Week 18

en uit de oude doos:

Brendan Benson - One Mississippi

Helaas heb ik de Eighties Matchbox B-Line Disaster moeten missen. Aan de reacties te horen was het de moeite wel waard geweest om ervoor naar Utrecht te gaan.

Ik had van de Postal Service tot vorige week alleen het nummer Such Great Heights gehoord. Was wel leuk, dus ook maar even het de rest van het album gedownload. Alleraardigst plaatje. Dus wel een ontdekking ja, een van de leukste cd's dit jaar tot nu toe. Ik heb hem sinds dit weekend iedere dag wel een keer beluisterd.

Vind je dat Therapy? weer op Troublegum-niveau is (NP: bijna)

Therapy? is eigenlijk een beetje voor mijn tijd, dus ik kan daar niet echt over oordelen. Ik ken natuurlijk het nummer Diane, hoewel ik de originele Hüsker Dü versie beter vind. Laatst heb ik Semi-Detached gekocht, dat is een goed album, en High Anxiety is wel van hetzelfde niveau, denk ik.

hoe was Folk Implosion live (NP: helaas gemist)

Wel leuk, van Alaska heb ik maar een paar nummers gehoord, waaronder een cover van de Chills, dus daar kan ik geen echt oordeel over vellen. Mia Doi Todd vind ik wel erg mooi. Jammer genoeg werd er nogal luid gepraat in de zaal, waardoor ik haar liedjes soms niet goed kon verstaan. Ook had ze een beetje een zachte (wel heel zuivere) stem, misschien te zacht voor een zaal als Tivoli. The Folk Implosion was goed. Ik heb het nieuwe album nog steeds niet gehoord, maar het klonk alleszins aardig. Niet fantastisch, wel vermakelijk.

Daar heb ik ook altijd zo'n hekel aan,als je wil praten dan ga je toch naar een kroeg.Laat de rest die wel voor de muziek komen gewoon genieten.

Carmona - Nu
aardige nederpop. Johan in het Nederlandstalig met een kleine beach boys tik. Niet slecht. De recensie in OOR vergeleek het met Spinvis maar daarmee heeft het niks van doen.

Aereogramme - Sleep and Release
Ik had gehoopt dat dit plaatje met klap op 1 van mijn voorlopige eindlijstje zou komen. Maar dat is niet het geval. Wel een heel fijne plaat maar af en toe een beetje te emo rockend voor mijn smaak.

Stephen Malkmus & the Jicks - Pig Lib
Erg leuke plaat. Hilarische gitaarsolo's. Erg fijn. Niet echt urgent ofzo maar zeer vermakelijk.

Yo La Tengo - Summer sun
Dit schijnt geen goede plaat van hun te zijn.. Het is mijn eerste kennismaking met de band. (Afgezien van wat mp3's..) Ik vind het een fijne plaat. Zeker 5,6 hele fijne liedjes. Vooral de jam van 10 minuten kan mij zeer bekoren. Doet me wat denken aan een van Estland's beste bands Lippajad.
http://hot.ee/lippajad/
(hier 2 hele fijne mp3's)

Er zwerft een verlanglijst rond met hun naam erop, maar er is (nog) niets bevestigd.

3. Marilyn Manson - The Golden Age of Grotesque

Manson is terug met een post-glam plaat. Dezelfde thematiek (glitter en glamour, media, of de afkeer daarvan) maar met een nog vetter aangezet geluid. Rockt meer dan de voorganger, en hey, zou Manson naar de produktie van Missy Elliott's laatste album hebben geluisterd?

2. Jaga Jazzist - The Stix

Jacob Haagsma schreef dat deze plaat eigenlijk meer TNT is dan Tortoise's TNT. Hij kon wel eens gelijk hebben. En laat TNT nu mijn favoriete Tortoise album zijn. Briljant album van deze Noorse formatie. Nu al een hele grote, deze band.

1. Matt Elliott - The Mess We Made

De wederopstand van een bescheiden held

Het geluid van ontreddering, het gewroet voorbij, de doofstomme apocalyps, is terug. Moeten we daar blij mee zijn? Biedt het ons iets, is al die treurigheid een aanreiking? Een verrijking? Jazeker.

Drie jaar na de zwanenzang van zijn levensproject Third Eye Foundation - Elliott liet destijds op zijn website weten zijn aanstaande vaderschap niet te kunnen combineren was met zijn duistere muziek. De opvoeding van zijn kind en Third Eye Foundation gaan niet samen. Moedig besluit, voor een kunstenaar - blijkt dat ook stroperig bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Luisteren naar 'The Mess We Made' is als het afspelen van een zwart/wit-film uit de jaren dertig, en tegelijkertijd een dodendans. Flarden piano, droevig stemmende zigeuner, en slechts een enkele rollende beat. Winden die al zoveel hebben gezien komen geladen aanwaaien uit het verleden, over krakende trappen en deuren, de ondergang van een negentiende-eeuws schip, de golven die het drama verzwijgen...
De hele plaat, inclusief de afsluiter, een zigeunerballade, jeukt in al die volmaakte droevenis. Het is een uitreikende hand van een geest die je vraagt samen met hem de dood in te dansen. Een niet af te slane uitnodiging.

Ik dank Matt Elliott op mijn blote knieën voor zijn terugkeer.

KK5:
dw vw
01 03 Gordon Downie - More Me Less You
02 01 Ephemera - Blame
03 02 Carpark North - Transparent and Glasslike
04 -- Pinback - B
05 04 Holopaw - Abraham Lincoln

Toen ik JJ's drummende voorman plagend voorlegde dat TNT wel zijn favoriete Tortoise-plaat moest zijn, beaamde hij dat volmondig, zonder blozen en zonder knipoog.

Maar je aanrader heb ik inmiddels al omarmd, ook al is hij inderdaad niet beter dan Whatever... of het mooie Ocean Songs.

Publiek was heel enthousiast (mag ook wel.. eindelijk eens een leuke band in Vera..) en Jaga Jazzist daardoor opgezweept steeg tot enorme hoogten. Ook het geluid was erg goed. Ze hadden dan ook een eigen geluidsman (en lichtman) mee. En wat een drummer..

En dat zeg je over een zaal waar de avond ervoor North Of America speelde. En waar sowieso minstens een beluisterenswaardige band per week komt...

Ik was door de opmerkingen hier toch wel nieuwsgierig geworden naar Jaga Jazzist (Tortoise vind ik wel leuk) en heb (een deel van) de Club Lek-sessie beluisterd. Het doet me eigenlijk niet enorm veel, het is me toch teveel toeterjazz, al vind ik het zeker spannender klinken dan Davis en Coltrane.