Niet langer da hype volga?

Maar het lijkt inderdaad zo dat iedereen tegenwoordig muziek maakt. Maar swoit, zo erg is dat toch niet, niemand verplicht je toch om meer muziek tot je te laten komen dan je zelf wilt...

Ik denk dat Da Volgababe (hoe zou dat vroeger gegaan zijn? Da Volgabeebieetje, ééten!) het zichzelf vooral moeilijk maakt, door heel veel muziek te consumeren. Is dat bij wet verplicht? Hier is vooral een muziekbespreker actief die vindt dat hij het állemaal moet bijhouden. En daar zijn lezertjes/luisteraars van op de hoogte móet brengen, in de hoop dat zij het gaan beluisteren en/of kopen - want zo is het natuurlijk wel, he, Da Volgababe zadelt met zijn bespreekdrang en draaidrift zijn publiek op met hetzelfde probleem al waar hij nu mee worstelt.

Mijn voorstel: gewoon terugschakelen. Achterover liggen, genieten. Sommige dingen niet meer beluisteren, alle drum & bass de deur uit gooien, geen Ninja Tune-dreutelaars meer in huis nemen (behalve Jaga Jazzist), domweg op naam, hoes en label selecteren. Ziet het er niet goed uit, klinkt de naam dom, weg ermee. Als het echt goed is, maar dan ook écht góed, is er altijd nog een mogelijkheid om de schade in te halen. Zelf luister ik al jaaaaaaaren niet meer naar drum&bass, maar sinds kort (vanwege de Brazilie-connectie), probeer het weer eens met Marky&Patife. Kalm aan, één 12-inchje at the time. Veel rock komt er ook niet meer in. Een Queens of the Stone Age, ja, maar verder, laat anderen er maar druk over doen. Ik pik het wel mee op een festivalletje, ofzo.

En ondertussen lekker graven in het verleden, veel jazzdingen ontdekken en daar de tijd voor nemen. Moet ook wel, want Coltrane, Miles en Mingus laten zich niet met drie random drops van de naald op waarde schatten. En ondertussen heb ik toch niet het idee dat ik minder platen koop, of niet op de hoogte blijf. Elke dag een uurtje MTV en je kent de hits. Verder, zoals altijd, vertrouwen op mensen om je heen. Ontdekken zij iets, waar ze enthousiast over blíjven, dan waag je eens een poging. Of niet. Alle stress over muziek doe je jezelf aan.

Wat ook enorm goed werkt: platen weggooien. Gewoon je platenkast langslopen, en als je niet drie liedjes van een cd kunt voorfluiten, hup, weg ermee. Echt, al heel vaak gedaan en nergens spijt van gehad.

En nu weer fijn Matthew Herbert draaien.

Serieus een criterium voor me. En niet alleen vwb. electronische muziek.

Iedereen weet toch: hoe dommer de naam, hoe beter de muziek. Ik bv net terug van bands met namen als The Apers, The Mooney Suzuki en Sweatmaster en ik heb me kostelijk vermaakt.

Zelf overvalt me vrij snel een apatisch gevoel wanneer ik teveel muziek te snel tot me wil nemen waardoor ik alsnog veel laat liggen (als ik lovende stukjes/recensies lees over iets onbekends wil ik dat zo snel mogelijk beluisteren maar dat is lastig zo lang ik niet over breedband/adsl beschik en de portemonnee de beperkende factor vormt).
Hier komt gzzz z'n benadering (en hij is vast niet de enige) om de hoek kijken: niet alles willen volgen maar (streng) selecteren. en in mijn geval houdt dat momenteel vooral in het graven in de historie, vandaar mijn hopeloos onmodieuze (sp?) wekelijkse bijdrage aan de Week-threads: ik koop weinig nieuw. Om daar wat meer aan te werken gisteren M83 besteld! (en vanmiddag na het werk ff kijken of "fire" van the Electric Six al in de winkels ligt, ik begin er regelmatig al wat over tegen te komen maar volgens 3voor12 komt-ie hier pas eind juni uit... maar ik wil em nu!)

[beetje incoherent stukje geworden, xcuus)

wat ik toch een beetje mis is het verschil tussen het volgen van alle nieuwe muziek omdat je eenvoudig weg verslaafd bent aan muziek of het volgen van de hypes, de door de leiders in de popmuziek opgehemelde iconen van de pop anno midden mei 2003.

het is zoals Alistair Fitchet in CTCL schreef: "I just don't need a new White Stripes record in my life".