live desillusie

vorige week ben ik de wooden shjips gaan zien en horen in venlo (perron 55, leuke bovenzaal, heel knus en gezellig). op plaat een heerlijke band die mysterieus en spannend klinkt, en volgens de beschrijvingen zo her en der op het web klinken als een mengelmoes van suicide, doors, echo & the bunnymen, deerhunter en nog wat obscure bands om het allemaal heel credible te maken. in ieder geval, goede mix van garage, drone- en krautrock. live was het echter nogal anders, en dan niet eens qua geluid want dat werd best goed gereproduceerd. het ging om de band zelf. vier overjarige hippies uit californië, waarbij de zanger-gitarist de enige was die een beetje kon spelen. leuk praatzingen, en dan spelen als een slechtere versie van hendrix op lsd, dus heerlijke solo's vol fuzz en delay. zijn grijze lange baard en zijn hele verschijning was verre van gevaarlijk, eerder nogal aaibaar. met de rest was het veel slechter gesteld. een bassist die nog wel aardig kon spelen had zulk een gebrek aan uitstraling dat het zielig was. de toetsenist - uiterlijk toch al zeker achter in de veertig - presteerde om oer- en oersimpele lijntjes uit de maat te spelen, terwijl er maar twee noten om de beurt gespeeld hoefden te worden. geef me een week en dan zou ik een virtuoos zijn in vergelijking met hem, en dat vind ik echt niet te geloven als je toch regelmatig speelt je wordt toch automatisch beter als je ook maar een beetje aanleg hebt?) en dan de drummer, waar ik als drummer natuurlijk extra op let. je kan hem minimalistisch noemen, ik noem het gebrek aan kunde. hij was redelijk strak, en dat was meteen het enige sterke punt. voor de rest speelde hij gespannen en verkrampt de meest simpele vierkwartsmaten zonder enige variatie of breaks. snare, ridebekken en basdrum, en om het half uur een crashbekken. geen toms, want die had hij niet. alleen bij het een na laatste liedje kwam er een goede krautrockgroove op gang die perfect paste bij zijn spel, voor de rest was het huilen geblazen. ergste van alles was dat de band een totaal gebrek aan bezieling kende. liedjes die op één of twee akkoorden leunen kunnen best goed zijn, maar ga er dan voor, probeer wat intensiteit te kweken op een of andere manier. en ach, uiteindelijk was het zaosl vriend b. zei: best amusant die bandje, maar je kan in nederland voor veel minder geld wel 50 betere bands krijgen, daarvoor hoef je geen band uit californië te laten komen.

dat alles was waarschijnlijk 't gevolg van de 3 j's (als 't hun 1e concert op de tour was?) jetlag, joints, jagermeisters ;)

was het maar zo ludo; dit was puur gebrek aan instrumentenbeheersing.

maar zonder die, laten we zeggen, aparte kijk op het concept instrumentenbeheersing hadden die overjarige hippies waarschijnlijk ook niet de plaat gemaakt die ze gemaakt hebben (en die je zo te zien wel de moeite waard vond).

mwah, weet ik niet. wellicht dat er hier en daar wat meer afwisseling zou zijn geweest, maar het gaat me vooral om het feit dat ik dacht dat ze voor dit soort muziek bewust hadden gekozen, niet omdat ze niet anders kunnen maar omdat ze niet anders willen. de livebeleving beïnvloedt in ieder geval ook de plaatbeleving, want dos kan ik nu minder onbevangen luisteren. toch jammer.

Je beschrijving van het concert in Venlo klinkt exact als het optreden van de band vorig jaar in de Melkweg in het voorprogramma van Butthole Surfers. Dan was de Rockschool die we die avond als verrassing voor onze kiezen kregen veel en veel leuker.