat ik had van een stel Noorse heikneuters die goed konden langlaufen en schaatsen. A-Ha was op zijn retour en op muzikaal gebied kwam er niet geweldig veel doordruppelen als je niet van death-metal gecharmeerd was. (Al is een band als Motorpsycho natuurlijk al vanaf 1991 bezig.)

Ik heb een hekel aan om een Hype te creeren zoals ze dat ook in Engeland zo goed kunnen. Maar toch moet ik concluderen dat in het nieuwe millenium de beste popmuziek uit Noorwegen komt. Dit jaar ziet het er naar uit dat mijn top vijf over de eerste helft van 2003 geheel uit Noorse platen zal bestaan : Sergeant Petter met it’s a record Erlend Oye met Unrest,The White Birch met the star is just a sun, Sister Sonny met The Bandit Lab en A-Ha met How can i sleep with your voice in my head en dit is niet om geforceerd vijf noorse platen bij elkaar te zoeken maar omdat dit volgens mij gewoon de beste vijf platen van dit moment zijn die ik het meeste draai.

Wat maakt deze platen dan beter dan andere zul je mischien afvragen? Het gaat vooral om orgineel zijn. Als je Sergeant Petter it’s a record hoort hoor je Neil Young,XTC,Beck,Sly and the family stone,en Royksopp in een Cd die toch orgineel is en nergens geforceerd aandoet.

De bebrilde nerd Erlend Oye brengt met Unrest een naief dansbaar album met een orgineel idee erachter dat tien verschillende producers tien tracks produceren en het klinkt zoals in haar natte dromen Madonna’s American Life ook had moeten klinken, helemaal nu!

Ik heb wel een Noorse voornaam maar geen banden met Noorwegen of dergelijke.Ik heb alleen vaak een voorkeur voor the underdog als hij of zij het tenminste verdiend. En de Noorse muziek verdiend het om op tijd uitgebracht te worden in Nederland om vervolgens gelauwerd te worden met de orginaliteitsprijs.