Muziek voor mislukkingen??

Message Bookmarked

Bookmark Removed

Een tekstregel als: "For all of my life, if there was a chance to fuck it up...well I did". Ik dacht altijd dat dit soort teksten bedoeld waren voor mensen die zich net zo voelden en dus een hart onder de riem kregen door hier naar te luisteren, in de zin van: hee, er zijn er meer zoals ik, ik ben niet alleen in mijn kudde en gedeelde smart is halve smart. Voor mij werkte dit altijd goed maar misschien is het op een gegeven moment te ver gegaan. Tekstregels van mislukkingen spraken me zo aan in de jaren 90 (m.n. Kurt, Billy en Layne) dat ik er altijd door gefascineerd ben gebleven. Ik kan zogezegd niet zonder en ben als het ware geindoctrineerd door mislukkingen zodat ik wellicht nooit meer zal worden dan dat... Is dat dan de invloed die muziek zou moeten hebben?

Ofwel de hamvraag: bepaalt iemands emotionele toestand naar welke muziek iemand luistert of beinvloedt muziek iemands emotionele toestand?

― Maarten (sivle79), Tuesday, 27 May 2003 06:39 (twenty-two years ago)

Antwoord op de hamvraag is natuurlijk: beiden.
Maar volgens mij hoort die losers-muziek wel heel erg bij een bepaalde 'zoek jezelf'-adolescentenperiode in je leven. Bij mij viel die, rond mijn 20e-22e (in 1992-1994) samen met de door jou aangehaalde 'grunge'-rockers. Daarna heb ik nooit meer naar dat soort getormenteere zieltjes kunnen luisteren.
Al die woede en frustratie, man, get a life, denk ik nu. Stomme junkies uit de buitenwijken met hun luxeproblemen, verveel je moeder ermee.
Een uitzondering is Joy Division. Maar daar werde die negatieve emoties sowieso naar een veel hoger plan getrokken dan bij die Amerikaanse zeurpieten. Bovendien was de muziek ook zo mooi dat het ver boven de thematische inhoud uitstijgt.

― Vasquesz, Tuesday, 27 May 2003 07:14 (twenty-two years ago)

Al die woede en frustratie, man, get a life, denk ik nu. Stomme junkies uit de buitenwijken met hun luxeproblemen, verveel je moeder ermee.
Een uitzondering is Joy Division. Maar daar werde die negatieve emoties sowieso naar een veel hoger plan getrokken dan bij die Amerikaanse zeurpieten. Bovendien was de muziek ook zo mooi dat het ver boven de thematische inhoud uitstijgt.
nou nou nou. wel erg kort door de bocht. volgens mij heeft Joy Division ook in bepaalde mate gespeeld als stem van een generatie. dat geldt ook voor alice in chains, stone temple pilots, nirvana en consorten. maar om de ene groep af te doen als wanckers en de andere als briljant lijkt me op de gronden die jij aangeeft toch wat gemakkelijk. speelt hier een generatieconflict?

― theo (theo), Tuesday, 27 May 2003 07:36 (twenty-two years ago)

Op beide vragen is het antwoord een volmondig ja. Wat mij betreft zijn het bijna retorische vragen ;)
Muziek kan me maken en breken. En het hangt heel erg van mijn stemming of de periode waar ik doorheen ga af waar ik naar luister. Gaat het goed dan draai ik muziek waar ik nog gelukkiger van word en gaat het kut dan komen de donkere platen weer tevoorschijn. Ik heb voor veel stemmingen aparte platen en platen die onlosmakelijk verbonden zijn met bepaalde gebeurtenissen, dat zijn de rottigste, waar ik moeilijk meer naar kan luisteren zonder weer meegesleurd te worden. De zwarte schapen uit mijn collectietje die ik liever niet meer draai.
Ik heb ook platen en boeken die helemaal bij elkaar horen en elkaar versterken. Het zijn er niet veel, maar als ik dan zo'n plaat hoor zit ik weer helemaal in het boek. En vice versa.

― AutoStatic (AutoStatic), Tuesday, 27 May 2003 07:44 (twenty-two years ago)

Gaat het goed dan draai ik muziek waar ik nog gelukkiger van word en gaat het kut dan komen de donkere platen weer tevoorschijn.

Ik heb dit zelf ook maar het zou toch logischer zijn om een vrolijke plaat te draaien als het kut gaat? Blijkbaar gaat dit dus niet op want tijdens een kutperiode kan ik echt geen T shirt weather horen maar luister ik liever naar Layne Staley om vervolgens te concluderen dat het met mij nog zo erg allemaal niet is. Als dat wel zo is bevindt je je in de gevarenzone, we weten immers allemaal hoe het met de mensen op deze extreme laagten is afgelopen.

― Maarten (sivle79), Tuesday, 27 May 2003 08:43 (twenty-two years ago)

Ik interviewde onlangs Maximilian Hecker ("for all my friends feel just like i do / and all my friends are sad / so leave me crying" is z'n vrolijkste songtext) en die zei ook dat hij vrolijk werd van dit soort muziek, en vergeleek het met voetballen. Iets delen dat je niet de enige bent die zo triest is. Precies wat Maarten hierboven beschrijft. Hegel meende ook al dat alle kunst (stop muziek hier ook maar onder) in wezen opgewekt is, zelfs de kunst van de tragedie.
Zelf zoek ik niet naar herkenning in de teksten, maar soms kan een simpel regeltje je wel raken. Ik vind het wel heel knap als een bepaald(e) gedachte/gevoel zo goed wordt omschreven door de tekst in combinatie met de muziek. Bij Daryll-Ann spreekt me dit ontzettend aan en momenteel ben ik flink aan de Smiths: melancholischer kan bijna niet. Daar kan ik in een heel vrolijke bui naar luisteren, iets wat niet voor iedereen weggelegd is, blijkt.

― Norbert Pek (Norbert Pek), Tuesday, 27 May 2003 10:33 (twenty-two years ago)

Bij mij viel die, rond mijn 20e-22e (in 1992-1994) samen met de door jou aangehaalde 'grunge'-rockers. Daarna heb ik nooit meer naar dat soort getormenteere zieltjes kunnen luisteren.

Ik mag nog altijd graag naar Daniel Johnston luisteren. Maar toegegeven, dat is een geval apart; bovendien ben ik nog geen 20 :)

Gaat het goed dan draai ik muziek waar ik nog gelukkiger van word en gaat het kut dan komen de donkere platen weer tevoorschijn. Ik heb voor veel stemmingen aparte platen en platen...'

Hm, dat zou dan betekenen dat ik hoofdzakelijk depressed ben :-? Ik heb eigenlijk vooral wat donkere platen...
Wel constateer ik dat deze platen me over het algemeen iets meer roeren wanneer ik sad ben. Dat gebeurt de laatste tijd niet zo veel meer (hoewel nog altijd in de 'zoek jezelf'-adolescentenperiode neem ik aan ;)) maar erg veel opgeschoven naar een wat vrolijker gamma ben ik (nog) niet.
Geeft ook niet; melancholie brengt mij in een uitermate bevredigende geluksstemming. Voor mij geen T-Shirt Weather muziek.
Overigens gaat het hierbij vooral om de muziek. Hoewel de gekwetste/depressieve teksten mij mogelijk wel meer aanspreken dan de hopladihopladanummers (doe mij maar de gentle weeps van Harrison).

― Hielke (Hielke), Tuesday, 27 May 2003 23:57 (twenty-two years ago)

Merk ik ineens op dat ik in Soulseek, de MP3s van voor mij onbekende bands, op loosergehalte van de titel selecteer! :z
Laten we het er voorlopig maar op houden dat het inderdaad een karakteristieke levensfase is. Misschien een leuk experiment om eens te kijken hoeveel MP3s in mijn verzameling, MoodLogic (bevalt dat gedrocht(?) iemand een beetje?) als 'sad' aanduidt...

― Hielke (Hielke), Wednesday, 28 May 2003 00:06 (twenty-two years ago)

Merk ik ineens op dat ik in Soulseek, de MP3s van voor mij onbekende bands, op loosergehalte van de titel selecteer!

Ha, ik herken dat wel een beetje. Een paar jaar geleden kon het bij mij ook allemaal niet depressed genoeg zijn. Depressieve, donkere muziek stond voor mij synoniem voor muzikale diepgang en op deze manier wilde ik mij onderscheiden van al het top40 volk.

― Maarten (sivle79), Wednesday, 28 May 2003 06:52 (twenty-two years ago)

nou nou nou. wel erg kort door de bocht. volgens mij heeft Joy Division ook in bepaalde mate gespeeld als stem van een generatie. dat geldt ook voor alice in chains, stone temple pilots, nirvana en consorten. maar om de ene groep af te doen als wanckers en de andere als briljant lijkt me op de gronden die jij aangeeft toch wat gemakkelijk. speelt hier een generatieconflict?
Generatieconflict: zou kunnen, in die zin dat de grungemannen van mijn generatie zijn en ik Joy Division 8 jaar na dato pas leerde kennen, en het nooit als iets anders dan 'de muziek op zich' heb gezien (gehoord).
Het zou dus kunnen dat zodra ik die levensfase waarin Nirvana en Smashing Pumpkins mijn gevoelens verklankten, achter me liet, de muziek daarmee zijn waarde verloor -- terwijl de muziek van Joy Division nooit bij mijn eigen gevoel gehoord heeft (ik bewonderde die muziek van afstand, zeg maar), en dus ook geen glans kon verliezen.
Maar deze *verklaring* van mijn historisch gegroeide visie doet deze niet verminderen: ik kan totaal niet tegen die Amerikaanse zelfmedelijden-muziek.

BTW: The Smiths heb ik trouwens nooit als zo somber gezien: daar is altijd die tong-in-wang bij aanwezig (okee, op de donkerste songs van Meat is Murder na misschien).

― Vasquesz, Wednesday, 28 May 2003 12:29 (twenty-two years ago)

Bij mij werkt het meer als een soort compensatie: Terwijl ik een vrij gelukkig leven leidt(vooral met dit weer), is de muziek die ik zelf maak overwegend melancholisch. Toch helpt het luisteren naar vrolijke muziek mij juist wel stimulerend in donkere dagen. Mr. Blue Sky van ELO in hartje december, niks mooiers!

― Hotel Lives (Hotel Lives), Wednesday, 28 May 2003 15:25 (twenty-two years ago)

You must be logged in to post. Please either login here, or if you are not registered, you may register here.