Het schaduwkabinet: week 11 - 2009

Pedofielen willen niet meer op het internet geplaatst worden, dus moeten de Subjectivisten maar op de kleintjes letten in het:

Schaduwkabinet

ik zit vuistdiep in Azerbaidzjan met de 3 albums die Martijn voor me had gerapid. die ik prompt in een mapje Armeense muziek gooide. oeps. ze noemen Oktay Agayev trouwens in de tags Octay Aayev.. hmm.
"Qaytar Eshqimi" (da's een album) is een beetje te zoet.
"Gozlerimin Nuru" is wel aardig
maar Oten Gunler blijft op mijn pc. Erg sterk, schiet alle kanten op, het rockt, het croont, en een paar sentimentele slijpers. lijkt wel een greatest hits.

Ja, de spelling is een zooitje sinds ze van de Russen en dus het Cyrillisch af zijn, het varieert zelfs op de hoesjes van die drie cds. Maar Oktay Ağayev is volgens mij het nauwkeurigst.

Dit is trouwens een geinig blogje met een selectie Youtube clips, die meest recente van Hamlet Gonashvili is erg fraai:
http://proefballonvaneustachius.blogspot.com/

Wat een vreselijke lijst op jouw last.fm, al mijn minutieuze tagwerkzaamheden finaal naar de gallemiezen... :'''''''(

Ook heel fijn deze week, zeker nu de lente maar niet wil inzetten: Fever Ray - Fever Rat, The Knife -1, wat ik dus in eerste instantie niet door had waardoor al een recensie in mijn hoofd ging spoken van "zo slecht het gaat het met de muziekindustrie dat ze dit soort plagiaat gaan uitgeven." :)

Wat een vreselijke lijst op jouw last.fm, al mijn minutieuze tagwerkzaamheden finaal naar de gallemiezen... :'''''''(

hahah :) ja de songtitels zijn ook prachtig.

Lo & behold, goeie nieuwe Engelse (black) metal: http://www.myspace.com/razoroccam (niet bijster origineel, nee, maar lekker razen doet 't wel)

Verder staat de draaitafel voornamelijk op standje 'Americana inhaalslag':

Buddy & Julie Miller - Written In Chalk (geniaal als altijd, hopelijk komt Buddy zijn meervoudige bypass goed te boven)
The Inlaw Sisters - Robbing The Devil (twee Nederlandse dames spelen Appallachetje, en goed ook, al zijn hun stemmen niet direct van het zinsbegoochelende soort)
Jason Isbell & The 400 Unit - s/t (weer zonder meer bovengemiddeld, maar er móet nog veel meer zitten daar diep in het vat van de ex-Drive-By Trucker)
Raul Malo - Lucky One
The Gourds - Haymaker!
Justin Townes Earle - Midnight At The Movies
Jason Aldean - Wide Open (goed fout, maar woef! wat een heerlijke twangstilo AC/DC ripoff is die single "She's Country")

Bonus freebie: VA - The Left Hand Path Thrash Primer (oude school jolijt; hier neerhalen, hier verder lezen)

Ik had ook nog wat 'mehs' ingetikt over Anneke van Giersbergens akoestische tussendoortje Pure Air (cover van "Ironic"!) maar dat is blijkbaar weggevallen. Dat kan nooit toevallig zijn... geen kwaad woord over Anneke natuurlijk :)

ze zingt wel weer prachtig. Ooook in Ironic. maar het origineel is al fantastisch en niet te verbeteren! (een van de leukste videoclips ooit ook, hop)

(al zijn die bekende grappen over het niet Ironisch zijn van de voorbeelden uit Ironic ook wel weer leuk)

test meh.

khanate - clean hands go foul
het "nieuwe" album, gemaakt tijdens de capture & release sessies. laatste weken sowieso erg veel khanate geluisterd, en wederom erg onder indruk van de enorme intensiteit en beheersing. de nieuweling doet hiervoor bepaald niet onder, maar klinkt minder gestructureerd, meer jazzy en geïmproviseerd. lees ik later dat hij dan ook is samengesteld uit de jamsessies en dus muzikaal volledig geïmproviseerd is. vocalen en effecten er later bij, en pats: geniaal album. minder doom in engere zin, meer oninvoelbare surrealistische sfeer, afstandelijk, minder minimaal ook (vooral qua gitaar, o'malley laat zijn gitaar flink galmen met een bijna surf-achtige harde metalige klank). de vocalen van dubin blijven ernstig angstaanjagend.

svarte greiner - kappe
xela - in bocca al lupo
twee keer ontregelende horror-ambient op type records. zeer indrukwekkend, geen moment wordt het lichter of zachter, alles is even bevreemdend en bangmakend. de metamorfose van xela bezien vanuit zijn geweldige debuut for frosty mornings... is enorm, aangezien dat nog een prachtige, zachtaardige, zeer sfeervolle idm-ambient plaat was, en nu flirt hij met de noise van wolf eyes. wel even andere koek.

rush - retrospective III
samenvatting van hun albums sinds presto, en verdomd, het blijven geweldige albums allemaal (alleen vaport trails doet me weinig). mooi.

verder 2008 inhaalrace: benjamin herman (wat een geweldenaar!), jacaszek (prachtige mengeling van basinski en encre; thanx gerard!), en paramore (is dit nu bulldozerpop? weet ik veel, gewoon goede gitaarliedjes met een zangeres met goede stem en geweldige uitstraling; doet het wel voor mij).

paramore (is dit nu bulldozerpop?

harde gitaren + (jonge) zangeres + pophooks + optioneel vleugje twang = bpop

Gewoon een kwestie van afvinken, bas ;)

Ook Vapor Trails heeft onmisbare momenten (uit het hoofd: titelnummer, "Earthshine", "One Little Victory"), maar zeker na de laatste live DVD (opgenomen in Ahoy, ik sta erop!) ben ik er definitief van overtuigd dat Snakes & Arrows Rush' beste plaat is sinds midden jaren tachtig.

Khanate één keer gehoord, nog geen mening ;) Heb net ook twee Benjamin Herman cd's bij de bieb gehaald, btw. Werd ook eens tijd, ik ben benieuwd.

Ga die Khanate maar 'ns bestellen op vinyl…

np Intelectual Moment Apocalyptic Echoes
"This is a real history, that we recite, read on a book, long ago forgotten where a omnipotent angel advertised, his victory in Apocalyptic Echoes…" :D Muito obrigado Hiram. ;)

Wat overigens ook erg voor Paramore als bpop spreekt is dat ze niet of nauwelijks geleeën worden door 'serieuze muziekliefhebbers' :D

xpost

Ik zie Paramore toch vooral als een punkpop spin-off. Ze zitten op Fueled By Ramen records (dat label van Pete Fall Out Boy Wentz), hebben wat emo-neigingen, sound neigt wat naar Lifetime (helden!), en ze coveren bands als Refused.

Twang hoor ik er absoluut niet in.

Punkpop sowieso idd ("harde gitaren + pophooks"), maar ja, als blanke Amerikanen van bezuiden de Mason-Dixon lijn melodieuze, meerstemmige gitaarliedjes van 3 minuten over verdrietige zaken spelen, moeten ze wel van hele goede huize komen om niet op z'n minst een klein beetje country (als je het nou over 'misery business' hebt...) te klinken. "That's What You Get" drijft zelfs op een countryhook (het refrein), en luister bv. ook eens naar "When It Rains". Gooi er een viooltje bij en je zit zo van Franklin in Nashville, hoor ;)

Al doe ik nog zo mijn best, country hoor ik er echt niet in. Komt nog eens extra bij dat Hayley zeer actief hardcorebands loopt te pluggen en ze daarnaast ook nog het vriendinnetje van Chad van New Found Glory (tevens ex-Shai Hulud - zeer heftige metalcore) is. Ik las iets op b9board.com dat zij het idee opperde om Shai Hulud als support mee te nemen op de komende New Found Glory toer, aangezien de geplande support (sXe-band Verse) zo'n maand geleden de pijp aan maarten gaf.

Volgens mij hang ik teveel op hardcore boards ;-)

Gheh, en ik heb te hardnekkige americana-roots. Met wie ze hangen interesseert me eigenlijk verder niet zo, hoe ze klinken des te meer. En vergeet niet: Punk = rock 'n' roll = 50% country ;)

Zit ook wel weer wat in natuurlijk.

ook weer terug: karma to burn! deze week de latere platen dan eindelijk eens de kans gegeven die ze verdienen, en het moet gezegd: almost heathen is bijna even goed als het debuut. dat ik dat nu pas ontdek is wel beschamend. en nu zijn ze weer bij elkaar en gaan ze weer opnemen en optreden. ben niet zo van de reünieën, maar hier word ik wel warm van.

verder goed om naar uit te kijken:

David Sylvian ‘Manafon’: We’re preparing for the release of David’s new album ‘Manafon’. It’s a powerfully bold, uncompromising work featuring contributions from Evan Parker, John Tilbury, Keith Rowe, Christian Fennesz, Otomo Yoshihide, and many more. We’ll be sharing more information on the release shortly.

Klinkt als iets in lijn met When loud weather buffeted Naoshima.

dacht meer aan blemish, waar fennesz en derek bailey op meededen. in ieder geval erg interessant op papier.

Hangt van de mate en soort van samenwerking, maar Parker, Rowe en Tilbury spells EAI to me. Maar Naoshima was voor een installatie ofzo, dus wel een andere opzet (zoals Approaching Silence e.d.).

ook weer terug: karma to burn!

Wow, geweldig, het genre kan wel een flinke trap onder z'n reet gebruiken. Originele bezetting? En is Year Long Disaster nu finito?

almost heathen is bijna even goed als het debuut

Maar niet zo goed als Wild Wonderful Purgatory.

Cobalt - Gin
Tool meets black metal? Geïnspireerd door Hunter S. Thompson en Ernest Hemingway, mannen die leefden als ware übermenschen? Zanger is sergeant in het Amerikaanse leger, dient in Baghdad en presenteert zich als Robert Duvall in Apocalypse Now? Dat wekt toch verwachtingen waar nooit aan voldaan kan worden? Niet dus: het is gewoon zo goed.

Ook heel fijn deze week, zeker nu de lente maar niet wil inzetten: Fever Ray - Fever Rat, The Knife -1, wat ik dus in eerste instantie niet door had waardoor al een recensie in mijn hoofd ging spoken van "zo slecht het gaat het met de muziekindustrie dat ze dit soort plagiaat gaan uitgeven." :)

Andere synth(pop)toppers:
Belbury Poly - From An Ancient Star
Van de geweldige bron die 20jfg al jaren is kwam vorig jaar het spookachtige, gejaagde "The Hidden Door" op m'n iPod terecht. Afkomstig van dit nieuwe album dat een groot analoog, quasi-naïef synthfeest (denk Wicker Man soundtrack door BBC Radiophonic Workshop oid) is met de telescoop gericht op het luchtledige. Na het intrigerende Other Channels van The Advisory Circle van vorig jaar (met net zoveel analoge genotswaar en daarnaast wat meer "librarymusic" accenten en radiosamples) weer een fraaie uitgave op Ghost Box, een label dat ik maar eens verder moet gaan uitdiepen.

Junior Boys - Begone Dull Care
Hun meest strak gestyleerde album tot nu toe. Don't be fooled though, er valt heel veel te genieten, (vooral) ook na een langere incubatie (koptelefoon!). Mooie details in vocalen, onverwachte instrumenten (blazers), arrangementen. MOR en vooral ook Jeff Porcaro vormden blijkbaar een grote inspiratiebron. Moet ik uit de platencollectie van een bekende waarin ik mag grasduinen voordat-ie 'm de deur uit doet dan toch ook maar de twee Toto platen opeisen?! ;-)

The Juan MacLean - The Future Will Come
Voormalig voorman van Six Finger Satellite kwam een jaar of 4-5 geleden met een paar mooie releases op DFA aanzetten. Postpunk die zwaar leunde op melodische & arpeggiërende synthaccenten. Vorig jaar kwam hij met een vervolg in de vorm van spacy housediscokraker "Happy House" (sent me into spaaaaaaaaaace) en het melancholischer "The Simple Life". Hier vormen ze opener resp. afsluiter: mooie uitgesponnen tracks, de langste ook, op deze nieuwe langspeler die het verder doet met kortere liedjes. Die me bij eerste beluistering wat flauwtjes toe leken maar me na een paar keer luisteren een Human League softspot toch weten over te halen. Met name "One Day" is wat dat betreft helemaal raak.

Galaxy Toobin' - Galaxy Toobin'
Speculator, iemand die op ILM zijn radioshowpodcasts wel eens post, vormt samen met Eliot Lipp een elektronisch duo. Gelaagde instrumentaaltjes die af en toe heel erg in de roos zijn. "Things Are Looking Up" is bv. zo'n nummer. Ik zie dan twee jongens voor me die op een nog lang nazinderende zomeravond in het appartement van één van hen de apparatuur opstarten en op elkaar reagerend voor zich uit gaan spelen. Op het moment dat ik onder het raam voorbij loop valt alles samen. Ik kijk omhoog, en zie hoe het begin van de nacht wordt aangekondigd door de maan die de zon gemoedelijk de deur wijst. Ligt bij Clone in de bakken maar via een zoekactie op ILM is ook een link te vinden naar de mp3s.

Afgelopen weekend in Cambridge voor het eerst een Fopp in geweest. Wat een schandalig lage prijzen! 3 pond voor een (dubbel)cd. 5 pond voor (recente) verzamel(boxen). 2 - 3 pond voor boeken. Dus ging ik terug naar huis met de handbagage op knappen. Negen cd's en drie boeken (Turn the Beat Around van Peter Shapiro, Kraftwerk. I Was A Robot van Wolfgang Flür en From the Velvets to the Voidoids van Clinton Heylin) voor 35 pond.

MOR en vooral ook Jeff Porcaro vormden blijkbaar een grote inspiratiebron.

Mijn fensie is getikkelt...

http://home.swipnet.se/ml/Jeff5.jpg

Mooie foto. Zijn er, eh, Onvermijdelijke Porcaro platen?

De nieuwe Phoenix is zo op het eerste gehoor erg goed. Verder komt er een nieuwe plaat van Lindstrøm & Prins Thomas aan die waarschijnlijk HEel GOed is. Weer een beetje terug naar het meer uptempo materiaal van vóór de eerste langspeler. Lekker straffe drums, blubberende bassen en uiteraard loosgaande (arpeggiërende én funky) synthesizers. Check de llllllekker llllllange dinsdagjam op de Eskimo myspace.

Zijn er, eh, Onvermijdelijke Porcaro platen?

"Rosanna" hè, zijn claim to fame. Die half time shuffle (benieuwd hoe die gebruikt wordt op Begone Dull Care) deed hij later nog eens dunnetjes over in bv. "Pamela". Ik kan niet zoals de heren Junior Boys al zijn sessiewerk ophoesten, al draaide ik toevallig laatst de eerste plaat van über-yacht rock Mr. Mister prequel Pages waarop hij als een vis in het water is, uiteraard. Kan me voorstellen dat JB misschien wat meer gaan voor de 'vierkante' "Georgy Porgy" softfocusdiscogroove. YouTube staat overigens machteloos tegenover Porcaro's ghost notes, don't go there girl ;)

http://www.mark-capps.com/images/toto-IV.jpg

Is heel erg goed.

über-yacht rock Mr. Mister prequel Pages

Weliswaar met Vinnie Colaiuta op drums (ook geen koekenbakkert), maar deze mag ik u niet onthouden, al was het maar vanwege de titel en YouTubehuisvlijt. Fijn liedje ook hoor.

Pages - "O.C.O.E. (Official Cat Of The Eighties)" (1981)

Cobalt - Gin
Tool meets black metal? Geïnspireerd door Hunter S. Thompson en Ernest Hemingway, mannen die leefden als ware übermenschen? Zanger is sergeant in het Amerikaanse leger, dient in Baghdad en presenteert zich als Robert Duvall in Apocalypse Now? Dat wekt toch verwachtingen waar nooit aan voldaan kan worden? Niet dus: het is gewoon zo goed.

De vibe is idd helemaal goed, maar aan de onvermijdelijke prozaïsche kant ik moet na anderhalf nummer toch helaas al wel vaststellen dat de instrumentbeheersing en het samenspel van de heren wel erg 'blank' is, en niet op de goede manier. Nog geen idee natuurlijk of het uiteindelijk ook het nivo van de plaat cruciaal beïnvloedt, maar het is hoe dan wel een spijtige bijkomstigheid.

Kan me voorstellen dat JB misschien wat meer gaan voor de 'vierkante' "Georgy Porgy" softfocusdiscogroove.

Vanmiddag het weekend in met IV tijdens de commute naar huis :)

Al skimmend (excuses voor mijn twitter-modus vandaag...) heb ik de gehoopte radicale herinterprtatie van de Rosanna-groove nog niet kunnen ontdekken. Had even goede hoop bij het intro van "Dull Pause", maar helaas gaat de beat daar uiteindelijk toch gewoon rechtdoor. Hoor wel her en der op de plaat idd wel wat Porcaro-dingetjes, maar ook alleen omdat ze het erbij zeggen hè ;)

Ah, Cobalt telt slechts één instrumentalist lees ik nu. Dat verklaart het gebrek aan 'chemie' wel natuurlijk :) De drums zijn iig complete Tool/Danny Carey-worship door iemand die veel te stijf en qua timing te 'wobbly' speelt. Gitaarspel klinkt geregeld wat nonchalant, hij zou z'n snaren wat meer moeten aanvallen. Hoor graag wat Bas er van vindt tzt.

De vibe gaat het uiteindelijk toch winnen van het muzikantengeneuzel, vermoed ik :) Mooi interview met de heren Cobalt hier. Eén van de vele goede quotes van zanger / beroepsmilitair Phil McSorley (net voor 5 jaar bijgetekend, standplaats Baghdad):

How rewarding has your time with the Army been overall?

It is the best decision I ever made in my life. Politics aside, this is the natural state of man. Fighting the enemy, combat to survive. I have put my money where my mouth was when I named our first album War Metal. I don't have any politics, I don't care. This is reality, everyone else is living in Pepsi-land.

Eat that, postzegellikker Fenriz ;)

Beste plaat tot dusverre dit jaar, black, metal of anderszins, blijft voorlopig Maranatha van Funeral Mist, en wel hierom:

2:37 : Link Wray draait zich om in zijn graf. Dat einde ook... Dit is nog maar liedje één nota bene.

Vanmiddag het weekend in met IV tijdens de commute naar huis :)

Nu we het daar toch over hebben, nieuwe ontdekking voor in de auto Pete Namlook & Richie Hawtin - From Within I. Ben eindelijk eens bezig met de drie samenwerkingen van de heren (volgens mij is er ook een reissue gaande), deze is in ieder geval prachtige space-trance waarvan de auto zelf bijna van gaat zweven.

het downloaden van cobalt is inmiddels in volle gang, dus ik hou je op de hoogte ;-)